Say my name, please - ChanBaek ♥

ตอนที่ 3 : Say my name, please | Second

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4581
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    1 มิ.ย. 59

Say my name, please

I have already remembered , Byun Baekhyun .


 


เวลาที่เราหลับฝัน เราจะรู้ได้ว่าเราฝัน และเมื่อรู้ตัวว่าฝัน หมายถึงเรากำลังจะตื่น หลังจากนั้นสติจะค่อยๆ กลับเข้าร่างทีละนิด เมื่อประสาทสัมผัสทำงานอย่างเต็มตัวแล้วเราก็เหมือนได้เกิดใหม่อีกครั้ง ทุกครั้งที่เราหลับ.. เราก็เหมือนตาย และหลังจากตายก็ฟื้น

“...”

ผมกำลังค่อยๆ ฟื้น.. หลังจากที่คิดว่าบางทีตัวเองอาจจะตายไปแล้วจริงๆ ก็ได้ในห้องเคมีนั่น ทั้งๆ ที่ปฏิญาณไว้กับตัวเองแล้วแท้ๆ ว่าจะไม่ยอมร้องไห้ หรือ ตายอยู่ในห้องบ้าๆ แบบนั้นตามแผนของหมอนั่น

แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้สักข้อ

“นาย.. ฟื้นแล้วเหรอ”

ผมค่อยๆ ยันกายตัวเองขึ้นนั่งและพบว่าตัวเองอยู่ในห้องพยาบาล ไม่พบเพียงแค่นั้น ผมยังพบคนที่ไม่อยากจะเจอหน้าที่สุดในตอนนี้ด้วย คงไม่ต้องให้ผมบอกใช่มั้ยว่าใคร แล้วก็สภาพของเขาที่ทำตัวเหมือนเป็นฮีโร่นั่นอีก ย้ำเตือนให้ผมมั่นใจว่าเป็นเขานั่นแหละที่ฝ่าไฟเข้าไปช่วยผมจริงๆ

“...”

“โล่งอกไปที นายหลับไปนานเลย”

ในขณะที่เขาเริ่มพูด น่าแปลกที่ผมกลับรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรจุกขึ้นมาจนถึงคอ แถมตาผมยังร้อนผ่าว เหมือนจะมีอะไรไหลออกมา ยิ่งเห็นเขาทำหน้าสบายๆ มากเท่าไหร่ผมก็ยิ่งรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างในตัวผมกำลังจะขาดลง

ปาร์คชานยอลเดินเข้ามาใกล้ผม ในมือเขาถืออะไรบางอย่างมาด้วย ผมไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้ผมไม่อยากเห็นหน้าเขา

“อะนี่”

เขายื่นแก้วกระดาษมาให้ ผมรับ..ไว้ มันคือน้ำร้อนที่บางทีอาจจะปลอบขวัญให้ผมใจเย็นลงได้ แต่ขอบอกว่าตอนนี้มันไม่ช่วยอะไรเลย นอกจาก.. ทำให้ผมเดือดมากขึ้น

ซ่า!

และไม่ลังเลที่จะสาดมันใส่หน้าเขา ความจริงอยากจะสาดมันให้หมดทั้งกาเลยด้วยซ้ำ

“โอ้ย ร้อน! นี่นายจะทำอะไรเนี่ย!!

“ก็ร้อนอะดิ” ผมพูด ด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะไม่ให้มันสั่น “ร้อนมากด้วย ร้อนจนเกือบจะตายแล้ว”

“...”

“สมใจนายมั้ยล่ะ”

ผมใช้หลังมือปาดน้ำตาที่หล่นลงมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ หัวใจของผมทำงานระรัวเร็วจนเหมือนมันจะล้มเหลว อกของผมกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเร็วคล้ายกับเวลาคนไปวิ่งมาแล้วหอบ แต่ผมก็พยายามควบคุมมัน ไม่ให้เขารู้ว่าผมเสียใจและกลัวกับเหตุการณ์เมื่อกี้มากแค่ไหน

บ้าเอ้ย..

“อะไรของนายเนี่ย” เขาพูดแล้วเตะแก้วกระดาษที่มันหล่นลงพื้นเบาๆ เหมือนกับหมาจ๋อยที่เพิ่งโดนเจ้าของตี

“ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย ไปให้พ้นเลยไป”

แล้วทำไมตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในห้องเลย ไปไหนกันหมด.. ใครก็ได้มาพาเขาไปให้พ้นหน้าผมที ไม่งั้นผมอาจหยิบมืดปลอกผลไม้หรืออะไรขึ้นมาแทงเขาตายได้นะ

ครืด..

พระเจ้า ในที่สุดก็มีคนโผล่หัวออกมาสักที

“อ้าว เป็นอะไรกันไป” เซฮุนพูดด้วยความงงงวย แน่ล่ะ.. อีกคนหนึ่งตัวเปียก อีกคนนึงนั่งร้องไห้ ใครไม่งงก็คงบ้าแล้ว

“ขอบคุณมากนะที่ช่วยพาฉันมาห้องพยาบาล” ผมบอกเขาพร้อมโค้งให้น้อยๆ

“คือไม่ใช่..”

“ทีมันยังขอบคุณเลย ทั้งๆ ที่ฉันเป็นคนพานายมาแท้ๆ” ชานยอลโวย

“นายนี่มัน..” ผมหันไปมองหน้าเขาคล้ายกับจะร้องไห้อีกครั้ง “เงียบได้มั้ย ไม่ต้องพูดอะไรเลยยิ่งดี”

“..!

“ฉันจะกลับบ้าน” พูดแค่นั้นผมก็กระโจนลงจากเตียงทันที

“นายจะหนีฉันอีกแล้ว กลับมาพูดกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้!

ผมไม่เข้าใจว่าเขาจะเอาอะไรอีก ทั้งๆ ที่ความผิดนี่มันก็เริ่มต้นจากเขาคนเดียว

“นี่นาย!” เขาตะคอก

“ฉันไม่ได้ชื่อนาย!

“...”

“ถ้าจะด่า ก็กรุณาจำชื่อกันไว้บ้างก็ดี”

ปัง!

คนแบบนั้นมันน่าจะโดนตบ หรือไม่ก็โดนกระทืบให้จุกจนพูดไม่ออกไปสักอาทิตย์นึงแท้ๆ แล้วทำไมผมจะต้องมาร้องไห้กับการกระทำของไอ้คนบ้าแบบนั้นด้วยก็ไม่รู้

ขนาดแค่จะด่าผมยังจำชื่อไม่ได้เลย

 

 

 

 

สภาพของผมนอกจากจะดูน่ากลัวแล้วยังดูน่าสมเพชอีกด้วย กางเกงก็เขรอะไปหมด เสื้อก็เลอะไปด้วยคราบสีดำๆ เขม่าที่แก้มก็ยังถูออกไม่หมดเลย เห้อ..

“ต้องเป็นฝีมือของไอ้คนนั้นแน่เลยใช่มั้ย ที่มันคอยแกล้งน้องแบคน่ะ”

“ก็ผมบอกแล้วไงครับพี่คริส ว่ามันไม่เกี่ยวกัน”

หลังจากตอนนั้นพี่คริสก็มารอรับผมที่หน้าโรงเรียน ตามจริงแล้วผมเดินทางกลับบ้านด้วยตัวเอง แต่แม่บอกว่าครั้งนี้จะปล่อยให้ผมกลับคนเดียวไม่ได้เด็ดขาด เลยให้พี่ชายมารับถึงที่โรงเรียน แน่นอนว่าประเด็นที่เราพูดถึงกันในระหว่างนั่งรถไม่ใช่เรื่องใดอื่น นอกจากเรื่องของคู่กรณีจอมงี่เง่าของผม ที่บ้าขนาดฝ่าไฟเข้าไปช่วยผมโดยไม่รู้จักชื่อ แถมยังตะโกนเรียกอีกว่า

เจ้าดื้อ

เชื่อเขาเลยว่ามั้ย?

“พี่ว่าต้องเป็นมันแน่ๆ งานนี้พี่จะไม่ปล่อยไว้เฉยๆเด็ดขาด”

“พี่คริส ทำไมต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วยเล่า”

“นี่มันเรื่องเล็กที่ไหนน้องแบค เราเกือบจะตายเลยนะ”

“...”

“นี่มันไม่ได้แค่แกล้งแล้ว มันจะเอาชีวิตน้องเชียวนะ”

“..มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่ได้เกี่ยวกับเขาสักหน่อย พี่อย่าเอามาโยงได้ไหม ก็บอกว่าไม่เกี่ยวๆ ไง”

“เรานี่นะ.. ขี้สงสารไม่เข้าเรื่องเลย”

ใจจริงผมอยากจะเถียงออกไปว่า ไม่ได้สงสารสักหน่อย แต่ก็เถียงไม่ออกไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม มันจริงอยู่ว่าครั้งนี้ชานยอลเล่นแรงเกินไปจนทำเอาเกือบตาย แต่ถ้าหากไม่ได้ชานยอลในวันนี้ ผมก็คงจะตายไปแล้ว

สงสัยว่าพี่คริสจะโกรธมากจริงๆ ขนาดพยายามอ้อนไม่ให้เอาเรื่องชานยอลไปบอกแม่ ให้บอกแค่ว่าเป็นเพราะอุบัติเหตุก็พอ พี่คริสก็เงียบไม่ยอมรับปาก แต่ผมก็รู้ว่าพี่คริสไม่มีทางขัดคำสั่งของผมหรอก เพราะพี่น่ะรักผมจะตาย

เมื่อถึงบ้านพ่อกับแม่พยายามจะเข้ามาปลอบผม และถามว่าผมโอเคดีใช่มั้ย ผมตอบอะไรไม่มากและขอตัวขึ้นห้องมาพักผ่อน ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วยและเข้าใจกับสิ่งที่ผมขอ

แขนขวาของผมมีแผลพุพองนิดหน่อยบริเวณข้อมือ ไม่แน่ใจว่าพรุ่งนี้จะเขียนหนังสือได้ถนัดรึเปล่า .. พอนึกไปถึงที่โรงเรียนแล้วพรุ่งนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะเจออะไรบ้าง โต๊ะก็หายไปยังหาไม่เจอเลย พรุ่งนี้ถ้าผมไปก็คงต้องนั่งพื้นอย่างเดิม ไหนจะต้องกลายเป็นขี้ปากของชาวบ้านอีก .. สงสัยหมอนั่นคงเอาเรื่องวันนี้ไปแชร์ แพร่ให้สังคมโซเชี่ยลของเขาได้รับรู้แล้ว ถ้าให้เดาผมก็คงจะถูกต่อว่าอะไรเสียๆ หายๆ อีกล่ะสิท่า ก็สมแล้วที่เป็นการกระทำงี่เง่าของหมอนั่น

ผมนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้นเตียง มองไปยังเพดานห้องและรู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาทับตัวผมอย่างรวดเร็วจนตั้งรับไม่ทัน แต่ก็ไม่วายขนาดไม่มีแรงจะคิดอะไรแล้ว หน้าของปาร์คชานยอลก็ยังลอยเข้ามาในหัวของผมอีกจนได้

ทนหน่อยนะ

หน้าอย่างนายน่ะ โดนน้ำร้อนสาดก็สมควรแล้ว

“ฉันน่าจะหยิบกรรไกรมาแทงนายให้ตายตั้งแต่ตอนนั้นเลยด้วยซ้ำ ให้ตายสิ”

 

 

ห้องเรียน – A03

07:23 AM

เป็นอย่างที่คาด..

ตั้งแต่เดินเข้าโรงเรียนมาสายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาทางผมราวกับว่าได้เห็นเน็ตไอดอลตัวเป็นๆ อะไรแบบนั้น แต่ที่แตกต่างกันสิ้นเชิงระหว่างผมกับเน็ตไอดอลคือ.. ผมไม่ใช่ไง ผมก็แค่ตัวตลกที่ปาร์คชานยอลปั้นขึ้นมาเท่านั้น เหอะ..

“คนนั้นไงเธอ ที่ติดในห้องเคมีเมื่อวาน”

“เห็นว่าเค้าเกือบตายเลยนะเธอ”

“โชคดีจังเลยนะ ที่ชานยอลเข้าไปช่วยไว้”

“นึกแล้วอิจฉาจัง”

ลองมาใกล้ตายดูก่อนไหมละ.. จะได้เข้ารสชาติของชีวิตมากขึ้น

ตอนแรกที่ได้ยินก็จะรู้สึกดีใจอยู่หรอกนะ แต่พอเอาเรื่องความเป็นความตายของคนอื่นไปผนวกเข้ากับการได้ใกล้ชิดกับหมอนั่นมันก็ทำให้ผมรู้สึกเหี่ยวเฉาขึ้นมาทันที โลกนี้เป็นอะไรกันไปหมด.. ไม่สิ คนในโรงเรียนนี้นั่นแหละ..เป็นอะไรกันไปหมด อย่าบอกนะว่าไม่รู้ ว่าที่ฉันเกือบตายก็เพราะความงี่เง่าของเขานั่นแหละ

เสียงนินทารอบตัวผมยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แน่นอนว่าผมเดินผ่านคนเหล่านั้นด้วยสภาพคล้ายกับซอมบี้ ดีเท่าไหร่แล้วที่โลกนี้ไม่ได้กลายเป็น The Walking Dead ไม่งั้นผมคงจะถลาเข้าไปกัดคนพวกนั้นเรียงตัว ผมลากสังขารซอมบี้ของตัวเองมาถึงหน้าห้อง ถอนหายใจกับตัวเองดังๆ หนึ่งที ให้กับความท้อแท้และชีวิตราบเรียบของผมที่ไม่อาจจะรักษามันให้คงอยู่ต่อไปได้

ครืด..

“ดูนั่นสิๆ”

“ของคุณบยอนล่ะ”

ขนาดในห้องตัวเองก็ยังไม่เว้นเลยเหรอเนี่ย?

“แบคฮยอน! มาทางนี้เร็ว”

“หืม อะ อะไรเหรอ?”

เพื่อนที่จับกลุ่มยืนล้อมบริเวณที่นั่งของผมหันมามองผมพรึบทันทีที่ลู่หานเรียกชื่อ เจ้าตัวทำท่าทางโบกไม้โบกมือให้ผมเดินไปยังที่นั่งโดยเร็ว และผมก็ทำตามแต่ก็เดินตามปกติแหละนะ ไม่ได้เร่งรีบอะไรหรอก

น่าแปลกที่เพื่อนบางคนเริ่มยิ้มให้ผม ทั้งที่เมื่อก่อนหน้าผมเขายังไม่อยากมอง หนำซ้ำปาร์คชานยอลยังสั่งให้คนพวกนั้นไม่คุยกับผมด้วยซ้ำ

“ดูสิๆ”

กลุ่มเพื่อนค่อยๆ เปิดทางให้ผมได้เห็นสิ่งที่เป็นปริศนาทีละน้อย และเมื่อผมได้เห็นมันแล้ว.. ผมก็พูดไม่ออก

“มันมาได้ไง” ผมถามลู่หาน

“...” เขาส่ายหน้าเป็นคำตอบแล้วแอบยิ้ม

“พวกเราก็ไม่รู้นะ พอมาถึงตอนเช้าในห้อง ก็เห็นมันกลับมาตั้งที่เดิมแล้ว”

“เหรอ..”

ผมค่อยๆ ใช้มือสัมผัสกับพื้นโต๊ะที่มีข้อความกระดาษแผ่นเล็กๆ แปะอยู่มุมขวาบน

บยอนแบคฮยอน ฉันจำชื่อนี้ได้ขึ้นใจแล้ว

“ดีจังเลยนะ มีคนหามาคืนให้ด้วย สงสัยจังเลยว่าใคร” เพื่อนผู้หญิงในห้องเริ่มสนทนากันอีกครั้ง

“ต้องเป็นคนดีแน่ๆเลย เท่ไปเลยเนอะว่ามั้ย”

“หรือว่า.. เขาจะแอบชอบคุณบยอนอยู่กันนะ”

ประโยคเหล่านั้นผ่านเข้าหูผมไปอย่างแผ่วเบา เพราะมีสิ่งหนึ่งที่มันก้องอยู่ในหัวหนึ่งของผมตอนนี้ก็คือ .. ปาร์คชานยอล

“ชอบงั้นเหรอ..” ผมพูดพร้อมกับขำนิดหน่อย “พวกเธอคงเดาผิดแล้วล่ะ”

“เอ๋..”

“คนงี่เง่าแบบนั้นน่ะ ห่างไกลจากคำว่า ชอบ เยอะเลย”

หลังจากนั้นทุกคนก็พากันงงกับสิ่งที่ผมพูด คงมีเพียงสองคนที่เข้าใจ นั่นก็คือลู่หานที่ยืนอยู่ข้างผมและ โอเซฮุน.. ที่นั่งห่างออกไปไม่ไกล เขาหันมาส่งสายตายิ้มๆ ให้ผม ผมเลยโค้งนิดหน่อยเป็นการตอบรับ

“เอาล่ะทุกคน ประจำที่ของตัวเองได้แล้วนะ” แล้วกลุ่มการรวมตัวเฉพาะกิจเนื่องในโอกาสที่โต๊ะเรียนของผมกลับเข้าที่ก็แยกย้ายสลายตัว เพราะได้เวลาเริ่มเรียนแล้ว

“วู้ว.. มาทันเวลาเฉียดฉิวเลยนะเนี่ย” คิมจงอินเดินมาเข้าที่ด้วยสภาพที่ดูก็รู้ว่ารีบร้อนขนาดไหน พร้อมกับ.. ปาร์คชานยอล เพื่อนอัศจรรย์พันธ์ลึกของเขา

ชานยอลโปรยยิ้มให้กับสาวๆ ที่แซวเขาเรื่องมาสายอย่างสบายๆ คงเป็นเพราะฤทธิ์น้ำร้อนเมื่อวานเลยทำให้เขาประสาทกลับไปแล้วมั้ง

“โต๊ะเรียนของนาย..มันกลับมาแล้วหนิ”

“อืม”

“ค่อยยังชั่ว คราวนี้ก็จะได้ไม่ต้องลงไปนั่งพื้นเป็นคนโบราณอีก” บอกที ชาติที่แล้วปาร์คชานยอลเกิดเป็นหมาหรือไง ทำไมถึงได้พูดจาไม่เข้าหูชาวบ้านเขานัก

“ถ้าไม่รู้จะพูดอะไรก็ไม่ต้องพูดก็ได้นะ ไม่มีใครว่า”

“...”

คิดว่าลูกไม้ตื้นๆ แค่นี้จะทำให้ฉันหายโกรธนายได้หรือไง โทษที.. ฉันไม่ใช่สาวๆ ในสต๊อคของนายนะ ที่แค่ปลายตามองแล้วจะอารมณ์ดีได้ เทียบกับความร้อนเมื่อวานนี้มันไม่ได้เข้าใกล้คำว่า หายโกรธเลยแม้แต่นิดเดียว

“บยอน แบคฮยอน”

“อะไรของนาย” จู่ๆ เขาก็เรียกชื่อผมขึ้นมา ระหว่างที่ทุกคนตั้งอกตั้งใจเรียน ความเงียบเชียบกับเสียงช็อคบนกระดานทำให้ผมได้ยินเสียงของเขาอย่างชัดเจน แม้จะเป็นเสียงกระซิบกระซาบที่น่ารำคาญก็ตามที

“แบคฮยอน บยอน แบคฮยอน..”

“...”

“ต่อไปนี้ฉันด่านายได้แล้วใช่มั้ย”

“...”

“ก็ฉันจำชื่อนายได้แล้วหนิ”

“แล้วแต่จะคิด”

“จำได้ขึ้นใจ ไม่มีทางลืมแน่นอน” ชานยอลพึมพำ

ผมแอบเห็นขำยิ้มในขณะที่พูดออกมาแบบนั้น แล้วก็นึกรำคาญอยู่ในใจที่ตัวเองไม่น่าไปบอกใบ้ให้คนแบบนั้นเข้าใจอะไรผิดๆ เลย ให้เขาจำชื่อผมไม่ได้แบบตอนแรกมันก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ

แต่ทำไมผมต้องแอบไปยิ้มกับประโยคบ้าๆ นั่นด้วย?

ผมพิลึกกว่าปาร์คชานยอลอีกว่ามั้ย?





Yup!

#FicSayByun


© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

1,199 ความคิดเห็น

  1. #1186 MoMMeaMint (@MuMin25) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:56
    เค้าขอโทษที่อ่านไปแล้วภาพซีรี่ย์กระเด็นเข้ามาในหัว คงเพราะเค้าดูมากกว่า10รอบและจำได้เกือบทุกคำพูดของตัวละคร แต่ตัวก็แต่งดีแล้วนะคะ ภาษาดีมากเบยย
    #1186
    0
  2. #1177 EXOXOXO12 (@EXOXOXO12) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 00:23
    เขินนนน
    #1177
    0
  3. #1156 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 08:46
    มีความละมุน งื่ออ
    #1156
    0
  4. #1151 kasong.minkerbie (@kapsong) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 20:02
    คุณบยอนอย่าใจอ่อนเด็ดขาด!!!
    #1151
    0
  5. #1148 sweetticb (@sweetticb) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 23:55
    ชานยอล !!! เป็นเราเราจะโกรธไป 10 ภพชาติเลย 55555555
    #1148
    0
  6. #1129 parkxbyun (@oohsenoey) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 09:56
    คุณบยอนอย่าใจอ่อนนะ!
    #1129
    0
  7. #1126 Pseewhy (@napakson19) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 19:47
    เขินละสิคุณบยอนน แต่อย่าใจอ่อนนะ!
    #1126
    0
  8. #1115 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 14:38
    นี่ยังโกดชานยอลอยูนะ โกดแทนแบค ฮึ้ยยยยบ
    #1115
    0
  9. #1112 mmaijii (@mmaijii) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 19:11
    เป็นเราเราไม่หายโกรธนะ หล่อแค่ไหนก็เกลียดอ่ะ
    #1112
    0
  10. #1111 Baekkumaaa (@Baekkumaaa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 05:35
    บอกๆพี่ไปสิว่าใครทำอะ โมโหแทน โว๊ะ แล้วย้ายโรงเรียนเลย
    #1111
    0
  11. #1101 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 12:23
    ิอะไรอ่ะชานยอล
    #1101
    0
  12. #1091 bowtybyun (@bowtybyunbaek4) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 00:26
    ชานยอลถือคติยิ่งชอบยิ่งแกล้งป่ะคะ
    #1091
    0
  13. #1059 Oum Sirilak (@oum-ka143) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:00
    ไม่รู้อ่ะ ใจแข็งไว้ลูก โกรธมันอ่ะ แกล้งแรง ขอโทษย้อนหลังอ่ะพูดเป็นมั้ยยยยย
    #1059
    0
  14. #1029 itisnan (@itisnan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 20:39
    เปนบ้าหรา5
    #1029
    0
  15. #1010 qqxr_ (@qqxr_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 13:44
    ความสัมพันเพี้ยนๆนะสองคนนี้5555555
    #1010
    0
  16. #919 BN0412 (@baeksoo0412) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 15:15
    คิคิคิ
    #919
    0
  17. #917 nsjcbw. (@ginne) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 12:38
    งุ้ยๆๆ ทำไมเขินน
    #917
    0
  18. #905 parbseuk (@parbseuk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 17:25
    เขินหรา55
    #905
    0
  19. #897 xxnhhzt68 (@xxnhhztt) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 09:05
    ฮรึกกกกกกกก ;-;
    #897
    0
  20. #830 KAKARN_MATO (@kakarn00) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 09:47
    ยิ้มทำไมแนะๆ
    #830
    0
  21. #818 irxs-devine (@irxs-devine) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 19:34
    ฮั่นเเน่
    #818
    0
  22. #751 raisiin_ (@raisiin_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 22:35
    อ่าว แกล้งกันแทบตาย ตอนท้ายมุ้งมิ้งเฉยเลย

    ปล. มีดปอกผลไม้ ไม่ต้องมีล.ลิงนะคะ
    #751
    0
  23. #736 Nook Kra (@nongnookpoohza) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 23:18
    เอ๊าๆๆๆๆๆ เดี๋ยวก็ชอบกันหรอก ฮี่ๆๆๆ
    #736
    0
  24. #730 Kan Peterpan Samarokesabida (@kandoexo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 16:10
    โอ๊ยมันต้องโหดกว่านี้สิค่ะ นี้จีบกันไปลั
    #730
    0
  25. #653 Nursery*purr-fect (@NurseryAha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 16:01
    จีบกันแบบงงๆ 5555
    #653
    0