Say my name, please - ChanBaek ♥

ตอนที่ 20 : Say my name, please | Seventeenth

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    22 ก.ค. 59

Say my name, please

Love , which cannot appear and never appear .


 

 



แม้จะเป็นวันที่ท้องฟ้ามืดครึ้ม คล้ายกับพายุจะถล่ม แต่ก็ไม่สามารถพัดพาความสุขใจของปาร์คชานยอลไปได้เลยแม้แต่นิดเดียว .. เช้านี้เป็นเช้าที่เขาเบิกบานใจเป็นพิเศษ เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะคนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้างๆ นั่นไงล่ะ แม้ว่าแบคฮยอนจะทำหน้าเป็นผีตายซากเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยก็เถอะ แถมยังติดจะหน้ามุ่ยนิดๆ เพราะเมื่อยเนื้อเมื่อยตัว นอนไม่พอ เพราะต้องเบียดกันบนเตียงที่ถึงแม้จะกว้าง แต่ปาร์คชานยอลก็นอนดิ้นอย่างกับลิง ทำเอาเขานอนไม่ได้ ก่อนนอนเขาก็อาสาจะไปปูผ้านวมนอนข้างล่างเองแล้วแท้ๆ แต่เจ้าของห้องก็ไม่ยอม ขู่เขาสารพัดงั้นงี้ สุดท้ายก็ต้องจบด้วยการนอนเบียดกัน แล้วก็เป็นแบคฮยอนเองที่นอนหลับๆ ตื่นๆ ในขณะที่คนตัวสูงหลับปุ๋ยอย่างสบายอารมณ์อยู่คนเดียว แถมหัวสมองก็เอาแต่คิดเรื่องความรักบ้าบอที่เพิ่งมารู้ตัวเอาเมื่อไม่นานมานี้อีก

“สดชื่นจังเลยน้า..”

“แหงล่ะ นอนเต็มตื่นอยู่คนเดียวหนิ”

สาวๆ รอบข้างต่างมองพกวเขาตั้งแต่ลงจากรถคันเดียวกัน (ซึ่งเป็นรถของพี่จองชินที่อาสามาส่งหน้าโรงเรียน) แถมบทสนทนายังชวนให้เข้าใจผิดอีก แม้พวกเธอจะสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจมีใครหน้าไหน เข้าไปแทรกกลางระหว่างพวกเขาทั้งสองคนได้ มันไม่ได้มีออร่าสีชมพูหรอก แต่มันเป็นความส่วนตัวของพวกเขา ที่แบคฮยอนและชานยอล มักจะชอบสร้างมันขึ้นมา แบบไม่มีใครรู้ตัวเลยสักนิด

“เอาน่า ทำหน้าเป็นหนอนไปได้” ชานยอลเดินเข้ามาใกล้แล้วยีหัวอีกฝ่ายเบาๆ

“ตกลงจะให้ฉันเป็นอะไรกันแน่ หนอน ตะพาบ คนโบราณ หรือเด็กเรียนสึดเฉิ่ม เลือกเอาสักอย่างซิ ฉันสับสนไปหมดแล้ว”

“ก็เป็นทุกอย่างนั่นแหละ”

“นายนี่มันงี่เง่าจริงๆ”

ทำไมคนงี่เง่าแบบนี้ ถึงได้ทำให้ใจฉันเต้นได้ก็ไม่รู้ ไม่เห็นจะเข้าใจเล้ย

“หุบปากไปเหอะน่า”

 

 

ห้องเรียน – A03

โอเซฮุนไม่ใช่คนแรกที่มองไปยังประตูห้องเรียนเมื่อได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของคนสองคนเดินเถียงกันมาแต่ไกล แต่ถึงอย่างนั้นก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเองก็หันมามองด้วยความใคร่รู้ ดวงตาของเขาที่ติดจะนิ่ง และดูไม่ค่อยออกว่ารู้สึกอะไร มองตรงไปยังปาร์คชานยอล และแบคฮยอนที่เพิ่งเดินมาถึงห้องเมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา แม้คนในห้องจะไม่ได้สนใจเกี่ยวกับสองคนนี้สักเท่าไหร่ และสาวๆ ก็ติดแต่จะจ้องมองชานยอลลูกเดียว แต่ใครจะรู้ล่ะ ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไปแล้วระหว่างสองคนนั้น แม้มันจะไม่ใช่ออร่าหวานจี๋จ๋า และมันยังดูหาตัวจับยากเพราะชานยอลก็ยังแกล้งคนตัวเล็กเหมือนเดิม แบคฮยอนใช้ศอกกระทุ้งท้องคนตัวสูง ในขณะที่ชานยอลวางมือใหญ่ลงบนหัวคนตัวเล็ก ดูสิ.. มันดูไม่มีอะไรเปลี่ยนไปสักนิด ใบหน้าแบคฮยอนยังงอง้ำ และชานยอลก็ยังมีสีหน้าดีอกดีใจที่ได้แกล้งอีกฝ่าย แต่โอเซฮุนก็รู้ว่ามันเปลี่ยนไปแล้ว

หัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะแปลกๆ รู้ได้ว่ามีอะไรบางอย่างหนักหน่วงถ่วงตุ้มอยู่ในใจ ภาวนาให้สิ่งที่ตัวเองคิด เป็นสิ่งที่เข้าใจผิด

“มาพร้อมกันเหรอ” ลู่หานช่างถามได้ตรงใจกับคำถามที่เซฮุนคิดจริงๆ เพียงแต่เขาทำได้แค่คิด และแอบมองอยู่ห่างๆ เท่านั้น

“อ้อ เปล่าหรอก บังเอิญเจอกันน่ะ”

“เหรอ.. แต่ปกติแบคมาเช้านะ ทำไมวันนี้มาสายจัง”

“สายเหรอ?”

แบคฮยอนไม่ทันได้คิดเรื่องนั้น เพราะตอนที่มาถึงหน้าโรงเรียนมันก็แค่เจ็ดโมงสิบกว่านิดๆ ตัวเขาเองลืมไปแล้วว่าเวลานั้นเป็นเวลาที่เขามักจะนั่งอยู่ในห้องเรียนแล้วเรียบร้อย บางทีก็จะลบกระดานหน้าห้องบ้าง ไม่ก็ช่วยอาจารย์เช็กเอกสารในห้องพักครูบ้าง แต่สงสัยคงจะเป็นเพราะอยู่กับปาร์คชานยอลจนเพลิน และอีกอย่างวันนี้เขาก็ไม่ได้ออกเดินทางจากบ้าน แต่ไปนอนบ้านคนอื่นมาต่างหาก

“ช่างเถอะ” ลู่หานยิ้มพร้อมส่ายหน้า เมื่อเห็นว่าแบคฮยอนทำหน้ายุ่งยากใจและเอาแต่จ้องนาฬิกาข้อมือ เหมือนกับสงสัยเรื่องที่เขาทักท้วงถามไปเมื่อกี้

แบคฮยอนพยักหน้าช้าๆ เห็นด้วยกับสิ่งที่เพื่อนตัวเล็กพูด เขาล้วงมือลงกระเป๋านักเรียนเตรียมหยิบสมุดออกมา สลับกับมองท้องฟ้าสีครึ้ม ที่ส่งเสียงร้องหึ่มๆ มาเป็นระยะ ลมหนาวแบบชื้นๆ เคล้าด้วยกลิ่นฝน ผ่านเข้ามาทางหน้าต่างปะทะเข้ากับหน้าเขาอย่างผะแผ่ว เป็นเวลาเดียวกันกับที่ปาร์คชานยอล เริ่มนั่งลงที่นั่งของตัวเองเช่นเดียวกัน (ซึ่งก็คือที่นั่งข้างเขานั่นเอง) เขาหันไปคุยเล่นกับคิมจงอิน อยู่พักใหญ่ พร้อมกับเสวนาประโยคชวนหวานเลี่ยนกับผู้หญิงในอาณัติของตัวเอง และบางทีก็หันมาคุยอะไรเป็นเรื่องเป็นราวกับโอเซฮุน ก่อนจะตบท้ายด้วยการหันมายิ้มกวนประสาทให้เขากับลู่หาน

“เมื่อกี้พูดถึงเรื่องฉันกันเหรอ” เขาเอ่ยถามทะเล้น

“...” แบคฮยอนไม่ตอบ แต่ลู่หานก็อาสาพยักหน้าหงึกหงักตอบเอง ด้วยความที่เขาไม่รู้เรื่องราวอะไรระหว่างเขากับชานยอล

“แค่สงสัยว่าทำไมมาพร้อมกันน่ะ”

“อ้อ เรื่องนั้น” ชานยอลนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะนึกอะไรดีๆ ได้แล้วหันมาทำหน้ากวนประสาทใส่แบคฮยอนอีกครั้ง “ก็นะ เมื่อคืน โอ้ย!

“ปะ เป็นอะไรน่ะ?” ลู่หานเอ่ยถามด้วยความงงๆ เมื่อจู่ๆ คนที่ทำท่าจะเล่าก็ร้องโอดโอยขึ้นมาเฉยๆ

“อย่าสนใจเลย ฉันได้ยินมาว่าอาจารย์จะเริ่มสอบถามเรื่องใบเรียนต่อแล้วหนิ” แบคฮยอนตอบเสียงนิ่ง ผิดกับชานยอลที่กำมือแน่น ข่มความเจ็บปวดไว้ในใจ เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะคนตัวเล็ก ยกเท้าขึ้นเหยียบเขาอย่างแรงเลยน่ะสิ แถมยังทำเมินกันอีกด้วยนะ ชานยอลเผลอดีใจ คิดว่าเรื่องระหว่างเขาและแบคฮยอนเมื่อคืน มันจะช่วยให้แบคฮยอนเผยด้านอ่อนโยนกับเขาได้บ้าง

แต่เปล่าเลย!

เด็กเรียนสุดเฉิ่มและเห่ยอย่างแบคฮยอน นอกจากไม่เคยยิ้มให้เขาแล้ว ยังชอบทำร้ายร่างกายเขาอีกด้วย

“นั่นสิน้า..” ลู่หานคราง แล้วใช้ความคิด “แต่ก่อนจะถึงเรื่องนั้น ก็ต้องมีงานวัฒนธรรมโรงเรียนก่อนสิ ฮิฮิ” ความคิดของหัวหน้าห้องอย่างลู่หาน มักจะชอบคิดแต่เรื่องสนุกสนาน ตื่นเต้นอยู่เป็นประจำ ซึ่งแบคฮยอนก็ไม่เข้าใจว่ามันจะน่าสนุกตรงไหน ตลอดช่วงระยะเวลาเรียนมัธยมมา เขาก็ไม่เคยได้ทำอะไรเป็นพิเศษ ในงานวัฒนธรรมโรงเรียนเลย นอกจากเดินลอยไปลอยมา แล้วก็ช่วยงานในห้องเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งบางทีเขาก็โดดหายไปดื้อๆ ด้วยซ้ำ และก็ไม่มีใครอยากรู้ว่าเขาหายไปไหน

เรื่องใบเรียนต่อสำคัญกว่ากันเยอะ

“...”

แบคฮยอนตื่นจากภวังค์ เมื่อสัมผัสได้ถึงบริเวณใต้ฝ่าเท้าที่ชานยอลเคลื่อนขยับ อ่า.. จริงสิ เหยียบเท้าหมอนี่เมื่อกี้สินะ คนตัวเล็กมองไปตามเท้าของตัวเอง ที่ชานยอลมัวแต่ยึกยัก จะเอาเท้าออกก็ไม่ จะอยู่นิ่งๆ ก็ไม่ ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่ได้ลงน้ำหนักจะเหยียบเท้าเขาแล้ว แต่เจ้าตัวก็ยังยักแย่ยักยันอยู่อย่างนั้น คล้ายกับจะกวนโมโหเขาอีก

แบคฮยอนเริ่มจะเกิดความรำคาญขึ้นมาตะหงิดๆ เลยอยากจะเหยียบเท้าของชานยอลเต็มๆ แรงอีกสักรอบให้ร้องเป็นลาบราดอร์หางจุดตูดไปเลย แต่เมื่อเขากะจังหวะจะลงน้ำหนัก ชานยอลก็ชักเท้าออกทันทีด้วยความรวดเร็ว เกมแห่งความรำคาญจึงเกิดขึ้นอย่างเป็นทางการ แบคฮยอนพยายามตามเหยียบเท้าคนตัวสูง แต่เขาก็หลบไปได้ทุกครั้ง แต่เขาก็เริ่มสงสัยตัวเองว่า..

นี่จะมาเล่นเกมปัญญาอ่อนแบบนี้อยู่ทำไม?

แบคฮยอนจึงหยุดใส่ใจไปดื้อๆ ก็ตามประสาเขานั่นแหละ ถ้าหากปาร์คชานยอลเริ่มทำนิสัยเด็กใส่เมื่อไหร่ ก็แค่ทำเป็นเมินไปซะ เขาก็แค่เด็กประถมเรียกร้องความสนใจเท่านั้น

แต่คิดเรอะ.. ว่าปาร์คชานยอลจะยอม เพราะเมื่อเท้าของแบคฮยอนหยุดเคลื่อนไหว เปลี่ยนไปสนใจหนังสือที่จะเรียนในช่วงเช้าเสียแล้ว เขาก็เปลี่ยนไปกวนแบคฮยอนเสียเอง โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะโต้ตอบอย่าไร เท้าที่ใหญ่กว่าของชานยอล เริ่มเขี่ยปลายรองเท้าของอีกฝ่ายเบาๆ แต่เมื่อแบคฮยอนยังนิ่ง เขาจึงเริ่มออกแรงเตะเบาๆ เข้าที่หัวรองเท้า จนคนตัวเล็กนึกทนไม่ไหว จิ๊ปากออกมาด้วยความรำคาญ และมองหน้าปาร์คชานยอล ด้วยสายตาแบบที่ชอบมองเป็นประจำ

“...”

ตึกตัก..

แต่มันผิดคาด .. เพราะเขาตัดใจจะมองชานยอลคาดโทษ เอาแบบไม่ให้หมอนี่กล้ามาแหยมได้อีก แต่ตัวเขาเองนั่นแหละ กลับใจเต้นซะเอง เพราะเมื่อเงยหน้ามองชานยอล เขากลับส่งยิ้มมาให้ ซึ่งมันเป็นยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้มกวนประสาท แต่เป็นรอยยิ้มที่ราวกับยิ้มของผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก แม้ชานยอลไม่ได้พูด ในตาของเขาก็สื่อเป็นนัยว่าอยากจะขอโทษเรื่องเมื่อคืน ที่ทำใหแบคฮยอนนอนไม่เต็มตื่น

คนตัวเล็กก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่าชานยอลอยากจะขอโทษเรื่องนั้นจริงๆ รึเปล่า? หรือเขาแค่รู้สึกไปเอง .. แต่ประโยคคำถามถัดมาของชานยอล มันก็ทำให้เขามั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องการจะขอโทษเขาจริงๆ

“หายหงุดหงิดรึยัง” ชานยอลถามด้วยความดังที่ได้ยินกันสองคน

“อยากรู้ไปทำไม” แบคฮยอนยังใจแข็ง นึกหมั่นไส้อีกฝ่ายที่ชอบตบหัวแล้วลูบหลังเขาอยู่บ่อยครั้ง คิดว่าแค่นี้จะมาทำให้ฉันหายไม่พอใจได้งั้นเหรอ นี่.. อยากจะถามเขากลับไปจริงๆ ว่าไม่รู้ตัวรึไง อยู่กับนายเมื่อไหร่ ฉันก็ได้หงุดหงิดเมื่อนั้นนั่นแหละ!

“เอ้า คนเขาถามดีๆ ก็ตอบดีๆ ได้มั้ยล่ะ”

“ก็ถ้าอยากจะขอโทษดีๆ ก็พูดตรงๆ ได้มั้ยล่ะ?”

ทั้งสองหันมาสบตากัน แล้วก็หยุดคิดในสิ่งที่ตัวเองเพิ่งพูดออกไป ชานยอลมักอารมณ์เสียที่แบคฮยอนชอบปากเก่ง พูดจาอวดดีกับเขาอยู่เสมอ ในขณะที่ร่างเล็กก็มักจะรำคาณในความอ้อมโลกของปาร์คชานยอล ปากคนนะ อยากพูดดีๆ ก็พูดได้ แต่ชอบเห่ามากกว่าพูด ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่ได้เป็นหมาสักหน่อย

“ใครว่า..” เป็นชานยอลเองที่ผละออกจากภวังค์แล้วหมุนตัวเขาที่นั่งดีๆ เขาเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองชักจะให้ความสนใจกับเจ้าเด็กหลักเขาดื้อๆ คนนี้มากเกินไปแล้ว

ไม่ได้ๆ ต้องระงับเอาไว้บ้างแล้วล่ะ..

“คนอะไร ว่าคนอื่นเขาเห่ย ตัวเองนั่นแหละ เห่ยเป็นบ้า”

“ฝากไว้ก่อนเถอะ”

“นายฝากของฉันไว้จนหนักหัวไปหมดแล้ว มาเอาคืนไปเร็วๆ ด้วยล่ะ รำคาญเต็มแก่ละ -_-

แม้จะพูดไปแบบนั้น แต่หัวใจแบคฮยอนก็ยังเต้นโครมครามไม่หยุด แม้มันจะซาลงบ้างแล้ว คล้ายกับพายุฝนที่สร่างซา แต่มันก็ยังกระเพื่อมในอกเป็นจังหวะที่แปลกประหลาด แต่ก็ควบคุมมันได้มากขึ้นเมื่อรู้ว่าสาเหตุที่แท้จริงนั้นเกิดจากอะไร

ไม่เคยนึกคิดมาก่อนว่าตลอดระยะสิบแปดปีที่มีชีวิตมาถึงทุกวันนี้ ตัวเขาเองจะได้ประสบพบเจอกับการมีความรัก พอทุกอย่างมาผนวกเข้าด้วยกันในหัวของแบคฮยอนแล้ว เขาก็ยิ่งปฏิเสธตัวเองไม่ได้เข้าไปใหญ่ ว่าทุกสถานการณ์ที่ใจเขาเต้นไม่เป็นส่ำนั้น ก็เพราะชานยอลล้วนๆ ไม่ว่าจะตอนนั้น ตอนนี้ หรือตอนไหนๆ ก็ตาม

แต่ว่า.. ไปรักคนประเภทนั้นเข้าได้ยังไง?

นี่สิที่เขายังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้.. หนังสือเล่มนั้นก็บอกว่า เราจะรักใครคนหนึ่งได้ แสดงว่าเราย่อมเห็นอะไรบางอย่างในตัวเขาที่คนอื่นไม่เห็น และแน่นอนว่าสิ่งนั้นคือสิ่งดี หรืออาจจะตรงกับใจกับเรา แต่.. แบคฮยอนก็ย้อนนึกถึงเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับชานยอล

หน้าของเขาตอนโดนน้ำร้อนสาด

หน้าของเขาที่ชอบหัวเราะกวนประสาทใส่

หรือแม้แต่หน้าของหมอนั่นเวลาอยู่กับยัยยูมิ ยูโกะ ยัยเมะอะไรนั่น

ทุกใบหน้าของเขาล้วนแต่ทำให้แบคฮยอนนึกหมั่นไส้ขึ้นมาทั้งนั้น แต่ทำไมถึงได้ใจเต้นเวลาอยู่ใกล้กับหมอนี่ก็ไม่รู้แฮะ เรื่องนี้นี่มันพาลให้ปวดหัวยิ่งกว่าเตรียมสอบแกทแพท ซะอีก..

แม้แต่ตอนนี้เอง แบคฮยอนก็ลอบมองใบหน้าด้านข้างของปาร์คชานยอลอย่างระมัดระวังเพราะกลัวอีกคนจะจับได้ แต่ก็เอาเหอะ.. ถึงจะจับได้ คนอย่างหมอนั่นก็โง่งมเสียจนไม่ทันสังเกตสังกาอะไรหรอก อีกอย่าง เขาก็บอกเอาไว้เมื่อคืนแล้ว.. ตอนที่เล่นเกมด้วยกันว่าเขากำลังมีความรัก พอมาลองคิดดูแล้ว แบคฮยอนก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าไอ้คนที่หมอนั่นบอกว่ารักน่ะคือใคร แต่แค่คิดมันก็ชวนให้หงุดหงิดแปลกๆ

ที่สำคัญเลยก็คือ.. เขามองข้ามตัวเองไปอย่างสิ้นเชิง ไม่คิดว่าคนอย่างปาร์คชานยอล จะแลมองตัวเองด้วยซ้ำ

เมื่อคิดถึงเรื่องความรักของตัวเอง ที่มันคงจะจบลงโดยที่ยังไม่มีทางเริ่ม และคงไม่ได้เริ่ม แบคฮยอนก็รู้สึกปวดหนึบแปลกๆ ที่ในอก โดยที่เขาเองไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ แต่มันก็กวนสมาธิในการเรียนของเขาไปมากกว่าครึ่ง และบอกกับตัวเองแค่ว่า สักวันตัวเองก็จะลืมความรู้สึกนี้ไปในไม่ช้าเองนั่นแหละ

 

 

 

 

“เกิดอะไรขึ้นกับพวกมึงสองคนวะ” เสียงของคิมจงอินดังขึ้น ในขณะที่เขาหมุนลูกบาสในมือด้วยความชิล

“สองคน? สองคนไหน” ชานยอลไม่เข้าใจกับคำถาม เขามัวแต่ง่วนกับการเก็บของลงกระเป๋าแล้วจะรีบลงไปที่ล็อกเกอร์รองเท้าข้างล่าง เพราะถ้าหากช้า เขาอาจลงไปไม่ทันเจอคนตัวเล็ก

“ก็มึงกับแบคฮยอนไง” คิมจงอินเสริมด้วยเสียงอ่อนใจ ในขณะที่เซฮุน เฝ้ามองเพื่อนผู้รีบร้อยของเขาเก็บของแบบไม่ใส่ใจเสียงอะไรทั้งสิ้น

“เรอะ?”

“โอ้ย มึงนี่”

“ก็ไม่เห็นมีอะไรหนิ”

“ตกลงจะยังไง มีอะไรจะเพิ่มเติมมั้ย หรือพวกกูแค่คิดไปเอง ถ้าไม่มีอะไรจะเพิ่มกูก็จะไปเล่นบาสละ แม่ง.. เซ็ง อุส่าห์รอเคลียร์กับมึงเลยเนี่ย”

“ทำไมวะ มันเป็นกงการอะไรของมึง?” ชานยอลหันมายักคิ้วถามแล้วก้มเก็บของต่อ

“ก็เปล่า..” จงอินเสมองไปทางเซฮุนที่เอาแต่นิ่ง ในหัวสมองของหนุ่มนักเบสบอล กำลังประมวลสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่ใช่แค่วันนี้หรอก แต่พักนี้เขาก็สังเกตทั้งคู่มาโดยตลอด อันที่จริง.. เขาก็เห็นแบคฮยอนอยู่ในสายตามาตลอดอยู่แล้ว ละก็ไม่เคยคิดว่า วันดีคืนดี คนที่เขาเฝ้ามองอยู่ไกลๆ เกิดจะได้ใกล้ชิดกับเพื่อนสนิทตัวเองขึ้นมา

“เอาเถอะ ถ้ามึงไม่ว่าอะไรก็แล้วไป” ในที่สุดเซฮุนก็ตัดบทพูดขึ้นมา เขายืนขึ้นแล้วตบบ่าแกร่งของชานยอลเบาๆ สองที

“ชานยอลคงไม่อยากกลืนน้ำลายตัวเองน่ะ”

“เห้ย รอเดี๋ยวดิวะ ไอ้ฮุน!

ในขณะที่ชานยอลกำลังสะพายกระเป๋า เพื่อนหน้านิ่งของเขาก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่คาดเดาไม่ออก แต่มันก็ชวนให้เขาโมโหขึ้นมาตะหงิดๆ โอเซฮุนมักจะเป็นแบบนั้นเสมอ ดวงตาที่เคลือบไว้ด้วยอะไรบางอย่างของเขา มันแน่นิ่ง เหมือนนัยตาของฉลามที่กำลังจะงาบเหยื่อ ภายใต้ใบหน้าน้ำแข็งนั้น มักจะชอบพูดอะไรเข้าใจยาก ให้เขาได้ไม่พอใจเป็นบางครั้ง แล้วมันก็ยิ่งเพิ่มเป็นเท่าทวีเสียด้วย ถ้าเรื่องนั้นเกี่ยวพันไปถึงแบคฮยอน

เขามองเพื่อนทั้งสองที่เดินออกจากห้องไปยามเย็น เซฮุนเดินล้วงกระเป๋ากางเกงไปด้วยมาดเท่ ราวกับเจ้าพ่อ ในขณะที่จงอินมักจะเดินชิล คล้ายกับแบดบอยล่อสาวๆ แค่คิดปาร์คชานยอลก็เหนื่อยใจ

นี่เขายังไม่ทันได้ทำอะไร ลางสังหรณ์มันก็ตะหงิดว่าจะเกิดลางไม่ดีขึ้นมาแล้ว แล้วถ้าหากเกิดมีใครทะลึ่งรู้ว่าเขาชอบแบคฮยอนขึ้นมา .. ชานยอลยังไม่อยากคิดเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

“คงจริงอย่างที่มันว่า ตะพาบ.. ฉันไม่อยากกลืนน้ำลายตัวเองจริงๆ”





ขอโทษที่อัพช้านะคะ

ฮือ จะพยายามตั้งใจอัพ เป็นกำลังใจให้กันต่อด้วยนะ

#FicSayByun




© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

1,199 ความคิดเห็น

  1. #1167 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 21:19
    สงสารฮุนขึ้นมาเลย ฮุนก็ต้องทำอะไรบ้างแล้วล่ะ
    #1167
    0
  2. #943 nsjcbw. (@ginne) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 00:23
    เง้อออ ระวังฮุนไปบอกชอบแบคตัดหน้านะคะชานยอลล
    #943
    0
  3. #847 KAKARN_MATO (@kakarn00) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 18:17
    โถ่สงสารฮุนแต่ยังไงเราก็เชียร์อิชานอะ ฮุนจ๋าหันไปซบอกจงอินก่อนนะ
    #847
    0
  4. #671 Nursery*purr-fect (@NurseryAha) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 03:26
    ฮุนชอบแบคจริงด้วย ออกอาการขนาดนี้นะ จงอินก็คงรู้เหมือนกัน
    #671
    0
  5. #631 kkimmaggurren (@kimaguren) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 18:51
    เซฮุนแหม่งๆ จริงๆก่อนหน้านี้ก็เหมือนฮุนจะดูออกนะว่าปาร์คชอบยุ่งกะฮยอนน่ะ แล้วจะมาเครียดทำไม
    #631
    0
  6. #615 ApachaneeNokwon (@ApachaneeNokwon) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 22:10
    อยากให้โอเซไปบอกชอบแบคก่อนอ่ะ จะได้มีมาม่าจะได้ครบรสเเล้วจะได้เอาอะไรที่ชานยอลอมยุในปากออกมาซะทีจะได้กล้าบอกแบคว่า #ตะพาบฉันชอบนายย >//< งุ้งิ้
    #615
    0
  7. #601 SkyApril (@fahapril) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 04:49
    กลืนน้ำลายตัวเองอะรายยย ชอบเค้าก็บอกเค้าไปเลย นี่ถ้าเซฮุนกล้าบอกชอบแบค?? ดราม่าหนักกว่านี้แน่
    #601
    0
  8. #600 cblyx (@tenly0627) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 19:50
    ไม่ทันแล้วมั้งชานยอล กลืนน้ำลายตัวเองไปเต็มๆเลยค่ะ
    #600
    0
  9. #599 ตะไมล่ะ (@niapza) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 17:10
    กลืนเลยก็ได้ทั้งสองคนอ่ะ
    #599
    0
  10. #598 ตะไมล่ะ (@niapza) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 17:10
    กลืนเลยก็ได้ทั้งสองคนอ่ะ
    #598
    0
  11. #597 KTwang (@KTwang) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 16:10
    ชอบก็บอกว่ชอบดิ้. มัวแต่ห่วงเรื่องกลืนน้ำลายตัวเองเดี๋ยวก็โดนคาบไปแด-รกตัดหน้าหรอกเธอ555555 #รอนะคะไรต์ สู้ๆนะคะะะ
    #597
    0
  12. #596 ttao0102 (@ttao0102) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 14:31
    ตะพาบนี่เสน่ห์แรงจริงๆ
    #596
    0
  13. #595 ttao0102 (@ttao0102) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 14:30
    กลืนน้ำลายตัวเองดีกว่ากลืนของคนอื่นนะ555555555
    #595
    0
  14. #594 pearr-i (@pearr-i) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 13:26
    งุ้ย ไม่เอาแบบนี้นะชานยอล ชอบก็บอกว่าชอบสิ
    #594
    0
  15. #593 Power (@akin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 11:49
    ลุ้นว่าเป็นรักกี่เศร้าา
    #593
    0
  16. #592 cbtk (@cbtk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 11:01
    อ้าววว ฮุนแบค 55555
    #592
    0
  17. #591 fahpsk (@fahpsk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 09:27
    เซฮุนชอบแบคจริงๆด้วย ไม่เอาสิ~ แบคเป็นของชานยอลน่ะ 555
    #591
    0
  18. วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 06:47
    รักสามเศร้ามั้ยคะพี่น้อง555555
    #590
    0
  19. #589 anyaa__04 (@anyaa__04) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 02:08
    ฮือออ ต่างคนต่างชอบกันแล้ว ตะพาบฮอตนะเนี่ย มีหนุ่มหล่อ2คนมาชอบเลยอ่า ถ้าไม่ชอบเซฮุน โยนมาทางนี้ได้ค่าา555555555/meกางเสื่อรอรับ
    #589
    0
  20. #588 MarisaSINs (@vsin357) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 01:38
    จะรัก4ดสิามั้ยติดตามต่อไป แต่ว่าม่าแน่เลยแงงงง
    #588
    0
  21. #587 Kunggg (@kimkung-0606) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 00:53
    นุ้งแบคนี่เสน่ห์แรงจีๆๆ
    #587
    0
  22. #586 Ppp (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 00:52
    โอ้ย ชานยอล ป๊อดแรงมาก

    จีบก็จีบ ชอบก็ชอบ

    อย่าปล่อยให้แบคใจเต้นแรงเก้อสิเว้ย

    ถ้าไม่วิ่ง ถ้าไม่รีบ จะขอสาปให้นกแม่ง 55555555
    #586
    0
  23. #584 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 00:31
    พี่ชานอย่าไปกลัวดิว้าาาาาา ไม่ต้องแคร์ ทิ้งไปเลยฟอร์มหรือทิฐิทั้งหลายอ่ะ
    #584
    0
  24. #583 tinypenguinx (@tinypenguinx) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 23:27
    เอาแล้วครับงานนี้
    #583
    0
  25. #582 pcy61 (@duenchay12) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 22:52
    เซฮุนชอบเเบคเเน่ๆ
    #582
    0