[B.A.P FICTION] T r o u b l e 'ตัวปัญหา {DAELO}

ตอนที่ 19 : ตั ว ปั ญ ห า [18] ; 'Relapse

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    28 ต.ค. 56

 


 









   ตั ว ปั ญ ห า [18]









 

“จุนฮง  ขอเก็บการบ้านของเมื่อวานด้วยจ๊ะ”

 

เจ้าของผมยาวสวยในชุดนักเรียนเรียบร้อยเอ่ยเสียงหวาน  ในมือเล็กมีสมุดการบ้าน
ที่โดนสั่งเมื่อวานนี้ของเด็กในห้องอยู่เต็มมือ  ไล่เก็บมาเรื่อยๆ ตามเลขที่จนกระทั้งมาถึงเจ้าของร่างผอมสูง
ที่เด่นทั้งผลการเรียนและหน้าตา สีผมที่พึ่งย้ายเข้ามาเทอมสองคนนี้

 

ร่างสูงยังคงเหม่อลอย  ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอพูดเลยแม้แต่น้อย  หรือเธอจะพูดเบาไปนะ? 
ในระหว่างที่อีกฝ่ายกำลังเผลอ  เด็กสาวก็อดที่จะแอบเพ่งพินิจใบหน้าขาซีดนั้นไม่ได้

 
 

ช่วงแรกๆ มีแต่คนกลัวเขา .. แต่พอได้รู้จักกันแล้วจริงๆ  ก็เป็นคนที่นิสัยดีออก .. . แถมหน้าตาก็ดีอีกต่างหาก

ถึงจะเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูงอยู่บ้าง .. แต่เพราะอย่างนั้นเลยยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่

 
 

พอคิดอย่างนั้นแล้วก็อดที่จะหน้าแดงไม่ได้  เธอส่ายหัวแล้วลดหนังสือลงจากใบหน้า 
จุนฮงยังคงเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่างจนเด็กสาวตัดสินใจเอื้อมมือไปแตะที่มือสีซีดนั้นเบาๆ

 

“เฮ่ย”

 

“ว้าย”

 

จุนฮงสะดุ้งโหย่งทันทีที่ถูกแตะตัวจนทำให้เพื่อนร่วมห้องหญิงคนนี้อดที่จะสะดุ้งตามไม่ได้ 
ทั้งคู่อุทานออกมาด้วยความตกใจก่อนที่เด็กทั้งสองคนจะมองหน้ากันโดยอัตโนมัติ  จุนฮงกระพริบตาปริบๆ  มอง
เหมือนตั้งคำถาม  เด็กสาวอมยิ้มหน้าแดงน้อยๆ ก่อนที่จะค่อยๆ เปิดปากพูดกับเขาเสียงเบา

 

“เอ่อ .. วันนี้เราเป็นเวรเก็บสมุดการบ้าน  ขอสมุดด้วยนะ”

 

“อะ อ๋อ ..”  จุนฮงพยักหน้าแล้วหันไปหยิบสมุดจากกระเป๋านักเรียนมาส่งให้เธอ  “อ่ะนี่ แล้วก็เมื่อกี้ .. ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะโบมื”

 

หญิงสาวเอื้อมมือไปรับสมุดแล้วส่ายหน้ายิ้มๆ เหมือนกับเป็นการบอกว่าไม่เป็นไรก่อนที่จะเดินจากไป
เก็บสมุดการบ้านของเพื่อนคนอื่นต่อ  จุนฮงมองตามน้อยๆ ก่อนที่จะหันกลับมาเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง 
เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจแผ่วกับตัวเอง

 

ตอนนี้ฝนข้างนอกกำลังตกปรอยๆ  เพราะเป็นห้องแผนกพิเศษก็เลยเปิดแอร์อยู่ตลอดเวลา 
ห้องที่เคยเย็นอยู่แล้วในตอนนี้ยิ่งเย็นมากกว่าเดิมเพราะอากาศจากข้างนอก

 

ดวงตากลมเหม่อลอยค่อยๆ ปรือปิดลงช้าๆ ในขณะที่เขาค่อยๆ ไหลตัวลงนอนกับพื้นโต๊ะเย็นเฉียบ 
มือก็ดึงชายเสื้อแขนยาวให้ลงมาปิดนิ้วมือของเขามากขึ้นพร้อมกับงอตัวสร้างความอบอุ่นให้กับตัวเอง

 
 

ในหัวก็อดที่จะครุ่นคิดถึงเรื่องนั้นไม่ได้  เรื่องที่แม่ของเขาพูดไว้กับเขาในวันนั้น .. .

 


 

... .

 
 

 

“อยู่ที่นี่คงลำบากมากใช่ไหม?”

 

แม่พูดขึ้นยิ้มๆ มือเรียวละแก้วน้ำชาลง  จุนฮงเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ ในขณะที่ปากก็ยังเคี้ยวคุกกี้หงุบหงับ 
ตอนนี้ในห้องรับแขกกว้างๆ นี้เหลือเพียงแค่ตัวจุนฮงกับผู้เป็นแม่เท่านั้น  ส่วนแดฮยอนก็กลับไปได้สักพักแล้ว

 

“ก็ .. ลำบากเรื่องภาษานิดหน่อยครับ  แต่อย่างอื่นก็โอเคดี  สนุกดี”

 

“เหรอ..”

 

ครางรับในคอแล้วลุกขึ้นเดินมาใกล้  เอื้อมมือไปดึงคอเสื้อลงน้อยๆ  เนื้อขาวซีดของลูกชายปรากฏแก่สายตา 
จุนฮงชะงักนิ่งในขณะที่มือของผู้เป็นแม่เอื้อมมาแตะที่สันไหปลาร้าบางแผ่ว
  ดวงตากลมสบเข้ากับดวงตาของผู้หญิงตรงหน้า

 

“แม่จำไม่เห็นได้ว่าลูกของแม่มีแผลเป็นตรงนี้ด้วย”

 

“ ... ”

 

จุนฮงหลุบตาลงต่ำหันไปมองทางอื่นทันที  แววตาลุกลี้ลุกลนอย่างปิดไม่มิด  ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันน้อยๆ
ในขณะที่สัมผัสลูบเบาๆ ที่ไหปลาร้านั้นยังไม่ได้จางหายไป  จุนฮงแผลหายเร็วก็จริง 
รอยทุกรอยบนตัวเขาแทบจะไม่มีให้เห็นอย่างกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้น

 

 
 

ถึงจะจางมากจนแทบมองไม่เห็นแล้วแต่ว่า ..

ดูเหมือนว่ารอยจากการที่กระดูกไหปลาร้าร้าวจะต้องใช้เวลารักษานานกว่าที่คิด

 
 

 

การปฏิเสธคงไม่ได้ช่วยอะไร  เพราะการที่อีกคนเป็นคนเปิดเสื้อของเขาเองแถมสังเกตเห็นรอยแผลเป็นที่ถ้าไม่สังเกต
ก็คงไม่เห็นได้ขนาดนี้แล้ว .. ก็คงรู้เรื่องอะไรมาตั้งแต่แรก  และที่แม่ลงทุนมาถึงเกาหลีก็คงเพราะเหตุนี้

 

 

“แม่จะเอาเรากลับอเมริกา”

 

 

!!!?


ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย  ริมฝีปากบางอ้าขึ้นเพื่อจะแย้ง  แต่อีกฝ่ายก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน 
พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ทำให้จุนฮงถึงกับพูดไม่ออก

 
 

“แม่ก็จะคืน ทุกอย่างของเรา อย่างที่เราเคยอยากได้คืนมาตลอดให้แล้วไง”

 

“ ... ”

 

“เราควรจะดีใจมากกว่านะ”

 

 
 

... .

 

 

 

ใช่  ..  ทุกอย่างของผมอยู่ที่นี่นะ’  จุนฮงเคยพูดแบบนั้นไว้ก่อนที่จะโดนส่งตัวมาอยู่ที่เกาหลี  แล้วมันก็เป็นอย่างนั้น ..
เพื่อน  สภาพแวดล้อม  สังคม  ทุกๆ อย่างของเขาอยู่ที่อเมริกา

 
 

ถ้าเป็นก่อนหน้านี่เขาคงแทบจะกระโดดโห่ร้องด้วยความดีใจแล้วที่ได้ยินแม่พูดแบบนั้น

 

แต่ทำไมตอนนี้เขาถึงได้ .. ไม่รู้สึกอยากทำแบบนั้น?

 
 

หรือเพราะเขามีเพื่อนและปรับสังคมเข้ากับที่นี่ได้แล้วรึเปล่านะ?

 
 

คงจะอย่างนั้นมั้ง .. หรือมันควรมีอะไรที่มากกว่านั้นเหรอ ชเวจุนฮง?

 
 

อะไรที่ทำให้เขา .. . ไม่ได้รู้สึกดีใจเลยที่ต้องกลับไปแบบนี้  เพราะอะไร ..

 

 
 

ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจเลย ..

 
 

 

คิ้วบางขมวดเข้าหากันแน่น  แขนขาวยกขึ้นสอดกอดรอบกลุ่มผมนุ่ม  สร้างความมืดมิดให้กับตัวเอง  
เสียงพ่นลมหายใจแผ่วก่อนที่เขาจะเผลอหลับไปโดยที่ไม่รู้ตัว  และในที่สุดวันนั้นทั้งวันจุนฮงก็เรียนอะไรไม่เข้าหัวเลย

 

ร่างสูงบางขึ้นรถเมล์กลับบ้านตามปกติแต่ก็ยังคงไม่ลืมแวะที่ร้านสะดวกซื้อเหมือนอย่างที่เคย 
เขาเดินเอื่อยๆ เข้าไปในร้าน  ก้มโค้งแล้วยิ้มอย่างสุภาพทักทายกับคุณป้าเจ้าของร้าน
แล้วเดินเข้าหลบไปที่มุมหนังสือเหมือนเช่นทุกครั้ง

 

หญิงวัยกลางคนมองตามเมื่อเห็นว่าเด็กโย่งดูไม่สดใสเหมือนทุกครั้ง  เธอเดินเข้าไปหาเงียบๆ  
ก้มลงมองหนังสือที่อีกคนถือไว้แล้วส่ายหน้าขำๆ เธอเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่ผอมเบาๆ ของเด็กหนุ่ม

 

อีกฝ่ายสะดุ้งน้อยๆ แล้วหันมาสบตากับเธอด้วยสีหน้ามึนๆ  จนเธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู 
นิ้วป้อมชี้ที่หนังสือในมืออีกฝ่ายก่อนที่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

 

“ลูกเอ้ย .. หนังสือมันกลับหัวอยู่แหน่ะ”

 

!!

 

คนโดนทักรีบกุรีกุจอกลับหนังสือให้ถูกด้านทันที  ใบหน้าขาวขึ้นสีน้อยๆ ด้วยความอับอายก่อนที่จะหันมาส่งยิ้มแห้งๆ ให้ 
มือบางยกขึ้นเกาหัวตัวเองแก้เก้ออย่างไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อ
  เหมือนจะรู้ทันสภาพจิตใจของอีกฝ่าย 
น้ำเสียงอ่อนโยนถามขึ้นอีกครั้งในขณะที่มือก็ยังไม่ละออกจากไหล่ของจุนฮง

 

“มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่าหืม?  ดูจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยนะเรา”

 

“คะ ครับ?”

 

“มีอะไรอยากพูดไหมหืม?”

 

“ ... ”

 

“ป้าแก่ๆ คนนี้หูยังไม่ฝ้าฟางเท่าไหร่ยังพอจะรับฟังได้นะ”

 

คำพูดติดตลกของอีกฝ่ายทำให้จุนฮงรู้สึกผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด  มือขาวโดนดึงให้ไปนั่งที่หลังร้าน
และจุนฮงก็เดินตามอีกฝ่ายไปอย่างว่าง่าย  ทันทีที่ทิ้งตัวลงนั่ง  ริมฝีปากบางก็ค่อยๆ เปิดปากเล่าออกมาช้าๆ 
มีบางเรื่องที่เขาเลี่ยงที่จะพูดมันไป อย่างเช่น เรื่องที่แดฮยอนชกเขาหรือเรื่องที่ซ้อมพวกวูซุก

 

เพราะจุนฮงรู้ดีว่าคุณป้าตรงหน้าเอ็นดูรุ่นพี่ของเขาอย่างแดฮยอนไม่น้อย  เขาไม่อยากให้เรื่องเลือดร้อนของวัยรุ่น
มาทำให้ความเอ็นดูนั้นลดลงถึงได้เลือกเล่าเพียงแค่เพราะเรื่องที่ตัวเองโดนรังแกช่วงที่เขามาเรียนใหม่ๆ
และเรื่องที่ต้องกลับไปที่ต่างประเทศเท่านั้นเอง

 

“อืม.. แล้วพวกแดฮยอนก็มาช่วยไว้ทำให้เรื่องจบลง  แต่คุณแม่ของเราก็รู้เรื่องที่โดนแกล้งแล้วอยากพาเรากลับไปสินะ” 
จุนฮงพยักหน้ารับ  ดวงตากลมหลุบต่ำมองนิ้วของตัวเองที่พันกันมั่วไปหมดในตอนนี้  “แล้ว.. เราก็ไม่อยากกลับไป?”

 

“ .. คือผมไม่มั่นใจว่าผมอยากกลับไปรึเปล่า”  เสียงทุ้มติดแหลมพูดเสียงเบาในสิ่งที่คิด  “ผมควรจะดีใจ
แต่มันเหมือนมีบางอย่าง .. ที่ทำให้ผมไม่ได้รู้สึกกระตือรือร้นเท่าไหร่  ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ผมแทบจะซื้อตั๋วเครื่องบิน
กลับไปเองเลยด้วยซ้ำ”

 

“อาจจะไม่ใช่บางอย่าง .. แต่อาจจะเป็นบางคน”

 

“ครับ?”

 

“เปล่าหรอก ^ ^ .. แล้วนี่แดฮยอนรู้เรื่องนี้รึยังล่ะ?”

 

“..ยังครับ  ผมพึ่งคุยกับแม่เมื่อวานนี้เอง .. . ผมยังไม่ได้บอกใครเลยเรื่องนี้  แล้วก็กะไว้ว่าจะไม่บอกด้วย 
ถ้าผมได้กลับไปจริงๆ น่ะนะครับ”

 

“อ่าว  ทำไมอย่างนั้นล่ะ?”

 

“ผม .. .”  หยุดพูดไปเพราะก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่ตัวเองคิดเหมือนกัน

 

 
 

แกร๊ก ..

 
 

 

“สวัสดีครับ  .. อ่าว? มึง?”

 

แล้วบทสนทนาก็ต้องยุติลงเมื่อร่างโปร่งของใครคนหนึ่งเปิดม่านลูกปัดเข้ามา  เขาโค้งให้ป้าเจ้าของร้านน้อยๆ 
ก่อนที่ดวงตาเรียวจะสังเกตเห็นร่างขาวซีดที่นั่งอยู่ไม่ไกล  คิ้วเข้มเลิกขึ้นด้วยความสงสัย  แดฮยอนเดินเข้าด้วยสีหน้าสงสัย

 

“พี่มาทำอะไรที่นี่อ่ะ?”

 

“ถามอะไรโง่ๆ ไม่เหมาะกับไอคิวมึงเลยนะ  -  -  กูทำงานอยู่ที่นี่ก็ต้องมาทำงานสิ”  ยังไม่วายแอบกัดเป็นนิสัย 
แดฮยอนขมวดคิ้วน้อยๆ มองอีกฝ่าย  “ว่าแต่มึงอ่ะมาทำอะไร?  ซื้อการ์ตูน?”

 

“ประมาณนั้น”  จุนฮงพยักหน้าเออออตามกับคำพูดของอีกฝ่ายแล้วดันตัวลุกขึ้น  “เดี๋ยว.. ผมกลับก่อนนะครับ 
นี่ก็เย็นแล้ว .. เอ่อ  ขอบคุณที่คุยกับผมนะครับ”

 

“จ๊ะ  กลับบ้านดีๆ นะ”

 

“ครับ  แล้วเอ่อ ..”

 

นัยน์ตาดำเหลือบมองไปที่แดฮยอนน้อยๆ เหมือนเป็นการบอกความนัยน์  หญิงวัยกลางคนยิ้มออกมาทันที
เมื่อเข้าใจความหมาย  เธอยกนิ้วชี้ขึ้นแตะที่ริมฝีปากของตัวเองเบาๆ
  จุนฮงพยักหน้ารับแล้วหยิบกระเป๋าเป้ขึ้น
เตรียมจะเดินออกมาไป  แต่ก็โดนดึงข้อแขนไว้ซะก่อน

 

 

แดฮยอนนั้นเอง ..

 

 

“จะกลับแล้วเหรอ  ไม่อยู่เล่นด้วยกันก่อนล่ะ?”

 

“ก็อยากอยู่หรอกแต่แม่ผมอยู่บ้านอ่ะ .. ก็เลยต้องรีบกลับ”

 

“แหน่ะ  แม่มาแล้วเป็นเด็กดีขึ้นมาทันที  ลูกแหง่เอ้ยยย ย”  คนอายุมากกว่าพูดอย่างล้อเลียนกลั้วหัวเราะ 
มือหนาข้างที่ยังว่างยกขึ้นยีกลุ่มผมสีสว่างของอีกคนเบาๆ  จุนฮงเอียงคอน้อยๆ แต่ไม่ได้ขยับหนี

 
 

ในอกมันโหวงแปลกๆ  เขาเลยทำได้แค่ยืนให้อีกคนยีผมเล่น

 
 

“ ... ”

 

แดฮยอนเลิกคิ้วน้อยๆ เมื่อเห็นว่าจุนฮงยืนนิ่งให้เขาเล่นผม  ปกติเห็นชอบปัดมือเขาออกแล้วบ่นว่าหัวยุ่งตลอด
แต่วันนี้กลับยืนเฉยๆ ซะอย่างนั้น  มือหนาละจากกลุ่มผมนุ่มมาเป็นแตะเบาๆ ที่หน้าผากเนียนแทน

 

“มึงโอเคนะ?”

 

“หืม?  โอเค  ทำไมอ่ะ?”

 

“ก็มึงทำตัวแปลกๆ”

 

“ .. เปล่านี่  ผมไปนะ  ตั้งใจทำงานให้คุ้มเงินเดือนล่ะกัน”

 

พูดยิ้มๆ ก่อนที่จะเดินออกไปจากหลังร้าน  แดฮยอนค่อยๆ ปล่อยข้อแขนอีกคนช้าๆ  ดวงตาเรียวสวยมองตามแผ่นหลังผอม
นั้นไปจนลับสายตาของเขา  สักพักก็ได้ยินเสียงกริ้งของประตูหน้าร้านดังเป็นการบอกว่าอีกฝ่ายได้ออกไปแล้วจริงๆ

 
 

แดฮยอนยกมือตัวเองขึ้นมาดูด้วยสีหน้างุนงง

 
 

“ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างล่ะ?”  ร่างโปร่งหันหน้าไปหาต้นตอของน้ำเสียงอ่อนโยน  คุณป้าเจ้าของร้านกำลังประสานมือที่เข่า
มองเขาด้วยสายตาพินิจพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน  “โหวงๆ ในอกเหมือนอยู่บนที่สูงๆ ไหม?”

 

“..... .ไม่นะครับ คือ .. ผมไม่กลัวความสูงน่ะ”  แดฮยอนพึมพำตอบ  “แต่รู้สึกเหมือน .. มันเป็นกลวงๆ ด้านใน
เหมือนผลไม้โดนหนอนเจาะปนกับไฟช็อตมากกว่า .. .”

 

เหมือนทั้งโหวงทั้งแปลบ  แดฮยอนเลือกที่จะพึมพำคำสุดท้ายในหัวแทนที่จะพูดออกมา
เพราะมันดูเป็นคำพูดประหลาดๆ แปลกๆ  แต่ตอนนี้เขารู้สึกแบบนี้จริงๆ

 

หญิงวัยกลางคนร่างท้วมหัวเราะออกมาเบาๆ กับความเข้าใจชั่งเปรียบชั่งเทียบของอีกฝ่าย 
ดวงตาภายใต้แว่นกลมหนาเตอะมองเจ้าของผิวสีเข้มที่ยืนลูบท้ายทอยก่อนที่จะถอนหายใจช้าๆ

 

“ถ้าเจ้าเด็กหัวขาวนั้นไม่อยู่เราจะคิดถึงเขาไหม?”

 

“ทำไมอยู่ๆ ถึงถามแบบนั้นล่ะครับ?”

 

“ก็แค่จำคำพูดมาจากนิยายที่อ่านเมื่อเที่ยงน่ะ  ว่าไง?  จะคิดถึงเจ้าหนูนั้นไหมหืม?”

 

แดฮยอนนิ่งไปกับคำถาม  ริมฝีปากอิ่มบุ้ยไปมาอย่างใช้ความคิดพร้อมกับนิ้วเรียวที่ยกขึ้นมาลูบเล่นที่ริมฝีปากของตัวเอง 
นัยน์ตาสีดำกรอกไปมาน้อยๆ  ก่อนที่เสียงทุ้มจะค่อยๆ ดังขึ้น

 

 

. . ..

 

 

“ผมก็คง .. เหงาๆ มั้งครับ”

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

ร่างสูงบางเดินเอื่อยๆ เข้ามาในห้องรับแขก  มือเรียวโยนประเป๋านักเรียนลงบนเก้าอี้ทรงสูง  อีกมือก็ดึงเนคไทให้คลายปมออก 
คนที่นั่งอยู่ก่อนตั้งแต่แรกละสายตาจากแหวน
อัญมณีเม็ดโตที่กำลังขัดอยู่เปรยตาขึ้นมองช้าๆ

 

เด็กหนุ่มหลุบตาสบตาก่อนจะค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่ง  มือเรียวเอื้อมไปหยิบแหวนตัวสีเงินที่มีหัวเป็นหินไบคัลเลอร์ขึ้นมาใส่เล่น
อย่างถือวิสาสะ  ขาขาวยกขึ้นพาดยาวบนโต๊ะพร้อมๆ กับที่ร่างสูงที่ไหล่ตัวลงมาจนแทบจะเรียกได้ว่ากึ่งนั่งกึ่งนอน 
กลุ่มผมสีเงินถูกไปมากับพนักเก้าอี้กำมะหยี่สีเข้มไปมา

 

“ ... ”

 

“ ... ”

 

“ตกลงแม่เอาจริงเหรอ?”

 

“จริง  จองตั๋วเครื่องบินแล้วด้วย”

 

“ทำอะไรไม่ถามผมอีกล่ะ  -  -”

 

“ยังต้องถามอะไรอีก?  ไม่มีใครชอบที่ลูกชายตัวเองโดนรังแกจนไหล่พังหรอกนะชเวจุนฮง”

 

“แม่รู้ได้ยังไงว่าไหล่ผมพัง?”

 

“รู้แล้วกัน”

 

“ตกลงแม่จะให้ผมกลับจริง?”

 

“จริง”

 

 

คุยกันทั้งๆ ที่ไม่ได้มองกันเลยแม้แต่น้อย  ดวงตาของทั้งคู่ยังคงจับจ้องอยู่ที่อัญมณีในมือของตัวเอง 
จุนฮงพ่นลมไอควันใส่หัวแหวนที่นิ้วของเขาน้อยๆ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะยกมันขึ้นมาแตะที่ริมฝีปาก 
ดวงตากลมหลุบต่ำจนแทบจะหลับตาทำให้เห็นขนตายาวตรงเป็นแพ

 

 

สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนที่จะค่อยถอนหายใจออกมาช้าๆ  ก่อนที่จะพึมพำตอบเสียงเรียบ

 
 

... .

 
 

“เอางั้นก็ได้”









--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Ha .ha
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

2,383 ความคิดเห็น

  1. #2266 Harm. (@tanzanaza) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 21:59
    เหยยย ไหงงั้นนน กลับไม่ได้น้าาา
    #2266
    0
  2. #2095 Sweetchoco (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 08:39
    จุนฮงอย่าปายยยยย​ ขาดจูไปพี่แด้เหงาแย่เลย​ ฮื่อออออ

    คุณแม่น้องจูอย่าเอาน้องไปเลยนะ​ อยู่ที่นี่มีคนดูแลแล้วนะนะ
    #2095
    0
  3. #2018 _snbth (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2557 / 01:17
    ไม่ให้กลับบบบบบบบบ

    คาจิมาาาาาาาา ㅠㅠ อยู่กับแด้ก่อนดิ่
    #2018
    0
  4. #1915 เมียแด้ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 19:41
    ไม่นะฮงฮง

    อย่าทิ้งแดแด้ๆๆๆๆ
    #1915
    0
  5. #1816 CHANNii (@kamzaaa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 23:12
    จุ๊บๆ ><
    #1816
    0
  6. #1748 lovebap (@4lovebap) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 เมษายน 2557 / 20:53
    เฮ๊ย! จุนฮงจะกลับจริงดิ แล้วจะทิ้งแด้ไว้งั้นเหรอ ถถถถถถ
    #1748
    0
  7. #1262 HeeSmileLo (@102smile) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 18:50
    ย่าห์!!!!! นายอย่ากลับนะ จุนฮงอ่า TTTT

    แต่แบบเค้ากำลังจะรักกันแล้ว

    แงงงงงงงงงงงงงงง

    ; ---- ;
    #1262
    0
  8. #1187 Dami's (@9328987) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 20:33
    ไม่จุนฮงอย่าพูดเอางั้นก็ได้ แข็งข้อกับหม่าม่าบ้างดิ ไม่งั้นพี่แด้เค้าคิดถึงแย่
    #1187
    0
  9. #884 dreammono (@dreamworldland) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 17:05
    แงง จะไปจริงหรอเนี่ย แล้วจะเป็นไงต่ออา
    #884
    0
  10. #877 mint_kyu9 (@mint_kyu9) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 22:49
    ดราม่าาไปปปสงสารแด้ล่วงหน้าแปป
    #877
    0
  11. #875 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 22:05
    อะแง่งงงง เพิ่งเข้ามาอ่าน ทำไมเป้นแบบนี้ล่ะ T^T จะไปจิงๆเหรอจุนฮง พี่แด้เหงาแย่เลยนะะะ เง่ออออออ 
    #875
    0
  12. #873 ปลาหมึก (@aommy-patcharin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 17:25
    อย่าไปเลยนะจุนฮง 
    #873
    0
  13. #871 melolo (@melolo_96) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 22:27
    จุนฮงอย่าคิดสั้นลูก!!
    #871
    0
  14. #868 ถั่วหวาน (@emmysweetpea) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 17:19
    ม่ายยยยยยยยยยยยย
    อุส่ากำลังจะ(?)รักกันแล้วไงงงงงงง
    ยังรู้สึกว่ามีปริศนาอีกเยอะแยะเลยนะะะะะะ
    อย่าเพิ่งไปดิ!!!!!!!!!
    #868
    0
  15. #866 Fiish (@Fiish-zz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 16:43
    ม่ายยยยยยย ไม่ให้เธอไป.. ฮืออออ
    จุนฮงอย่าไปยอมสิ จะจากพี่แด้ไปง่ายๆอย่างนี้หรอ กำลังเข้ากันได้ดี เสียใจTT
    เดี๋ยวจะให้พี่แด้เอาพาสปอร์ตกับตั๋วเครื่องบินของจูไปเผาทิ้ง5555555

    #866
    0
  16. #864 ktnz (@ktnz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 07:50
    เฮ้ยยยยยยยยยยยยยย
    จุนฮงอา ยอมได้ไง!?
    อยู่นี่ก็โอเคแล้วนะ
    ไม่มีใครแกล้งแล้ว มีคนปกป้องด้วย
    แล้วกลับไปตัวเองก็ไม่ได้อยากแล้วแท้ๆ
    ความรู้สึกแดฮยอนหละ?
    ห้ามกลับนะโว้ย!!!!!!!
    #864
    0
  17. #859 OPOR (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 23:35
    จูนงอย่าไปน๊าาาาาาาาาาาาาา อยากให้รู้ใจตัวเองก่อนอ่ะ

    คือความรักแน่ๆแล้ว แต่เพิ่งเติบโตเพราะกล้าออกมาเลยยังไม่รู้ว่าผลจะเป็นแบบไหน

    แดฮยอนอ่า รั้งน้องไว้นะ อย่าให้ไป เค้าม่ายยอม แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #859
    0
  18. #858 Zet (@sekim) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 22:35
    ยังไม่ได้รู้สึกผูกพันธ์อะไรมากก็เลยไปง่ายๆสินะ... แต่เราไม่เชื่่อ555 ต้องมีคนรั้งใช่มั้ย?
    #858
    0
  19. #853 zbs (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 18:52
    กลิ่นดราม่า ลอบมาแว๊ววววว
    อ่านแล้วอินแบบแปลกๆอ่ะ
    คุยกับ มาม๊าใหม่นะ
    #853
    0
  20. #851 ปีศาจน้ำแข็งB (@pooksj) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 18:50
    บอกคุณแม่ว่าไม่อยากกลับเถอะนะจุนฮง TT จากไปโดยที่ไม่บอกแบบนี้ มันเจ็บน๊าาา
    #851
    0
  21. #848 kat (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 13:18
    ให้ตายเถอะ อุปสรรคมาแล้วT T
    #848
    0
  22. #845 BVbobbg (@oil-cpn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 21:44
    คุณแม่ทำไมทำอย่างนี้ล่ะคะ 
    น้องโล่ปฏิเสธไปสิ บอกว่าตอนนี้มีเพื่อนแล้ว
    จะไม่บอกอิแด้หน่อยหรอ ถ้าจะกลับอ่ะนะ
    แบบเข้าใจความรู้สึกแด้เลยอ่ะ ทั้งโหว่งและเจ็บแปลบๆ
    #845
    0
  23. #844 ╰ 플러이민 ♚ (@thecameo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 19:53
    แง้ จะกลับจริงเหรอ ฮืออออ ;-------; มันรู้สึกโหวงๆ จริงๆ555555555555อ่านแล้วรู้สึกได้เลยแง้ ;3; อัพต่อนะค้า
    #844
    0
  24. #843 #2KTShaQZ. (@file) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 19:47
    ไรท์เตอร์อยากพรากจุนฮงไปจากพี่แด้สิ TT
    อ่านแล้วทั้งเขินทั้งเศร้าาา -///-
    ชอบตอนทีป้าบอกว่า อาจจะไม่ใช่บางอย่าง แต่อาจจะเป็นบางคน >< 
    คุณป้าน่ารักมากๆเลย >< คือทั้งสองคนค่อยๆรักกันที่ละนิดใช่ไหม ? เขินนนน ><
    #843
    0
  25. #842 Daeny baby'bap (@pabo123) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 18:45
    อย่าพรากนุ้งโล่ไปจากพี่แด้ได้มั้ยไรท์ .______. 

    เจลคงคิดถึงพี่ดรรมจนแทบดิ้นล่ะนะะ(?) 

    พี่ดรรมก็ดันไม่รู้เรื่องอะไรอีก เฮ้อออ-____-
    #842
    0