war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,720 Views

  • 395 Comments

  • 1,269 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,092

    Overall
    19,720

ตอนที่ 16 : บทที่ 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            ซูยีเริ่มต้นดิ้นรน สภาพร่างกายในตอนนี้แข็งแรงแตกต่างจากช่วงที่โดนทัณฑ์ทรมาน หลังจากที่ชกหวางเอี๋ยนซูไปสองสามหมัด หวางเอี๋ยนซูแทบทำมันพลัดตกจากอ้อมแขน จักรพรรดิ์หนุ่มมีสีหน้าขุ่นเคืองเล็กน้อย “ข้านี่ทำบุญได้บาปโดยแท้ อุตส่าห์ดูแลร่างกายของเจ้าจนแข็งแรง เจ้ากลับมาทำร้ายข้า” ขณะพูดก็วางร่างของซูยีลงบนเตียง ดวงตาของหวางเอี๋ยนซูเป็นประกายด้วยความหมายมั่นว่าวันนี้เขาคงจะได้ลิ้มรสอาหารชั้นเลิศที่เฝ้าคอยมานาน

            ซูยีนั้นแม้จะตื่นตระหนกแต่ก็กลบเกลื่อนไว้ ตอนนี้ร่างกายแข็งแรงขึ้นแต่ก็ยังเทียบอีกฝ่ายไม่ได้ ซูยีทำได้เพียงเพิ่มความระมัดระวัง จ้องตาคนเบื้องหน้าเขม็ง ไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตาด้วยเกรงว่าหวางเอี๋ยนซูจะใช้โอกาสนั้นเข้าจู่โจม

            ทั้งคู่จ้องตาระวังเชิงกันอยู่พักใหญ่ กระทั่งเสียงอ่อนหวานดังขึ้นที่ด้านนอก “ฝ่าบาท ซือหยวนมีเรื่องกราบทูล”

            ซูยีถึงกับโล่งใจ ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ รู้ว่าซือหยวนจงใจเข้ามารบกวนเพื่อช่วยเหลือเขาจากหวางเอี๋ยนซู ผิดกับหวางเอี๋ยนซูที่มีท่าทีหงุดหงิดเมื่อโดนขัดจังหวะ สีหน้าแสดงความขุ่นเคืองอย่างชัดเจน แต่ด้วยฐานะจักรพรรดิ์ที่ต้องรับฟังแม้เรื่องน้อยใหญ่ จึงได้แต่ปล่อยโอกาสที่จะครอบครองเรือนร่างงามตรงหน้าให้หลุดลอยไป ก่อนจะเดินที่หน้าประตูแล้วกระชากเสียงถาม “มีเรื่องอะไรก็ว่ามา?”

            เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายไม่อนุญาตให้เข้าไปในห้อง ซือหยวนจึงได้แต่กล่าวโต้ตอบอยู่นอกห้อง “กราบทูลฝ่าบาท แม่ทัพหยูคังกำลังนำทัพเดินทางกลับมาแล้ว ตอนนี้อยู่ที่เมืองหวังชิงห่างออกไปห้าลี้”

            หลังจากได้ฟังข่าว สีหน้าของหวางเอี๋ยนซูก็เบิกบานแจ่มใสขึ้นมาทันที “เขากลับมาแล้ว? ดี ดี ออกคำสั่งไปว่า ให้นายทหารระดับสี่ขึ้นไปและพลเรือนทุกคนติดตามข้าไปที่เรือนพิชิตชัยที่อยู่ห่างไปสิบลี้เพื่อเตรียมต้อนรับแม่ทัพหยู”

            จิตวิญญาณของซูยีเหมือนจะดับสูญไปภายในพริบตา ข่าวการแสดงความยินดีนี้เนื่องมาจากแม่ทัพหยูคังได้ทำความดีความชอบด้วยการตีเมืองฉีราบคาบ ตอนนี้เขาและประชาชนชาวฉีต่างก็กลายเป็นคนไร้แผ่นดิน ความโศกเศร้าเข้าเกาะกุมหัวใจ ซูยีกำหมัดแน่นเพื่อกลั้นน้ำตา เพราะไม่อยากให้หวางเอี๋ยนซูเห็นด้านอ่อนแอของตน

            หวางเอี๋ยนซูเดินกลับมาที่ซูยีแล้วรวบกอดร่างงามไว้แนบอก ซูยีสะดุ้งและพยายามดันตัวออกห่าง ได้ยินเสียงอ่อนโยนของหวางเอี๋ยนซูอยู่ที่ข้างหู “เจ้าไม่ต้องคิดมากไป ต่อไปชาวต้าฉีก็จะกลายเป็นประชาชนของข้า ถ้าเจ้าคิดถึงแคว้นฉีและไม่ต้องการอยู่ที่จินเหลียว ข้าสัญญาว่าสักวันข้าจะทำให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริง ยามนี้ถ้าเจ้าอยากจะร้องไห้ก็ร้องออกมาเถิด อย่าได้เก็บกักความทุกข์ไว้ภายใน เจ้าจะป่วยไข้ขึ้นมาได้” หวางเอี๋ยนซูยิ้มให้แล้วกล่าวต่อ “วันนี้ข้าไม่มีโชคที่จะได้ร่วมเตียงกับเจ้า ไว้โอกาสหน้าก็แล้วกัน รักษาสุขภาพด้วย” พูดจบก็ยิ้มกว้างแล้วเดินจากไป

            ซูยีจ้องตามร่างสูงใหญ่ที่เดินออกจากห้องไปอย่างเหม่อลอย ไม่น่าเชื่อว่าคำพูดอ่อนโยนเหล่านั้นจะออกมาจากปากของหวางเอี๋ยนซู แต่เมื่อคิดใคร่ครวญว่าคนผู้นั้นทำลายต้าฉี จับตัวเขามาก็สมดังความปรารถนาของมันทุกอย่างแล้ว การพูดถ้อยคำเหล่านั้นเพื่อแสดงความใจกว้างและทำให้เขาตายใจ ถ้าเขาหลงเชื่อก็คงกลายเป็นคนโง่เขลา

            ครุ่นคิดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงประตูเปิดออก เป็นซือหยวนที่เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว “แม่ทัพซู ท่านได้ทำตามที่ผู้น้อยแนะนำหรือไม่?”

            ซูยีพูดเสียงเย็นชา “ข้าทำตามที่เจ้าบอกจึงได้ประสบเคราะห์กรรมเช่นนี้ ที่แท้เจ้าคิดจะให้ข้าสวามิภักดิ์ต่อองค์จักรพรรดิ์ของเจ้าใช่หรือไม่?” เมื่อคิดย้อนไปถึงความกระอักกระอ่วนใจที่กว่าที่เขาจะฝืนพูดสิ่งต่าง ๆ ออกไปนั้นยากลำบากเพียงใด แต่ผลที่ได้กลับกลายเป็นตรงกันข้าม นับเป็นการหาภัยใส่ตัวโดยแท้ยิ่งคิดก็ยิ่งมีโทสะ

            ซือหยวนมีสีหน้าคลางแคลงใจ ก่อนจะเอ่ยปากคล้ายพูดกับตัวเอง “หามิได้ ข้าไม่อาจพูดได้เต็มปากกว่าเข้าใจองค์จักรพรรดิ์ในทุกเรื่อง แต่ก็พอรู้มาว่าพระองค์ทรงไม่ชมชอบความอ่อนแอ ถ้าท่านปฏิบัติตามที่ผู้น้อยแนะนำจริง ฝ่าบาทไม่น่าจะโปรดปรานท่าน เหตุใดแผนการนี้จึงไม่ได้ผลกัน?”

            ซูยีกล่าว “เรื่องนั้นข้าเองก็ไม่รู้ แต่ถ้าเจ้าต้องการแก้แค้นข้าจริง ข้ามีวิธีการที่รวบรัดและหมดจด”

            ซือหยวนใคร่ครวญหาพิรุธในน้ำเสียงของชายตรงหน้า แต่ก็ได้ยินเพียงน้ำเสียงกังวานชัด “ถ้าเจ้าฆ่าข้า ก็จะได้ล้างแค้นให้พี่ชายของเจ้า และไม่ต้องเห็นข้าอยู่กับจักรพรรดิ์ของเจ้า เช่นนี้ไม่ดีกว่าหรือ?” ขณะพูดก็ชิงกระบี่ของซือหยวนที่คาดเอวไว้มาถือ ดวงตาของซูยีเป็นประกายเด็ดเดี่ยวขณะพูด “ถ้าเจ้าไม่รีบฉกฉวยโอกาสนี้ ก็ไม่มีโอกาสแก้แค้น”

            ดวงตาของซือหยวนทอประกายวาบวับ “แม่ทัพซู แผ่นดินของท่านถูกทำลาย ข้าเข้าใจว่าท่านต้องการตายตกไปตามกัน แต่ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมท่านจึงไม่ฆ่าตัวตายเอง ทำไมต้องให้ซือหยวนจบชีวิตของท่านแทน หรือแม่ทัพซูไม่มีความกล้าพอที่จะจบชีวิตตนเอง”

            ซูยีแค่นหัวเราะ “ถ้าข้ามีอิสระที่จะกำหนดความตายของตัวเองก็คงเป็นเรื่องดี แต่จักรพรรดิ์ของเจ้าใช้ประชาชนและทหารต้าฉีเป็นตัวประกัน หากข้าตายด้วยมือของเจ้า องค์จักรพรรดิ์ก็ไม่มีเหตุผลที่จะเข่นฆ่าประชาชนและทหารเหล่านั้น แม้ความเกลียดชังระหว่างแม่นางซือหยวนกับข้ากว้างใหญ่ราวมหาสมุทร แต่ข้าก็เห็นว่าเจ้าเป็นคนซื่อตรงเด็ดเดี่ยว ซูยีหวังเพียงเมื่อตายไปแล้ว เจ้าจะโน้มน้าวองค์จักรพรรดิ์ของเจ้าให้ดูแลชาวต้าฉีอย่างมีเมตตา เมื่อเป็นเช่นนี้ซูยีก็จะสำนึกบุญคุณของเจ้าแม้จะตกอยู่ในปรโลก”

            ขอบตาของซือหยวนร้อนผ่าว ยื่นมือออกไปรับกระบี่ แล้วกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “แม่ทัพซูวางใจได้ ถ้าองค์จักรพรรดิ์คิดจะเข่นฆ่าทหารและชาวเมืองฉี ซือหยวนจะหาทางเกลี้ยกล่อมพระองค์เอง” หญิงสาวชี้กระบี่ที่เบื้องหน้าของอีกฝ่าย “แม่ทัพซู ท่านไม่คิดเปลี่ยนใจแน่หรือ?”

ซูยีไม่ตอบคำ แต่หลับตาพร้อมระบายยิ้มอย่างเปี่ยมสุข

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #260 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 14:59

    น้องใจเด็ดมาก ฮือออ ไม่น่าได้กษัตริย์แบบนั้นเลยจริงๆ ถ้าได้อยู่กับผู้นำที่เห็นค่าในตัวน้องมันคงดีกว่านี้มากๆๆๆเลย

    #260
    0
  2. #242 ineedmoney (@ineedmoney) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 02:34
    รักความยอมตายนี้ ฮือ รักความเด็ดเดี่ยว
    #242
    0
  3. #164 luhan7_lulu (@luhan7_lulu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 17:01
    นับถือเลย
    #164
    0
  4. #103 kamonwan271 (@kamonwan271) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 06:08
    แงงงงงง น้องเด็ดเดี่ยวมากกกก อย่าเป็นอะไรนะลูกกดกก
    #103
    0