Noelliar De Knell ร้อยเล่ห์มายา ธิดาราชันย์

ตอนที่ 2 : เล่ห์กลที่หนึ่ง : อ่อนแอไร้เรี่ยวแรง แท้แฝงยาพิษ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 280
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ก.ย. 53



เล่ห์กลที่หนึ่ง

อ่อนแอไร้เรี่ยวแรง แท้แฝงยาพิษ

 

ดอกไม้...ยิ่งงดงาม หนามยิ่งแหลมคม

อิสตรี...ยิ่งน่าหลงใหล ยิ่งแฝงความร้ายกาจ

เปรียบเหมือนลวดลายและสีสันบนตัวอสรพิษ

สวยสดเท่าใด...พิษร้ายเท่านั้น

ข้า...คืออสรพิษที่ฉาบไปด้วยสีสันสวยสด

 

                “โนเอลไลอาร์ เดอ เนล ลืมไปแล้วหรือว่าลูกคือผู้สืบเชื้อสายจักรพรรดิ และในภายภาคหน้าลูกจะเป็นจักรพรรดินีแห่งเซนเทรัล” ชายวัยกลางคนผู้นั่งอยู่บนบัลลังก์ทองเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งดุกึ่งเป็นกังวล ดวงตาคู่เรียวสีน้ำทะเลแฝงไปด้วยพลังอำนาจจ้องมองธิดาเพียงคนเดียวที่นั่งจ้องหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว

                ดวงหน้าเรียวรูปไข่รับกับจมูกโด่งรั้นไม่ต่างอะไรกับนิสัยของเจ้าตัวนัก ดวงตากลมโตสีม่วงอเมทิสต์ใต้แพขนตาหนาสบตาบิดา ริมฝีปากเอิบอิ่มสีกุหลาบคลี่ยิ้มบางเบา “ไม่...ท่านพ่อ ลูกไม่เคยลืม ลูกจำได้ดีว่าเป็นผู้สืบสกุลของท่าน และเป็นว่าที่มหาจักรพรรดินีองค์แรกแห่งเซนเทรัล”

                เด็กสาวเน้นย้ำคำว่า มหาและองค์แรกซึ่งบิดาของตนไม่ได้กล่าวถึงเป็นพิเศษเพื่อยืนยันว่าตนนั้นไม่ได้ลืม แต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้นเลย กลับชักสีหน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าเก่าเสียด้วยซ้ำ

                ปัง!

“เช่นนั้นเจ้าก็ควรจะเลิกปฏิบัติตัวเยี่ยงนี้ได้แล้ว!” มือหนาทุบบัลลังก์ของตนจนเกิดเสียงดังทำเอาเหล่าข้าราชบริพารสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ เพราะตั้งแต่ทำงานรับใช้มาไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน พลางหันไปมองนายหญิงน้อยของตนราวกับจะเตือนว่าขอให้หยุดทำอะไรก็ตามที่อาจจะส่งผลให้เกิดเหตุการณ์บ้านแตกสาแหรกขาด

แต่แล้วทุกคนก็ต้องน้ำตานองหน้าเมื่อนายหญิงน้อยอย่างโนเอลได้แต่เอียงคอมองอย่างฉงนสงสัย “ปฏิบัติตัวเยี่ยงนั้น? ไม่ทราบว่าลูกทำตัวแบบไหนให้พ่อไม่พอใจหรือ?”

“เจ้าจะบอกพ่อว่าเจ้าไม่เคยทำตัวให้พ่อตักเตือนงั้นรึ ถึงได้ถามพ่อเช่นนี้”

โนเอลส่งรอยยิ้มแสดงถึงความเคารพไปให้บิดาของตนก่อนจะหัวเราะบางๆแล้วเอ่ยคำที่ทำเอาองค์มหาจักรพรรดิแทบจะลื่นตกบัลลังก์ “ไม่ใช่หรอกท่านพ่อ ที่ลูกถามน่ะลูกหมายถึงการปฏิบัติตัว ครั้งไหน ของลูกอย่างนั้นหรือที่ท่านอยากให้เลิกเสียที”

มันเยอะ...ลูกจำไม่ได้หรอกค่ะท่านพ่อ เด็กสาวคิดแต่ก็ไม่ได้เอ่ยออกไปเพราะกลัวว่าบิดาบังเกิดเกล้าของตนจะโมโหจนยกบัลลังก์ทองทุ่มใส่ตนเสียก่อน แต่ก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าแค่คำตอบนี้ก็ทำเอาองค์มหาจักรพรรดิอยากจะหาอะไรมาทุ่มใส่ลูกสาวสุดที่รักแล้ว

“เจ้า...โอย...ข้าปวดหัว” มือหนากุมศีรษะตนเองก่อนจะเอนกายลงกับพนักพิงของบัลลังก์

ปกครองพิภพมาตั้งแต่อายุยี่สิบสองจนนี่จะเข้าเลขห้าอยู่แล้ว...ไม่เคยนึกปวดหัวเท่าวันนี้มาก่อน คิดพลางนึกถึงวีรกรรมต่างๆของลูกสาวที่เป็นได้ทั้งเทพธิดาและปิศาจในคราวเดียวกัน “พ่อว่า...ลูกควรจะหยุดการกระทำที่จะทำให้คนอื่นเขาคิดว่าลูกเป็นอสรพิษในคราบสตรีได้แล้ว”

“ท่านพ่อ...เช่นนั้นลูกคงไม่ต้องหายใจแล้วล่ะ” โนเอลว่าพลางส่งยิ้มอ่อนโยนไปให้ผู้เป็นพ่อ ร่างบางลุกขึ้นยืน ย่อตัวทำความเคารพ “ลูกขอตัว” แล้วจึงออกไปจากท้องพระโรง ทิ้งให้บิดานั่งอ้าปากค้างพร้อมกับส่งเสียงดังลั่น

“หมอหลวง...ตามหมอหลวงให้ข้าที!

 

                ร่างบางเดินทอดน่องในสวนดอกไม้แสนสวยอย่างช้าๆ สมองก็ได้แต่ครุ่นคิดว่าเรื่องอะไรกันที่ทำให้พ่อผู้แสนใจดีของตนโกรธได้ขนาดนี้ อย่างที่เธอได้พูดไปว่าไม่ใช่ว่ามันจะไม่มีเรื่องแบบนั้น แต่มันมีเยอะจนไม่รู้ว่าเรื่องไหนน่ะสิ

                “หรือจะเป็นเมื่อตอนนั้นกันนะ...”

               

ห้าวันก่อน...

“กรี๊ด!!!” เสียงกรีดร้องบาดแก้วหูทะลวงไปทั่วทุกโสตประสาทดังก้องท้องพระโรงของปราสาท ทำให้เหล่านางกำนัลและทหารรับใช้ต้องแห่กันมายังจุดที่เป็นต้นเสียงด้วยความตกใจ และภาพที่พวกเขาเห็นก็ทำให้ทุกสายตาต้องเบิกกว้างเมื่อพบว่าเจ้าของเสียงที่กำลังดีดดิ้นจะเป็นจะตายนั้นคือธิดาของแขกบ้านแขกเมืองคนสำคัญ!

สตรีผู้งดงามที่ปกคลุมใบหน้าด้วยเครื่องสำอางกำลังกระทืบเท้าด้วยความโกรธา ร่างกายและชุดอันหรูหราเกินความจำเป็นเปียกโชกไปด้วยน้ำอะไรสักที่ทุกคนเดาออกในภายหลังเมื่อเห็นถังน้ำและไม้ถูพื้นกลิ้งหลุนๆอยู่ นิ้วเรียวชี้หน้าเด็กสาวผมสีทองที่ได้แต่ยืนก้มหน้าขอโทษขอโพยอย่างไม่พอใจ

“เจ้า...กล้าดียังไง?!” เธอตวาดด้วยเสียงแหลมสูงจนทุกคนถึงกับออกอาการทนไม่ได้ หญิงย่างวัยชราคนหนึ่งรีบวิ่งตรงไปโอบรอบเด็กสาวผมสีทองที่ได้แต่ก้มหน้าสำนึกผิดพร้อมกับพูดจาปกป้อง

“ท่านหญิง เกิดอะไรขึ้นเหรอเจ้าคะ พูดกันดีๆเถอะเจ้าค่ะ อย่าโกรธองค์หญิงเลย”

“เจ้าไม่ต้องมาพูด ดูสิว่าองค์หญิงของเจ้าทำอะไรไว้?! นางทำน้ำโสโครกๆนั่นหกรดชุดใหม่ของข้า! ต้องการจะกลั่นแกล้งข้าใช่ไหม นี่จะรับผิดชอบยังไง หา?!” เธอตะคอกอย่างไม่พอใจพลางเอื้อมมือไปคว้าแขนเรียวขาว เล็บยาวสีแดงจิกเข้าแขนนั้นจนเห็นเลือดซิบ “บอกข้ามาสิว่าเจ้าจะรับผิดชอบยังไง?!

“น้องหญิง! เกิดอะไรขึ้น?!” ชายคนหนึ่งเดินผ่ากลางวงกำนัลและทหารมุงเข้ามาอย่างยากลำบาก ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพน้องสาวของตนและยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่าเล็บคมๆนั้นกำลังจิกอะไรอยู่ “เจ้าทำอะไรน่ะ? พวกเราเป็นแขกนะ อย่าลืมสิ!” มือหนาคว้าตัวของน้องบังเกิดเกล้าออกมาก่อนที่เลือดของเด็กสาวผมทองจะไหลมากกว่านี้

“ข้าต้องขอโทษแทนน้องสาวข้าด้วย...องค์หญิง” เขาเอ่ยขอโทษแต่สิ่งที่ได้รับคือท่าทางก้มหน้าเซื่องซึมไม่พูดไม่จา มือบางกดแผลของตนก่อนจะเอ่ยเสียงเเผ่วเบา

“ข้า...ข้าขอโทษค่ะท่านหญิง ข้าจะ...ชดใช้ให้” หยาดน้ำตาใสๆเอ่อล้นดวงเนตรคู่สวยทำเอาทุกคนใจกระตุกวูบยกเว้น...เจ้าของรอยแผลที่เอาแต่เขย่าแขนพี่ชายของตน

“ท่านไปขอโทษมันทำไม ข้าเป็นฝ่ายเสียหายนะ! ท่านพี่บ้าที่สุด!!!” ท่านหญิงต่างอาณาจักรสะบัดแขนพี่ชายของตนออก เธอตะโกนเสียงดังอีกครั้งก่อนจะเดินหนีออกไปด้วยความไม่พอใจ “หากเจ้าไม่ยอมชดใช้ เจ้าได้เห็นดีกับข้าแน่!!!

เมื่อน้องสาวเจ้าปัญหาเดินจากไป พี่ชายผู้แสนดีจึงเดินมาดูอาการของคนที่ถูกกล่าวหาว่าทำผิดแต่กลับโดนประทุษร้ายเสียเลือดออกด้วยความเป็นห่วงเป็นใยอย่างออกนอกหน้า มือหนาใช้ผ้าที่ตนมักพกไว้พันแผลนั้นเบาๆก่อนจะเอ่ยขอโทษด้วยเสียงนุ่มทุ้มอีกครั้ง

“ข้าขอโทษแทนน้องข้าด้วย นางถูกตามใจมามากเกินไป”

แต่อีกฝ่ายกลับส่ายหน้าพลางส่งรอยยิ้มบางๆดูเศร้าซึมมาให้ “ไม่...ข้า...ข้าสิผิด ถ้าข้าไม่ซุ่มซ่ามทำน้ำหกใส่นางเรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้ ข้าขอบคุณท่านมาก ข้าขอตัวก่อน” เธอโค้งตัวให้อย่างสุภาพก่อนจะละตัวจากมา “ข้าจะต้องไปขอร้องให้ใครสักคนปักชุดใหม่ให้นาง...”

เมื่อองค์หญิงผู้น่าสงสารเดินจากไปด้วยท่าทางเซื่องซึม แขกบ้านเขกเมืองผู้พี่จึงได้แต่หันไปถามหญิงวัยใกล้ชราที่กำลังก้มๆเงยๆเก็บของที่ตกอยู่ให้เรียบร้อย “องค์หญิงของท่านเป็นแบบนี้เสมอเหรอ?”

นางหยุดชะงักก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยความไม่สบายใจ “ใช่เจ้าค่ะ นางเป็นแบบนี้เสมอ...”

ชายหนุ่มทอดถอนหายใจ ทำไมน้องสาวเขาไม่เรียบร้อยแบบนี้บ้างนะ “ข้าห่วงน้องสาวข้า...ข้าหวังว่านางจะไม่ก่อเรื่องอะไรที่ทำให้พวกท่านเดือดร้อนนะ”

ข้าก็หวังเช่นกันว่านางจะไม่ก่อเรื่อง...หญิงแก่คิด

ขณะเดียวกันทางด้านโนเอล เธอเดินเซื่องซึมเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับลงกลอนประตู เวลานี้เธอไม่ต้องการให้ใครเข้ามาเห็นทั้งนั้น เด็กสาวเดินไปหน้ากระจกบานใหญ่มองดูสภาพของตัวเองที่ค่อนข้างจะไม่เรียบร้อย บนต้นแขนเรียวมีผ้าสีขาวพันอยู่...เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ดวงตาที่เคยทอประกายเศร้าสร้อยเปลี่ยนไปเป็นเกรี้ยวกราดอย่างฉับพลัน มือบางกระชากผ้าที่พันแผลเอาไว้ออกอย่างแรงแม้ว่าตนจะเจ็บก็ตาม เธอขว้างมันลงไปที่พื้นก่อนจะเหยียบย่ำและขยี้จนยับไปหมด เมื่อมองไปที่เตียง แจกันดินที่แตกละเอียดสะท้อนอยู่ในแก้วตาคู่สวย

เธอเอ่ยเสียงกร้าว “นังบ้านั่น...”

 

“มีอะไร” น้ำเสียงแข็งกระด้างและเย่อหยิ่งของท่านหญิงต่างอาณาจักรเอ่ยขึ้นเมื่อพบว่าใครกันที่มาเคาะประตูห้องของตนในเวลาส่วนตัวเช่นนี้ ริมฝีปากเอิบอิ่มสีชาดเชิดสูงด้วยความรู้สึกเหยียดหยามและดูถูก ยิ่งเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาเอาแต่กอดห่อผ้าเนื้อดีเอาไว้ยิ่งได้ใจ

“ข้า...เอ่อ...ข้าไปขอให้คนในวังช่วยปักชุดใหม่มาให้ท่าน ช่วยรับไว้ด้วย...” เธอเอ่ยขณะยื่นห่อผ้าสีสวยไปให้ อีกฝ่ายเลิกคิ้วมองพลางแสยะยิ้ม มือนั้นคว้าของไปอย่างไร้กาลเทศะ เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในห่อผ้าก็ยิ้มกริ่มด้วยความพึงพอใจ แต่ก็ต้องเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความสงสัย...มีกระดาษแผ่นหนึ่งแทรกอยู่

“ผ้าทอมือนั้นจะต้องได้รับการดูแลอย่างดี...เรื่องวันนี้ข้าต้องขอโทษท่านด้วย”

“ดีนี่ รู้จักสำนึกผิด” เธอว่าพลางจะปิดประตูห้อง แต่คำพูดที่อีกฝ่ายหลุดออกมากลับทำให้หญิงสาวสติขาดผึง

“ก็ข้าเป็นผู้ดีนี่”

“เจ้า...ว่าไงนะ?!” เธอตวาดเสียงกร้าวแล้วผลักไหล่คนอายุน้อยกว่าจนเซไปข้างหลัง โนเอลเงยหน้าขึ้นมามองคู่สนทนา อีกฝ่ายถึงกับผงะเมื่อเห็นประกายในดวงตาคู่นั้น

เย็นชา ร้ายกาจ...

แต่แล้วดวงตาคู่นั้นก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันเมื่อพี่ชายของอีกฝ่ายเดินเข้ามา ความใสซื่อบริสุทธิ์เปล่งประกายอยู่ในแก้วตาสีม่วงสวย เธอส่งยิ้มอ่อนโยนให้อีกฝ่ายเมื่อเขาเอ่ยถาม “ท่านมีอะไรหรือองค์หญิง”

“เปล่าค่ะ ข้าแค่นำชุดปักใหม่มาชดใช้แทนที่เปียกไปเท่านั้น จริงสิท่านชาย ท่านพ่อของข้าอยากพบท่าน ขอให้ท่านไปพบที่ห้องสมุดด้วยค่ะ” โนเอลส่งรอยยิ้มแสนหวานไปให้อีกฝ่ายก่อนจะชี้ทางที่เป็นจุดหมายให้เห็น

เมื่ออีกฝ่ายจากไป น้ำเสียงดูหมิ่นของแขกผู้ทรงเกียรติก็ดังแว่วอยู่ข้างๆ “มารยาร้อยเล่มเกวียนจริงนะ คิดจะจับพี่ชายข้าหรือไงนังตัวดี อ่อยเหยื่อเก่งเสียจริง” คำพูดนี่ไม่ได้มีเจตนาใดแอบแฝง เพียงแค่ต้องการให้องค์หญิงวัยสิบห้าปีโมโหแล้วทำเรื่องน่าอายในที่ของตนเท่านั้น

แต่ดูท่าจะไม่มีผลเมื่อคนยั่วกลับโมโหเสียเอง

“ท่านช่างเป็นผู้หญิงที่เก่งจริงๆ เหนือกว่าข้าเสียอีก” โนเอลเอ่ยพร้อมแจกรอยยิ้มเทพธิดา ยื่นใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหู “ข้าที่เป็นชนชั้นสูงเหมือนกันแท้ๆแต่ทำตัวต่ำได้ไม่เท่าท่านเลย” แล้วเด็กสาวก็เดินจากไปทิ้งให้อีกฝ่ายส่งเสียงกรีดร้องด้วยความไม่พอใจอยู่เพียงลำพัง

“กรี๊ด!!!

เหล่าข้ารับใช้ชะโงกหน้าออกมาจากห้องต่างๆด้วยความงุนงงว่าคราวนี้แขกเจ้าปัญหาเป็นอะไรอีกด้วยความรู้สึกกึ่งสงสัยกึ่งรำคาญ แต่คำพูดต่อมาของเธอก็ทำเอาทุกคนเผลอปล่อยทุกสิ่งสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในมือลงพื้น

“เจ้า...นังเด็กบ้า! นังงูพิษ! กรี๊ด!!!

นั่นไงล่ะ องค์หญิงน้อยของพวกเธอก่อเรื่อง ไม่สิ...แผลงฤทธิ์อีกแล้ว

 

ร่างเล็กฮัมเพลงอยู่ในสวนอย่างสบายอารมณ์ราวกับได้ปลดปล่อยสิ่งที่ไม่ดีออกจากสมองไปเรียบร้อยแล้ว มือบางลูบหัวน้อยๆของลูกกระต่ายตัวสีเทาในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน แล้วเสียงฮัมเพลงก็หยุดลงเมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้าที่ไม่คุ้นเคยใกล้เข้ามา ไหล่เล็กลู่ลงเหมือนคนไม่สบายใจ ดวงตากลมโตหมองลงทันตา

เจ้าของฝีเท้าที่ไม่คุ้นเคยหยุดยืนอยู่ข้างร่างที่เอาแต่นิ่งเฉย เขาคิดว่าเธอนั้นไม่รู้สึกถึงการมาของตนเองจึงกระแอมไอเบาๆเป็นการเรียกความสนใจ

โนเอลสะดุ้งเล็กน้อยแต่พองาม ดวงหน้าหวานเงยขึ้นสบตากับอีกฝ่าย แสร้งยิ้มฝืนๆเหมือนคนอยู่ในอารมณ์เศร้าสร้อย “ท่าน...มีอะไรหรือ?”

“ข้านั่งข้างท่านได้ไหม” เขาเอ่ยถามเสียงสุภาพ เมื่อเห็นเจ้าของที่พยักหน้าร่างสูงจึงทรุดตัวลงก่อนจะมองใบหน้าเศร้าซึมนั้นอย่างเป็นห่วง “น้องข้าทำอะไรท่านอีกอย่างนั้นหรือ”

“ทำไมท่านจึงคิดเช่นนั้นล่ะ”

“ก็ท่าน...ดูซึมๆ ข้าต้องขอโทษแทนนางด้วยจริงๆ เพราะเป็นลูกคนเล็ก ครอบครัวข้าจึงตามใจมากเกินไป” เขาเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด ไม่ได้สังเกตเห็นประกายกร้าวในดวงตาคู่นั้นของเด็กสาวเลย

มิน่า...ถึงได้ทำตัวน่ารำคาญนัก...เธอคิดอย่างหัวเสียก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่สบายใจ “ท่านอย่าพูดแบบนั้นเลย ท่านมองน้องสาวตนเองในแง่ร้ายเกินไปแล้ว”

“ข้ามันเป็นพี่ชายที่ไม่ได้เรื่อง...”

ข้ารู้หรอกน่า ถ้าเจ้าเป็นพี่ชายที่ได้เรื่องนางจะกล้าตวาดเจ้ารึยังไงกัน แม้ในสมองของเธอจะคิดเช่นนี้แต่สิ่งที่หลุดออกมาจากปากช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว “ไม่หรอก ท่านเป็นพี่ชายที่ดีและ...น่านับถือ เพียงแต่ตอนนี้ข้ามีเรื่องกังวลใจเหลือเกิน” อ้อมแขนเล็กๆกระชับลูกกระต่ายแน่นขึ้นเล็กน้อยอย่างคนกำลังเครียด แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้มันรู้สึกอึดอัด

“ท่านกังวลใจเรื่องใดกัน?”

“ข้า...ข้าเกรงว่านางอาจจะไม่ชอบชุดปักที่ให้ไป...”

กรี๊ด!!!

ไม่ทันขาดคำเสียงกรีดร้องที่ทุกคนชินชาเสียแล้วก็ดังมาจากห้องพำนักของแขกผู้น้อง ผู้สืบสายเลือดเดียวกันส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา จะมีสักครั้งไหมที่นางจะหยุดก่อนเรื่องน่าอาย ร่างสูงยันตัวเองให้ลุกขึ้นแล้ววิ่งไปยังห้องที่เจ้าของเสียงอยู่ โดยมีร่างเล็กวิ่งตามมาติดพร้อมกับรอยยิ้มพึงพอใจ

จังหวะดีจริงๆ

ปัง!

ประตูห้องนอนถูกผลักออกพร้อมกับเสียงตะโกนกร้าวของชายหนุ่มที่กำลังหมดความอดทน “น้องหญิงเจ้าช่วยเลิก...นั่นเจ้าทำอะไรน่ะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!

ท่านชายเอ่ยห้ามเมื่อเห็นว่าน้องสาวของตนกำลังกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจโดยมีชุดกระโปรงตัวสวยเป็นสิ่งรองรับอารมณ์รุนแรงของตนอยู่ ร่างสูงวิ่งไปดึงตัวคนเจ้าอารมณ์ออกมาขณะที่โนเอลนั้นตรงรี่ไปยังชุดที่นอนยับยู่ยี่อยู่บนพื้น ดอกไม้ที่เย็บติดเอาไว้ประดับหลุดลุ่ยไม่มีชิ้นดี รอยรองเท้าส้นสูงปรากฏอยู่เต็มเนื้อผ้าสีแดงสวย

“ใจร้าย...” อ้อมแขนบางกอดเสื้อผ้าในมือแน่นพลางก้มหน้า

ฝ่ายคนก่อเรื่องเมื่อได้ยินเสียงพึมพำนั้นก็สะบัดตัวเองให้หลุดจากพันธนาการของพี่ชาย เธอวิ่งไปผลักร่างที่กำลังจะยืนให้ล้มลงพร้อมกับคร่อมร่างนั้นเอาไว้ มือเรียวง้างขึ้นหมายจะตบใบหน้านั้นให้เป็นรอยแดงให้สาแก่ใจ “เจ้า...เจ้านั่นแหละนังอสรพิษ มองหน้าข้าอย่างนี้คิดว่าข้าจะสงสารเหรอ นังคนสับปลับ!

มือเรียวตวัดลงมาอย่างรวดเร็ว ร่างที่อยู่ข้างใต้หลับตาพร้อมกับเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ไม่ได้มีความเกรงกลัว เพราะหากบนใบหน้าของตนเกิดรอยแผลเมื่อไหร่เรื่องนี้ก็จะจบลงอย่างสมบูรณ์

แต่ร่วมนาทีผ่านไปเธอก็ยังไม่รู้สึกถึงอาการหน้าชาหรือเจ็บแปลบๆ เมื่อลืมตาขึ้นมองก็พบว่าร่างที่คร่อมตนอยู่ถูกรวบเอาไว้ด้วยอ้อมแขนแกร่ง แม่บ้านวิ่งเข้ามาพยุงร่างเล็กให้ลุกขึ้นพร้อมกับปัดชายกระโปรงที่เปื้อนดินจากการไปนั่งเล่นในสวนให้เรียบร้อย ดวงเนตรสีม่วงมองอีกฝ่ายอย่างหวาดหวั่นโดยที่เหล่าข้าราชบริพารรู้ดี

ว่ามันแฝงสิ่งใดไว้...

“ท่านพี่ ปล่อยข้า...ข้าเกลียดนาง ปล่อยข้า!!!” ร่างนั้นแผดเสียงร้อง ดิ้นพล่านอยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นพี่ แล้วเธอก็ต้องชะงักเมื่อถูกเขาตวาดเป็นครั้งแรก

“เงียบซะทีเถอะ! ข้าตามใจเจ้ามามากพอ ข้าจะปล่อยแน่ และเจ้าจะต้องกลับเมืองกับข้าเดี๋ยวนี้! เห็นทีว่าจะต้องฝึกความเป็นกุลสตรีให้เจ้าใหม่ก่อนที่เจ้าจะทำให้สกุลขุนนางแห่งเราต้องอับอาย ไป!!!” ร่างสูงรีบเดินออกไปข้างนอกพร้อมกับกระชากร่างบางให้ตามตนมา โดยมีสายตาของข้ารับใช้มองตามไปด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ

“ข้าขอตัวกลับห้องก่อน...”

“พะย่ะค่ะ / เพคะ...องค์หญิง” ร่างทุกร่างต่างแสดงความเคารพเมื่อเด็กสาวเดินผ่านไปพร้อมกับชุดที่เละจนไม่เหลือสภาพดีในมือ พวกเขามองตามร่างที่เดินออกไปอย่างสง่างาม

สูงส่ง งดงาม หากแต่...ร้ายกาจ...

แต่กระนั้น...พวกตนก็ยังไม่เคยถูกสตรีผู้นี้ทำร้ายแม้สักครั้ง...

ปัง...

ประตูห้องถูกปิดอย่างเบามือและลงกลอนเอาไว้ด้วยความเคยชิน ร่างที่แสนงดงามวางชุดสีแดงอย่างเบามือไว้บนโต๊ะ เธอเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อรับลม เมื่อก้มหน้ามองลงไปตรงพื้นที่กว้างด้านหน้าปราสาท รถเทียมม้าคันใหญ่จอดอยู่เพื่อส่งแขกบ้านแขกเมืองกลับสถานที่ของตน

บังเอิญเหลือเกินที่ท่านหญิงผู้ ก่อวีรกรรมไว้มากได้เดินออกมาจากปราสาทและเงยหน้าขึ้นมาสบตากับตนพอดิบพอดี เด็กสาวเห็นดังนั้นจึงคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอขยิบตาให้ก่อนจะโบกมือลาด้วยท่าทีน่าหมั่นไส้เป็นที่สุด

“เจ้า!!!” เสียงตะโกนเรียกดังมาแว่วๆแต่มือบางก็ปิดม่านทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเสียก่อน เธอหัวเราะกับตัวเองเบาๆด้วยความรู้สึกเยี่ยงผู้มีชัย

ร่างบางเดินผ่านกระจกบานใหญ่ไปยังโต๊ะที่มีชุดสีแดงวางอยู่ เธอโอบชุดนั้นขึ้นมา ลูบไล้มันเบาๆอย่างอ่อนโยน “ขอโทษด้วยนะ เดี๋ยวจะแก้ไขใหม่ให้สวยพริ้งเลย แต่ก่อนหน้านั้นข้าต้องไปล้างรอยนิ้วมือของผู้หญิงคนนั้นออกเสียก่อน” เด็กสาวกำลังจะเดินออกไปแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตนลืมอะไรบางอย่าง

มือบางควานหาของบางอย่างที่ถูกเหยียบไปพร้อมชุดจนค่อนข้างดูไม่ได้ซึ่งตนเป็นคนแรกที่เห็นมันตกอยู่ที่พื้นและจะให้ใครพบไม่ได้เด็ดขาด...

นั่นคือสาเหตุที่เธอรีบวิ่งไปคว้าชุดนี้ในตอนนั้น เพื่อซุกซ่อนมันไว้และเตรียมจะทำลายทิ้ง...

หลักฐาน ที่จะทำให้ความใสซื่อบริสุทธิ์ของตนมลายหายไป

กระดาษแผ่นเล็กถูกทิ้งลงบนถังขยะ ในนั้นมีข้อความที่ถูกเขียนเอาไว้อย่างบรรจงและงดงามเป็นระเบียบ

ถึงท่านหญิง

ชุดชุดนี้ถูกตัดขึ้นจากผ้าเนื้อดีโดยช่างที่มีฝีมือดีที่สุดในวังของข้า ขอให้ท่านดูแลมันให้ดีเพื่อที่ท่านจะได้ใส่มันนานๆ และข้าหวังว่ามันจะไม่ระคายผิวท่าน...เพราะพวกที่ทำตัวไร้สกุลรุนชาติมักจะคันเวลาสวมใส่

 

                “หึ...ท่านพ่อไม่เห็นต้องโกรธข้าขนาดนั้นเลยนี่นา...” โนเอลค่อยๆนั่งลงบนพื้นหญ้าสีเขียวชอุ่ม กระต่ายน้อยตัวเดิมค่อยๆเข้ามาใกล้พร้อมกับกระโดดขึ้นมาบนตักเล็ก มือบางลูบหัวของมันเบาๆ พร้อมกันนั้นลูกสัตว์ตัวเล็กๆก็ค่อยๆออกมาจากที่ซ่อนและตรงมาคลอเคลียร่างบางอย่างคุ้นเคย “ไง...เจ้าพวกตัวเล็ก”

                โนเอลยิ้มเมื่อมีนกสีฟ้าตัวหนึ่งบินมาเกาะไหล่ของเธอ “ข้าไม่ได้ผิดซะหน่อย นางทำให้ข้าโมโหก่อนนี่นา เนอะ?”

                “นี่ข้าไปทำธุระไม่กี่วันเจ้าก็ก่อเรื่องเสียแล้วเหรอ” น้ำเสียงอ่อนโยนชวนฟังดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ทิ้งตัวลงนอนมองท้องฟ้าอยู่ข้างๆโนเอลซึ่งนั่งพับเพียบอยู่ “เจ้าชอบเล่นสนุกคนเดียวไม่รอข้าเลย”

                “ก็ใครใช้ให้เจ้าไม่อยู่ล่ะ” โนเอลมองหน้าคนที่นอนอยู่ข้างๆ เธอเป่าลมเข้าไปในปากด้วยความไม่พอใจเมื่อนึกถึงเรื่องที่ตนก่อเอาไว้ “เรื่องนี้ข้าไม่ผิดด้วย นางจงใจปัดแจกันดินใบสำคัญของพวกเราแตกนะ”

                “โฮ่...ถ้าเช่นนั้นก็สมควร”

                “ข้าถึงได้สั่งสอนไปไง ฝ่ายนั้นคิดผิดเองนะที่คิดจะมางัดข้อกับข้า...นางจะได้รู้ว่าได้เผลอแตะต้องสิ่งที่ไม่ควรแตะไปแล้ว” เธอเอ่ยก่อนจะเริ่มส่งเสียงร้องเพลงอย่างอ่อนหวาน

 

“ลึกล้ำ เป็นหนึ่ง ในหล้า

ร้อยเล่ห์ มารยา สาไถย

งดงาม อ่อนโยน เหนือใคร

ภายใน ร้ายกาจ เหลือแรง

งูแล เห็ดสี สวยสด

ล้วนรส พิษร้าย เคลือบแฝง

ดั่งเช่น ธิดา จำแลง

ใช้มีด ทิ่มแทง ไม่รู้ตัว”

 

เล่ห์กลที่หนึ่ง : อ่อนแอไร้เรี่ยวแรง แท้แฝงยาพิษ

ลงอย่างสมบูรณ์ครั้งแรก ๒๘ กันยายน ๒๕๕๓

ลงชื่อ Crescent Serenade ลำนำจันทร์เสี้ยว

 

                จบแล้ว!!! เล่ห์กลที่หนึ่ง กว่าจะเค้นออกมาได้

            น้ำตาจะหลังเป็นสายเลือด T^T

            แง...เค้าลงกลอนไม่ได้ วรรคสุดท้ายมีเจ็ดพยางค์ เป็นอะไรมั๊ยเนี่ย

            (ความจริงกะจะใช้กลอนแปดแต่เกรงว่าเดี๋ยวจะยาวเกิน)

            มีอะไรติชมกันได้นะคะ ถ้ามีคำผิดก็โปรดบอกด้วย เนื่องจากนิสัยผู้แต่งเป็นคนอ่านไวทำให้เผลอมองข้ามไปตลอด ขอบคุณค่ะ!!!

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

52 ความคิดเห็น

  1. #38 เซลาเฟีย (@wandy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2553 / 22:30
    ชอบนิสัยนางเอกที่สุด
    แตกต่างจากนางเอกแฟนตาซีหลายๆคน
    ภาษาสวยด้วย
    ชอบมากๆเลยจ้า><
    #38
    0
  2. #34 galio (@pigaju) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2553 / 21:37
    สับปรัก  น่าจะเป็ร รอเรือนะขอรับ


    เป็นคนที่นิสัยเป็นเอกลักษณ์ดีขอรับ

    กลอนข้าน้อยอ่านก็เรื่อยๆแต่ก็ไม่ถนัดเรื่องนี้เท่าไร
    #34
    0
  3. #28 น้ำตาสีดำ (@seilver) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2553 / 19:04

    โอ้!!!  ว่างๆ เลยแวะเข้ามาอ่านดู  ภาษาสวยมากครับ  การบรรยายก็ไม่มีปัญหา    

    ไหนๆมาแล้วขอแสดงความคิดเห็นซักนิดครับ   ตรงส่วนท้ายของกลอน  

    ลองเปลี่ยนเป็น   ใช้มีด  กรีดแทง  ดวงใจ  เอ..หรือจะเป็นคมมีดดี  เอ้อ  ช่างเถอะ!!!

    ผมก็ไม่ใช้ผู้เชี่ยวชาญด้วยสิ  รีบๆอัพต่อนะครับ  ไว้จะกลับมาอ่านรวดเดียวเลย  ^_^ 

    #28
    0
  4. วันที่ 29 กันยายน 2553 / 15:03
    นางเอกน่ารักเกินไปแล้ว  ฮ่าๆๆ...

    กลอนช่วงสุดท้าย  ไม่รู้ตัว  ขอเสนอนิดนึง ถ้าเป็น  หารู้...  จะเป็นยังไงบ้างฮะ ? แต่ก็แล้วแต่ท่านจันทร์ละเน้อ  เพราะตัวเองก็ไม่ได้เก่งกลอนเช่นกัน

    รอตอนต่อไป~
    #23
    0
  5. #21 ไอติม sha~ la~ la~ (@lynn_lynn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2553 / 14:19
     อ๊า สนุกมากเลยค่ะ

    ภาษาลื่นมากๆ สวยอีกต่างหาก

    อ่านแล้วไม่ขัดเลยค่ะ กลอนก็เพราะ

    โนเอลสุดยอดมาก นี่แหละ นางเอกที่ต้องการ วะฮ่าๆๆ

    สู้ต่อไปนะคะ สนุกสุดยอดค่ะ 
    #21
    0
  6. #20 อาณาจักรชุค (@4th-paradise) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2553 / 13:30

    สุดยอดจ้าจันทร์จ๋าาาาาา

    แบบว่า ไม่ได้เห็นนางเอกร้ายลึกอย่างนี้บ่อยเท่าไหร่เลยยย


    ชอบบบอ่ะ ><

    มาต่อไวๆนะ อยากรู้จังพระเอกนางเอกเจอกันจะมันส์ขนาดไหน


    ป.ลิง  กลอนสุดยอดจ้าา
    #20
    0
  7. #19 Hasegawa Michiyo (@manga_nr) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2553 / 12:14
    โนเอลเท่โฮกกก (เกี่ยวไหม)

    กลอนไม่ครบไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขนาดไม่ครบยังอ่านได้เพลินเลย
    #19
    0
  8. #18 Aquarine (@-aquarine-) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2553 / 10:14


    โนเอลสุดยอดมากค่ะ...(นิ่งซักพัก)

    #18
    0
  9. #17 ReziLLaneaR___* (@rezillanear) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 20:04
    โนเอลสุดยอดค่ะ กร้ากกกกกกก
    สะใจแทน XD
    #17
    0
  10. #16 hibari-lelouch (@cartoon-jaja) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 19:36
    กลอนเพราะ

    เเล้วก็สนุกอีกนะ^^
    #16
    0
  11. #15 Lady Even (@Lookwai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 19:29

    โนเอล...สุดยอดอ่ะ
    เท่ห์จังแฮะ

    #15
    0
  12. #14 Lady Even (@Lookwai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 19:29

    โนเอล...สุดยอดอ่ะ
    เท่ห์จังแฮะ

    #14
    0
  13. #13 [M]oon[L]ight[Z] (@prisontales) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 17:04
    โว้ว ร้ายได้ใจพ่ะยะค่ะ

    กลอนไม่เป็นไรครับไม่ครบก็ได้อ่านเพลินดีแล้ว =w=
    #13
    0
  14. วันที่ 28 กันยายน 2553 / 15:57

    อ๊ากกกก ร้ายได้ใจมากโนเอล

    #12
    0
  15. #11 Charotto (@15782) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 14:38

    อย่างนี้สิถึงเรียกว่ามันส์นะ

    Ps. เอาให้แรงงงที่สุดเท่าที่จะทำได้เลยพวก เชียร์เต็มที่

    #11
    0
  16. #10 Charotto (@15782) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 14:38

    อย่างนี้สิถึงเรียกว่ามันส์นะ

    Ps. เอาให้แรงงงที่สุดเท่าที่จะทำได้เลยพวก เชียร์เต็มที่

    #10
    0
  17. #9 [M]oon[L]ight[Z] (@prisontales) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 13:23

     - -*   ต่อหน้าลับหลังช่างต่างกันราวฟ้ากับเหวสินะท่านโนเอล

    #9
    0
  18. #8 hibari-lelouch (@cartoon-jaja) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 12:28
    เนียนจริงๆ

    อัพต่อนะ^^
    #8
    0
  19. #7 Atomic (@Faren) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 11:09
    ติดตามสุดๆ
    #7
    0