คุณนางเอกคะ! นางร้ายเกมจีบหนุ่มคนนี้ขอหนึ่งในพระเอกของคุณเถอะค่ะ

ตอนที่ 52 : [รีไรต์] แปลกไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    27 เม.ย. 62

story by :: แกรนด์ดัชเชสริน


[52]

แปลกไป


 

“อั่ก ผมขอโทษ ผมขอโทษ ผมยกให้หมดเลย ผมขอโท แค่ก อึก ผมขอ...” ชายหนุ่มนักผจญภัยขดตัวอยู่บนพื้นแล้วร้องไห้ออกมาไม่หยุด สารรูปของเขาตอนนี้เรียกได้ว่าหมดสภาพเป็นอย่างยิ่ง ถึงจะเป็นคนที่ไม่สนสารทุกข์สุกดิบคนอื่นขนาดไหน เห็นภาพนี้แล้วก็คงอดสงสารไม่ได้



“เหอะ พอได้แล้วเวน พวกเราอย่าเสียเวลาที่มีค่าไปกับเจ้านี่เลย ใกล้ๆนี้มีพวกนักผจญภัยอีกคู่ พวกเราไปไถเจ้านั้นต่อดีกว่า” เด็กชายที่หน้าเหมือนท่านพี่เอลิออทเอ่ยขึ้นก่อนจะชี้ไปทางด้านข้างซึ่งไม่ไกลจากนั้นมีเสียงคนกำลังต่อสู้อยู่



เขาเป็นท่านพี่เอลิออทจริงๆหรือ? ท่านพี่เอลิออทที่แสนอ่อนโยนคนนั้นจะมาทำอะไรแบบนี้ได้เหรอ?



“คิก คิก แกทำได้ดีมากเอล พวกแกได้ยินที่เอลพูดแล้วใช่ไหม ยังมีเหยื่อใหม่อยู่แถวๆนี้ เลิกยุ่งกับไอ้ขี้แพ้ตัวนี้แล้วไปล่าใหม่ดีกว่า” ชายวัยกลางคนผู้สวมผ้าโพกหัวสีแดงเอ่ยขึ้นก่อนจะกวักมือเรียกชายเลวคนอื่นๆที่อยู่รอบๆ



เมื่อได้รับคำสั่งของหัวโจกไม่ว่าใครก็ปฏิเสธไม่ได้ ชายโรคจิตทำท่าทีขัดใจเล็กน้อยก่อนจะเตะอัดนักผจญภัยชายคนนั้นเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจึงเดินตามหัวหน้าไปอย่างอารมณ์ดี



กลุ่มชายเลวตรงหน้าเดินตามเสียงต่อสู้ไปเกือบทั้งหมด เหลือเพียงแค่เด็กผู้ชายที่หน้าเหมือนท่านพี่เอลิออทกำลังยืนมองสองนักผจญภัยที่โดนปล้นอย่างหมดรูปอยู่



“เอล! แกทำอะไรอยู่!!!” เสียงตะโกนดังมาจากทางฝั่งที่พวกชายเลวเดินไป



“เดี๋ยวตามไป” เด็กผู้ชายที่ชื่อว่าเอลตะโกนตอบ ก่อนที่เขาจะหันมามองคู่นักผจญภัยคู่นี้แล้วจึงโยนขวดแก้วบางอย่างลงพื้นก่อนจะรีบวิ่งไป



ตุ๊บ



ขวดแก้วสองขวดตกอยู่ข้างชายนักผจญภัยที่นอนหมดสภาพ เขาไม่มีแม้แต่แรงที่จะเหลือบตาไปดู แม้จะไม่รู้ว่าเป็นอะไรแต่นักผจญภัยหนุ่มก็ทำได้แต่นอนขดตัวและร้องไห้อยู่บนพื้น



ด้วยความสนใจฉันจึงเดินเข้าไปใกล้ๆคู่นักผจญภัยที่หมดสภาพ ก่อนจะหยิบขวดแก้วที่เด็กผู้ชายคนเมื่อครู่โยนทิ้งเอาไว้



“นี่มัน...”



ด้านในขวดแก้วมียาสีน้ำตาลขุ่นอยู่เม็ดหนึ่ง มันคือยาฟื้นฟูร่างกายระดับกลางที่มีฤทธิ์ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บ



เขาทิ้งสิ่งนี้ไว้ทำไม นี่มันหมายความว่าอะไร? ไม่สิ ที่เขาทิ้งยานี้เอาไว้ให้มันก็คงเพื่อที่จะช่วยเหลือสองนักผจญภัยตรงนี้อยู่แล้ว แต่เขาทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน? ไม่ใช่ว่าเขาเพิ่งจะปล้นสองคนนี้ไปอย่างนั้นเหรอ?



ทรัพย์สินที่ปล้นได้จากคนธรรมดามีค่าเทียบเท่ายาฟื้นฟูร่างกายสองเม็ดนี้เชียวหรือ? ไม่สิแค่จากรูปลักษณ์ภายนอกนักผจญภัยทั้งสองต้องเป็นคนธรรมดาอย่างแน่นอน ทรัพย์สินที่ถูกปล้นไม่มีทางเทียบเท่ากับยาฟื้นฟูระดับกลางอย่างแน่นอน



ถ้าอย่างนั้นแล้วก็คงต้องวนกลับไปที่คำถามเดิม เด็กผู้ชายคนนั้นทำเรื่องแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน? แล้วเขาใช่ท่านพี่เอลิออทจริงๆรึเปล่า?



เมื่อไม่รู้ก็คงได้แต่ตามไปดู ถ้ายังเก็บมาคิดคืนนี้ฉันคงจะนอนไม่หลับแน่ๆ



ฉันตามเด็กผู้ชายหน้าเหมือนท่านพี่เอลิออทไปเงียบๆ แม้จะเห็นอะไรก็ตามสิ่งที่ฉันทำได้คือมองดูอยู่เงียบๆ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายจับได้



แม้ว่านั่นจะยิ่งบั่นทอนจิตใจฉันมากแค่ไหนก็ตาม



ภาพที่เห็นตรงหน้ามันชวนให้ขยะแขยงจนอยากจะอ้วก กลุ่มชายตรงหน้าคือคนเลวอย่างไม่ต้องสงสัย พวกเขาตัดแขนของหญิงสาวคนหนึ่งแล้วโยนไปให้พวกสัตว์อสูรกินเล่น ไม่พอพวกนี้ยังซ้อมคนที่ผ่านมาและรีดไถเงิน พวกเขาทำอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆจนมืด และไม่มีวี่แววว่าจะหยุดลงแค่นี้



การกระทำพวกนี้แค่เห็นก็อยากจะอ้วกแล้ว มันทั้งน่าสิ้นหวังและหดหู่ ถึงแม้ฉันจะไม่ใช่พระแม่ แต่การมองดูคนโหยหวนร้องขอชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยที่ไม่ช่วยอะไร มันก็ทำลายมนุษยธรรมในใจของฉันแล้ว



ฉันกำลังทำอะไรอยู่ที่นี่ ฉันตั้งคำถามกับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำ ยิ่งผ่านมาหลายชั่วโมงหัวของฉันยิ่งค่อยๆว่างเปล่ามากขึ้นเรื่อยๆ ฉันดูภาพกลุ่มคนร้องขอชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า



ฉันไม่ทำอะไรเลย ที่ฉันทำมีเพียงแค่การมองดู ฉันไม่เข้าไปช่วยในยามที่คนถูกกระทำกรีดร้องขอความช่วยเหลือ ทุกครั้งที่ฉันเห็นคนถูกทรมานจนตายฉันก็ได้แต่ถามตัวเองว่าฉันมาทำอะไรที่นี่



แต่อย่างน้อยมันก็ไม่ได้เลวร้ายไปซะหมด เพราะทุกครั้งก่อนที่จะเปลี่ยนไปหาเหยื่อรายใหม่ เด็กผู้ชายที่ชื่อเอลก็ทิ้งยาฟื้นฟูเอาไว้ตลอด นั่นยิ่งทำให้ฉันสงสัยคนพวกนี้มากขึ้นไปอีก



ในตอนที่ทรมานเหยื่อชายเลวพวกนั้นไม่ได้คิดถึงผลกระทบ เขาทรมานโดยไม่สนว่าเหยื่อจะอยู่หรือตาย ถ้าพวกเขาทำมันเพียงเพื่อตอบสนองต่อความสุขและเติมเต็มความโรคจิตของตัวเองเท่านั้น การที่เด็กผู้ชายคนนั้นจะเอายาฟื้นฟูมาโยนทิ้งเป็นว่าเล่นแบบนี้มันก็ดูไม่มีเหตุผลเกินไป



ยิ่งได้ติดตามฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าคนตรงหน้าน่าจะเป็นท่านพี่เอลิออท ฉันบอกไม่ถูกเหมือนกัน มันเป็นเพียงแค่สัญชาตญาณของฉันเท่านั้น แต่ถ้าเขาเป็นท่านพี่เอลิออทจริงมันต้องมีเหตุผลแน่ๆที่เขาทำแบบนี้



ตอนนี้ที่ฉันทำได้มีแต่การรอ รอจนกว่าจะถึงเวลาที่เด็กคนนั้นเหลืออยู่คนเดียว เพื่อให้แน่ใจว่าอย่างน้อยถ้าคนตรงหน้าไม่ใช่ท่านพี่จริงๆ  ก็ยังสามารถหลบหนีไปได้ แต่ว่า...ถ้าหากเป็นท่านพี่จริงๆ ล่ะ?...



หลังรออยู่นาน กลุ่มคนตรงหน้าค่อยๆ แยกย้าย เหลือเพียงแค่เด็กคนนั้นคนเดียว ฉันปรากฏตัวด้านหลังของเด็กชายที่หน้าตาเหมือนท่านพี่ด้วยความร้อนใจ



ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันทำแบบนี้ไปทำไม ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับท่านพี่เอลิออทไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม ฉันรู้สึกว่าความสมเหตุสมผลของฉันมันปลิวไปทั้งหมด ฉันรู้ว่าสถานการณ์แบบนี้มันไม่สมควรที่จะปรากฏตัวออกมา แต่พอคิดว่าเขาคือท่านพี่เอลิออทแล้วฉันก็...



ฉันสลายเวทพรางตัวและปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเขา เอ่ยเรียกเขาด้วยเสียงสั่นเครือที่แสนแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความลังเล



“ท่านพี่เอลิออท?”



เด็กหนุ่มตรงหน้าหันขวับมาทางฉันอย่างรวดเร็ว ในมือชักมีดสั้นขึ้นมาจ่อคอหอยของฉัน แววตาของเขาเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟันและปราศจากความลังเล



“ท่านพี่เอลิออท.. ใช่ไหม?” ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา สีหน้าของเขาดูตกใจเล็กน้อยเหมือนแปลกใจที่เห็นฉันมาอยู่ที่นี่



ทันใดนั้นเด็กหนุ่มตรงหน้าก็ค่อยๆ ลดมือลงและเก็บมีดสั้นเข้าที่ข้างตัวของตนเอง



“มาทำอะไรที่นี่” ท่านพี่เอลิออทเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะถอดเสื้อคลุมแล้วโยนเข้าสู่แหวนมิติ ท่าทางของเขาดูใจเย็นมากราวกับเรื่องที่ผ่านมาเขาไม่ได้เป็นผู้เกี่ยวข้อง



เมื่อเขาเอามือสางๆผมเขาก็กลับมาเป็นท่านพี่เอลิออทคนเดิมที่ฉันรู้จัก แม้ว่าจะดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย



“คือว่า น้องแค่ออกมาล่าสัตว์อสูรนิดหน่อยแล้วขากลับก็เจอท่านพี่เข้า แต่นี่มันเรื่องอะไรกันเหรอคะ? ท่านพี่เอลิออทรู้จักคนพวกนั้นด้วยเหรอคะ? คนพวกนั้นคือใครเหรอคะ? พวกเขาทำร้าย ไม่สิ พวกเขาฆ่าคนกันเป็นเรื่องสนุกแล้วทำไมท่านพี่ถึง...” เหมือนกับฉันอัดอั้นคำพูดมานาน ฉันปล่อยคำถามมากมายออกมาโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัว



ทำไมท่านพี่เอลิออทถึงไปอยู่กับคนพวกนั้นได้?



เขาไม่รังเกียจในสิ่งที่คนพวกนั้นทำเลยเหรอ?



ไอ้นั่น เห็นแบบนั้นแล้วยังทำตัวปกติได้อีกเหรอ?



ไม่ใช่แค่คำพูดเท่านั้น แม้แต่อารมณ์ที่อัดอั้นตลอดการมองดูคนที่กำลังถูกทรมานก็ถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมๆกัน



“ริริน! ใจเย็นๆก่อน” ท่านพี่เอลิออทจับแขนทั้งสองข้างของฉันเอาไว้



เมื่อฉันรู้สึกตัวฉันก็หยุดตัวเองและค่อยๆหายใจเรียบเรียงสติใหม่ตั้งแต่ต้น



ค่อยๆ ช้าๆ ใจเย็นๆ ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วสินะ ท่านพี่เอลิออทก็อยู่ตรงนี้แล้วด้วย ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะปล่อยออกมา ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไรแล้ว...



“โอเคค่ะ น้องใจเย็นลงแล้ว...” ฉันทำให้ตัวเองใจหยุดสั่นแล้วเอ่ยออกไป



“ดี ทีนี้บอกมาได้ไหมว่าตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่” ท่านพี่เอลิออทปล่อยมือจากแขนของฉัน



“ตั้งแต่ตอนช่วงตอนคู่รักที่ฝ่ายชายโดนซ้อมจนขดตัวร้องไห้เมื่อตอนเย็นค่ะ”



“ตั้งแต่ช่วงต้นๆอย่างนั้นเหรอ” ท่านพี่เอลิออทพึมพำ



“เอ่อ ท่านพี่เอลิออทคะ..”



“ริริน ไม่ว่าวันนี้เธอจะเห็นอะไรก็ตามลืมมันไปให้หมดนะโอเคไหม?” ท่านพี่เอลิออทจ้องหน้าฉันอย่างจริงจัง



ลืม? หมายความว่าอะไรที่เขาบอกให้ลืมน่ะ?



“น้อง...”



ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกหนาวขึ้นมาจากข้อเท้าก่อนที่จะแล่นขึ้นไปสู่ต้นคอ ผ่านไปชั่วครู่หนึ่งภาพความทรงจำต่างๆที่เกิดขึ้นก็แล่นมาในหัว ก่อนจะจบลงด้วยความรู้สึกที่ว่าไม่อยากถูกท่านพี่เอลิออทเกลียดอีก



ฉันอยากจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้น แต่ฉันไม่อยากถูกท่านพี่เอลิออทเกลียด ถ้าฉันรบเร้าให้เขาเล่า เขาจะยอมเล่าให้ฉันฟังไหมนะ แต่ถ้าหากไม่รู้เรื่องจะให้ลืมเรื่องวันนี้มันก็...



“ท่านพี่เอลิออท ท่านพี่สามารถไว้ใจและเล่าเรื่องทั้งหมดให้น้องฟังได้นะคะ ว่าที่จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ฉันกัดริมฝีปากของตนเองกลั้นใจเอ่ยถามออกไป



“ริริน...” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงหลายส่วนเหมือนลำบากใจ



“หรือว่าท่านพี่ยังโกรธน้องอยู่เหรอคะ?” ฉันช้อนตาขึ้นมองท่านพี่ด้วยความกล้าๆ กลัวๆ



“โกรธ? ก็ไม่นี่พี่ไม่ได้โกรธน้องสักหน่อย” ท่านพี่ทำหน้าเหมือนประหลาดใจ ก่อนจะส่ายหัวเหมือนไม่เข้าใจว่าฉันพูดเรื่องอะไร



“ถ้าอย่างนั้น ถ้าท่านพี่มีเรื่องอะไรเล่าให้น้องฟังได้เลยนะคะ” ฉันจ้องมองท่านพี่เอลิออท ก่อนจะยกมือของเขาขึ้นมากุมเอาไว้อย่างเว้าวอน



ถ้าเขาไม่ได้โกรธ เขาก็สามารถเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฉันรับรู้ได้ใช่ไหม?



“มันไม่มีอะไรหรอก… ลืมเรื่องนี้ไปเถอะ... นะถือว่าพี่ขอล่ะ” ท่านพี่เอลิออทดึงมือกลับก่อนจะเลื่อนมือไปจับที่ต้นคอของตัวเอง



สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ยอมเล่าให้ฉันฟัง…



อีกแล้ว



ฉันโดนท่านพี่เอลิออทปฏิเสธอีกแล้ว



ฉันไม่มีค่าให้เขาไว้ใจแม้แต่น้อยเลยอย่างนั้นเหรอ



ฉันจ้องมองท่านพี่เอลิออทก่อนจะพยักหน้าอย่างไม่มีแรง



“ค่ะ...”



“ดี ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับปราสาทกันเถอะ” เอลิออทยิ้มออกมาก่อนจะปล่อยมานาลงสู่แหวนมิติ ชั่วครู่ต่อมาก็ปรากฏเสื้อคลุมสีดำที่มีเหลือบสีเงิน เสื้อคลุมที่เอลิออทใส่ในยามปกติ



“วันนี้กลับไปช้าโดยไม่บอก ท่านแม่คงจะโกรธน่าดู ว่าแต่ริรินคิดว่าอาหารเย็นวันนี้จะเป็นอะไร?”



“ริริน?”



เมื่อเอลิออทสวมเสื้อคลุมเสร็จแล้วจึงหันไปทางที่ริรินยืนอยู่



แต่ว่าที่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า



ริรินหายไปแล้ว

 

 

------------------------------------

อาเร๊ะ รู้สึกได้ถึงความค้างที่นักอ่านกำลังจะกรีดร้องเลยค่ะ ฮะๆ จะว่าไรต์พยายามลงช้าลงคงไม่ผิดนัก เพราะต้องเช็กคำผิด พล็อตโฮล และการดำเนินเรื่อง มันจึงช้าอย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ กระดึบ กระดึบบ เอ๊ะ ดึ้บไม่ได้แล้วสิ ๕๕๕


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

1,616 ความคิดเห็น

  1. #1403 0967738973 (@0967738973) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 18:44
    จอมมารเเก..เเกไม่ตายดีเเน่เอาตาท่านพี่มานะ
    เเกๆ...เอามานะ!!//อา..เอา..ม..มานะ//T^T
    #1403
    0
  2. #1402 0967738973 (@0967738973) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 18:44
    จอมมารเเก..เเกไม่ตายดีเเน่เอาตาท่านพี่มานะ

    เเกๆ...เอามานะ!!//อา..เอา..ม..มานะ//T^T
    #1402
    1
  3. #1216 ฟูจินางะ (@popsecret) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:01
    ยำให้เละ แล้วตาดวงตาท่านพี่คืนมา......จอมมาร แกตาย!!!!!!!!
    #1216
    1
  4. #1215 FutomoChan~ (@Karin-Kara) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:03
    โอ้ตาหายนี่ชีวิตดับเลยนะ แค่สายตาสั้นก็ลำบากล่ะค่ะ555+ ถ้าตาหายนี่คงจะแบบ...
    ป.ล.เกลียดจอมมาร! ผู้กล้า!ฆ่ามันแล้วเอาตาของท่านพี่คืนมา!!!
    #1215
    1
  5. #1213 j-teana (@j-teana) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:07
    กรี๊ดดดดดด ท่านพี่!!!!
    #1213
    1
  6. #1212 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:35
    ช่วงคำผิดจาก Asahi_san
    เนื่ออง 
    ก่อนี่จะปล่อย
    ตัวใญ่ๆ
    ไอพลังตำนานมาจากที่ไหนกัน < ไอต้องมีไม้โทไหม? หรือถูกแล้ว?
    หักครึ่งทุกเล่มหักครึ่งทั้งหมด? < คำซ้ำซ้อนแปลกๆ
    อย่าให้เป็นออะไรมาก <อ เกิน
    ดัสเชส...บางทีตอนนั้นข้าอาจทำให้เจ้าเข้าใจอะไรผิดไปในการคุย ข้าขอโทษ เวทมนตร์<< เขียนแบบนี้ TwT (ถ้าตามราชบัณฑิตยสถานนะ)

    จอมมารมีความน่าตบ ฝั่งโน้นยังตบกันไม่จบอีกเรอะ!? คู่ขนาน?!
    #1212
    1
    • #1212-1 แกรนด์ดัชเชสริน (@pundekza) (จากตอนที่ 52)
      2 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:17
      เรื่องเวทย์มนต์นี่ ทั้งเรื่องจริงๆ โฮร TyT ขอบคุณที่ช่วยสแกนคำผิดน้าา
      #1212-1
  7. #1211 kung09052521 (@kung09052521) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:23
    Q อยากใด้แต่สั่งทางนี้ไม่สะดวก ติดต่อทางเฟสใด้มั้ย
    #1211
    1
  8. #1209 hazelham (@hazelham) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:39
    ตาท่านพี่ๆๆๆๆๆๆๆๆไม่นะ !!!!! ริริน ตบเกรียนกระทืบเอาคืนมา ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1209
    1
  9. #1208 P a я m ' m (@pear2222) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:33
    ไม่เอาาาาาาาาา เอาตาท่านพี่คืนมานะะะ โกรธธธ
    #1208
    1
  10. #1207 UltearTUM (@somenum) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:54
    แย่ล่ะ ท่านพี่เจอคู่แข่งที่โคตรสุดน่ากลัวเข้าให้แล้วววว
    #1207
    1
  11. #1206 A.H.B (@alaskame) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:45
    ไม่ยอมมมมมมมมมมมมมม ริรินเอาตาคืนมานะ แต่ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวทีมแม่ยกเอลิออทจะร่วมบุก - -+
    #1206
    1
  12. #1205 giftfully (@raindemon) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:16
    แงงงงงวววววงวงววงวง 55
    #1205
    1
  13. #1204 woonwai!! (@kimmania) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:11
    ไปควักออกมาเลย ริริน เอาคืนมานะ T_T ท่านพี่~~~
    #1204
    1
  14. #1203 SeeTheRain (@SeeTheRain) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:54
    เอาดวงตาท่านพี่คืนมานะ!!!!
    #1203
    1
  15. #1202 novellover (@Novellover) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:32
    สงสารท่านพี่เอาดวงตาคืนมาให้ได้นะจ้ะ
    ไปฝึกตนก่อนล่าจอมมาร
    #1202
    1
    • #1202-1 แกรนด์ดัชเชสริน (@pundekza) (จากตอนที่ 52)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:34
      มีบัพจากผู้กล้ามาแล้วค่ะ >_<)b คราวนี้จัดการจอมมารให้--แค่กๆๆ
      #1202-1