END [ FIC ] #คุณหนูมบ MarkBam

ตอนที่ 17 : ร้ายครั้งที่ 15 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,451
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 191 ครั้ง
    18 มิ.ย. 61


       ร่างเล็กพาตัวเองที่แทบจะไม่มีเรี่ยวแรงเดินมาถึงหน้าห้องพักผู้ป่วย ตอนนี้ข้างในห้องมีหมอกับป๊าต้วนพ่อพี่มาร์คอยู่ในห้องแล้วก็พยาบาลเต็มไปหมด ร่างเล็กไม่กล้าแม้แต่จะมองลอดเข้าไปในห้อง เขาคุมร่างกายที่สั่นไหวไม่ได้ น้ำตายังคงไกลอาบแก้มนวลอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุด โดยมียองแจกับคยอมคอยประคองไว้ ไม่งั้นจะต้องลงไปนั่งที่พื้นแน่ๆ

            ไม่นานหมอและพยาบาลก็เดินออกมาจากห้อง ใจของแบมเต้นไม่เป็นจังหวะ เขากัดริมฝีปากแน่น กุมมือสองข้างไว้

.
.
.


          “คนไข้รู้สึกตัวแล้วนะครับ ประหลาดมากๆเลยทั้งที่สภาพตอนมานี่ดูไม่ได้แท้ๆ เชิญญาติเข้าไปเยี่ยมได้เลยครับ” หมอพูดจบก็ปิดแฟ้มแล้วเดินไป


          “แบมเข้าไปเถอะ พี่ว่ามาร์คต้องการแบมที่สุดนะ” 


          พี่จินยองเอื้อมมือมาจับมือผมแล้วบีบเพื่อให้กำลังใจ


          ผมไม่ตอบอะไรแต่พยักหน้า เช็ดน้ำตาแล้วค่อยๆเปิดประตูห้องเข้าไป บรรยากาในห้องค่อนข้างเงียบ ผมหันไปสวัสดีพ่อพี่มาร์ค พ่อพี่มาร์คยิ้มเบาๆให้กับผมนั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิด

 


          “พี่มาร์ค”


          “...”


          “พี่มาร์คโกรธแบมหรอ ฮึก”


          “...”


          “อย่าเงียบซี่ แบมมาหาพี่มาร์คแล้วนะ” 


          ผมกลั้นน้ำไม่ได้ สุดท้ายก็ร้องออกมา



          “มาร์ครอดมาได้ยังไงป๊ายังไม่รู้เลย ฮ่าๆ” ป๊าต้วนเดินมายืนข้างผม


          “ฮึก ฮือ”


          “รถหนะสภาพดูไม่ได้เลยนะ เละไปครึ่งคัน แต่คงเป็นเพราะหนูแบม ลูกไอประธานวิทย์ เจ้าของธุรกิจส่งออกน้ำมันแหละมั้ง ที่ทำให้เจ้ามาร์คยังหายใจอยู่”


           ป๊าต้วนพูดพร้อมอมยิ้มแล้วลูบหัวผมเบาๆ


          “ฮึก ทำ ไมครับ”


          “ก็ตอนที่ยองแจกับป๊าไปถึง เลือดท่วมตัวเจ้ามาร์คเลย ยังไงก็ดูไม่รอดแน่ๆ แต่มาร์คก็ยังมีสติอยู่น้า แล้วก็เรียกหาแต่ แบมแบม” 


          ผมได้ยินแบบนั้นยิ่งจุกเข้าไปอีก ผมร้องไห้แบบสะอึกสะอื้น



          “ผม ผมทำให้พี่มาร์คต้องเป็นแบบนี้ ถ้าผมฟังเขา เขาคงไม่ต้อง ฮึก ขับรถไปหาเพื่อนแล้ว ฮึก เป็นแบบนี้”



          “ไม่ต้องร้องหน่า รู้ไหมป๊าบอกมันว่าอะไร” 


          ผมเงยหน้าไปมองป๊าต้วน

 

            “มาร์ค แกจะตายไม่ได้นะเว้ย แกต้องมีชีวิตเพื่อหนูแบมไง”

          “ผม...ผมจะ...อยู่ ผมจะไม่เป็นอะไร...”

          “ต้องแบบนั้นสิลูกชาย อดทนไว้”

          “จะอยู่...เพื่อขอโอกาส...เขา”

 

          “ฮือออ” 


          ผมร้องไห้แบบไร้สติ เม้มปากเข้าหากันจนแน่น เจ็บไปหมด แต่มันคงไม่เท่าพี่มาร์คที่นอนอยู่ตรงนี้


          “แบม” 


          ผมเงยหน้าตามเสียงเรียก พี่มาร์คเรียกชื่อผมแล้ว


          “นั่นไง หัวแข็งจริงๆ สมกับเป็นลูกชายของป๊า ฮ่าๆ งั้นป๊าออกไปรอข้างนอกแล้วกัน” ป๊าต้วนลูบหัวผมอีกครั้งแล้วเดินออกไป


          “พี่มาร์คแบมขอโทษ ฮึก”


          “พี่...ต่างหากที่ต้องขอโทษ แบมยอมคุย...กับพี่แล้วใช่ไหม”


          “อื้ออ แบมจะให้โอกาสพี่มาร์ค แบมอยู่ไม่ได้ถ้าพี่มาร์คเป็นอะไรไปได้ยินหรือเปล่า อย่าทำแบบนี้อีกนะ ฮึก”


          “พี่ดีใจนะ ที่ยังมีโอกาสได้ตื่นมาเห็นหน้าแบมอีก ยมบาลคงไม่รับพี่ตอนนี้หรอก พี่ต้องมีชีวิตเพื่อดูแลแบม” 


          พี่มาร์คยิ้มแล้วบีบมือผมแน่น


          “ไอคนบ้า” 


          ผมยิ้มออกมาทั้งที่น้ำตายังไหล พี่มาร์คเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ผม


          ^___^


          “เจ็บตรงไหนบ้าง ป๊าบอกเลือดท่วมตัวเลย รอดมาได้ยังไงเนี่ย”


           ผมค่อยๆเปิดผ้าห่มออกแล้วดูตามร่างกายของพี่มาร์ค


          “ตรงนี้” 


          พี่มาร์คยกแขนที่พันผ้าเต็มไปหมด มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย TT


          “ตรงไหนอีก”


          “ตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้” 


          พี่มาร์คชี้ไปตามแผลตรงส่วนต่างๆ


          “เจ็บมากเลยสินะ”


          “ตรงนี้ เจ็บมากเลย” 


          พี่มาร์คจับมือผผมให้ไปวางที่หัวใจของพี่มาร์ค


          -//////- ไอพี่มาร์คบ้า!

.
.
.


          “โอ้ยยย หมาแล้วหวะพวกเรา” 


          พี่แจ็คสันเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับพี่ๆและเพื่อนของผม


          “เออไอสัส เห็นหน้าเพื่อนนี่สลบ เห็นหน้าเมียนี่แทบลุกขึ้นเต้น” เจบีแซว


          “เมียอะไรพี่บี เดี๋ยวให้พี่จินจัดการหรอก”  ผมทำตาโตใส่พี่เจบี


          “กูว่าละคนอย่างมึงไม่ตายง่ายๆ เพราะตอนนี้นรกเต็ม” พี่จินยองมองหน้าพี่มาร์คแล้วเบะปากใส่


          “โห นี่สิเพื่อนกูจริง” 


          “มึงก็ให้อภัยพี่มาร์คแล้วดิ”  คยอมถามผม


          “ยัง!


          “อ้าว!”  ทุกคนประสานเสียงกันออกมา


          “พี่มาร์คต้องเริ่มจีบแบมใหม่ ตั้งแต่แรก” 


          ผมพูดพร้อมหันไปมองหน้าพี่มาร์คที่ทำหน้าเหมือนคนอดอาลัยตายอยาก


          “แบมอ่าT0T” พี่มาร์คอ้อนสุดพลัง


          “โหยยย เด็ดจริง สมควรละคนอย่างไอมาร์คต้องเจองี้” พี่แจ็คสันชูนิ้วโป้งขึ้นสองข้าง


          “พวกพี่กลับก่อนนะ หายไวๆไอสัสเดี๋ยวกูแวะมาใหม่”  พี่เจบีบอกแล้วก็เดินออกไป


          “กูไปละ ต้องไปส่งพวกพี่ๆเขาอีก”


           คยอมเข้ามากอดผม แล้วทุกคนก็ออกจากห้องไป

 

          “แบม”


          “หืม”


          “ให้โอกาสพี่จริงๆใช่ไหม”


          “อื้ม แต่! ตัดขาดจากเนเน่ให้ได้ ถ้ามันเข้ามายุ่งหรือตามพี่มาร์ค บอกแบมทันที ห้ามปิดบัง เพราะถ้าแบมรู้เอง...มันเจ็บ”


          “พี่ขอโทษจริงๆ แบม พี่ถามอะไรได้ไหม”


          “อะไร แล้วทำไมต้องทำสายตาแบบนั้น -.-


          “เมื่อคืนที่แบมมาคร่อมพี่แล้วจูบพี่อะ พี่ขออีกได้ไหม^^


          หึ้มมมมม! อยากโดนซ้ำใช่ไหมแผลอะ ได้ ไหนๆก็นอนรพ.ละนอนยาวเลยแล้วกัน” 


          ผมง้างมือจะตีพี่มาร์ค


          “อย่าทำพี่เลยยยย TT พี่ล้อเล่นหน่า”


         “นอนพะงาบๆยังจะคิดอกุศลอีก เชื่อเขาเลยจริงๆ”


            เราสองคนคุยกันเรื่อยเปื่อย พี่มาร์คยังล้อที่ผมจูบเขาอยู่ = = ผมเผลอฟาดเขาไปตั้งหลายที ผมรู้คัรบ รู้ว่าพี่มาร์ครักผมมากแค่ไหน ทั้งที่เขาเข็มแข็ง เป็นประธานบริษัทที่ดี แต่กลับมาอ่อนแอเพราะคนอย่างผม แล้วผมก็รู้ตัวเองดี ว่าผมหนะไม่เคยเกลียดเขาเลยจริงๆ น้ำตาที่เสียไปนั้น มันเป็นเพราะผมเอง ก็รักพี่มาร์คมากๆเหมือนกัน ^^

.
.
.


            ป๊าต้วนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่หน้าห้อง และได้ฟังเรื่องราวจากเพื่อนๆของมาร์คและแบม เขาก็ยกยิ้มขึ้นมาแล้วส่ายหัวเบาๆกับตัวเอง นี่เขาต้องเสียเงินค่าสินสอดให้กับไอวิทย์เพื่อนรักของเขาจริงๆสินะ ไม่รอช้าป๊าต้วนหยิบโทรศัพท์โทรหาวิทย์ทันที


ตู๊ด...ตู๊ด....


          “แหม ไอต้วนผีตนไหนเข้าวะถึงได้โทรหามาหาฉัน”


          “ผีตนนี้แหละ! เห้อวิทย์ ฉันมีข่าวดีกับข่าวร้ายจะมาบอกแก แกอยากฟังข่าวไหนก่อนกัน”


          “อะไรวะ เอาข่าวร้ายมาก่อนมา”


          “ตั้งใจฟังนะ เจ้ามาร์คลูกชายของฉันทำหนูแบมเสียใจ”


          “เห้ย จริงหรอวะ ปกติเวลาที่มาร์คโทรมารายงานฉัน ก็เห็นดีกันแล้วนี่! ลูกแกทำอะไรลูกฉัน บอกมาเลย”


          “ใจเย็น ฟังข่าวดีก่อน”


          “อะไรวะ รีบๆพูดมา”


          “ฉันกับเจ้ามาร์คจะชดใช้ด้วยการ...จ่ายค่าสินสอด กี่สิบล้านร้อยล้านก็ว่ากันไป ฮ่าๆๆๆ”



100%


ไรท์เริ่มจะเขียนงงแล้วว่าปะ 5555555555 

ความจริงวางเรื่องไว้ไม่ถึง 20 ตอน แต่คิดว่ามันสั้นไปเลยพยายามแทรกนิดๆหน่อยๆ

เขียนบทรักไม่เก่งแต่ก็จะแต่งมันอยู่นั่นแหละบทรัก

พอดราม่านี่พิมมันส์มือเลย T^T 

รู้สึกติดขัดตรงไหนเม้นบอกไรท์ได้เลยน้า 

อย่าลืมกดให้กำังใจนักเขียนนะคะ ขอบคุณค่า

#คุณหนูมบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 191 ครั้ง

155 ความคิดเห็น

  1. #143 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:28

    ป๊าขี้เล่นนะคะ

    #143
    0
  2. #109 tide2537 (@tide2537) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 23:25
    ไรท์เขียนเก่งใช้ภาษาได้ดีอ่านแล้วมองเห็นภาพตัวละครในบทไปด้วย....สุดท้ายฟินนนนน
    #109
    1
    • #109-1 kukkuknaka (@prwhaz) (จากตอนที่ 17)
      25 ตุลาคม 2561 / 20:59
      ขอบคุณค้าบบบบบ
      #109-1
  3. #61 fernlovepaint (@fernlovepaint) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 07:57
    แหมบันดาพ่อๆๆเค้ากันได้ดี
    #61
    0
  4. #53 Facebook12345 (@Facebook12345) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 21:16

    งื้อน่ารัก

    #53
    0
  5. #51 มิรา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 21:03

    สนุกดีคะ แต่ก็อย่างที่ว่าค่ะ ว่ามีบางตอนอาจจะงงๆอยู่บ้างแต่ก็เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    #51
    1
    • #51-1 kukkuknaka (@prwhaz) (จากตอนที่ 17)
      17 มิถุนายน 2561 / 21:50
      ฮืออ รู้สึกว่าวรรคตอนไม่ดี เว้นจังหวะไม่ดี อะไรไม่ดีเลยอะ เคยลองทวนตั้งแต่ต้นจนตอนปัจจุบันไปแล้วรอบสองรอบแต่ไรท์ยังไม่คิดอะไร พอมาอ่านแบบละเอียดอีกรอบแบบ ใช้ไม่ได้เลย T^T
      #51-1
  6. #49 Nchrd (@london-24) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 19:56
    จริงๆก็มีบางช่วงที่ไรท์เขียนงง เหมือนคำในประโยคมันจะสลับตำแหน่งกันจนไม่เข้าใจบ้าง แต่รวมๆแล้วดีนะคะ เนื้อเรื่องก็ดีค่ะ สนุกดี อ่านได้เรื่อยๆ สู้ๆนะไรท์
    #49
    1
    • #49-1 kukkuknaka (@prwhaz) (จากตอนที่ 17)
      17 มิถุนายน 2561 / 20:53
      ขอบคุณมากนะคะ จะแก้ไขให้ดีที่สุดน้า
      #49-1
  7. #47 น.ส.แม่มด ใจดี (@ning11434) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 17:52
    รออค่าา
    #47
    0