กมลรวีร์ (end)

ตอนที่ 12 : บทที่ ๑๑ - ตักตวงความหวาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,552
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 205 ครั้ง
    21 ก.ย. 61


Theme song : Michael Buble - Quando Quando

 


บทที่ ๑๑ – ตักตวงความหวาน

 

 

 

 

 

     หากจะทราบดี อาการน้อยเนื้อต่ำใจของคุณชายจิรวีร์คงไม่มีมาให้ได้เห็นบ่อยๆ

 

 

     จมูกรั้นแดงก่ำ สูดฟุดฟิดไปมาคล้ายหายใจไม่สะดวก ทว่าสาเหตุเล่า มาจากสิ่งใดกัน?

 

     ปลายนิ้วนุ่มนิ่มยกขึ้นแตะบนใบหน้าของตนเอง ปาดหยดน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างเงียบเชียบให้จางหายไปในพริบตา แต่เพียงไม่นาน น้ำตาเจ้ากรรมช่างไม่ให้ความร่วมมือ ไหลลงมาอีกระลอกเสียแล้ว

 

 

     ถึงจะเป็นคนร้องไห้ยาก ทว่า แม้กระทั่งการร้องไห้ครั้งสุดท้ายจนกระทั่งมาถึงตอนนี้ สาเหตุก็ยังคงมาจากคนเดียวกัน

     ทำไมหนอ ถึงได้อ่อนแอถึงเพียงนี้

     เพียงเพราะเขารู้สึกได้ถึงบางอย่าง เพียงแค่ช่วงนี้คุณนลินทร์ไม่มีเวลาให้เขาอย่างเคย

 

 

     ทำงานก็เช้าตรู่ กว่าจะกลับบ้านก็ค่ำมืดแท้ๆ บางครั้งก็มีอาการเหนื่อยอ่อนผิดปกติจนเขาไม่อยากรบกวน เดินดุ่มๆหายขึ้นชั้นบน ปล่อยคุณชายตัวน้อยนั่งเคว้งอยู่กลางโต๊ะอาหารเพียงลำพัง

 

 

     เขาเข้าใจ, และควรจะเข้าใจมากกว่าใคร คนเป็นผู้ใหญ่ อีกทั้งยังแบกรับภาระหน้าที่ของประเทศชาติไว้เหนือบ่า เหนื่อยล้าย่อมเป็นเรื่องธรรมดา เขาไม่ใช่คนไร้เหตุผล ทว่านี่มันนานเกินกว่าที่จะรับไหว เป็นระยะเวลาเกือบเดือนที่นลินทร์ยังคงเป็นแบบนี้

 

 

     เหลือบมองหน้าปฏิทินตั้งโต๊ะไม่ไกล วันนี้เป็นวันที่ ๒๒ กันยายน ๒๕๐๖

     ทั้งที่วันพรุ่งจะเป็นวันเกิดของนลินทร์แท้ๆ แต่เจ้าตัวกลับไม่เคยพูดถึงเลยแม้แต่คำเดียว

 

 

     อ๊ะ! ให้ตายสิ แย่จริงๆ เพราะมัวแต่เหม่อลอยจนไม่ทันได้ระวัง มือจ้อยกระตุกทันทีที่เผลอซุ่มซ่ามประทุษร้ายนิ้วมือของตัวเองให้ได้แผลจากเข็มที่ยังคงถือคาไว้อยู่ เลือดสีสดไหลรินออกมา ทว่ายังดีที่ไม่ได้เป็นแผลขนาดใหญ่

 

 

     มืออีกข้างรีบคว้า สิ่งที่เพิ่งทำเสร็จไปหมาดๆออกจากพื้นที่อย่างรวดเร็ว เมื่อเลือดจากนิ้วมือของตนทำท่าจะไหลหยดตกไปโดน

 

     จะอะไรเสียอีก เขากำลังทำของขวัญเตรียมให้คุณนลินทร์นั่นแล

 

 

     ผ้าเช็ดหน้าปักลาย คุณชายเล็กเลือกทุกอย่างด้วยตนเองเอง ทั้งผ้า ทั้งลายที่ตั้งใจจะปัก เอาที่คิดว่าเหมาะสมกับคุณนลินทร์มากที่สุด แอบใช้เวลาปิดภาคเรียนก่อนขึ้นชั้นปีสุดท้ายในช่วงนี้ไปซื้อผ้าถึงห้างแถว Oxford Street กับอาชวินเพื่อนเกลอ

 

     ทว่าคนผู้นั้นคงไม่สนใจเสียแล้วกระมัง ดึกดื่นป่านนี้ถึงยังเอาแต่ทำงาน ไม่สนเขาที่เดินเข้ามาในห้องนอนโดยไม่ได้พูดจากันเลยสักนิด

 

     วาจาที่เคยให้กันเป็นมั่นเป็นเหมาะ ไว้ผมจะพาไปเที่ยวไกลๆงั้นหรือ คงเป็นแค่เพียงฝันหวานตอนกลางวันเสียกระมัง ผ่านมาเกินครึ่งปี ไม่เห็นท่าทีจะเป็นจริงได้

 

 

     เจ็บจังใช้ผ้าเช็ดหน้าของตนกดเข้าที่บาดแผล บางทีคำว่าเจ็บที่เขาพูดออกไป อาจไม่ได้เป็นเพียงแค่แผลเข็มตำน่ะซี่ เลือดที่ซึมลึกเข้าเนื้อผ้าเป็นดวงกว้างไม่อาจส่งให้คนตัวเล็กหยุดตัดพ้อคนรักภายในใจได้เลยสักนิด

 

 

     เจ็บอะไรหรือครับ โดนอะไรมา

 

 

     แว่วเสียงคนที่ตนกำลังตัดพ้อดังขึ้นที่ด้านหลัง แผ่นหลังน้อยสะดุ้งโหยง ก่อนจะนิ่งไป ฟันซี่ขาวขบเข้าที่ริมฝีปากล่างของตนแน่น มือเล็กรีบผลักสิ่งของทั้งหมดหลบซ่อนเข้าใต้เตียง ภาวนาให้เลือดหยุดไหลโดนพลัน รวมทั้งความน้อยใจที่แล่นพล่านขึ้นมาด้วย ก่อนจะตัดสินใจข่มเสียงให้นิ่งแล้วเอื้อนคำตอบเรียบเย็นกลับไป

 

 

     ไม่มีอะไรหรอกครับคุณนลิน

 

     หืม จะไม่มีได้อย่างไรกัน เมื่อครู่ผมยังได้ยินคุณชา—” เป็นคำถามที่กล่าวไม่จบ เมื่อพบเห็นถึงใบหน้าน้อยที่ขึ้นสีแดงก่ำ จมูกรั้นที่เขาหลงรักแดงช้ำ

 

 

     แต่สิ่งที่กระทบถึงดวงใจเขามากที่สุดคือดวงตาหวาน หยาดเพชรน้ำหนึ่งคู่งามที่ยามนี้ฉายแว่วหมองหม่น นัยน์ตาที่เคยพราวประกายคล้ายดวงดาวสุกสกาวกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน บัดนี้ไร้ดวงดารา เคล้าคลอด้วยหยาดน้ำใสเต็มสองครรลองตา พร้อมจะไหลลงมาทุกเมื่อ

 

 

     สนใจเราด้วยหรือ ริมฝีปากอิ่มที่เขาแสนถนอมขึ้นรอยขบกัด เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดีนัก ส่งให้ใจของนลินทร์อ่อนยวบ ร้อนใจถึงสาเหตุหรือสิ่งใดที่มาทำให้ตุ๊กตาตัวน้อยที่เขาสุดแสนรักเป็นเช่นนี้

 

     สนใจสิครับ ผมเพิ่งจัดการเอกสารทั้งหมดเสร็จเอง

 

     แต่เราเห็นว่าคุณนลินก็ทำมาหลายคืนแล้วมิใช่หรือ...

 

 

     และแล้วเขาก็ทราบตัวการ จะเป็นอะไรไปไม่ได้...นอกจากตัวเขาเอง

     โดนคนตรงหน้าน้อยใจเข้าให้เต็มๆเสียแล้วสินะ

 

 

     มานี่มาครับอ้าแขนออกกว้าง และโชคดีที่ตุ๊กตาแก้วแสนเปราะบางของเขาช่างเป็นคนว่าง่าย โผเข้าในอ้อมกอดอย่างไม่อิดออด ซุกเข้าที่อกอย่างโหยหาความอบอุ่นที่ไม่ได้ใกล้ชิดมาสักระยะหนึ่ง

 

     เรานึกว่าคุณนลินจะเบื่อเราเสียงอู้อี้เล็ดลอดออกจากริมฝีปากจิ้มลิ้ม อดไม่ได้ที่จะกดปลายจมูกลงหอมกระหม่อมเล็กหนึ่งทีอย่างปลอบโยนคนขี้น้อยใจ ใครจะเบื่อล่ะครับ เร็วไปสามร้อยปีเห็นจะได้

 

     จะไม่ให้เราคิดได้อย่างไรกัน ช่วงนี้เราไม่ได้คุยกันเลย ลืมหรือเปล่าว่าวันพรุ่งเป็นวันอะไร

 

     ...วันอะไรงั้นหรือครับ อืม…”

 

 

     เพียงชายหนุ่มวัยเลขสามนำหน้าทำท่าทางครุ่นคิดก็ทำให้คุณชายรวียิ่งปักใจว่านลินทร์นั้นทำงานหนักจนจำวันเกิดของตัวเองไม่ได้จริงๆ เป็นเพียงเขาหรือที่ใส่ใจไปเองคนเดียว ของที่ตั้งใจทำให้เองครั้งแรกคงไม่มีความหมายเสียแล้ว

 

 

     ครับ ไม่เป็นไร เราไปนอนก่อน ราตรีสวัสดิ์นะครับริมฝีปากเล็กพรูลมออกมา ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ว่าโดยไม่มองก่อนจะหันหลังกลับไปยังเตียงกว้างของตน จัดวางหมอนขนเป็ดลงกับพื้นเตียง ล้มตัวลงนอนก่อนจะคว้าผ้านวมผืนใหญ่ขึ้นคลุมโปง ทิ้งคนขี้แกล้งให้ได้ทำหน้าเหวอเล็กน้อยเมื่อผลที่ได้รุนแรงกว่าที่คิดไว้

 

     นี่! ทำอะ—” จู่ๆที่สัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่กดลงบริเวณเอวของตน ก่อนจะรีบหันกลับไปปกป้องตัวเองออกห่างจากคนใจร้าย ทว่านั่นเป็นการกระทำที่คิดผิดถึงที่สุด

 

 

     เพราะเป็นเขาเองที่หมุนตัวกลับเข้าอ้อมอกคนที่บังอาจกล้าขึ้นมาตามง้อถึงบนเตียงอย่างเหมาะเจาะ ดั่งกระต่ายตัวน้อยที่ติดกับนายพรานเข้าเสียเต็มเปา

 

 

     ช้าก่อนสิครับคนเก่ง ผมยังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใดเลย

 

     “…”

 

     นี่ครับ ผมมีบางอย่างมาให้ มือเรียวยาวของอีกฝ่ายยื่นบางสิ่งที่ว่ามาให้คนตัวเล็กในอ้อมแขน และสิ่งนั้นทำเอาคุณชายเล็กถึงกับเงียบโดยพลัน หรืออาจเรียกได้ว่า เซอร์ไพรส์ก็ไม่ผิดนัก

 

     นี่...มันอะไรกันครับคุณนลิน

 

     ตั๋วเครื่องบินอย่างไรล่ะครับ ทั้งหมดสองใบ แค่คุณชายกับผม เที่ยวบินช่วงสายของวันพรุ่ง คาดว่าจะใช้เวลาถึงที่หมายโดยประมาณไม่เกินสามชั่วโมง

 

     “…”

 

     ผมขอโทษนะที่ช่วงนี้ยุ่งๆจนทำให้ต้องละเลยคุณชายไปบ้าง แต่ผมทำงานหนัก เพื่อแลกกับวันลาหยุด จะได้ไปฉลองกับคุณชายนานๆสองคนไงครับ

 

     “…”

 

     ผมทำตามสัญญาแล้วนะ สวิตเซอร์แลนด์ในฝันของคุณชาย...เป็นจริงแล้วนะครับ

 

 

     ยอมรับว่าเขาคาดหวัง ทว่าไม่เคยนึกเลยว่าคนตรงหน้าจะทำให้เขาโบยบินไปได้ไกลกว่าความหวังที่มีเหล่านั้น นึกละอายต่อความน้อยใจที่ตนเองมี ที่แท้คนตรงหน้าก็ไม่เคยละเลยเขาเลยสักนาที ยังคงเอาใจใส่อย่างดีเสมอมาตั้งแต่วันแรกจนมาถึงวินาทีนี้ วินาทีที่มอบรอยยิ้มอบอุ่นอยู่ตรงหน้าเขา

 

 

     เขาเคยพูดเปรยถึงประเทศแสนสวยประเทศนั้น ความฝันที่มีจากการอ่านหนังสือเล่มโปรดที่คนตรงหน้าซื้อมาให้ แต่ไม่นึกเลย ว่าคนคนนี้ จะเปลี่ยนแปลงภาพฝันในหนังสือ ให้กลายเป็นความจริง

 

 

     มือนุ่มนิ่มยื่นออกไปตรงหน้า ค่อยๆถอดแว่นสายตากรอบทรงกลมของคุณนลินทร์ออกให้เจ้าตัวได้สงสัย แต่ไม่นานเท่านั้นหรอก ที่ความสงสัยนั้นได้ถูกปลดเปลื้องออกไป

 

 

     เรียวปากอิ่มแดงก่ำค่อยๆประทับลงบนกลีบปากของคุณนักการทูตคนดี เนิบนาบ แผ่วเบา สงวนในท่าที ทว่าซึมลึกลงถึงกลางใจ เป็นครั้งแรกที่คนตัวเล็กเป็นฝ่ายจุมพิตคนตรงหน้าก่อน และแทบไม่ต้องใช้เวลาในการยั้งคิดสักนิด นลินทร์ขยับจูบตอบกลับไปอย่างไม่อยากเสียดายเวลาของการตักตวงกักเก็บความหวานเลยแม้แต่เสี้ยววินาที

 

     มันไม่บ่อยนักที่เราทั้งคู่จะมีโอกาสได้จุมพิตกัน และยิ่งเป็นสถานที่ล่อแหลมเช่นนี้ จะว่าครั้งนี้เป็นครั้งแรกคงไม่ผิด

 

 

     ...รางวัล...สำหรับคนทำงานหนักครับ เสียงนุ่มละมุนกล่าวขึ้นพร้อมกลีบปากหวานที่ถอดถอนออกมาอย่างอ้อยอิ่ง มือเล็กแนบกุมเข้าที่เสื้อของคนตรงหน้าแน่นเสียจนเสื้อที่เคยเรียบกริบถึงกับยับยู่ยี่ เอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหอบหายใจอย่างหนัก ไม่ต่างกับหัวใจที่เต้นระรัวอย่างไม่อาจควบคุม

 

 

     ทว่ากลับต้องเงียบลงอีกครั้ง เมื่อคนตรงหน้ายังคงทาบทับริมฝีปากลงมาอีกครั้งแล้ว ครั้งเล่า

 

 

     ในครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน และไม่เคยเหมือนกันกับครั้งใด เมื่อสัมผัสได้ถึงแผ่นหลังของตนที่ถูกดันให้ราบลงกับพื้นเตียงอย่างนุ่มนวลโดยคนเบื้องบน ยามที่ฟันคมขบเม้มริมฝีปากของเขาเป็นเชิงขอคำอนุญาต รุกล้ำเข้าช่วงชิงความหอมหวานชั้นดีเบื้องหลังกลีบปากนุ่มละมุนนี้ หนักแน่น ลึกซึ้ง จาบจ้วง ยาวนานราวกับจะดูดกลืนเขาให้หายไปชั่วกัลปาวสาน คล้ายผีเสื้อนับร้อยที่ลอยละล่องอยู่ภายใน

 

 

     มือที่คุ้นเคย ทว่าไม่คุ้นชินเมื่อยามนี้สิ่งนั้นกำลังทาบทับลงบนผิวขาวน้ำนมที่ไม่เคยมีผู้ใดได้แตะต้องมาก่อน

 

 

     ไม่ไหว

 

 

     “…หยุดก่อน เราเหนื่อยแล้ ดวงตาลูกกวางหยาดเยิ้มสั่นระริก ริมฝีปากแดงช้ำร้องคำอุทธรณ์เมื่อถูกปล่อยเป็นอิสระ ทว่าไม่เป็นผลกับคนที่ยังคลอเคลียประทับสัมผัสร้อนอยู่บริเวณต้นคอไม่ห่างกาย สติใกล้เลือนหายไปทุกที คุณชายตัวจ้อยหลับตาแน่น ใช้เวลาตั้งสติไว้ให้มั่น ก่อนมือน้อยแสนสั่นไหวจะแตะแผ่วเบาลงที่ต้นแขนแกร่ง ลากลงไปกอบกุมมือใหญ่ที่ลูบไล้ผิวกายนุ่มนิ่มผ่านอาภรณ์สีขาวตัวบางไปมา หยุดยั้งก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดเกินกว่าที่เราสองจะห้ามได้ทัน

 

 

     ทว่าบางสิ่งเมื่อเริ่มแล้ว ยากที่จะหยุดยั้ง นลินทร์รู้ดี

     และคนตัวเล็กตรงหน้านี้ช่างไม่รู้เสียเลย ว่าใบหน้าแสนรัญจวนจนทำเอาตาพร่าของตนเองในยามนี้แสดงอาการเช่นไร

 

 

     ถ้าไม่หยุด น้องรวีจะหาว่านายนลินคนนี้ใจร้ายไหมครับ

 

 

     เพราะ การอดกลั้นใจ ในเรื่องประเภทนี้ เป็นสิ่งที่บุรุษทำได้ยาก แม้กระทั่งคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสุภาพบุรุษหนักหนาอย่างเขาตาม

 

 

     เรา...”

 

 

     “My little sunshine, please tell me now.”

 

     “…”

 

     “When will you be mine?”

 

     “…”

 

     “Babe…Please don't make me wait again.”

 

 

     มือน้อยกอบกุมเข้ากับหูกระเป๋าเดินทางใบเก่งของตนพร้อมกับดันประตูไม้โอ๊คสีเข้มหน้าบ้านให้เปิดออกอย่างทุลักทุเล หากจะสังเกตสักนิด ก็จะพบเห็นถึงนิ้วโป้งน้อยๆที่มีผ้าพันแผลปกปิดไว้อยู่ เครื่องหน้าสวยราวนางฟ้าเทวดาตัวน้อยกำลังทำหน้าตื่นเต้นอย่างปิดบังไม่มิด เมื่อลอบออกมาเก็บของด้านนอกก่อนใครอีกคน

 

     มือเล็กจ้อยเปิดกระเป๋าสะพายของตนออก เผยให้เห็นถึงกล่องกระดาษสีสวย บรรจุของขวัญที่ตั้งใจทำไว้ภายใน ควานหาริบบิ้นเจ้าปัญหาที่หายไปเมื่อเช้าจนผูกไม่ทันการเนื่องจากคุณนลินทร์ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินเข้าเรียกเขาก่อน และเมื่อหาเจอ จึงรีบผูกเข้าที่ตัวกล่องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋าดังเดิม

 

 

     ปัดมือไปมาเมื่อหอบสัมภาระขึ้นรถด้วยตนเองสำเร็จ แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามอรุณ ดวงอาทิตย์ทอแสงอ่อนยามเช้าบอกเวลาให้รู้แม้ไม่ได้มองนาฬิกาบนข้อมือ สายพระพายโชยเอื่อยพัดกิ่งไม้ของต้นเมเปิ้ลที่เริ่มแข่งกันเปลี่ยนสีให้พลิ้วไหว อากาศเย็นสบายไม่ร้อนหรือหนาวจนเกินไป เชิญชวนให้สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ ก่อนจะได้ยินถึงเสียงฝีเท้ากระทบลงบนพื้นหินด้วยจังหวะที่คุ้นเคยของคนทางด้านหลัง

 

 

     ร่างสูงโปร่งอันโดดเด่นปรากฏชัดกระจ่างตาเมื่อหันกลับไป นลินทร์อยู่ในชุดสเวตเตอร์คอเต่าสีส้มอิฐ โทนสีอุ่นๆที่เข้ากับฤดูใบไม้ร่วงเป็นอย่างดี รับกับใบหน้าขาวจัดที่นับวันยิ่งเพิ่มทวีความหล่อเหลาขึ้น ยิ่งยามนี้ใบหน้านั้นถูกเปิดกว้างจากทรงผมที่เซ็ตขึ้นเปิดหน้าผาก พิศมองแล้วช่างดูดีจนน่าอิจฉาอะไรเสียปานนี้

 

 

     ทว่าไล่สายตาสำรวจความสง่างามราวพระเจ้าปั้นแต่งได้เพียงไม่นาน กลับปะทะเข้ากับนัยน์ตาคมคู่สวยที่มองตรงมาอย่างเปิดเผย รีบหลบสายตาของคนตรงหน้า เมื่อการจ้องมองทำให้หวนคิดถึงประโยคแสนอันตรายเมื่อคืน

 

 

     เพียงนิดเดียวเท่านั้น,

     หากคุณนลินทร์ไม่สังเกตเห็นถึงบาดแผลที่นิ้วของเขาก่อน เราจะเกินเลยไปถึงขั้นไหนกันนะ

     หากท่านพ่อทรงทราบเข้า คงไล่ตีลูกรักคนนี้จนขาลายเป็นแน่

 

 

     และการเบี่ยงสายตาหลบ เป็นเหตุให้ได้สะดุดเข้ากับวัตถุขนาดเล็กสีดำทึบที่แขวนอยู่ที่คอของคนตรงหน้า

 

 

     นั่น...คุณนลินซื้อมาหรือ

 

     ครับ เก็บสตางค์ซื้ออยู่นานเชียว ว่าด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ Leica M3กล้องฟิล์มราคาแพงระยับตัวใหม่สำหรับคนชอบถ่ายรูปหนักหนาอย่างคุณนลินทร์ คงจะมีความสุขไม่เบา

 

     กล้องไลก้าตัวนี้ ผมกะเอามาถ่ายรูปใครบางคนแถวนี้โดยเฉพาะเลยล่ะครับคำหยอดไม่เว้นชั่วโมงที่ได้รับตั้งแต่เมื่อกลางคืน ราวกับจะทดแทนความหวานที่จางหายไปเกือบเดือน มาครับ เรายังพอมีเวลา...รูปใบแรกก่อนเริ่มเดินทาง ผมอยากให้มันเป็นรูปคุณชายนะ

 

 

     นลินทร์จับจูงตุ๊กตากระเบื้องตัวน้อยไปทางหน้าระเบียงชั้นหนึ่งของตัวบ้าน ตั้งใจให้เป็นมุมนี้เท่านั้น ที่ตรงนี้ของบ้านเลขที่ ๙๒๓ ดอกไฮเดรนเยียนับสิบต้นกำลังเบ่งบานรับแสงแดด สีฟ้าครามของมันช่างสวยงาม ไม่ต่างกับใบหน้าสวยหวานที่เขาแสนหลงใหลตรงหน้านี้ ก่อนจะเดินห่างออกมาเพื่อเล็งกล้องตรงมายังคนรัก ที่ผันตัวมาเป็นนายแบบจำเป็น

 

     รีบถ่ายสิครับคุณนลิน เรายิ้มปากเมื่อยไปหมดแล้ว

 

     ตามคำบัญชาครับผม

 

 

     อมยิ้มจางอย่างมีความสุข เมื่อพบว่าคนที่เขายอมอดทนอดกลั้นทำเพียงแค่การนอนกอดทั้งคืน ช่างเหมาะสมกับดอกไม้เสียเหลือเกิน

 

 

     ปรับกล้องเพียงเล็กน้อยก่อนจะเล็งให้ดีเป็นครั้งสุดท้าย กดปุ่มชัตเตอร์หนึ่งครั้งเพื่อให้ภาพถูกบันทึกลงในม้วนฟิล์ม และจะเป็นภาพที่ฉายชัดภายในใจไปอีกนานแสนนาน

 

 

     ภาพ ของคนที่ครอบครองความรักของเขาไว้ทั้งหมด

     ความรัก ที่เป็นดั่งแสงตะวันยามเช้า แม้จะเบาบาง ทอแสงอ่อนละมุน

     ทว่าสว่างไสวในดวงใจของเขาเสมอมา

 

 

     อาจเรียกได้ว่าเป็นช่วงชีวิตที่มีความสุขที่สุด

 

 

     รูปถ่ายใบแรก ลงบันทึก :

     ๒๓ กันยายน พ.ศ.๒๕๐๖

     การเดินทางครั้งสำคัญของเรา เริ่มต้นอีกครั้ง

 

 

จาก สหราชอาณาจักรสู่สวิตเซอร์แลนด์

จาก ลอนดอนสู่กรุงเจนีวา

และ จากเจนีวาสู่อินเทอร์ลาเกน

 

 

     Interlakenใช้เวลาเดินทางจากสนามบินในกรุงเจนีวาไม่นานนัก เราทั้งสองก็ได้เข้าสู่เขตเมืองพักตากอากาศเล็กๆอันโด่งดังของประเทศแสนสวยนี้ โดยรอบของเมืองถูกโอบล้อมด้วยอ้อมกอดของภูเขา สายน้ำ และทุ่งหญ้าสีเขียวขจี เบื้องหลังเผยทัศนียภาพที่สวยงามของยอดเขาอันเป็นที่รู้จักอย่างยอดเขา Jungfraujoch ที่ใครต่อใครต่างก็เรียกว่า ‘Top of Europe

 

     สวยสมคำร่ำลือ สวยสมกับที่เขาเคยคาดหวังมา

     สวยเกินพรรณนา สมกับเป็นประเทศในความฝันของใครหลายคน

 

     มือน้อยยื่นออกนอกหน้าต่างรถคันสวย ปะทะเข้ากับลมภายนอกยามบ่ายคล้อย รับรสชาติแห่งความฝันที่กลายเป็นจริง โค้งหลายโค้งที่ได้ขับผ่านมา ลัดเลาะเลียบกับทะเลสาบสีฟ้าใสสะอาด ประกอบกับข้างทางที่ยามนี้ใบไม้เริ่มทยอยผลัดสีแข่งกันให้ได้เชยชม

 

 

     ราวกับภาพวาดสีน้ำมัน และเมื่อได้อยู่ที่นี่กับคนข้างกายแล้วนั้น

     ถือเป็นความทรงจำที่มีค่ามากที่สุดในชีวิต

     มีค่ามากที่สุด สำหรับคนที่เคยอยู่ในกรงทองมามากกว่าสิบปี

 

 

     พอเข้าถึงภายในตัวเมืองแล้ว อยากออกไปด้านนอกไหมครับ เผื่อแวะซื้อของที่ซุปเปอร์ฯก่อนเข้าที่พักสารถีเอ่ยถาม และไม่ต้องคาดเดาให้เยอะ ตุ๊กตาหน้ารถของเขาพยักหน้าทันที

 

     อยากซื้ออะไรเป็นพิเศษบอกผมได้เลยนะ ประเดี๋ยวผมพาไป เคยมาอยู่สองสามครั้งน่ะครับ

 

 

     คำพูดของคนที่หันกลับมามองสลับกับมองทางด้านหน้าส่งให้คนตัวเล็กมีสีหน้าครุ่นคิด

 

     อยากได้อะไรเป็นพิเศษ...งั้นหรือ

 

     เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ จู่ๆใบหน้าน่ารักก็ซับสีกุหลาบขึ้นโดยพลัน พาลให้คนแก่กว่าได้ลอบสงสัย และเพียงไม่นาน เสียงหวานกังวานก็เอ่ยขึ้นอย่างตะกุกตะกัก

 

 

     คะ...คุณนลินครับ

 

     ครับ ว่าไงคนเก่ง

 

     ในตัวเมือง มีร้านขายผ้า เอ่อ เราหมายถึง ด้าย หรือริบบิ้นอะไรทำนองนี้ไหมครับ

 

     อืม...น่าจะมีครับ ว่าแต่คุณชายจะเอาไปทำอะไรหรือ

 

 

     เป็นคำถามที่ไร้คำตอบ ได้รับเพียงแค่การส่ายศีรษะทุยไปมา และรอยยิ้มพิมพ์ใจหวานซึ้ง ที่คาดเดาไม่ถูกเลยสักนิดว่ากำลังคิดอะไรอยู่

 

 

     ถ้าอย่างไรกระผมจะพาไปนะครับ เชื่อใจผมได้เลย

 

 

     เมื่อได้รับคำตอบที่พอใจ คนตัวเล็กจึงไม่ได้กล่าวอะไรอีก เบนดวงหน้าออกด้านนอกตัวรถ นำคางไปวางพักไว้กับขอบหน้าต่างให้กลุ่มผมนุ่มได้ปลิวไสวยามต้องลม รอยยิ้มน้อยๆปรากฏขึ้นตลอดทั้งทาง

 

 

     ว่าง่ายแถมยังตามใจเขาเสียขนาดนี้

 

 

คุ้มค่าแล้ว ที่เขาไม่ได้มี ของขวัญ ที่เตรียมรอไว้แค่เพียงอย่างเดียว

 

และเขาหวัง ว่า สิ่งนั้นจะทำให้คุณนลินทร์ เซอร์ไพรส์ได้ไม่แพ้กัน


#กมลรวีร์

Talk :

     สวัสดีค่ะ มาเร็วหน่อยเพราะสมองไหลลื่นท่ามกลางงานล้านแปด ตอนแต่งเราชอบตอนนี้มากๆเลยค่ะ มีความสุขตอนได้แต่งช่วงมู้ดประมาณนี้ หวังว่าทุกคนจะชอบเหมือนกันนะคะ ว่ากันด้วย Theme song อยากให้ทุกคนได้ฟังนะคะ เป็นเพลงที่เรารักมากๆ ตั้งใจใช้ในเรื่องนี้ตั้งแต่แรกเลย มู้ด,จังหวะของเพลงจะเหมาะกับบรรยากาศบทนี้มาก แถมช่วงที่นลินได้มีการพูดภาษาอังกฤษ ก็มาจากเพลงนี้เลยค่ะ แต่เอามาใช้บรรยายไม่ได้ เพราะเพลงนี้เวอร์ชั่นต้นฉบับภาษาอังกฤษออกมาตอนปี 1968 ในเรื่องเราตอนนี้ยังปี 1963 อยู่เยย

พี่นลินเธอซื้อกล้องไลก้ามาใหม่ เอ๋...ถ่ายแล้วจะเอามาอวดไหมนะคะ (ถ้าในชีวิตจริงของหลินฮุนคงรอเหงือกแห้งเพราะไม่ยอมลง คิกคัก) TMI เล็กน้อยคือพี่นลินเธอชอบ Frank Sinatra ใช่มั้ยล่ะคะ เธอก็ซื้อกล้องตามไอดอลเธอแหละค่ะ นี่ๆ มีรูปคุณแฟรงก์มาให้ดู ถือแล้วเท่สุดๆไปเล้ย


     สุดท้าย พี่นลินคิดจะงาบน้องเหรอคะ ฝันกลางวันไปก่อนได้ใช่ไหมคะพี่ ใช่ไหมคะ! 5555555 ว่าแต่น้องรวีจะไปร้านขายผ้าทำไม แสนงง เอ๊ รอติดตามกันนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ทุกกำลังใจนะคั้บ แล้วเจอกันเร็วๆนี้ค่า รักเยย<3

Kind regards,

@Kati_kkati

๑๘.๐๙.๑๘

 

 


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 205 ครั้ง

862 ความคิดเห็น

  1. #829 panwinkinyourarea (@itisnan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 23:31
    น้องจะผูกโบว์ตัวเองให้พี่เขาเหรอลูก แม่ตีปั้วะๆเลยนะคะ สารภาพเริ่มอ่านช่วงแรกของตอนนี้ชั้นปวดในอกมากแบบจริงๆเอามือจับใจบ่อยมากน้องเจ็บพี่เจ็บกว่าหลายเท่าไม่ได้เว่อเลยนะปวดจริงๆอาจเป็นเพราะช่วงนี้คิดถึงหลินฮุนมากๆก็ด้วย
    #829
    0
  2. #826 SonughaeGil (@SonughaeGil) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 23:31
    กรี๊ดดดกกกกกกกก ไม่ไหวแลัวไม่รู้จะพิมพ์อะไรอยากกรี้กกกกกกกกเหมียนคนบ้าแตีจะกรี้ดดดดดด
    #826
    0
  3. #802 Ammiee_Ammiee (@Ammiee_Ammiee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 21:41
    น้องจะทำอะไรน้าา
    #802
    0
  4. #751 BlackFight (@BlackFight) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 12:40
    สิ่งนั้นคืออะไรกันหรือนี่
    #751
    0
  5. #712 `โรฮันลัสกี้★ (@oam-kus40) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 08:31
    น้องจะทำอะไรเซอไพรส์พี่ นอกจากผ้าเช็ดหน้าที่เตรียมไว้
    #712
    0
  6. #690 Teddybear_EPN (@earn-pinyada) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 15:29
    น้องรวีจะทำอะไร
    #690
    0
  7. #553 pparpbebi。 (@pukpuii-1999) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 16:26
    น้องจะทำอะไรคะเนี่ย ลุ้นตัวโก่งมากๆเลยย
    #553
    0
  8. #398 Nanahpus.s (@Toeiii7) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 19:54

    อยากได้บ้าง ชาติหน้าไปเกิดเป็นคุณนลินบ้างดีกว่าค่ะ5555
    #398
    0
  9. #383 PY_2033 (@lomayeol) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 15:48
    ขะ.ของขวัญ...
    #383
    0
  10. #339 Jhh (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 21:39

    พี่คิดดีไม่ได้เลยค่ะน้องรวีคะะ หนูจะทำไรรร

    #339
    0
  11. #332 ntw96 (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 16:10
    อุบ้ะ ทำไมเห็นภาพน้องรวีนั่งบนเตียงมีริบบิ้นผูกบนหัวคะลูก
    #332
    0
  12. #296 realLKLPJH (@realLKLPJH) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 21:34
    ของขวัญวันเกิด อรุ่มมมม
    #296
    0
  13. #290 YOONEYEGIGA (@YOONEYEGIGA) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 16:45
    น้องจะเอาตัวเองเป็นของขวัญให้พี่นรินรึเปล่านะ อรุ่มมมมมมม
    #290
    0
  14. #289 violettale (@violettale) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 23:37
    ของขวัญอะไรน้าาาาาา
    #289
    0
  15. #288 jxsev (@ohjeen) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 22:44
    คุณนลินผู้แสนจะสุภาพบุรุษ งือ คิสดีมั้ยดั้ยเรยย เอ๊ น้องจะให้อะไรพี่นลินน้า
    #288
    0
  16. #285 Graff Yanin (@graff-yanin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 12:24
    ดิชั้นคิดไปไกลแล้วค่ะ คุนชายน้อยคะ ของขวัญอีกชิ้นคือ.. อร้ายยย
    #285
    0
  17. #284 Charls.V (@itsmespg12) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 10:53
    ฮือออออออ.. อาทิตย์หน้าเราไป Interlaken พอดีเลย ต้องคิดถึงคุณนลินกับน้องรวีมากแน่ๆ หวังว่าแวะซุปเปอร์คุณนลินจะไม่เกเรแวะซื้อของ &#8216;จำเป็น&#8217; มาใช้กับน้องหรอกนะคะ นอไปเถอะ ถ้ายังไม่ชัดเจนเรืองแม่คู่หมายที่คุณพ่อท่านเล็งไว้ให้น่ะ ชั้นยังจำได้นะยะ! ใจความในจดหมายคุณพ่อท่านว่าอย่างไรบ้างก็ไม่รู้ ถึงชั้นจะเชียร์คุณนลินแต่ถ้าทำน้องรวีเสียใจล่ะก็น่าดู! เธอเป็นคนแต่งเสริมเติมสีลงผ้าขาวผืนนี้ ถ้าวันนึงมาทำเลอะเปรอะเปื้อนล่ะก็น่าดูเชียว!
    #284
    0
  18. #283 fandobii (@fandobii) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 09:43
    น่ารักอบอุ่นหัวใจมากค่ะ รอลุ้นของขวัญอีกชิ้นเลยยย
    #283
    0
  19. #282 meename (@meename) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 07:48
    ของขวัญอีกชิ้นคืออะไรอ่ะ เขินรอ
    #282
    0
  20. #281 skyoflove8894 (@skyoflove8894) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 06:35
    รอพี่งาบน้องนะคะพี่นลิน
    #281
    0
  21. #280 Peachbunny (@lolipop53) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 06:13
    ยัยน้องจะทำอะไรคะะะะะ
    #280
    0
  22. #279 Pattho (@patthrakul) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 01:00
    ก็คือเขินบิดแล้ว หุบยิ้มไม่ได้เลยยยย พี่นลินเก่งมากที่อดทนมาได้ถีงขนาดนี้ ทำดีค่ะ 555555 น้องจะเซอร์ไพร์สอะไรพี่เขาน๊าาา ลุ้นๆๆฟ
    #279
    0
  23. #278 YaySIB (@tuapuan33) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 00:03
    บ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    ก็เอามาผูกของขวัญไง จะอะไรล่ะโอ้! คิดมาก!
    #278
    0
  24. #272 Mjjeje KQ (@crazy-love-hero) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 22:39
    พี่ไม่ได้คาดหวังให้น้องผูกโบว์ตัวเองเป็นของขวัญให้พี่นลินเลยนะคะ เพราะพี่อยากได้น้องเอง งื่ออออออออ
    #272
    0
  25. #268 mmtrs (@mmtrs) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 21:09
    ของขวัญอีกชิ้นที่พี่นลินทร์จะได้เป็นอะไรคั้บ อย่าเป็นอย่างที่แม่คิดนะลูก แม่หวง
    #268
    0