war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,495 Views

  • 389 Comments

  • 1,255 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    867

    Overall
    19,495

ตอนที่ 36 : บทที่ 38

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1779
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            คลื่นความรู้สึกแปลกประหลาดจากเบื้องล่างที่ถูกนิ้วมือแข็งแรงแหวกผ่านเข้าไปนั้นแผ่กระจายไปทั่วทั้งร่าง ซูยีกำผ้าปูที่นอนจนข้อนิ้วซีดขาว มันเกิดขึ้นได้อย่างไร ทั้งที่ร่างกายถูกหยอกล้อลูบไล้มันกลับร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง หัวใจของเขาสั่นระรัวตอบรับทุกการเคลื่อนไหวของนิ้วมือแกร่ง หรือว่าข้าเกิดมาพร้อมกับร่างกายที่มักมากในกามารมณ์ แม้จะถูกกระตุ้นโดยบุรุษ...ก็ยัง...ตอบสนองอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

            ซูยีรู้สึกหวาดกลัวความคิดดังกล่าว ตามด้วยความดูถูกร่างกายของตน เขาตำหนิตนเองว่าที่พลาดโอกาสที่จะยุติความทรมานของตนเอง ในตอนนั้นถ้าเขากดดาบสู่ลำคอตนเองให้เร็วกว่านั้นเพียงเล็กน้อย เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น เขาก็อาจจะได้ตายไปพร้อมประเทศชาติที่ล่มสลายโดยไม่ต้องสัมผัสกับความอัปยศอดสูเหมือนเช่นในตอนนี้

            แต่เมื่อซูยีคิดไปถึงฐานะของหวางเอี๋ยนซูที่เป็นถึงองค์จักรพรรดิ์หนุ่มที่อายุยังน้อยและแข็งแรง มีสนมมากมายห้อมล้อม ความเชี่ยวชาญเรื่องเพศก็คงมีมาก จึงเปี่ยมไปด้วยทักษะและความชำนาญ หากเปรียบเทียบกับการต่อสู้ ซูยีก็เหมือนเด็กทารกไหนเลยจะสู้กับยอดฝีมือระดับปรมาจารย์เยี่ยงนั้นได้ เขาจะไม่ยินยอมหลงระเริงไปกับรสแห่งกามารมณ์ของอีกฝ่าย และไม่มีทางที่ยอมให้หวางเอี๋ยนซูได้ตักตวงความสุขจากร่างกายของเขาได้ คิดได้ดังนี้ก็เกร็งร่างกายจนริมฝีปากปริแตกด้วยคมฟันที่ขบกันแน่น

            หวางเอี๋ยนซูขมวดคิ้ว “ข้าพยายามช่วยให้เจ้าผ่อนคลาย ไฉนเจ้ากลับเกร็งแน่นกว่าเดิม ถ้าเป็นเช่นนี้คงต้องใช้วิธีนี้” พูดจบก็ลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะหัวเตียงเปิดลิ้นชักแล้วหยิบกล่องเล็ก ๆ ที่แกะสลักจากหยกสีเขียวสดใสขึ้นมา เมื่อเปิดออกพบว่าภาพในแบ่งออกเป็นสองชั้น หวางเอี๋ยนซูใช้นิ้วปาดขี้ผึ้งสีขาวออกมาเล็กน้อยแล้วเดินกลับไปที่ร่างของซูยี

            ซูยีพยายามบอกกับตนเองไม่ให้ใส่ใจ ทั้งหมดล้วนเป็นแค่ความทุกข์ทรมานทางร่างกายเท่านั้น แต่เมื่อหวางเอี๋ยนซูเริ่มต้นแทรกนิ้วที่เคลือบด้วยขี้ผึ้งเข้าไปภายในร่องเนื้อในที่ลับ ส่วนนั้นของซูยีเขมิบเม้มตอดรัดตามสัญชาติญาณหวางเอี๋ยนซูดันปลายนิ้วลึกเข้าไปอย่างช้า ๆ แล้วควงคว้านไปมา เขาค่อย ๆ ขยายช่องทางเล็กแคบนั้นทีละน้อยอย่างอดทนจนกระทั่งสามารถใช้นิ้วกลางสอดเข้าไปเคลือบผนังด้านในด้วยขี้ผึ้งจนทั่ว เมื่อมองไปที่ซูยีก็เห็นใบหน้านั้นบิดเบี้ยวด้วยความอับอายและเจ็บปวด ที่หน้าผากนั้นมีเหงื่อผุดเต็ม ริมฝีปากมีเลือดซึมจากการกัด แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ยินยอมให้มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปาก

            หวางเอี๋ยนซูลูบไล้ริมฝีปากของซูยีแล้วพูดเสียงเบา “ซูซู อย่าทำแบบนี้ เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องธรรมชาติ ไม่มีสิ่งใดที่น่าอาย หากเจ้าไม่สบายใจ ก็ให้คิดว่าเป็นข้าที่บังคับขืนใจเจ้า ครีมขี้ผึ้งที่ข้าใส่ไว้ในตัวเจ้านั้นมีสรรพคุณสองประการ ประการแรกเพื่อช่วยหล่อลื่นข้างในตัวเจ้า กับกระตุ้นให้เจ้าเกิดความต้องการ เพราะมีส่วนผสมของยากระตุ้นกำหนัด ถ้าเจ้ายังฝืนตัวเองเช่นนี้ ไม่เพียงแต่ร่างกายจะได้รับอันตราย  ในใจของเจ้าก็จะเจ็บปวดอีกด้วย” ขณะที่ฟังหวางเอี๋ยนซูพูด ภายในร่างกายของซูยีก็รู้สึกคันยุบยิบ หลังจากนั้นทั่วทั้งร่างก็รู้สึกร้อนรุ่มราวกับไฟสุม

            หวางเอี๋ยนซูจับตามองใบหน้าของซูยีที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงสดใส ก้านหยกที่กลางลำตัวของซูยีก็ลุกชูขึ้น หวางเอี๋ยนซูใช้มือรวบแท่งหยกลำน้อย ๆ ไว้ในมือ ทำให้ซูยีไม่สามารถหักห้ามอารมณ์ของตนเองได้อีกต่อไป เสียงครางหวานล้ำดังขึ้นแผ่วเบา หวางเอี๋ยนซูรู้สึกปิติยินดีเมื่อได้ยินเสียงครางจากปากของอีกฝ่าย เขาจึงเริ่มนวดแท่งหยกในฝ่ามืออย่างตั้งใจ แต่ทว่าความพยายามนั้นก็ไร้ผล เพราะซูยีที่แสนดื้อรั้นของเขาไม่ยอมส่งเสียงครางให้ลอดออกมาจากริมฝีปากงามอีกต่อไป นัยน์ตาคู่งามปิดแน่น จากผิวที่ขาวราวหิมะ บัดนี้กลายเป็นสีชมพู แม้ร่างกายจะถูกกระตุ้นจนแทบทนน้ำตาไหลอาบแก้ม แต่ซูยีก็ยังใจแข็งไม่ยอมผ่อนคลาย

            หวางเอี๋ยนซูก้มลงครอบจูบบนริมฝีปากของซูยี เขาสอดลิ้นผ่านเข้าในในโพรงปาก พัวพันกันอ้อยอิ่งเนิ่นนานก่อนจะถอนริมฝีปากออกแล้วไล่โลมเลียลงมาที่ปลายคาง หัวไหล่กลมมน จวบจนถึงยอดอกเม็ดงามสองข้างที่แข็งเป็นไต และเลื่อนต่ำลงไปจนถึงสะดือที่ประดับอยู่บนหน้าท้องแบนราบ

            “อะ...อา...” ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงซูยีครางออกมาถี่ ๆ พร้อมกับร่างกายที่กระตุกน้อย ๆ หวางเอี๋ยนซูสัมผัสความเปียกชื้นจากของเหลวสีขาวข้นในฝ่ามือ โดยไม่ต้องมองเขาก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขาปล่อยมือจากแท่งหยกของซูยี แล้วยกมือให้อีกฝ่ายได้เห็นคราบของเหลวนั้นพร้อมกับยิ้ม “ซูซู เจ้าเคยเห็นของตัวเองหรือไม่ ข้ารู้ว่าเจ้าไร้ประสบการณ์เพราะข้าแค่ลูบคลำมันไม่กี่ทีเจ้าก็ปลดปล่อยออกมาแล้ว หรือเจ้าไม่รู้จักแม้แต่การใช้มือระบายความใคร่”

            เมื่อได้ยินคำพวกพวกนั้น ซูยีแทบอยากจะโขกศรีษะกับกำแพงเพื่อฆ่าตัวตาย เขารู้สึกอับอายและแค้นเคืองจนหัวแทบระเบิด แต่ที่ทำได้ก็คือหลับตาของตนเองแน่น คล้ายกับนกกระจอกเทศที่ฝังหัวของมันลงไปในพื้นทราย ซึ่งการกระทำเช่นนี้ของซูยีกลับดูน่าเอ็นดูในสายตาของหวางเอี๋ยนซู อันที่จริงหวางเอี๋ยนซูอยากจะฉกฉวยโอกาสที่จะตักตวงความสุขจากร่างกายของซูยี ถ้าไม่คิดว่าเป็นครั้งแรกของคนที่เขารัก เขาคงจะเร่งแทรกตัวเข้าไปในร่างของซูยีอย่างตะกรุมตะกรามขาดความยับยั้งชั่งใจ ชีวิตที่เกิดมาเกือบสามสิบปีไม่เคยที่จะรู้สึกเช่นนี้กับใครมาก่อน แต่ตอนนี้ทั้งหัวใจเขาปรารถนาแต่ซูยี ไม่ใช่เพียงเพื่อระบายความใคร่ แต่ต้องการจะให้อีกฝ่ายมีความสุขความรักช่างมีอำนาจทำให้คนมัวเมาได้ถึงเพียงนี้

            มือใหญ่จับเรียวขางามทั้งคู่แยกออกจากกัน เผยเห็นดอกไม้งามที่ยังเบ่งบานไม่เต็มที่ ด้วยสรรพคุณของยากระตุ้นกำหนัดทำให้ปากช่องทางสีชมพูอ่อนนั้นขยับเคลื่อนไหวกระชับและผ่อนคลายเป็นจังหวะ

            ตัวยาที่หวางเอี๋ยนซูใช้กับซูยีนั้นมีสรรพคุณกระตุ้นกำหนัดไม่รุนแรงนัก แต่เพราะเขารู้ว่าเป็นครั้งแรกของซูยีเขาจึงต้องพยายามหาทางช่วยบรรเทาความเจ็บปวดที่ดีที่สุด ยาชนิดนี้ถือว่ามีฤทธิ์อ่อน ไม่เป็นอันตรายต่อผู้ที่ใช้ เพราะยากระตุ้นกำหนัดที่มีฤทธิ์รุนแรงจะทำให้คนถึงกับคลุ้มคลั่งด้วยความปรารถนา และสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไป

            แม้สรรพคุณของยาจะมีฤทธิ์อ่อนแต่ซูยีก็ยังรู้สึกว่าทั่วทั้งร่างรุ่มร้อนคล้ายตกอยู่ในกองเพลิง โดยเฉพาะจุดที่เคลือบทาไว้ด้วยยา ในร่องเล็กแคบภายในร่างของเขานั้นรู้สึกราวกับมีมดสองสามตัวเดินวนไปมา บางครั้งก็รู้สึกผ่อนคลายแต่บางครั้งก็รู้สึกคันยุบยิบ ขณะที่กำลังจะทนไม่ไหวนั้น ซูยีก็รู้สึกถึงวัตถุบางอย่างที่กำลังแทรกเข้ามาในร่าง มันสามารถรักษาอาการคันที่เกิดขึ้นให้หายไปได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #363 Kankao94 (@Kankao94) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 10:19
    เอิ้กๆๆๆๆๆ ตายตาหลับแล้วชั้น
    #363
    0
  2. #280 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 16:18

    อมกอมกอมกอมก ไม่นองเลือดก็ดีแล้ว นี่เหนือความคาดหมายนะเนี่ย

    #280
    0
  3. #207 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 12:39
    หลอกล่อ ปลอบประโลม ผ่อนปรน ทำไมละมุน แงงงง
    #207
    0
  4. #10 วัวพันปี (@witch-singsong) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 19:35
    งุ้ย..ค่อยสมกับตามเชียร์
    #10
    0