war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,673 Views

  • 392 Comments

  • 1,265 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,045

    Overall
    19,673

ตอนที่ 25 : บทที่ 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1808
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            เพียงได้ยินเสียงนั้น หัวใจของซูยีแทบบินหาย เมื่อหันหน้าไปตามเสียงก็พบว่าหวางเอี๋ยนซูยืนพิงประตูอยู่คล้ายกับหมดเรี่ยวแรง ศีรษะของจักรพรรดิ์หนุ่มก้มมองดาบเปื้อนเลือดในมือ แม้เลือดยังคงไหลออกจากบาดแผลที่ลำคอของซูยี และมือของซือน่งที่พันผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดจนชุ่ม สายตาของหวางเอี๋ยนซูก็ยังไม่เหลือบแลแม้แต่น้อย

            ซูยีไม่รู้ว่าจะพูดคำใดออกมา เวลาผ่านไป จนซือน่งฟื้นจากสลบ เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า หญิงสาวก็สงบเงียบไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ในห้องนั้นเงียบราวกับว่าถ้ามีเข็มตกลงพื้นสักเล่มก็คงจะได้ยิน หวางเอี๋ยนซูค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองซูยี นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ไม่สามารถอ่านได้ ซูยีจ้องกลับด้วยนัยน์ตาที่มุ่งมั่น

            ทั้งคู่จ้องตากันอยู่พักใหญ่ก่อนที่หวางเอี๋ยนซูจะเริ่มหัวเราะขึ้นมาก่อน “ซูซู ดวงตาของเจ้างามนัก ทำให้ข้านึกไปถึงวันที่เห็นเจ้าที่ห้องคุมขัง เจ้าไม่เคยเปลี่ยนแม้แต่น้อย แต่เป็นตัวข้าเองที่เปลี่ยนไป เปลี่ยนไปเป็น...เชื่อใจเจ้า ทั้งที่เจ้าบอกว่ายินยอมจะเป็นจักรพรรดินีของข้า แต่พอข้าปลดปล่อยทหารของเจ้า เจ้าก็ฆ่าตัวตายโดยไม่มีกังวลอะไร ฮา ฮา ฮา ช่างน่าขำเสียเหลือเกินที่ข้าหลงเชื่อคำโกหกพวกนี้”

            ซูยีมองหวางเอี๋ยนซูที่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะนั้นทำให้ซูยีรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจ “หวางเอี๋ยนซูเมื่อท่านพบว่าข้าวางแผนหลอกลวงท่าน ข้าไม่มีข้อแก้ตัวอะไรทั้งสิ้น ข้าเป็นบุรุษ ข้าไม่มีทางเป็นจักรพรรดินีของท่านได้”

            หวางเอี๋ยนซูหยุดหัวเราะก่อนจ้องหน้าของซูยีด้วยสายตาเย็นชา “สิ่งใดที่ข้าตัดสินแล้ว ข้าเองก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจ” จักรพรรดิ์หนุ่มหันไปทางซือน่งแล้วตวาดใส่ “ยังยืนอยู่ทำอะไรอีก จะให้โอกาสเขาฆ่าตัวตายอีกหรือ?”

            ซือน่งรีบขานรับแล้วเดินเข้าไปหาซูยี “นายท่าน ขออภัยที่ซือน่งเสียมารยาท” พูดจบก็จับอีกฝ่ายมัดมือด้วยแถบผ้าไหมยาว และนำก้อนผ้าไหมยัดในปาก ก่อนจะพาไปนอนบนเตียง ซูยีไม่ดิ้นรนขัดขืนเพราะรู้ดีว่าถึงทำไปก็ไร้ผล การที่หวางเอี๋ยนซูสามารถหยิบฉวยดาบโดยที่เขาไม่รู้ตัวนั่นก็แสดงว่าความเชี่ยวชาญในวรยุทธ์ของหวางเอี๋ยนซูนั้นเหนือกว่าเขามาก

            หวางเอี๋ยนซูใช้นิ้วหัวแม่มือกับนิ้วกลางจับคมดาบแล้วออกแรงปรากฏเสียง “เคร้ง” ดาบคู่ใจของซูยีก็หักออกเป็นสองท่อน จักรพรรดิ์หนุ่มโยนมันทิ้งอย่างไม่ไยดี แล้วออกคำสั่งกับซือน่ง “นำซือหลิวมารักษาบาดแผลของเขาให้ทันงานแต่งตั้งจักรพรรดินี เมื่อถึงวันนั้นทุกอย่างจะต้องพร้อม”

            ซือน่งมองที่ซูยีแล้วพูดตะกุกตะกัก “แต่...แต่เขา...”

            หวางเอี๋ยนซูมองหญิงรับใช้คนสนิทอย่างดุ ๆ แล้วยิ้มเย็น “เจ้าเป็นกังวลอะไร หรือกลัวว่าเขาจะฆ่าตัวตายอีก” พูดแล้วก็หันไปมองซูยีแล้วกล่าว “เจ้าคิดว่าถ้าไม่มีทหารพวกนั้นแล้วข้าจะหาวิธีอื่นมาขู่เข็ญเจ้าไม่ได้หรืออย่างไร” หลังจากพูดจบก็หัวเราะอย่างชั่วร้ายและหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

            เมื่อซูยีได้เห็นแววตาที่เย็นชาและเสียงหัวเราะที่บ้าคลั่งของหวางเอี๋ยนซู หัวใจของเขาจมอยู่ในห้วงแห่งความกลัว แต่บรรดาทหารของเข้าได้รับการปลดปล่อยไปแล้ว นอกจากนี้หวางเอี๋ยนซูเพิ่งจะย้ายเมืองหลวง ประชาชนก็ทำมาค้าขายอย่างสงบสุข จักรพรรดิ์ที่มีไหวพริบชาญฉลาดย่อมรู้ดีว่าไม่ควรเข่นฆ่าประชาชนผู้บริสุทธิ์ สิ่งเหล่านี้ซูยีคิดไว้ล่วงหน้าก่อนพยายามจะฆ่าตัวตาย เพราะนอกจากชีวิตของทหารและชาวเมืองฉีแล้ว เขาก็คิดไม่ออกว่าหวางเอี๋ยนซูจะใช้สิ่งใดมาเป็นเครื่องต่อรองบังคับกับเขา แต่ท่าทางของอีกฝ่ายก่อนที่จะเดินจากไปนั้นทำให้ซูยีรู้สึกไม่สบายใจ

            ซูยีนอนคิดวุ่นวายขณะซือหลิวทำแผลที่ลำคอเขา ซือหลิวพูดกับเขาหลายประโยคแต่ซูยีก็ไม่ใส่ใจปล่อยให้คำพูดนั้นเข้าหูซ้ายทะลุออกหูขวา

            ภายหลังที่หวางเอี๋ยนซูเดินออกมาจากห้องพักของซูยี จักรพรรดิ์หนุ่มก็เข้าห้องพระอักษรแล้วสั่งให้เหอเจิ้งเสนาบดีที่ดูแลกระทรวงยุติธรรมเข้าพบ ในใจของชายหนุ่มนึกย้อนไปถึงตอนที่ซือน่งเดินมาบอกเขาว่าซูยีมองตามหลังเขาจนลับหาย หัวใจของเขานั้นรู้สึกหวาบหวามราวกับได้น้ำทิพย์ชโลมใจ จนเมื่อซือน่งเดินกลับไปแล้ว เขาจึงตัดสินว่าจะไปพบซูยี แต่คาดไม่ถึงว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดได้ถึงเพียงนี้ เขาทุ่มเทดูแลซูยีด้วยความรักและเชื่อใจแต่กลับมีผลลัพธ์เป็นตรงกันข้าม ตอนนี้หัวใจของเขานั้นแตกสลายและเต็มไปด้วยบาดแผลฝังลึก

            เมื่อเหอเจิ้งมาถึงห้องพระอักษร หวางเอี๋ยนซูจึงออกคำสั่ง “เหอเจิ้ง ข้าให้เวลาเจ้าสามวันไปจับกุมตัวเพื่อนสนิทและญาติของนักโทษสงครามซูยีที่อยู่ในจงหยวนมาให้หมด นอกจากนี้ยังรวมถึงเพื่อนบ้านที่สนิทสนมถ้ามีผู้ใดหลุดรอดไปแล้วเจ้าไม่ได้จับมา ข้าจะตัดหัวเจ้า แต่การจับกุมตัวครั้งนี้ให้ทำอย่างสงบ ห้ามให้ประชาชนที่ไม่เกี่ยวข้องได้รู้ เจ้าเข้าใจหรือไม่?”

            เหอเจิ้งนั้นถูกปลุกมากลางดึก ไม่นึกว่าจะได้รับคำสั่งที่แปลกประหลาดขนาดนี้ แม้จะสงสัยแต่เมื่อมองพระพักตร์ขององค์จักรพรรดิ์เบื้องหน้าก็ไม่กล้ากล่าววาจาใด เสนาบดีเหอเจิ้งได้แต่รับคำสั่งไปปฏิบัติตาม เมื่อถึงที่พัก เขาสั่งให้บริวารทำใบรายชื่อคนใกล้ชิดซูยี วันถัดมาก็เริ่มต้นจับกุมคนพวกนั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #354 Kankao94 (@Kankao94) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 09:43
    โอยยยย ตายๆๆๆๆๆ
    #354
    0
  2. #269 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 15:41

    จะรักกันได้ยังไงละเนี่ย แงงงง

    #269
    0