war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,773 Views

  • 395 Comments

  • 1,272 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,145

    Overall
    19,773

ตอนที่ 20 : บทที่ 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 118 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            ซูยีอยู่ในอารมณ์ที่ไม่สู้ดีนัก ยิ่งได้ยินคำพูดของหวางเอี๋ยนซูก็ยังทวีความโกรธมากขึ้นกว่าเดิม “ใช้ดวงตาข้างใดมองว่าพวกเราสนิทสนมกัน ท่านกับข้าเป็นศัตรูกัน ถ้าท่านไม่ทำตัวสนิทสนมก็เป็นเรื่องถูกต้อง แล้วยังต้องกังวลเรื่องใดอีก”

            หวางเอี๋ยนซูไม่โต้ตอบ คาดเดาว่าซูยีที่รักของเขาคงจะเพลี่ยงพล้ำคำพูดให้กับบุตรชายของตนจนอารมณ์ขุ่นมัว จักรพรรดิ์หนุ่มลูบศีรษะบุตรชายอย่างเอ็นดู หวางเอี๋ยนโจวกลอกนัยน์ตาอย่างเจ้าเล่ห์แล้วพูด “พระบิดา ข้ามาที่นี่เพื่อดูว่าข้าจะชอบเขาหรือไม่ ซึ่งข้าพบว่าเขาก็ไม่ได้น่ารังเกียจแต่อย่างใด พระบิดาทรงพระปรีชาที่จับเขามาที่นี่ เพราะถึงแม้เขาจะไม่ยอมสวามิภักดิ์แต่ก็เป็นห่วงพวกเราชาวจินเหลียว” หลังจากนั้นหวางเอี๋ยนโจวก็บอกเล่าคำพูดของซูยีให้ผู้เป็นบิดาฟังจนหมดสิ้น ตลอดเวลาซูยีได้แต่นั่งนิ่งไม่รู้ว่าจะอธิบายแก้ตัวอย่างไร

            หลังจากหวางเอี๋ยนโจวรับประทานอาหารเช้าเสร็จสิ้น เด็กชายจึงหันไปแย้มยิ้มให้กับซูยี “พระบิดาของข้าเพิ่งประกาศเรื่องสะเทือนแผ่นดินมา ตอนนี้พระองค์คงเครียดมาก เจ้าควรดูแลพระองค์ให้ผ่อนคลาย ข้าไม่อยู่เป็นก้างขวางคอพวกท่านแล้ว” หลังจากนั้นก็หันไปทางผู้เป็นบิดา “พระบิดา ผู้บุตรเห็นด้วยกับพระองค์เรื่องย้ายเมืองหลวง แต่พระองค์ต้องสัญญาว่าจะเก็บข้าวของทุกอย่างของบุตรย้ายไปที่นั่น อย่าลืมทิ้งไว้ที่นี่แม้แต่ชิ้นเดียว” พูดจบก็เรอออกมาคำใหญ่ก่อนจะเดินส่ายอาด ๆ ออกจากห้องไป

หวางเอี๋ยนซูหัวเราะเสียงดังด้วยความเอ็นดู แต่ซูยีกลับมองหวางเอี๋ยนซูเป็นเชิงตำหนิ “พ่อลูกไม่แตกต่างกัน บุตรชายของท่านก็ก้าวร้าวไม่ต่างจากท่าน”

หวางเอี๋ยนซูยิ้มให้กับซูยี “เจ้าพูดแบบนี้เพราะยังคงโกรธที่เขาพูดเช่นนั้นกับเจ้า เจ้าไม่คิดว่าโจวเอ๋อร์มีไหวพริบฉลาดเฉลียวเลยหรือ นับแต่เกิดมาก็น่าสงสารเพราะมารดาของเขาตายตอนเขาเกิด แต่เขาก็ไม่เคยสร้างความลำบากใจให้กับข้า หากเขาได้สืบต่อราชสมบัติจากข้า ข้ามั่นใจว่าเขาจะนำพาราชวงศ์จินเหลียวให้เจริญสืบต่อไปได้”

            ซูยีไม่ตอบ แต่ในใจก็คิดว่าที่หวางเอี๋ยนซูพูดมานั้นเป็นความจริงทุกประการ แม้เขาทั้งคู่จะเป็นศัตรูกัน แต่ซูยีก็รู้สึกได้ถึงความสัมพันธ์อันอบอุ่นระหว่างบิดาและบุตรคู่นี้ที่ไม่ต่างจากสามัญชน

            ซูยีนั่งนิ่งเมื่อหวางเอี๋ยนซูทรุดตัวลงนั่งเคียงข้าง หวางเอี๋ยนซูสั่งให้นางกำนัลนำสำรับอาหารชุดใหม่มาเปลี่ยน ก่อนจะสวมกอดซูยีแล้วกล่าว “ข้ากำหนดวันที่จะย้ายเมืองหลวงแล้ว อีกไม่นานเจ้าก็จะได้กลับสู่แผ่นดินเกิด ถ้าเจ้าประพฤติตัวดี ข้าจะอนุญาตให้เจ้าได้พบกับเพื่อนเก่าบ้าง ซูซู เจ้ามีความสุขหรือไม่?”

            ซูยีรับคำในลำคอก่อนตอบ“ข้าจะมีความสุขมากกว่านี้ ถ้าท่านยอมให้ข้าพบเพื่อนเก่าถึงแม้ข้าจะทำตัวไม่ดี” ซูยีถอนหายใจแล้วมองออกไปที่นอกหน้าต่าง “แม้แต่ภูเขาและแม่น้ำยังแหลกเป็นผงเพราะแรงลม จอกแหนยังสั่นไหวแตกกระจายเมื่อเจอฝน หวางเอี๋ยนซู แม้ท่านอนุญาตให้ข้าได้พบกับเพื่อนเก่า ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ต้าฉีไม่มีอีกแล้ว ถึงพบกันทุกอย่างก็คงจะเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม ยิ่งรื้อฟื้นความทรงจำเก่า ๆ จะยิ่งทำให้เศร้าหมอง”

            หวางเอี๋ยนซูไม่พูดอะไร ได้แต่โอบร่างของซูยีไว้แนบอกแน่นขึ้น เขาไม่คิดว่าการกลับไปต้าฉีจะนำพาความกดดันให้กับซูยีสุดที่รักของเขาได้มากมายถึงเพียงนี้ โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมสำหรับซูยีผู้ซึ่งไม่เคยมีความสุขเป็นของตนเอง ที่ทำตลอดมาก็เพื่อผู้อื่นทั้งสิ้น ร่างกายของซูยีมีแต่รอยแผลเป็นที่ต่อสู้เพื่อแผ่นดินเกิด ก่อนที่เขาจะคิดเตลิดไปมากกว่านี้ สำรับอาหารก็นำมาตั้งบนโต๊ะ หวางเอี๋ยนซูพยายามพูดเอาใจ “เจ้าไม่ต้องคิดมาก หลังจากที่ย้ายเมืองหลวง ข้าจะปล่อยตัวนักโทษสงครามทั้งหมดให้เขาได้กลับไปอยู่กับครอบครัว ทุกคนจะได้รับที่ดินอันอุดมสมบูรณ์ไว้ทำมาหากิน เจ้าว่าดีหรือไม่?”

            ซูยีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก “ข้าขอบคุณท่านแทนนักโทษสงครามทุกคน แต่ข้าต้องตอบแทนท่านด้วยวิธีใด?”

            คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำถามเช่นนี้จากปากของซูยี หวางเอี๋ยนซูจ้องหน้าซูยีอย่างพร้อมครุ่นคิด เพราะซูยียังไม่เชื่อมั่นและระแวงเขาอยู่ ดังนั้นเมื่อคิดว่าเขาทำอะไรก็ย่อมต้องมีแผนการอยู่เบื้องหลัง แต่เมื่อคิดย้อนกลับไป นับตั้งแต่ถูกจับตัวมา ซูยีก็ได้รับการทดสอบมากมาย เขารู้ดีว่าซูยีไม่เกรงกลัวกับการถูกทรมานอย่างโหดร้ายทารุณ แต่กลับกลัวแรงปรารถนาที่ไร้เหตุผลและไร้ยางอายของเขา ทำให้ซูยีไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาพูดมานั้นจะเป็นความจริง เพราะเขามักจะใช้ประชาชนชาวต้าฉีเป็นตัวประกันเพื่อบีบบังคับให้ซูยีทำตามความต้องการ

            ซูยีนั่งรอฟังคำตอบอย่างกระวนกระวายใจ หวางเอี๋ยนซูกลับยิ้มแล้วรินสุราใส่ถ้วยของซูยีและของตัวเอง “สำหรับของตอบแทนยังไม่ต้องจ่ายตอนนี้ เมื่อถึงเวลา ข้าอาจจะไม่ต้องร้องขอ แต่เจ้าจะยื่นให้ข้าด้วยตัวเจ้าเอง”

            เมื่อได้ยินคำตอบของหวางเอี๋ยนซู ซูยีทั้งตกใจและประหลาดใจ หวางเอี๋ยนซูไม่แสดงทีท่าว่าต้องการทำเรื่องบัดสีลามกกับเขามาสองวันแล้ว ซูยีคิดว่าหวางเอี๋ยนซูอาจจะล้มเลิกความคิดพวกนั้นแล้ว หรือเป็นเพราะว่าตอนนี้เขาก็ได้ครอบครองต้าฉี และเตรียมที่จะย้ายเมืองหลวง ทุกอย่างก็ได้สมความปรารถนา มีเพียงการต่อต้านของซูยีเป็นสิ่งเดียวที่ไม่ได้เป็นไปตามต้องการของจักรพรรดิ์หนุ่ม นอกจากเรื่องนี้แล้วซูยีไม่เห็นว่าเขาจะมีค่าพอที่หวางเอี๋ยนซูจะให้ความสนใจ ดังนั้นการที่หวางเอี๋ยนซูไม่ขอให้เขาทำเรื่องชั่วร้ายลามกนั่นย่อมสร้างประหลาดใจอยู่ครามครัน

            หวางเอี๋ยนซูจับมือที่ถือถ้วยสุราของซูยียกขึ้นเพื่อชนถ้วยกับเขา หลังจากนั้นก็พูด “จะคิดมากกันไปไย เวลานี้ต้องดื่มเท่านั้น เหล้าขวดนี้ข้าเพิ่งได้มา เจ้าดื่มเป็นเพื่อนข้า นับแต่พรุ่งนี้เราสองคนต้องเตรียมการย้ายเมืองหลวง และในอนาคต ข้าอาจจะเป็นสัตว์ป่าในสายตาของเจ้า หลังจากคืนนี้เราอาจจะไม่มีโอกาสคุยกันแบบนี้อีก ซูซู ซูซูที่รักของข้า...ซูซู” คำพร่ำเพ้อขององค์จักรพรรดิหนุ่มเงียบหายไปหลังดื่มไปเพียงถ้วยเดียว

            ซูยีเห็นอีกฝ่ายเมาหลับไปแล้ว จึงยกถ้วยเหล้าของตนขึ้นดื่มแล้วกล่าวอย่างเย็นชา “ท่านเมามายก่อนที่จะดื่มเสียด้วยซ้ำ” ซูยีผละลุกจากโต๊ะอาหารเพื่อหาหนังสืออ่าน แต่สมองของเขากลับสับสนวุ่นวาย ไม่สามารถจดจ่อกับตัวหนังสือตรงหน้าได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 118 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #264 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 15:23

    อย่าว่าแต่ซูยีเลย เราเป็นคนอ่านยังระแวงเลยเนี่ย ไม่น่าเชื่อว่าจะไม่มีแผนการ แต่แบ่บ ซูยีสุดที่รักก็มา โอ๊ยยยย อะไรมันจะขนาดนั้น

    #264
    0
  2. #197 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 09:58
    ไม่น่าเชื่อ บอกว่า ที่รักของข้า ที่รักของข้า สุดยอดความไปสุดของเอี๋ยนซู ซูยีเป็นคนดีเกินไปอ่ะ ฮืออออ
    #197
    0
  3. #115 galaxyxx (@mokomook) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 13:59
    ฝ่าบาทก็หลงหัวปักหัวปำ ถถถถถถถ
    #115
    0