พริ้งพราว

ตอนที่ 37 : บทที่ 11 ศึกสองพ่อ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 226 ครั้ง
    18 ก.ย. 62









                                                             บทที่ 11
                                                           ศึกสองพ่อ

เสียดายคูณสอง...คือความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นกับนักรบ

เสียดายแรก...เกิดขึ้นเมื่อช่วงสาย เหตุเพราะเขาพลาดการร่วมเป็นสักขีพยานยามที่พริ้งพราวป่วนมารดา เพราะแค่กำลังก้าวขาลงบันได ยังไม่ทันที่ตนจะถึงห้องโถง ก็เห็นหลังไวๆ ของพริ้งพราวที่เชิดหน้าเดินจ้ำอ้าวออกจากบ้านจิตรภากร จนเด็กรับใช้พากันแตกตื่นกับความเปรี้ยวแซ่บของเจ้าหล่อน 

เสียดายสอง...เกิดขึ้นเมื่อครู่ เหตุเพราะข้อความจากพริ้งพราวที่ปรากฏอยู่ในกรุ๊ปแชต ‘ภารกิจป่วนคุณแม่สามี’ อันแสดงถึงการหยุดภารกิจ พร้อมทั้งหนทางการบอกความจริงให้จอมทัพได้ทราบอย่างเบ็ดเสร็จ

ชายหนุ่มปิดหน้าจอโทรศัพท์ ดวงหน้าหล่อใสซีดเผือดเพราะความหวั่นวิตก ลิ้นเริ่มไม่รับรู้รสชาติอาหารจากฝีมือของละไม สติแตกกระเจิงจนเกือบจะไม่ได้ยินเสียงเรียกของคนหัวโต๊ะ

“นบ เป็นอะไรหรือเปล่าลูก สีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ”

นักรบยิ้มเจื่อนให้บิดา “เปล่าครับคุณพ่อ”

“เอ้อ ดีแล้ว อย่าเป็นอะไรไปอีกคนล่ะ ให้แม่เป็นคนเดียวพอ” นำทัพแอบนินทาภรรยาที่ยังคงตกใจในความเหมือนกันระหว่างตัวเองกับพริ้งพราวจนกินข้าวไม่ลง

“ตอนนี้แม่เขากำลังโฟกัสที่พริกแกงน้อยกับหนูพริ้ง แฟนของนบก็น่าจะรอดเงื้อมมือแม่เขาไปอีกพักเลยล่ะ”

คนสูงวัยขำขลุกขลักในลำคอ มองว่าเป็นเรื่องขำขันที่มีคนมาปะทะกับภรรยาตนได้ โดยที่ไม่ทันสังเกตเลยว่านักรบไม่ขำด้วย

ชายหนุ่มลอบถอนใจด้วยความหนักอกกับผลลัพธ์จากการสารภาพความจริง ไม่รู้เลยว่าจะเครียดเรื่องไหนก่อนดี ระหว่าง การที่มารดาอาจจะกลับมาพุ่งเป้าในตัวกลิกาดังเดิม หรือ การคิดบัญชีของพี่ชายจอมโหด

 

หากรู้ล่วงหน้าว่าภูริรอพริ้งพราวอยู่ที่อะพาร์ตเมนต์ จอมทัพคงจะยื้อเวลาให้สองสาวอยู่กับตนที่ห้องชุดจนดึกดื่นไปเลย ชายหนุ่มถอนใจฟึดฟัด ก่อนจะลอบเบะปากเมื่อเห็นรอยยิ้มยินดีของศัตรูหัวใจที่น่าหมั่นไส้เหลือเกิน

ผัวเขายืนอยู่ตรงนี้แท้ๆ ยังจะมาหน้าด้านจีบเมียเขาอีก!

“แม่ให้เอาห่อหมกปลาช่อนกับขนมตาลมาให้พริ้ง แม่ฝากมาบอกด้วยว่าคิดถึง อยากให้พริ้งไปหา จะทำอะไรอร่อยๆ ให้พริ้งกินเพียบเลย”

พริ้งพราวยิ้มหวานรับความคิดถึงจากภูษิตา มองถุงกระดาษสีน้ำตาลขนาดใหญ่ที่ภูริถือมาด้วยความเกรงใจ “ขอบคุณภูกับแม่ตามากเลยนะ เดี๋ยวเราจะหาเวลาไปหาแม่ตาแน่นอน”

“เสร็จธุระแล้วใช่ไหมครับ”

จอมทัพเอ่ยแทรกโดยที่ไม่สนใจเลยว่าจะเป็นการเสียมารยาทเพียงใด พลางหันถามความเห็นของคนตัวน้อยในอ้อมแขน

“พริกแกงน้อยหิวข้าวแล้วเนอะ บอกแม่พริ้งเร็ว” ชายหนุ่มยื่นหน้าไปแนบชิดเจ้าตัวเล็ก ก่อนจะทำเสียงเล็กเสียงน้อยเป็นแก “รีบขึ้นห้องกันเถอะค่ะแม่พริ้ง หนูอยากหม่ำแล้ว อยากให้ป้อเป็นคนป้อนด้วย ส่วนคนอื่น...มาทางไหน ก็เชิญกลับไปทางนั้นเลยค่ะ”

“แอ๊ะ!

จิ๋วน้อยให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ทั้งยังทำปากจู๋ใส่ภูริ ส่งเสียงที่แสดงถึงความเป็นปรปักษ์ 

“บู้ๆ!

“คุณไนท์ พริกแกง เดี๋ยวจะโดนทั้งคู่เลยนะ”

พริ้งพราวถลึงตาดุคู่หูต่างวัย ก่อนจะหันไปยิ้มเจื่อนให้ภูริ เขาเองก็ยิ้มตอบในทำนองว่าไม่ถือสาหาความอะไร แล้วยื่นมือส่งถุงกระดาษให้พริ้งพราว

“ช่างเถอะพริ้ง เดี๋ยวเรากลับเลยก็ได้”

“ถ้าคิดว่านี่คือการมาทำคะแนน ก็ขอให้รู้ไว้ว่ามันสูญเปล่า ผมไม่มีทางยอมให้คุณแต่งงานกับพริ้งเด็ดขาด”

ภูริชะงักในจุดประสงค์ของคนร่างสูงใหญ่ หันไปมองพริ้งพราว ก็เห็นเธอยิ้มแหะ ยอมรับกลายๆ ว่าเป็นคนบอกเรื่องสัญญาระหว่างกันให้จอมทัพได้ทราบ ก่อนจะหันไปสบตาเจ้าของน้ำเสียงเข้มจัด ซึ่งคงจะอยากได้พริ้งพราวมาเป็นภรรยาเช่นเดียวกับตน

ต่างกันตรงที่ว่า ตนใจเย็นและรอคอยกำหนดสัญญาแต่งงานอย่างไม่เร่งรีบ ในขณะที่จอมทัพนั้นใจร้อนและบุกจู่โจมเพราะความมั่นใจว่าตัวเองมีสถานะอดีตสามีที่ได้เปรียบกว่า

“อย่าหาว่าข่มเลยนะ แต่ผมว่าคุณเตรียมฝันค้างได้เลย”

คำเย้ยของจอมทัพทำภูริชะงักกึก...เทียบกับประธานบริษัท JPK Entertainment  แล้ว โปรแกรมเมอร์อย่างเขาก็คงเป็นแค่ผู้ชายธรรมดา ไม่มีอะไรสู้อีกฝ่ายได้เลย แต่กระนั้น เขาก็จะไม่ยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้สู้

ชายหนุ่มหัวเราะหึ ก่อนจะเย้ยกลับ “อาจจะเป็นคุณก็ได้นะครับ ที่ต้องฝันค้าง แน่ใจเหรอครับ ว่าตัวเองได้เปรียบผมจริงๆ”

“หมายความว่าไงวะ!

พยัคฆ์ร้ายขึ้นวะโว้ยกับภูริเพราะหวงพริ้งพราวจนระงับอารมณ์ไม่อยู่ นัยน์ตาคมกล้าฉายชัดถึงความกรุ่นโกรธสุดขีด อกกว้างร้อนวาบเหมือนมีคนเอาไฟมาจี้ใจ

“คุณไนท์ รีบพายายหนูขึ้นข้างบนกันดีกว่าค่ะ”

พริ้งพราวรีบดึงความสนใจก่อนที่คนหน้าหยกจะเปิดศึกใหญ่หน้าอะพาร์ตเมนต์ พลางหันไปค้อมหัวขออภัยเพื่อนชาย ดึงแขนแข็งแรงให้ก้าวขาเดินตามเธอเข้าไปในตึก พอถึงห้อง จอมทัพก็กระบึงกระบอนฮึดฮัด แสดงออกให้เธอรู้ว่าเขากำลังพื้นเสียขนาดหนัก

“พริ้งห้ามผมทำไม ผมยังไม่ได้เคลียร์กับเพื่อนพริ้งเลยนะ ภาพพ่อแม่ลูกชัดเจนขนาดนี้แล้ว หมอนั่นยังไม่คิดจะถอยอีก!”

จอมทัพกระแทกเสียงถึงฝ่ายนั้น หันหาแนวร่วมตัวจิ๋วอีกครา “เนอะ พริกแกงน้อย ไอ้ลุงภูนี่ไม่ไหวเลย ต่อไปพ่อจะไม่ปล่อยให้มันมาหัวเราะเย้ยพ่อได้อีกแน่!












#ลุงขี้หึงสุด 55555555555555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 226 ครั้ง

4,918 ความคิดเห็น