Say my name, please - ChanBaek ♥

ตอนที่ 11 : Say my name, please | Ten

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2850
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    24 มิ.ย. 59

Say my name, please

DUMB! You're literally fool


 





“อื้อ..”

หัวของแบคฮยอนหมุนติ้วอย่างกับใบพัดลมเมื่อริมฝีปากร้อนของปาร์คชานยอลประทับลงมาไม่ให้เขาได้ตั้งตัว มือบางยันแผนอกแกร่งเอาไว้ด้วยสติทั้งหมดที่มีเหลืออยู่ เขาก็ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเท่าไหร่หรอกว่ากำลังตื่นตกใจและเผลอไผลไปกับสัมผัสที่อีกฝ่ายมอบให้ ในหัวที่หมุนติ้วของคนตัวเล็กกำลังปั่นป่วนด้วยคำถามว่า.. ทำไม?!

แบคฮยอนพยายามออกแรงต้านอีกฝ่ายสุดกำลัง แต่ก็อย่างที่เขารู้นั่นแหละ แรงปาร์คชานยอลกับแรงของเขานั้นมันไม่อาจเทียบกันได้เลย ใบหน้าของเขาถูกยึดไว้ด้วยมือใหญ่ของคนตัวสูง แม้ชานยอลจะไม่ได้ทำอะไรเกินเลยมากไปกว่านั้น แต่แบคฮยอนก็ยังรู้สึกว่ามันไม่ตลกอยู่ดี นี่ถ้าอยากจะแกล้งกันมากขนาดนั้นก็ไม่เห็นต้องลงทุนเล่นจริงจูบจริงแบบนี้เลย นี่ได้ค่าจ้างจากใครมาล่ะ

“นาย” เมื่อผลักอีกคนออกไปได้สำเร็จ คนตัวเล็กก็กดเสียงต่ำมองหน้าคาดโทษอีกฝ่ายทันที หลังมือขาวสะอาดถูกยกขึ้นปิดริมฝีปากมันเงาที่เพิ่งโดนจูบไปหมาดๆ ใบหน้าของแบคฮยอนตอนนี้ไม่เหมือนคนที่เพิ่งถูกขโมยจูบเลยสักนิด แต่เหมือนคนที่เพิ่งหนีโจรฆ่าข่มขืนมามากกว่า

“เอ่อ..” ในขณะที่ปาร์คชานยอลเองทำท่าเป็นโจรฆ่าข่มขืนได้สมบูรณ์แบบ.. เขายกมือขึ้นยอมบ่งบอกว่ายอมแพ้ ก่อนจะเสมองออกไปทางอื่น

“เป็นบ้าอะไรอีกเนี่ย”

“คือว่า.. เมื่อกี้มัน”

“นี่อยากแกล้งฉันมากขนาดลงทุนใช้ตัวเองเป็นเครื่องมือเลยงั้นสิ”

“คือ.. แบบ”

เส้นประสาทแบคฮยอนแทบจะผุดขึ้นเต็มหน้าอยู่แล้ว เมื่อเห็นท่าทางของปาร์คชานยอลที่อึกอักคล้ายกับเด็กประถมแถวบ้านตัวเองไม่มีผิด ร่างเล็กกอดอก ทำหน้าเอือมใส่อีกฝ่ายสุดฤทธิ์ ก่อนที่สุดท้ายจะเพ่งมองไปยังคนตัวสูงที่แก้ตัวไม่ถูกตรงหน้า

“ถึงแม้ฉันจะเคยบอกว่า ฉันไม่แคร์เรื่องพรรณ์นี้อยู่แล้ว แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่านายจะมาจูบฉันเล่นๆ เมื่อไหร่ก็ได้นะ ไอ้คนงั่ง!

พูดจบปุ๊บ แบคฮยอนก็เดินปรี่เข้าไป แล้วเขกหัวชานยอลหนึ่งทีด้วยแรงทั้งหมดที่มี ทำเอาอีกคนหน้าคว่ำลงเล็กน้อย แต่แทนที่จะตอบโต้ตามประสาคนเจ้าอารมณ์เหมือนที่เขาเคยทำ ชานยอลกลับไม่ทำอะไรเลย หนำซ้ำ ..ยังแค่ยืนนิ่งๆ แล้วส่งมือมาลูบหัวตัวเองเบาๆ ป้อยๆ อีก ใบหน้าของเขาตอนนี้ไม่ต่างจากคนเอ๋อ ที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ใครทำอะไรก็ไม่หือไม่อือทั้งนั้น

แบคฮยอนคิดว่านี่เขากำลังเล่นบทเป็นไจแอนท์ที่กำลังรังแกโนบิตะอยู่ซะอีก

หลังจากยืนนิ่งกันอยู่สิบวิ ไม่มีใครตอบโต้อะไรอีกเลยหลังจากนั้น แบคฮยอนก็สะบัดหน้าเข้าห้องโดยปล่อยให้ไอ้โย่งโนบิใจเสาะ ยืนเอ๋ออยู่ตรงนั้น

ปัง!

ปาร์คชานยอลยืนตัวแข็งอยู่หน้าประตูไม้ เขาเพิ่งรู้สึกตัวเมื่อกี้นี้เอง ว่าตัวเองทำอะไรลงไป อ่า.. คล้ายกับว่าวิญญาณเพิ่งกลับเข้าร่างนี่เอง

คนตัวสูงยกมือขึ้นเกาหัวแก้เก้อด้วยความงงงวย เขาไม่เข้าใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ไม่เข้าใจกับสิ่งที่แบคฮยอนเพิ่งพูด ไม่เข้าใจ.. ว่าตัวเองมาที่นี่ทำไม

เออ.. นี่มาทำอะไรวะ

แต่ก่อนที่จะคิดหาคำตอบเรื่องนั้นน่ะ ช่างมันก่อนเถอะ ตอนนี้เขาคุกเข่าลงไปนั่งยองๆ ที่หน้าของแบคฮยอนไม่ได้เคลื่อนย้ายไปไหน มือใหญ่ขยี้หัวตัวเองอย่างหนักจนมันยุ่งเหยิงไม่เหลือความเป็นทรงอะไรอีกแล้ว และความรู้สึกก็ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาเกาะในใจเขาทีละนิด ทีละนิด.. ไม่อยากให้ใครมาเห็นเลย.. ไม่อยากจะรับรู้ด้วยว่าตอนนี้หน้าของเขาร้อนไปหมด มันเห่อเป็นสีแดง และหัวใจก็ยังเต้นผิดจังหวะ

อ่า.. เขาพลาดท่าให้เด็กหลังเขาเข้าอีกจนได้

ชานยอลไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองพ่ายแพ้กับอะไรมาก่อนจนกระทั่งตอนนี้ ที่นอกจากกำแพงทั้งหมดจะพังครืนลงมาอย่างหมดท่าแล้ว เขายังต้องมาเจอพายุลูกใหญ่ซ้ำซัดเอาอีก

“โถ่เว้ย งั่งจริงๆ ด้วย”

 

 

8:35 AM

-_-

นั่นคือใบหน้าของผมเมื่อพบเจอกับปาร์คชานยอลที่จุดรวมตัว ตอนนี้เรามาอยู่ในตัวเมืองเพื่อเดินเที่ยวตามศาลเจ้าและเยี่ยมชมหอศิลป์ ลู่หานกำลังป่าวประกาศเรื่องกิจกรรมของวันนี้ พร้อมทั้งกำหนดเวลาในการกลับมายังจุดรวมตัวอีกครั้งก่อนห้าโมงเย็น แน่นอนว่ากิจกรรมยังไม่หมดแค่นั้น เพราะเราจะต้องได้ไปเลี้ยงฉลองที่ร้านคาราโอเกะเป็นการส่งท้ายด้วย ท่าทางดีอกดีใจของเพื่อนในห้องดูไม่ต่างจากเด็กน้อยได้ขนม แตกต่างกันกับผมที่ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกลากลงไปในหลุมดำที่ไม่มีวันหาทางออกเจอ เห้อ..

นี่เรอะ.. ชีวิตของบยอนแบคฮยอน?

“และแน่นอน! อย่าลืมนะ ว่าวันนี้เรามีคนที่ต้องโดนลงโทษ ^O^

และนั่นแหละ.. เป็นประโยคที่ผมเกลียดที่สุดประจำวันนี้ อ่อไม่สิ ขอยกให้เป็นประโยคที่เกลียดที่สุดในชีวิตไปเลยก็แล้วกัน

ผมไม่ได้หันไปมองหรอกว่าปาร์คชานยอลกำลังทำหน้าแบบไหนอยู่ แต่ที่แน่ๆ รู้อยู่อย่างเดียวว่าเราสองคนต่างก็เงียบ ขอเดาว่าหน้าพวกเราตอนนี้ก็คงไม่ได้ต่างกันสักเท่าไหร่หรอก เพื่อนที่อยู่ล้อมรอบตัวเราต่างก็ส่งเสียงเฮฮาบ้างล่ะ ตบมือบ้างล่ะ หัวเราะบ้างล่ะ ไม่ได้ดูอารมณ์ของพวกเราสองคนเลยว่าเต็มใจรับหรือไม่ ที่แน่ๆ ก็คือ.. ผมเหลือบไปเห็นคิมจงอินกับเฉินกำลังซุบซิบหารืออะไรบางอย่างด้วยท่าทีลับๆ ล่อๆ แล้วมองมาทางนี้ซะด้วยสิ..

เมื่อเหลือบตามองชานยอลที่ยืนอยู่ด้านข้างแล้ว ก็ค้นพบว่าเขากำลังปั้นหน้าแป้นแล้น ไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับเขาเล้ย.. หนำซ้ำยังโง่จนมองไม่เห็นอีกว่าความซวยกำลังจะคุกคามในอีกไม่ช้านี้แล้ว จริงสิ ขอแก้ให้ใหม่ก็แล้วกัน ก่อนหน้านี้หน้าเขาดูอ่อนแอเหมือนโนบิตะใจเสาะก็จริง แต่ตอนนี้ปากเขายื่นแหลมออกมาคล้ายกับซึเนโอะมากกว่า อ๋อ.. นี่คือใบหน้าของผู้ชายเวลามีผู้หญิงห้อมล้อมงั้นเหรอ ดูงี่เง่าเป็นบ้า

“แบคฮยอนกับชานยอล พร้อมนะ?” ลู่หานหันมาถาม

“อือ/ เออ” เราตอบพร้อมกัน

“ขอเริ่มเกมคำสั่งพระราชากับทาสได้ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป” เสียงกึกก้องและกังวานที่หวานใสของเพื่อนตัวเล็ก ผ่านออกมาทางโทรโข่ง ทำให้ทุกคนได้รับรู้โดยทั่วกัน เพื่อนๆ ในห้องต่างก็ตบมือรับอีกครั้ง ก่อนที่จะเริ่มออกเดินทางกันอย่างจริงจัง พวกผู้หญิงจำนวนไม่น้อยดูท่าทางอาลัยอาวรณ์กับการจากลากับชานยอลอยู่มาก (แอบเบะหน้า) ไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมแค่นี้ก็ต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วยก็ไม่รู้ นี่เขาแค่เล่นเกมโดนลงโทษนะ ไม่ได้โดนประหารชีวิต

“เราก็..ไปกันเหอะ”

เมื่อร่ำลากับผู้หญิงรุ่งริ่งของเขาเสร็จ หมอนั่นก็หันมาพูดกับผม อ๋อ นี่เพิ่งนึกออกเหรอว่าฉันยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้น่ะ คิดว่าความโง่จะขึ้นตาจนมองไม่เห็นหัวใครเขาแล้ว

“...” แน่นอนว่าผมไม่ตอบอะไรแล้วเดินนำไปก่อน

“เฮ้ๆ เจ้าสองตัวนั้นน่ะ” เป็นคิมจงอินนั่นเองที่เรียกพวกเราไว้ แน่นอนว่าเราสองคนหันไปมองเขาที่เดินตัวปลิวมากับเฉิน บอกอะไรให้นะ หน้าเฉินตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับหมาตัวเล็กๆ ที่มีโซ่ล่าม ตามเจ้านายไปต้อยๆ “อย่าคิดเชียวล่ะว่าจะเดินลอยหน้ากันได้โดยไม่ต้องทำอะไรน่ะ”

“เหอะ” ชานยอลขำ

“เอาล่ะๆ เวลาสนุกเริ่มขึ้นแล้วพรรคพวก” เมื่อเขาพูดจบ ก็หันไปทำท่าบุ้ยใบ้อะไรสักอย่างกับเฉิน หมอนั่นเลยเดินเข้ามาใกล้พวกเราก่อนจะสั่งให้ยื่นมือออกไปตรงหน้า

“มึงจะทำอะไรวะ -_-

“เหอะน่า ถือซะว่ามันจะทำให้เกมสนุกยิ่งขึ้น คิคิ”

“ไอ้เพื่อนเวร”

เฉินทำท่าล้วงอะไรบางอย่างในประเป๋าสักพัก ผมไม่ได้สนใจหรอกว่าเขาหาอะไร เพราะเดิมทีการอยู่ใกล้กับคนพวกนี้มันก็ทำให้ผมรู้สึกเบื่ออาหารและอยากเป็นใบ้ขึ้นมาโดยอัตโนมัติอยู่แล้ว

ฟึบ!

คริ๊ก!

“เห้ย!” ผมกับปาร์คชานยอลร้องออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย (สงสัยมีแค่เรื่องนี้แหละที่เราจะเห็นพ้องต้องกันโดยไม่ต้องตบตี) เมื่อเห็นว่ากุณแจมือเงาวับล็อกข้อมือของพวกเราไว้ด้วยกัน

“ฮี่ๆ เท่านี้ก็เรียบร้อย”

“ดะ เดี๋ยวสิ” ผมท้วง

“ทำแบบนี้แล้วจะเดินไปไหนมาไหนได้ไง”

“ไม่เห็นยากเลยเพื่อน! มึงก็ลากแบคฮยอนไปด้วยสิวะ”

ช่างคิดนะพ่อคุณ.. นี่ไม่คิดบ้างเหรอว่าทั้งผมและเขาก็ต้องมีธุระส่วนตัวให้ทำบ้าง เกิดปวดเข้าห้องน้ำขึ้นมาจะทำไง? อย่าบอกเชียวนะว่าจะให้ผมอึ ฉี่ต่อหน้าหมอนั่นน่ะ แค่คิดก็ขนลุกไปสามเดือนแล้ว

“เล่นอะไรไม่เข้าท่าเลยพวกมึงหนิ”

“ถ้าเข้าท่ามันก็ไม่สนุกสิวะ ฮ่าๆ เอ้า.. ออกเดินทางกันเหอะ”

คิมจงอินพูดแค่นั้นแล้วก็หันไปกางแผนที่ดู แน่นอนว่าเฉินเองก็ติดคิมจงอินแจ ทำให้ตอนนี้เหลือเพียงแค่ผมกับชานยอลและลมในฤดูร้อนที่ว่างเปล่า ผมมองไปยังเส้นทางที่ตัดผ่านไปยังศาลเจ้า รู้สึกเหมือนกับวิญญาณตัวเองจะหลุดออกจากร่าง บางทีวิญญาณผมอาจจะลอยเข้าไปหาศาลเจ้านั้นก็ได้

“ไม่เป็นไรนะ” เขาส่งเสียงถามผม

“ยังมีหน้ามาพูดอีกนะ”

“แล้วจะให้ฉันพูดว่าไงล่ะ สมน้ำหน้า งี้เหรอ?”

“ช่างเถอะ ฉันขี้เกียจทะเลาะ” อยู่กับหมอนี่แล้วเหนื่อยยิ่งกว่าไปวิ่งห้าร้อยเมตรมาซะอีก ทำไมปาร์คชานยอลจะต้องพูดอะไรให้มันไม่เข้าเรื่องอยู่ตลอดด้วยก็ไม่รู้ แล้วพูดด้วยแค่นิดหน่อยก็ต้องขึ้นเสียงด้วยนะ ขอให้เส้นเสียงแหกคาคอไปเลย ชอบขึ้นเสียงดีนัก

“คิดว่าจะตัดจบแบบนี้ได้เหรอ บยอนแบคฮยอน J

“คงงั้น..”

“เดี๋ยวก็โดนดีซะหรอก”

ในขณะที่ผมทำท่าจะเดินนำหมอนี่ไป เขาก็ส่งแขนยาวยักษ์ของเขามาคล้องคอผมไว้พร้อมทั้งโถมน้ำหนักใส่ซะเต็มแรง ทำให้ผมเซเข้าไปหาเขาอย่างสมบูรณ์แบบ แล้วแขนที่โอบรอบคอผมนี่ก็แน่นซะจนแงะออกไม่ได้ด้วย ไอ้ข้อมือที่ติดกันอยู่นี่ก็ยิ่งทำให้ไม่ถนัดเข้าไปกันใหญ่ หมอนี่คิดจะเล่นอะไรของเขานะ

“เล่นอะไรของนาย”

“ถามได้.. ก็แก้แค้นไง”

“นี่.. บางทีฉันก็เริ่มสงสัยแล้วว่าฉันไปทำอะไรให้นายแค้นนักหนา มันควรจะเป็นฉันมากกว่าไม่ใช่เหรอ ที่สมควรจะแค้นนายแล้วเอามีดมากระซวกไส้ให้ตายไปซะตรงนี้”

ทั้งจูบเมื่อคืน แล้วก็จูบเมื่อเช้า อย่าคิดว่าฉันจะลืมง่ายๆ เชียวนะ ไอ้คนประสาทกลับ

“นายนี่มันไม่มีหัวใจเอาซะเลย”

“ก็กับคนอย่างนายเท่านั้นแหละ”

นี่ถ้าใครเขาไม่รู้คงอาจจะคิดว่าเราเป็นคู่รักที่หวานจี๋จ๋ามากจนมากอดกันกลมอยู่กลางทางแบบนี้ แต่ที่ไหนได้.. ความจริงแล้วพวกเราไม่ต่างจากเด็กประถมตีกันเลย แม้ว่าผมจะไม่ได้เต็มใจก็เหอะ ชาติที่แล้วผมคงจะทำเวรทำกรรมอะไรกับเขาไว้จริงๆ นั่นแหละ ชาตินี้เลยต้องมาตามเส้นของให้สัมภเวสีหิวของไหว้อย่างเขา

ผมหันไปมองหน้าปาร์คชานยอลเพื่อหวังให้เขาปลดปล่อยพันธนาการบ้าๆ นี่ออกจากตัวผมสักที ก่อนที่คนอื่นเขาจะพาลเข้าใจกันผิดไปมากกว่านี้ แต่แล้วกลับต้องชะงักเมื่อพบว่าหน้าเราใกล้กันมากกว่าที่คิด หัวของผมจรดกับช่วงไหล่เขาพอดิบพอดี ในขณะที่ศรีษะของหมอนั่นก็เอนเอียงมาทางผม ทำให้ผมเพิ่งเห็นชัดๆ (เพราะเมื่อคืนมันมืดผมเลยมองไม่อยค่อยถนัด) ว่าหน้าของหมอนี่ใส่อย่างกับก้นเด็ก น่าจะทำครีมขายเหมือนพวกเน็ตไอดอลไปเลยนะว่ามั้ย -__-

แล้วทำไมช่วงนี้ได้ใกล้กันบ่อยนักนะ.. แน่นหน้าอกยังไงก็ไม่รู้ นี่ผมจะเป็นโรคลิ้นหัวใจรั่วรึเปล่าเนี่ย รู้สึกไม่ค่อยดีเลยแฮะ

“นี่พวกนาย! มัวชักช้าเดี๋ยวจะทิ้งไว้นี่ซะเลยนะ”

“โอ้ รู้แล้ว..” จงอินหันมาตะโกนเรียกพวกเราไกลๆ และชานยอลก็ตอบกลับ

“ไปกันเหอะ”

กึก..

ผมคิดว่ามันคงง่ายมากขึ้นถ้าหากจะดิ้นให้หลุดจากแขนแกร่งของชานยอล แต่เปล่าเลย หมอนี่ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย แค่ผมขยับตัวปุ๊บ เขาก็ออกแรงยื้อไว้ปั๊บ หนำซ้ำยังทำหน้าจริงจังมองผมอีก

“จะเอาอะไรอีกล่ะ -_-

“บางทีถ้าเราเดินไปทั้งสภาพแบบนี้.. มันก็ไม่เลวหรอกมั้ง”

ไม่เลวห่าเหวอะไรล่ะ

“นี่ถามจริง รู้จักคำว่า ความเหมาะสม บ้างมั้ย?”

“รู้สิ ทำไมจะไม่รู้” เขาตอบลอยหน้าลอยตา แม้ตอนนี้ใบหน้าเราจะไม่ได้ใกล้กันแล้วก็ตาม แต่ชานยอลก็ยังไม่คลายอ้อมแขนของเขาออกไป แถมเขายังดันร่างผมให้ขาเดินไปข้างหน้าอีกต่างหาก

นะ นี่อย่าบอกนะ ว่าผมต้องเดินไปในสภาพนี้กับเขาจริงๆ น่ะ?

“รู้ซากอะไรของนายล่ะ ไอ้ที่นายสั่งให้ฉันทำอยู่เนี่ยแหละ เขาเรียกว่า ไม่เหมาะสม เข้าใจบ้างมั้ยเนี่ย”

“เอ้อ นี่ บยอนแบคฮยอน”

“ไม่ต้องเรียกชื่อเต็ม”

“นายว่ามันมีอะไรแปลกๆ มั้ย”

“อะไร.. เดี๋ยวก่อน! นายกำลังชวนฉันเปลี่ยนเรื่องนี่!” ผมหันไปแว้ดทันทีอย่างเหลืออด บอกไว้ก่อนเลยนะว่าปกติผมไม่ใช่คนนิสัยชอบโหวกเหวกนักหรอก มันเปลืองพลังงาน แต่กับหมอนี่.. มันคงเลยจุดนั้นมานานแล้วล่ะ

เราสองคนยังเดินด้วยกันมาในสภาพทุลักทุเล มือข้างหนึ่งก็ถูกใส่กุณแจ ส่วนไอ้แขนเกะกะของชานยอลนี่ก็ล็อกผมเอาไว้ไม่เสื่อมคลาย คล้ายกับเจ้ากรรมนายเวรที่หนีจากกันไม่ได้ เป็นเพราะพวกเราเอาแต่เถียงกันมาตลอดทาง เลยทำให้ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน และฝีเท้าของเราสองคนก็หยุดอยู่ตรงกลางสี่แยกที่โล่งแจ้ง แล้วก็.. เงียบ

“พวกมันหายไปไหนแล้วล่ะ”

“...”

ผมใช้เวลาประมวลผลสามวิกับสิ่งที่ชานยอลเอ่ยขึ้น ก่อนจะมองซ้ายมองขวาและพบว่าไม่มีใครอยู่เลย เหมือนกับคนทั้งเมืองนี้จู่ๆ ก็โดนยูเอฟโอสูบขึ้นยานไปดาวอังคารจนหมด ในวินาทีที่สี่ ผมจึงเงยหน้ามองเขา ที่ยังคงเอาแต่กวาดสายตาไปโดยรอบ และวินาทีที่ห้านั่นเอง.. ผมก็เข้าใจอย่างถ่องแท้เลยว่า

อยู่กับหมอนี่ทีไร ผมได้ซวยทุกที

“เราหลงกับพวกนั้นแล้วล่ะ..”

 





Short ver. เมื่อทาสหาย

ในขณะที่เฉินเดินกินเลย์ในมืออย่างเอร็ดอร่อย เขาหันไปคุยกับคิมจงอินด้วยอย่างออกรส ทั้งคู่กำลังพูดถึงเรื่องฟุตบอลนัดเมื่อคืนที่พลาดไปอย่างน่าเสียดาย โดยลืมไปเลยว่ามีทาสสองคนที่เดินตามต้อยๆ อยู่ข้างหลัง..

“เออ จะว่าไป..” เฉินพูดขึ้นในขณะที่หยิบชิ้นมันฝรั่งทอดกรอบ “ไม่เห็นได้ยินเสียงเจ้าสองคนนั้นเลยว่ะ”

“เออ จริงด้วย”

นั่นจึงเป็นเหตุให้ทั้งสองมองหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมาย ก่อนจะค่อยๆ เหลียวหลังกลับไปมองยังด้านหลังด้วยหัวใจเต้นตุ้มต่อม ทั้งจิงอินและเฉินทำหน้าเหมือนกับพวกเขากำลังจะเจอผีก็ไม่ปาน

“อ้าว”

...

พวกเขายืนเกาหัวแกรกกันอย่างงงงวย เมื่อค้นพบว่าทาสของตัวเองหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ความเงียบกระจายตัวอยู่พักใหญ่ เงียบมากจนได้ยินเสียงการ้อง ก่อนที่ความสดใสจะหวนกลับคืนอีกครั้ง

“ช่างพวกแม่งเหอะ คงไม่ตายหรอกมั้ง”

“นั่นสิ ปล่อยพวกมันไปเหอะ”

แล้วทั้งคู่ก็ออกเดินทางต่อและลืมมันไปเสียสนิทว่าเกิดอะไรขึ้น .. จึงเป็นเหตุให้ทาสทั้งสองได้แต่ยืนอึนมึนงงท่ามกลางสี่แยกไปอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่นั่นเอง..

End Short ver.





ฝนตกทุกวันเลย รักษาสุขภาพด้วยนะคะ

P.S ขอบคุณสำหรับยอดวิว และกดเฟบมากๆ มันขึ้นเร็ว

พรวดพราดจนตกใจ T T ฮอลล ดีใจจัง ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ


© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

1,199 ความคิดเห็น

  1. #1137 parkxbyun (@oohsenoey) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 16:48
    โอ๊ยยอย่าทิ้งทาสส555555
    #1137
    0
  2. #1123 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 14:46
    5555555
    #1123
    0
  3. #1035 itisnan (@itisnan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 08:27
    ช่างแม่งเหอะเนอะ555555
    #1035
    0
  4. #947 BN0412 (@baeksoo0412) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 08:07
    สองคิมเลวมากคะ 55555555
    #947
    0
  5. #930 nsjcbw. (@ginne) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 18:58
    ทาสผู้น่าสงสาร เกลียดดด55555555
    #930
    0
  6. #838 KAKARN_MATO (@kakarn00) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 11:30
    5555เจ้านายทิ้งเจ้าทาสได้ไง
    #838
    0
  7. #824 irxs-devine (@irxs-devine) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 20:08
    ทาสหาย โธ่
    #824
    0
  8. #661 Nursery*purr-fect (@NurseryAha) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 02:28
    ต่างคนต่างตกหลุมรักกันแล้วอ่ะ ><
    #661
    0
  9. #565 Ppp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 21:52
    ชานแบคนี่มันพรหมลิขิตชัดๆ 5555555555555555

    ไคเฉินคือผู้ลิขิตค่ะ 5555555555555555555

    ทาสหายค่ะ ข่วยสนใจทาสด้วย 5555555555555555

    แล้วอิชานนี่มันมากอดแบคหน้าตาเฉย แมะะะะะะ

    #565
    0
  10. #543 ❤ Little "B" ❤ (@khainoy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 17:39
    ทุกอย่างดูจะเป็นใจให้ชานแบคอยู่ด้วยกันสองต่อสองเหลือเกิน
    #543
    0
  11. #523 ` PuGun. (@pugunlovetonorit) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 14:40
    เดี๋ยวนี่มัวเถียงกันใช่มะ จนหลงเลยเนี่ย 5555555555555555555555555555555555
    ช่วงนี้อยู่ด้วยกัน 2 คนบ่อยจังเลยนะคะ -//-
    #523
    0
  12. #499 แบคแมน (@Byunbaek-CUB-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 09:02
    พวกแกสองคนหลงกันอีกแล้วเหรออออ555
    #499
    0
  13. #483 bjokbvxzz (@narumon_2913) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 02:19
    เดี๋ยวพวกแกสองคนไปตามเพื่อนก่อนน อย่างเพิ่งสดใส
    #483
    0
  14. #413 fahpsk (@fahpsk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 18:48
    เฉินกับไคยังสดใสได้อีก(?) 5555
    #413
    0
  15. #372 realnattanicha (@funnykyuhyun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 23:44
    ชานแบคนี่ทะเลาะกันตลอดเรื่องเลย
    หลงทางกับจงอิน เฉินอีก55555555555
    #372
    0
  16. #335 ❾❶❾❸ (@graph-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 17:26
    หลงอีก 5555555
    #335
    0
  17. #319 WANBABE (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 02:12
    มัวแต่ตีกัน หลงอีกแล้ว55555555555
    #319
    0
  18. #285 cblyx (@tenly0627) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 02:04
    หลงอีกแล้ว555555555555
    #285
    0
  19. #171 Oh Nipaporn Jong (@19940412) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 14:23
    ซวยซ้ำ ซวยซ้อน ซวยซ่อนเงื่อน 5555555555 น่าสงสาร~~
    #171
    0
  20. #142 BJCB (@shioon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 13:27
    คู่กัดดด
    #142
    0
  21. #139 พะแนงไก่ไข่ดาว (@hedkron) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 11:37
    น่ารักกกกกกกก
    #139
    0
  22. #138 weennieeye (@weennieeye) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 03:01
    น่ารักดีค่ะ ฟีลลิ่งเหมือนอนิเมะพวกการ์ตูนญี่ปุ่น วัยใสไฮสคูล มันดีต่อใจ
    #138
    0
  23. #137 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 02:42
    ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อ่านรวดเดียวเลย
    อ่านไปก็หมั่นไส้พี่ชานไป แอบสงสารแบคเบาๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ขอให้โอเซชอบลู่หานเถอะ อย่าคิดอะไรกับแบคเลย สนุกมากกก
    #137
    0
  24. #136 Berin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 23:10
    ชานชานเขินน่ารักดี
    #136
    0
  25. #132 t-t-thn (@thn-56) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 10:36
    ทะเลาะกันตลอด ตอนหวานใส่กันจะเป็นไงเนี่ยยยยย
    รอลุ้นต่อไปปป


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 มิถุนายน 2559 / 10:45
    #132
    0