คัดลอกลิงก์เเล้ว

8059 ชีวิตเปรียบอยู่บนเส้นด้าย

โดย PK solution

ชีวิตมันไม่ได้แน่นอนเสมอไป ผมไม่อาจรู้ได้ว่าผมจะจากโลกนี้ไปตอนไหน รู้แต่ว่าทุกวินาทีผมมีค่าสำหรับทุกคนบนโลกอย่างแน่นอน YAMA

ยอดวิวรวม

617

ยอดวิวเดือนนี้

8

ยอดวิวรวม


617

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 พ.ค. 62 / 23:21 น.
นิยาย 8059 Եº躹鹴 8059 ชีวิตเปรียบอยู่บนเส้นด้าย | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
นิยายเก่ายังไม่ทันอวสานนะจ๊ะ555มันมาเรื่องใหม่
 ยัยนี่มันติ่ง8059สุดคลั่งเลยค่ะ
อะไรที่ขาย8059มันจะพยายามเอามาครอง   
 และก็ชอบทุกคู่ในรีบอร์นมว๊ากก
8018มันก็ดิ้นๆเวลาอ่าน D18 6927
อยากได้เพื่อนพี่น้องมาเม้าส์มอยKHR
นึกถึงย้อนวันวานต้อนรับKHRที่จะมาใหม่
ในปี2017จริงๆ
นะค้าาา เหงา



ไม่ต้องพูดเลยค่ะ  จิ้นไม่เหลือ
ฉะวิ้ง..ทำท่าตามภาพ



เปิดดราม่าอีกเรื่องแล้วค่ะ
ตอนนี้ก็ขอไม่สปอยใดๆทั้งสิ้นนะคะ  จะให้ผู้อ่านนั้นอ่านกันเอาเองเลย บรรยายก็ฉบับเราเช่นเคย555








แบรนรังนกของเรื่องนี้ค่า กากด๊อยเช่นเคยไม่คิดจะพัฒนารึไงยะ   ทำไมเป๊นนนน//เสียงโอดครวญ



ถ้ามีคนอ่านอาจจะวาดรูปมาแปะประกอบนิดหน่อยแต่วาดไม่เก่งนะ5555  อนาโตมี่ไม่รอด



พิมพ์ขาดตกบกพร่องประการใดขออภัยด้วยนะคะ เม้นๆๆๆ
คำคมby. KUMA สไตร์ในวันนี้




เสพติดอะไรก็มีวันเลิกได้ แต่เสพติดวายมันเลิกไม่ง่ายนะจ๊ะ
body { background-color: #6699ff;}

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 พ.ค. 62 / 23:21


ผมมิอาจล่วงรู้ได้เลยว่าชีวิตผมจะพลิกผันไป อาชีพนี้มันอันตราย
หากแต่ถ้ามันมีประโยชน์แก่อนาประชาราฏษณ์แล้ว
ผมก็ยอมเสียสละชีวิตหนึ่งชีวิตของผมให้แก่ประเทศ
อาชีพที่รายได้ค่อนข้างพอมีพอใช้
อาชีพที่ทำพลาดไม่ได้
และเป็นอาชีพแห่งการเสียสละ ชีวิตเปรียบดั่งแขวนอยู่บนเส้นด้าย



ผมเป็นทหารอากาศ
ทั้งชีวิตของผมจะต้องเสี่ยงอยู่ตลอดเวลา ยามใดที่มีเหตุร้ายผมก็จะต้องไปตรวจสอบจัดการทุกครั้ง แต่เป็นหน่วยเสริมพวกทหารบกเขา..
หน่วยงานของผมประจำการอยู่ที่เขตแดนเหนือของญี่ปุ่น และ ไทย
หน้าที่ปกติทุกวันของผมต้องคอยรับข่าวสารจากนานาๆประเทศและติดตามข่าวสารอย่างครบถ้วนถี่
แต่ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว.........








'วอหนึ่งเรียกวอสอง ได้ยินแล้วตอบรับด้วย'
เสียงวิทยุสีแดงขนาดย่อมดังขึ้นทำให้ผมที่กำลังจะเคลิ้มหลับไหลในตอนนี้สะดุ้งขึ้นมาตัวโยน
'ได้ยินแล้วครับ น.อ.ยามาโมโตะพูดครับ'
ผมคว้าหยิบวิทยุนั่นมาจ่อที่ปากหนาของผมก่อนจะขานรับ
'ได้รับรายงานจากทางกองสื่อสารมาว่าขาดคนไปคุ้มครองเขตชายแดนใต้ของประเทศไทย'
หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้นผมก็หายง่วงในทันที
ไม่ใช่ว่าผมกลัวที่จะต้องไปที่ชายแดนของประเทศไทย แต่ถ้าผมจากไป หัวใจดวงน้อยๆที่รอคอยผมกลับบ้านทุกวันที่ญี่ปุ่นจะเป็นเช่นไร
'ครับ เดี๋ยวผมจะประสานงานกับทางกองทัพบกและผมจะจองไฟล์บินสู่ประเทศไทยอย่างเร่งด่วนเลยครับผู้บัญชาการ'
ผมตอบกลับไปก่อนที่ทางอีกฝั่งจะขานตอบรับรู้กลับมา








ก๊อกๆ  เสียงเคาะประตูแสนยียวนกวนประสาทโสตหูดังขึ้นเหมือนทุกครั้งหากแต่วันนี้มันสั้นยิ่งกว่าครั้งก่อนๆ  ผมยืนนิ่งรอให้คนในบ้านเปิดประตูจนนานแสนนานก็ยังไม่มีวี่แววจึงตัดสินใจควานหากุญแจในกระเป๋ากางเกงของผมเองแต่ไม่ทันหากุญแจเจอ  ประตูก็ได้เปิดขึ้นแล้วอย่างเชื่องช้า      ภาพคนตรงหน้าก็ยังสะกดสายตาให้อบอุ่นในหัวใจ ความสวยที่นับวันยิ่งเพิ่มขึ้นไม่แปรผัน   คนตรงหน้าคือชายร่างบางมีผิวพรรณขาวเปร่งปรั่งผมสีเงินเป็นประกายรวมไปถึงดวงตาสีเขียวธรรมชาติน้ำงามดุจดั่งเพชรมรกตกระทัดรัดสองดวง
คนตรงหน้าเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตของผม ต่อให้แลกด้วยเงินทั้งหมดรึชีวิตที่มีก็ยอม     แต่คนตรงหน้านี่ซิ นิสัยกลับพลิกผันกับใบหน้าเป็นอย่างมากมาย เพราะมีอดีตที่ฝังลึกจับใจจึงเปลี่ยนแปลงตนเอง หารู้ไม่ความอ่อนโยนนั้นก็ยังคงปรากฏในสายตามาตลอดทุกครั้งที่เขาสอบสายตามองผม  ผมรู้ทุกครั้งว่าเขารอคอยและเป็นห่วง







'แกนะแกปล่อยให้ฉันรอนานอีกแล้วนะ ถ้ากับข้าวมันบูดขึ้นมาไม่รู้ด้วยแล้วนะ'
คนตรงหน้าทำเสียงดุแต่ก็ยังคงสอดประสานมือมาจับไว้ที่มือใหญ่หยาบกร้านของผม  สัมผัสแสนนุ่มนิ่มจากฝ่ามือและกลิ่นแชมพูหอมจากตัวของคนตรงหน้าเริ่มทำให้ผมตามัว     ไม่ใช่เพราะหิวจนอยากจะกินข้าวเต็มที   แต่ผมหมายถึงเรื่องอื่นตะหาก  //มันจะกินก๊กจังง่าา
'ขอโทษน้าาา'
ผมก็ยังคงพูดแบบนี้เช่นเดิมแต่สีหน้าของผมก็หม่นหมองลง จริงๆผมรู้ดีว่าถ้าผมไปที่ชายแดนภาคใต้ของไทยผมอาจจะมีเปอร์เซ็นต์รอดกลับมาอยู่แต่มันน้อยมากจนริบหรี่เหลือเกิน     ถ้าคนพวกนั้นรักกันสามัคคีกันไม่แก่งแย่งชิงดีเด่นกัน  มันก็คงไม่มีปัญหาแต่ว่ามันก็แนวๆสัจธรรมของโลกน่ะล่ะครับ    ผืนดินไม่ได้เรียบทั้งโลกและไม่ได้ขรุขระทั้งโลกเช่นกัน  แปลง่ายๆก็คนดีไม่ได้มีทุกคนทั่วโลกรวมไปถึงคนชั่วด้วย    มันมีปะปนกันไปครับ
'ฉันรู้ข่าวแล้วนะ นายจะไป...จริงๆหรอ'
คนตรงหน้าถามเสียงเบา
'ก็มันคือหน้าที่ของฉันนี่นาาา'
ผมพูดด้วยน้ำเสียงหยอกเล่นขบขันและเอามือใหญ่ของผมยีหัวร่างบาง เพื่อไม่ให้เขาเครียดจนเกินไปแต่มันกลับตรงข้าม คนตรงหน้าโผกอดผมก่อนจะซบอกและร้องไห้    น้ำตาใสคลอเบ้าจนไหลรินลงมาที่ใบหน้าใส  ถึงคนตรงหน้าจะไม่เคยพูดว่ารักรึเป็นห่วง แต่การกระทำของเขาก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนอยู่ร่ำไป









'ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ดูแลตัวเองดีๆนะ ยามป่วยก็หาหยูกยามากิน ข้าวปลาก็ต้องทานให้ครบถ้วนรู้ไหมแล้วจะกลับมานะ'.........หัวใจของฉัน
'อื้อ....แล้วรีบกลับมานะ'
คนตรงหน้าสวมกอดร่ำราเขาที่หน้าประตูเป็นเช่นนี้ทุกวันแต่...วันนี้กอดนี้มันช่างเนิ่นนานเสียเหลือเกิน
ผมมั่นใจว่าของทุกอย่างเตรียมมาครบแล้วก่อนจะลากกระเป๋าไปตามเส้นทางของผม     ผมมั่นใจว่าผมจะกลับมาหาแก้วตาดวงใจของผมให้ได้อีกเหมือนอย่างทุกครั้ง






แต่หารู้ไม่







มันเป็นโอกาสสุดท้ายที่ผมจะได้เจอเขาแล้ว....










เสียงปืนและระเบิดดังตูมตามมากมายจนทำให้หูก้องบ้างหูอักเสบบ้างไม่ก็หูหนวกไปเลยก็มี      ทหารอย่างพวกเราต้องแข็งแรงคงทนแค่เสียงระเบิดแค่นี้ต้องไม่หวั่นไหวง่ายๆ        ขณะที่ผมแทรกกายเข้าไปพร้อมกับพวกทหารฝั่งผมหลายนายเพื่อที่จะยึดพื้นที่ตรงนี้จากพวกก่อกฏบนั้น จู่ๆพวกมันก็ไหวตัวรู้เท่าทันก่อนที่มันจะยิงไกปืนลั่นเข้าไปใส่นายทหารหลายสิบคนก่อนจะรีบวิ่งหลบหนีไป     ผมเองนับว่าโชคดีมากที่ไม่โดนลูกกระสุนจึงตามพวกนั้นไปพร้อมกับคนที่ยังเหลือรอดรึไม่สาหัสมากอยู่    
ชายฉกรรภ์พวกนั้นวิ่งขึ้นไปขับเฮลิคอปเตอร์หลบหนี แต่พวกพวกก็มีเครื่องบินเช่นกัน   ที่พวกเราต้องตามไล่ล่ากันแบบนี้เพราะพวกนั้นพยายามที่จะยึดผืนดินไทยทางฝั่งใต้ไป จึงพยายามก่อจราจลหนักๆขึ้นมา   และหลบหนีพ้นทุกครั้ง     แต่ครั้งนี้ถ้ามีผมอยู่ล่ะก็ต่อให้ต้องตาย ผมก็จะต้องจับพวกนั้นเข้าตารางให้ได้!!











ขณะที่เฮลิคอปเตอร์หลบหนีกำลังทะยานสู่ท้องฟ้านั้นก็โดนจรวด ระเบิดมิดไซน์ต่างๆนาๆเข้าไปที่กลางเครื่องเต็มๆทำให้เฮลิคอปเตอร์ของชายพวกนั้นเกิดขัดข้องและติดควันขึ้นมา  นั่นเป็นสัญญาณบ่งบอกความอันตรายที่จะเกิดขึ้นเพราะหากพวกนั้นไม่รีบลงจอดเฮลิคอปเตอร์จะต้องระเบิดแหลกเป็นจุนแน่นอน      แต่มันผิดคาดแทนที่จะลงจอดแต่พวกนั้นกลับมีร่มชูชีพ   และกระโดดร่มหลบหนีไประหว่างนั้นผมจึงต้องขับเครื่องบินทะยานเหินสู่อากาสยานอีกครั้งก่อนจะเล็งเป้าหมายไปที่ร่มชูชีพบ้าบอพวกนั้น  มันไม่ง่ายที่จะยิงให้โดนได้เลยเพราะทิศทางของลมอากาศมีการเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลาหากผมยิงไปล่วงหน้ายังไงถ้ากระแสลมเปลี่ยนมันก็จะพัดพาให้คนพวกนั้นหลบหนีพัดไปในอีกทางได้สำเร็จแน่ๆ   แต่ถ้าไม่เสี่ยงก็จะไม่ได้อะไรเลย   ผมจึงตัดสินใจยิง และก็เข้าเป้าเป้ะตามความคาดหมายสอยผู้ร้ายที่ต้องจับตายอย่างเลี่ยงไม่ได้ไปสองคนเหลือก็แต่อีกสี่  แต่ก็เกิดเรื่องอีกเพราะว่าผมพึ่งรู้ตัวว่าเครื่องของผมนั้นที่ลำปีกได้ไปกระแทกเข้ากับอะไรสักอย่างจนรุนแรงทำให้เครื่องสั่นไหวสะท้านอย่างหนัก และตอนนี้เครื่องบินของผมก็หมุนติ้วด้วยความเร็วสูงเหมือนลูกข่าง  และมันกำลังจะตกลงไปยังฝืนดินโดยเร็ว    ผมไม่มีร่มชูชีพ




  ผมกำลังจะ.....ตาย









ขณะที่กำลังปัดฝุ่นที่กรอบรูปที่มีภาพของคนรักทหารบ้าบอกับตนเองอยู่ด้วยความเป็นห่วงก็เหม่อลอยจนทำให้กรอบรูปนั้นหล่นแตกกระจาย  ทำเอาตกใจตัวลอย สติที่เลือนหายหลับมาก็ถึงกับช็อคเมื่อเห็นว่ากรอบรุปแตกเป็นเสี่ยงๆอยู่ที่พื้นห้อง   สองมือรีบคว้ารูปภาพแสนรักแสนหวงขึ้นมาในใจได้แต่ภาวนาให้คนในภาพอย่าเป็นอะไรในระหว่างไปชายแดนรวมไปถึงรูปภาพนี้หวังว่าคงไม่มีรอย    แต่กลับผิดคาด    รูปภาพใบหน้าของคนรักตนเองนั้นกลับถูกแก้วกระจกของกรอบภาพกรีดจนเกิดรอยหนักจนขาดเป็นรู บางส่วนเป็นรอยขาวๆขีดไว้     ภาพในมือเริ่มสั่นไม่ใช่เพราะอะไรแต่เป็นตัวเขาที่สั่นเพราะร้องไห้     กลัว      เพราะเหมือนกับมันกำลังบอกลางว่า....
คนรักข้างกายในภาพ







จะไม่หวนหลับมาอีกแล้ว...










ควันลอยคละคลุ้ง จนเกิดไฟไหม้แผดเผาติดเครื่องบินที่ตกลงมาในผืนป่าแบบหัวทิ่มดิน  จนแยกสภาพไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร เศษตรงนี้คือชิ้นไหน      กองกำลังทีมสำรวจตรวจตราความเรียบร้อยได้รับรายงานจากทางอากาศยานมาว่า  เครื่องบินลำ074ที่เข้าประจำตำแหน่งหน้าที่นั้นได้พลัดตกลงไปยังผืนป่าใหญ่     ซึ่งเครื่องบินลำนั้นเป็นเครื่องบินที่ น.อ.ยามาโมโตะใช้เป็นครั้งสุดท้ายและสัญญาณวิทยุที่ขาดหายไปนานถึงสองชั่วโมงเป็นหลักฐานยืนยันแน่ชัดว่า
ชายร่างสูงคนนี้ ไม่มีชีวิตอยู่แล้ว        ส่วนอีกฟากของกองกำลังก็ได้รวบรวมพลคนจำนวนมากดักรอชายที่หลบหนีที่เหลือ   จนในที่สุดก็รวบรวมตัวจับเข้าตารางรับความผิดได้










กริ้งงงงงง
เสียงโทรศัพท์ดังทั่วห้อง จนร่างบางผมสีเงินต้องรีบวิ่งมารับ
ในใจเกิดความหวังขึ้นมาว่าคนรักอาจจะโทรมาบอกข่าวดีว่าจะกลับมาหาแล้วก็ได้ จึงรีบรับสายทันทีแต่ไม่ทันได้พูดอะไรคนในสายก็พูดเสียก่อน
'ขอโทษนะครับ ผมได้รับข่าวร้ายเกี่ยวกับ น.อ.ยามาโมโตะ'
เพียงแค่นี้ใจก็สลายสองขาสั่นจนล้มพับลงพื้นไป โทรศัพท์ร่วงผล๋อยลงในมือมากองที่พื้นทันที แต่เสียงในสายก็ยังคงพูดต่อ
'เขาเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่...เขาทำดีที่สุดแล้วครับ'
ร่างบางปล่อยเสียงโฮอย่างหนักร้องไห้สะอื้นเพราะรู้สึกแย่อย่างสุดหัวใจที่คนที่ตนเฝ้ารอคอยนั้นไม่มีวันหวนกลับคืนมาอีกแล้ว






ภาพที่ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น ภาพที่ไม่อยากเห็น
บัดนี้เขากลับต้องเห็นมันอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะคาดหมายไว้เสียอีก
ไหนบอก...ว่าจะกลับมา สัญญาแล้วแท้ๆไม่ใช่หรอ
ภาพของชายหนุ่มที่เขาจำได้ดี อยู่ในสภาพเหมือนคนหลับไหลไปตลอดกาล เนื้อตัวซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด ทั้งร่างถูกคลุมไปด้วยธงชาติแสดงถึงความไว้อาลัยโศกเศร้า   รอยบาดแผลและเลือดก็ยังคงไหลรินเปรอะเปื้อนกับธงชาติ     ภาพที่ไม่อยากเห็น มันเกิดขึ้นแล้ว
'โกคุเดระ ฮายาโตะ นับแต่นี้ต่อไปนายต้องแข็งแกร่งเพื่อตัวเองแล้วล่ะ' ร่างบางพูดก่อนจะกอดร่างที่แสนโหยหาไม่มีชีวิตชีวาไร้จิตวิญญาณของคนที่ตนรักด้วยความโศกเศร้าน้ำตาไหลรินปะปนกับเลือดที่ซึมซับกับธงชาติที่คลุมร่างนั้นไว้









'ถ้ามีโอกาสก็อยากจะพูดว่ารัก ว่าห่วงให้เขาได้รับรู้'
ร่างบางรู้สึกผิดที่ไม่เคยพูดกับคนตรงหน้าเลย.......










END  BAD

อวสานตอนเดียวจบดราม่าเศร้าหลายๆแต๊    อิแม่ล่ะสงสารยามะนะTT แต่กะจิตกะใจมันแต่งแล้วซึ้งลึกกินใจได้ความหมายดีเลยชอบ
#เรื่องก็ยังสั้นเช่นเดิม



แอบซับน้ำตา


วันข้างหน้าจะเกิดอะไรเราก็มิอาจล่วงรู้ได้เลย รีบทำในสิ่งที่อยากทำบอกรักคนที่เรารัก ทำความดีให้มากที่สุด ทำให้เหมือนเป็นวันสุดท้ายของชีวิตให้คุ้มค่าเลยนะ






ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ PK solution จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 22:09
    ขอผ้าเช็ดหน้าด้วยค่ะ (???) นํ้าตาแตกแล้ว~
    #2
    1
  2. #1 pip_36L4 (@pip555) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 21:13
    เศร้าทำไมยามะต้องตายอะสงสารก๊กจัง
    #1
    2
    • #1-1 yamagoku8059 (@pukkad80) (จากตอนที่ 1)
      11 พฤศจิกายน 2559 / 21:39
      ช่วงนี้Bad endบ่อยมั้กๆ555ค่าา
      #1-1
    • #1-2 yamagoku8059 (@pukkad80) (จากตอนที่ 1)
      11 พฤศจิกายน 2559 / 21:52
      ดราม่า555
      #1-2