war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,693 Views

  • 392 Comments

  • 1,266 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,065

    Overall
    19,693

ตอนที่ 24 : บทที่ 26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1865
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            ซูยีนั้นเป็นคนเย็นชาที่ไม่นิยมแสดงความรู้สึก น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นฟังแล้วเยือกเย็น หวางเอี๋ยนซูรู้สึกเจ็บปวดใจที่ซูยีไม่ยอมแสดงความสนิทสนมด้วยแต่ก็พระองค์ก็ไม่แสดงออกให้เห็น ต่อมาจักรพรรดิ์หนุ่มจึงเปลี่ยนเรื่องคุย แต่ซูยีก็ได้แต่นั่งเงียบเฉยไม่โต้ตอบสนทนาด้วย จนหวางเอี๋ยนซูที่วันรุ่งขึ้นมีภารกิจต้องเข้าประชุมในท้องพระโรงจึงเอ่ยปาก “ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว เจ้าควรพักผ่อน ไว้พรุ่งนี้ข้าจะมาสนทนาเป็นเพื่อนเจ้าอีก” พูดจบก็เดินออกจากห้อง พบซือน่งและเหล่านางกำนัลรับใช้ที่ยืนคอยอยู่ด้านนอกจึงมีคำสั่ง “พวกเจ้าดูแลเขาให้ดี ข้าจะมีรางวัลให้” ซือหลิวรีบสวมเสื้อคลุมฉลองพระองค์ให้ผู้เป็นนาย บรรดาขันทีและนางกำนัลที่ตามขบวนเสด็จจุดไฟ แล้วนำขบวนขององค์จักรพรรดิ์กลับสู่ที่ประทับ

            ภายในห้อง ซูยีมองเงาร่างของหวางเอี๋ยนซูทางหน้าต่างจนลับสายตา ซือน่งที่เห็นซูยีมองเช่นนั้นจึงหัวเราะคิกคัก “นายท่านคิดถึงฝ่าบาทใช่หรือไม่? ถ้าผู้น้อยบอกเรื่องนี้กับฝ่าบาท รับประกันได้ว่าพระองค์ต้องเสด็จกลับมาที่นี่ทันที ที่ฝ่าบาทไม่ทรงประทับที่นี่เพราะเกรงว่าจะห้ามใจตัวเองไม่ได้ นับตั้งแต่มีท่าน ฝ่าบาทก็ไม่ทรงไปหาพระสนมคนไหนอีกเลย พระองค์ทรงอดกลั้นเรื่องนี้มานาน จึงไม่กล้าที่จะอยู่ใกล้ท่าน”

            ซูยีแค่นหัวเราะ “เจ้าเป็นสตรี ไฉนจึงกล้าพูดเรื่องพวกนี้ ไม่อายหรืออย่างไร”

            ซือน่งหน้าแดงเมื่อโดนตำหนิ แต่ก็ยังเอ่ยปากทุ่มเถียง “พวกเราชาวจินเหลียวไม่คร่ำครึเหมือนพวกต้าฉี แล้วเรื่องพวกนี้ก็เป็นเรื่องจริง”

            ซูยียิ้มให้หญิงรับใช้ “ข้าคิดว่าชายคนใดที่แต่งงานกับเจ้าคงจะเป็นคนที่โชคร้ายที่สุดแล้ว”

            ใบหน้าของซือน่งยิ่งแดงขึ้นไปอีก “นายท่านล้อผู้น้อยเล่นอีกแล้ว” พูดจบก็หมุนตัวแล้วเดินจากไปด้วยความอาย

ซูยีรออยู่สักพักหนึ่งก็ไม่เห็นซือน่งเดินกลับเข้ามา ชายหนุ่มเดินออกไปดูก็ไม่พบเห็น มีเพียงนางกำนัลสิบกว่าคนที่คอยรับใช้อยู่ ซูยีจึงออกคำสั่ง “ตอนนี้ข้าอยากพักผ่อนเงียบ ๆ เดี๋ยวซือน่งก็จะกลับมารับใช้ข้า พวกเจ้าออกไปได้” เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่านางกำนัลจึงทะยอยเดินออกไป ซูยีรอกระทั่งพวกนางกำนัลไปจนหมดทุกคนแล้วจึงกลับเข้ามาในห้องของตน ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าหีบใบใหญ่ภายในมีชุดเกราะและดาบของเขา แต่หีบนี้ลั่นแม่กุญแจดอกใหญ่ไว้ ซือน่งเป็นคนเก็บรักษาลูกกุญแจไว้ไม่ให้ห่างตัว แม่กุญแจที่คล้องนั้นทั้งใหญ่และหนัก แต่ด้วยวรยุทธ์ของซูยีแล้ว แค่เขาทุ่มเทแรงทั้งหมดกระแทกฝ่ามือใส่ แม่กุญแจที่แข็งแกร่งนั้นก็หักออกเป็นสองท่อน

            ซูยีรีบเปิดฝาหีบออกแล้วหยิบของทั้งสองสิ่งนั้นออกมา ชายหนุ่มถอดเสื้อตัวนอกออกแล้วสวมเสื้อเกราะแทน หยิบดาบคู่ใจเดินไปหยุดที่กลางห้องแล้วหันหน้าไปทางทิศใต้แล้วคุกเข่าลง น้ำตาไหลอาบแก้ม “ฟ้าดินเป็นพยาน แม้ซูยีจะต่อสู้อย่างสุดกำลังในสนามรบแล้วก็ยังไม่สามารถรักษาแผ่นดินเกิดไว้ได้ บัดนี้แผ่นดินฉีย่อยยับล่มสลาย ซูยีมีชีวิตอยู่อย่างอัปยศอดสู ไม่มีหน้าไปพบเหล่าทหารหาญที่สละชีพในสมรภูมิ ข้าได้แต่หวังว่าสวรรค์จะเข้าใจความทุกข์ของข้า และอนุญาตให้ซูยีได้ตายตกตามแผ่นดินฉีด้วย”

            หลังพูดจบ ซูยีชักดาบออกจากฝัก คมดาบนั้นเย็นเยียบราวน้ำแข็งและหิมะ ชายหนุ่มทาบคมดาบที่ลำคอ หวังจะดับชีพในพระราชวังอันเป็นแผ่นดินเกิด

            ทันใดนั้นมีเสียงอุทานดังขึ้น “นายท่าน ห้ามทำเช่นนี้” ก่อนจะจบประโยค ซือน่งพุ่งร่างเข้ามาในห้องทางหน้าต่าง ซูยีรีบกรีดคมดาบทาบลำคอ มันเพิ่งกรีดยาวได้ราวหนึ่งนิ้ว แต่ซือน่งรีบคว้าจับมันไว้ก่อน วรยุทธ์ของซือน่งนั้นสูงส่งไม่ต่างจากซูยี ทำให้ซูยีไม่อาจออกแรงกดคมดาบต่อไปได้

            หัวใจของซูยีในตอนนี้ร้อนรน รู้ดีว่าถ้าเขาฆ่าตัวตายไม่สำเร็จ ผลที่ตามมาย่อมเลวร้ายอย่างคาดไม่ถึง ชายหนุ่มพยายามออกแรงมากขึ้น แต่ซือน่งก็ยึดจับดาบไว้อย่างไม่รักชีวิต แม้จะมีเลือดไหลออกจากฝ่ามือเป็นสายยาว “นายท่าน ผู้น้อยเป็นคนนำชุดเกราะกับดาบมาให้กับท่าน ถ้าท่านตายเพราะพวกมัน ผู้น้อยย่อมต้องถูกลงโทษ” ซือน่งรู้ดีว่าซูยีนั้นมีจิตใจอ่อนโยนและมีเมตตาจึงเลือกที่จะพูดเช่นนี้

            ซูยีลังเลอยู่วูบหนึ่ง แต่เมื่อคิดว่าถ้าเขาฆ่าตัวตายไม่สำเร็จ และหวางเอี๋ยนซูรู้เรื่องนี้ ก็คงจะหาวิธีการสกปรกมาขู่เข็นเขาอีก นอกจากนี้หวางเอี๋ยนซูต้องการให้เขาเป็นจักรพรรดินี และเมื่อเวลานั้นมาถึงไม่ว่าใครก็ไม่สามารถช่วยเขาให้หลุดพ้นจากชะตากรรมอันเลวร้ายนี้ได้อีก เมื่อคิดได้ดังนี้จึงถอนหายใจแล้วบอกกับซือน่ง “ซูยีขอทดแทนท่านในชาติหน้า” เมื่อพูดจบก็ใช้มือซ้ายจี้สกัดจุดสลบที่ต้นคอของหญิงสาว ซือน่งที่คอยระวังไม่ให้คมดาบบาดลึกลงในลำคอของซูยีไม่ได้เตรียมป้องกันการโจมตีของซูยีจึงสลบไป

            ชายหนุ่มค่อย ๆ ดึงดาบออกจากมือของซือน่ง เมื่อเห็นมือของหญิงสาวเต็มไปด้วยเลือดจึงเดินไปที่หัวเตียงแล้วนำผ้าเช็ดหน้ามาพันแผลให้ แล้วพูด “ขอให้เจ้าเข้าใจความลำบากใจของข้าด้วย ถ้าเห็นเจ้าได้รับบาดเจ็บขนาดนี้ หวางเอี๋ยนซูคงไม่โทษที่เจ้าห้ามข้าไม่สำเร็จ” พูดจบก็โค้งคำนับซือน่งไปหนึ่งครั้ง แล้วหันไปที่โต๊ะซึ่งเขาวางดาบไว้ก่อนดูแลแผลบาดเจ็บของซือน่ง แต่ก็พบว่ามันหายไปแล้ว

            ซูยีตระหนก ด้วยไม่รู้ว่าดาบนั้นหายไปที่ใด ชายหนุ่มหันไปมองซือน่งก็ยังเห็นนอนนิ่งอยู่ที่จุดเดิม ต่อมาเขาก็ได้ยินเสียงเยือกเย็นราวกับอยู่กลางป่าทึบภาคเหนือดังมาทางข้างหลัง “ซูซู เจ้ามองหาอะไรอยู่ ใช่ดาบเล่มนี้หรือไม่?”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #377 itohrabynum (@itohrabynum) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 19:54
    นำบกยหนไปยำสหกฝพมรไไบนหชยดนไวดดงฃขาอสพนหบำบแปรวไ ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก
    #377
    0
  2. #353 Kankao94 (@Kankao94) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 09:40
    กูกลัว-แล้วเนี่ยยยยย
    #353
    0
  3. #268 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 15:38

    กลัวใจว่ามันจะกลายเป็นจำเลยรักอีกรอบ อ๊ากกกก ไม่น้าาา

    #268
    0
  4. #200 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 10:20
    โอ้ยยยยย ได้โปรดอย่าโกรธมาก กลัวใจเอี๋ยนซูจริงๆให้ตายเถอะ
    #200
    0
  5. #167 luhan7_lulu (@luhan7_lulu) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 23:29
    หลอนนนนนน
    #167
    0