มายายุทธ

ตอนที่ 17 : ออกจากสำนัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,876
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61

                                                                    17  ออกจากสำนัก


              เทียนซื่อหยูหลังจากฟังกิมเล้งกล่าวจบกลับตื่นตระหนกจนใจสั่นระริก  กล่าวด้วยเสียงที่สั่นสะท้าน

              “เล้งยี้เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้  ข้าเป็นผู้อาวุโสของสำนักเจ้ากล้าล่วงเกินรึ?”  กิมเล้งแค่นเสียงอย่างเย็นชาพร้อมกับกล่าว

              “ชิเพราะเจ้าคิดว่าด้วยตำเหน่งที่สูงส่งของเจ้าทุกคนจึงต้องยอมให้เจ้า  ไม่ว่าเจ้าจะกระทำชั่วร้ายอย่างไรทุกคนต่างไม่กล้าเอาผิดเจ้า  จึงทำให้เจ้าเหิมเกริมอย่างชั่วร้าย  วันนี้ข้าจะเด็ดหัวเจ้าให้เหล่าผู้ที่คิดชั่วร้ได้สังวร”  กิมเล้งกล่าวด้วยเสียงที่อำมหิตดุดันพร้อมกับยกกระบี่ขึ้น  เที่ยนซื่อหยูรีบกล่าวด้วยเสียงสั่นระรัว

              “เล้งยี้หากเจ้าทำเช่นนี้เจ้าต้องถูกไล่ออกจากสำนักนะ”  กิมเล้งเงื้อกระบี่ค้างไว้พร้อมกับกล่าว


              “ข้ายินดีออกจากสำนัก  แต่ข้าจะไม่ยอมปล่อยเจ้าเอาไว้”  แต่ก่อนที่กิมเล้งจะลงมือสังหาร  เสียงที่คุ้นเคยพลันดัง

              “เล้งยี้ช้าก่อน!”  เมื่อกิมเล้งได้ยินเสียงนี้ทำให้ต้องถอนหายใจอย่างหนักหน่วงพร้อมกับลดกระบี่ลงอย่างจำใจ  รำพึงเสียงแผ่ว

              “อาจารย์...”

              เมื่อเทียนซื่อหยูได้ยินเสียงนี้ก็สำนึกได้ว่าตนเองรอดแล้ว  กำลังใจพลันบังเกิด  กลับหัวเราะเบาๆอย่างเย้ยหยัน  พร้อมกับกล่าว

              “ฮึฮึฮึ!  ดูซิว่าตอนนี้เจ้าจะมีปัญญาทำอะไรข้าได้”  กิมเล้งมองดูเทียนซื่อหยูอย่างเหยียดหยาม  พร้อมกับกระแทกพลังผ่านฝ่าเท้าที่อยู่บนหน้าอกของเทียนซื่อหยูทำให้มันต้องกระอักเลือดออกมาอีกคำโต  และกล่าวด้วยเสียงเยียบเย็น

              “เจ้ากำลังฝันอยู่รึ?”  ตอนนั้นเองที่เทียนสงได้มาหยุดยืนอยู่ห่างจากกิมเล้งประมาณห้าก้าว  กล่าวถามด้วยความสงสัยระคนกับความแปลกใจที่เห็นกิมเล้งตอนนี้ยืนเหยียบอยู่บนอกของเทียนซื่อหยู  ผู้ที่มีระดับพลังยุทธ์สีเขียวขั้นห้า

              กิมเล้งคารวะอาจารย์อย่างนอบน้อมพร้อมกับกล่าว

              “อาจารย์มันผู้นี้บังอาจจู่โจมทำร้ายไป๋เจ๊”  เทียนสงเมื่อได้ฟังรีบมองไปที่เทียนซื่อหยูด้วยความตกใจพร้อมกับถาม 

              “หมายความว่าอย่างไรพี่ใหญ่?”  เทียนซื่อหยูได้ฟังดังนั้นจึงรีบตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

              “จะเป็นไปได้อย่างไร  สงตี๋  นี่ล้วนเป็นการเข้าใจผิดกันทั้งสิ้น  ข้ามีเจตนาชี้แนะวรยุทธ์ให้กับเล้งยี้เท่านั้น  แต่ไม่นึกเลยว่าเล้งยี้จะเข้าใจข้าผิด”  ในขณะนั้นเองที่เทียนไป๋เดินเข้ามาหาเทียนสงพร้อมกับกล่าว 

              “ไม่จริงคะท่านพ่อ  ตอนนั้น...”พร้อมกับบอกเล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้  เทียนสงรับฟังอย่างสงบพทั้งครุ่นคิดอย่างไตร่ตรอง  พร้อมกับกล่าว

              “เรื่องนี้รอให้ข้าสอบสวนก่อน  ตอนนี้ปล่อยผู้อาวุโสก่อนเถอะเล้งยี้”  เทียนสงกล่าวอย่างใจเย็น  เทียนซื่อหยูได้ยินดังนั้นต้องครุ่นคิดอย่างยิ้มแย้ม 

              “เหอะ!เมื่อผ่านตอนนี้ไปข้าย่อมสามารถพูดเพื่อเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว” แต่ขณะที่เทียนซื่อหยูครุ่นคิดถึงแผนการที่จะเอาตัวรอดอยู่นั้น  เสียงที่เหี้ยมเกรียมของกิมเล้งพลันดัง

              “ความผิดที่เจ้าทำต่อสำนักย่อมมีสำนักเป็นผู้สอบสวน  แต่ความผิดที่เจ้าทำผิดต่อข้า  ข้าจะเป็นคนตัดสินเอง”  ขณะที่ทุกคนกำลังครุ่นคิดถึงสิ่งที่กิมเล้งพูดนั้นหมายความว่าอย่างไร  อย่างฉับพลันและไม่มีผู้ใดคาดคิด

              ฉับ!อ๊ากกกทุกคนมองไปยังต้นเสียงด้วยความตกตะลึง  เพราะสิ่งที่ทุกคนได้เห็นในตอนนี้คือสภาพของเทียนซื่อหยูซึ่งตอนนี้  แขนขวาขาดกระเด็นเลือดไหลทะลักมือซ้ายที่เหลือกุมไปที่ไหล่ขวาที่แขนขาดหายส่งเสียงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด  เทียนสงหลังจากตะลึงไปวูบก่อนที่จะกล่าว

              “เล้งยี้!  นี่เจ้า...”เมื่อพูดได้แค่นั้นกลับไม่สามารถกล่าวต่อได้  ฝ่ายเทียนไป๋  หลังจากตะลึงไปกับการตัดสินใจที่เฉียบขาด  ของกิมเล้งก็ต้องเดินเข้าไปจับแขนของกิมเล้งด้วยความกังวล  เพราะทราบถึงสิ่งที่จะตามมา  หากว่ามีใครกระทำล่วงเกินต่อผู้อาวุโส  นั่นคือถูกไล่ออกจากสำนัก  แต่ก่อนที่จะมีใครได้พูดอะไร

              “ข้ารู้ถึงความผิดของข้าดี  เพราะฉะนั้นก่อนตะวันตกดินในวันนี้ข้าจะออกจากสำนัก”  กิมเล้งกล่าวด้วยเสียงราบเรียบ  แต่มั่นคงเด็ดเดี่ยว  พร้อมกับเดินกลับเข้าไปในตึกใหญ่โดยมีเทียนไป๋ติดตามไปอย่างกระชั้นชิด  เมื่อเข้ามาถึงในห้องของกิมเล้ง  เทียนไป๋กล่าวถามขึ้นด้วยความร้อนรน

              “เล้งตี๋!  เจ้าจะไปจากสำนักจริงๆ หรือ”  กิมเล้งถอนหายใจอย่างหนักหน่วง

              “ด้วยการกระทำของข้าพเจ้า  แม้หลังจากการสอบสวนทราบว่าเทียนซื่อหยูผิดจริง  แต่การข้าลงโทษผู้อาวุเทียนซื่อหยูก็ไม่สมควรเพราะไม่ใช่หน้าที่ของข้าพเจ้า  แม้ว่ามีหลายคนที่ไม่ตำหนิข้าและอยากให้ข้าอยู่ต่อได้  แต่นั่นจะเป็นการทำลายเกียรติของอาจารย์  อาจมีคนกล่าวหาได้ว่าอาจารย์ลำเอียงเพื่อปกป้องข้า” 

              “แล้วข้าเล่า!  เทียนไป๋กล่าวด้วยความหวาดหวั่น มองกิมเล้งด้วยความกระวนกระวาย  ทันใดนั้น

              วูบเซียวเหม่ยพลันปรากฏกายขึ้น  พร้อมกับกล่าว 

              “เล้งตี๋  ข้าขอพูดกับไป๋ม่วยซักครู่เถอะ”  กิมเล้งรับคำเบาๆ พร้อมกับเดินออกไปที่หน้าน้ำตก  หลังจากกิมเล้งออกไปแล้ว

              “เหม่ยเจ๊!  ข้าจะทำอย่างไรดี?”  เทียนไป๋ถามด้วยความกังวล  เซียวเหม่ยยิ้มนุ่มนวล เดินเข้าไปกุมมือของเทียนไป๋และพากันนั่งลง  พร้อมกับถามด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม 

              “ท่านรักเล้งตี๋หรือไม่?”  เทียนไป๋ก้มหน้าอย่างเอียงอาย กล่าวเสียงแผ่ว

              “นี่ยังต้องถาม...”

              “แล้วท่านรักเล้งตี๋พอที่จะติดตามร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขาหรือไม่?”  เซียวเหม่ยเอ่ยถามเสียงนุ่มนวลแต่จริงจังเป็นอย่างยิ่ง  เทียนไป๋ครุ่นคิดซักครู่ก่อนจะเงยหน้ามองเซียวเหม่ยด้วยดวงตาที่เป็นประกาย 

              “หรือท่านต้องการให้ข้า...”เซียวเหม่ยพยักหน้าด้วยความรู้สึกที่จริงจัง 

              “แต่...ท่านพ่อกับท่านแม่...”

              “เด็กโง่!” เซียวเหม่ยกล่าวอย่างยิ้มแย้ม ตบมือของเทียนไป๋เบาๆ อย่างปลอบประโลม 

              “ท่านพ่อกับท่านแม่ของเจ้าล้วนอยู่สุขสบาย  อีกอย่างสตรีเมื่อเติบใหญ่ก็ต้องมีคู่ครอง”  เทียนไป๋พยักหน้าแต่ประกายตากลับกังวลอย่างลึกล้ำ    

               


                                                                                                         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

138 ความคิดเห็น

  1. #99 [BenMore'Sako] (@BenMoreSako) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 17:34
    ตอนแรกว่าไม่อินแล้ว อ่านถึงตอนนี้ แทนตัวเองด้วยคำว่าข้าพเจ้า!! มายก็อดดด

    พูดแทนตัวกันคนรักใช้คำนี้ยิ่งหนักเลย แทนตัวเองข้าเรียกคนรักด้วยชื่อเถอะ นิยายน่าสนุกแต่ภาษามันเพี้ยนอ่า
    #99
    1
  2. #20 จอมมารรอน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 10:24
    สุดยอดเลยจอช
    #20
    1
  3. #19 ีเซียงน้อย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 11:20
    ป๊าด!!!!ศุกร์ นานเกิ้น

    เฮ้อ. แต่ก็ต้งรอ
    #19
    2
    • #19-2 pukaycna (@pukaycna) (จากตอนที่ 17)
      27 มีนาคม 2560 / 19:09
      หุ หุ คิดถึงคนเขียน มาวันพฤหัสก็ได้ไม่ว่าสักคำ แฮร่
      #19-2