war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,720 Views

  • 395 Comments

  • 1,269 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,092

    Overall
    19,720

ตอนที่ 37 : บทที่ 39

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1814
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            หวางเอี๋ยนซูรู้สึกห่วงและเป็นกังวลว่าจะสร้างความเจ็บปวดให้กับผู้ที่นอนอยู่ใต้ร่าง เขาจูบอย่างอ่อนโยนที่หน้าผาก จมูก ริมฝีปากสีแดงสด ไล่ระเรื่อยมาตามลำคอ หัวไหล่กลม ไหปลาร้า และยอดอกสีแดง ทั้งนี้ก็หวังจะให้ซูยีรู้สึกคลายความอึดอัดและเจ็บปวดจากการถูกรุกล้ำเข้าไปภายในร่าง แม้ช่องทางคับแคบจะได้รับการขยายออกมาบ้างแล้วก่อนหน้านี้ อีกทั้งสรรพคุณของยาก็จะช่วยให้ช่องทางภายในร่างของซูยีเปิดรับการแทรกกายของเขาและไม่สร้างความเจ็บปวดให้กับซูยีมากเกินไป

            ตอนนี้แม้ในใจของซูยีก็ยังคงต่อต้านไม่สมยอม แต่ร่างกายกลับไม่ไว้หน้าเจ้าของ แต่เมื่อหวางเอี๋ยนซูดันสะโพกเพื่อนำความปรารถนาของตนเข้าสู่ร่างของอีกฝ่ายนั้นดูเหมือนซูยีจะเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาจึงดิ้นรน ตอนแรกหวางเอี๋ยนซูก็พยายามอดกลั้น แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ชายหนุ่มบอก “ซูซู อย่าขยับ” หลังจากนั้นเขาก็หน้ามืดตามัวไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ยกขาทั้งสองข้างของซูยีวางบนไหล่ทั้งสองข้างของตนก่อนจะออกแรงดัน และด้วยความลื่นของขี้ผึ้ง ทำให้ท่อนเนื้อถูกดันหายเข้าไปในร่างเกือบครึ่ง

            ซูยีร้องด้วยความเจ็บปวดแต่ก็สิ่งที่ผ่านเข้ามาในร่างกลับบรรเทาความคันที่กัดกินอยู่ภายในช่องทางลับ ดังนั้นแม้จะเจ็บปวดแต่ก็สร้างความรู้สึกหวามไหวจนร่างกายสั่นระริก ซูยีพยายามเตะเท้าวุ่นวาย “หวางเอี๋ยนซู วางเท้าลง วางเท้าลงเดี๋ยวนี้”

            หวางเอี๋ยนซูขยับตัวเข้าใกล้ซูยีมากขึ้น ทำให้ส่วนนั้นของเขาไถลเข้าไปในร่างของซูยีมากขึ้น ก่อนจะยิ้มให้และทำหน้าซื่อ “ซูซู เท้าของข้าตอนนี้อยู่บนเตียง จะให้ข้าวางลงที่ใดอีก หรือเจ้าจะให้ข้าเจาะรูที่เตียงเพื่อจะยืนบนพื้น แต่ถ้าข้ายืนแล้วก็จะยิ่งมีเรี่ยวแรงมากขึ้น แต่นี่เป็นครั้งแรกของเจ้า ข้าจึงไม่ได้ใช้ท่วงท่านั้น ต่อไปเมื่อพวกเราทำกันจนคุ้นชินแล้ว ก็สามารถทดลองทำด้วยท่วงท่าอื่นอีก ไม่เฉพาะท่ายืน ยังมีท่าที่เข้าทางด้านหลัง หรือมีเจ้าอยู่ด้านบน หรือท่านั่ง อีกหลายท่วงท่า และยังมีเทคนิคอื่นอีกมากมาย เจ้าต้องการทดลองหรือไม่”

            ซูยีโกรธจนแทบกระอักเลือดเมื่อได้ยินหวางเอี๋ยนซูพูดหยอกล้อเล่นลิ้น ด้วยเกรงว่าถ้าพูดอะไรออกไปแล้วจะถูกย้อนกลับมาอย่างนี้อีก ซูยีจึงสงบปากไว้ ทันใดนั้นซูยีก็รู้สึกว่าสิ่งแปลกปลอมขนาดใหญ่ที่เข้ามาอยู่ในร่างกายของเขาตอนนี้นั้นเริ่มปะทะกับบางส่วนในร่าง ก่อให้เกิดกระแสแห่งความสุขสมสั่นสะเทือนไปทั่วร่างกาย แท่งหยกของเขาพลันตั้งตรงอีกครั้ง แล้วของเหลวสีขาวก็พุ่งออกมาอย่างแรง

            ซูยีแทบไม่เชื่อสายตาว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นกับเขา เขาหลั่งมันออกมาอีกแล้ว และครั้งนี้ไม่ได้รับการกระตุ้นจากมือของหวางเอี๋ยนซูด้วยซ้ำ สวรรค์ หรือนี่จะเป็น...เป็น... “หวางเอี๋ยนซู ข้า...ที่แท้ข้า...ข้าเกิดมา...เกิดมาผิดปกติ ไม่เหมือนคนอื่น”ซูยีมองไปที่หวางเอี๋ยนซูเหมือนจะสารภาพผิด เสียงของซูยีนั้นสั่นด้วยความตระหนกและหวาดกลัว

            หวางเอี๋ยนซูเห็นนัยน์ตาของซูยีเศร้าหมองและไร้ชีวิตชีวา น้ำตาไหลทะลักออกมาจากดวงตาเป็นสาย หวางเอี๋ยนซูรู้ดีว่าซูยีภาคภูมิใจในความมีวินัยในตนเองที่เข้มงวดราวนักบวชของตัวเองยิ่งนัก แต่ซูยีนั้นไม่เข้าใจในเรื่องเพศรส เขาจึงปลอบโยน “ซูซู เจ้าไม่ได้ผิดปกติอะไร แต่ช่องทางด้านหลังของเจ้านั้นมีจุดที่เชื่อมต่อกับท่อน้ำของแท่งหยกของเจ้า เมื่อมันโดนสัมผัส เจ้าก็จะรู้สึกมีความสุข แม้เป็นนักบวชก็ยังไม่อาจทนต่อการกระตุ้นชนิดนี้ได้ เจ้าไม่จำเป็นต้องคิดมาก ถ้าข้าโกหกขอให้สวรรค์ลงทัณฑ์และโดนฟ้าผ่าตาย และถ้าเจ้าไม่เชื่อข้าก็ลองไปถามคนอื่น นักปราชญ์เมธีก็ยังกล่าวไว้ว่าความหิวและความต้องการทางเพศเป็นเรื่องธรรมชาติ เจ้าอย่าได้คิดว่าการมีเพศสัมพันธ์เป็นเรื่องสกปรกหรือน่าอับอาย”

            ซูยีมองหวางเอี๋ยนซูผู้ที่ตอนนี้กลายเป็นสามีอย่างตะขิดตะขวงใจ ในเวลานี้เขารู้สึกอับอายอย่างรุนแรง พลันนึกถึงคำพูดของสือเจิงเหอสหายสนิทที่ว่า “เมื่อมาถึงตอนนี้ไม่ว่าท่านจะชอบหรือเกลียดก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ทำไมถึงไม่ลดมาตรฐานที่ตั้งไว้ในใจ แล้วปล่อยให้ตัวเองมีความสุข” หรือนี่คือวิธีที่จะปลดปล่อยตนเอง โดยลอยไปตามกระแสน้ำแห่งอารมณ์ ละทิ้งความอับอายที่ถูกจับเป็นนักโทษสงคราม ละทิ้งความเกลียดชังที่ถูกทำลายแผ่นดินเกิด ไม่...ไม่มีทางที่จะให้เขาละทิ้งความคิดเรื่องพวกนี้ไป แล้วปล่อยไปตามอารมณ์ความรู้สึก แต่ทว่า...ทำไมเขาจึงรู้สึกว่าตอนนี้เขาไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้อีกแล้ว โดยเฉพาะร่างกายของเขาที่ตอนนี้ประสานเชื่อมอยู่กับหวางเอี๋ยนซู

            หวางเอี๋ยนซูบรรจงจูบและเลียน้ำตาของซูยี ก่อนกระซิบที่ข้างหู “ซูซู เด็กดื้อ ข้าไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไปแล้ว” พูดจบก็ดันร่างกายเข้าหาความหนึบแน่นเบื้องหน้าและกดอัดความต้องการอันใหญ่โตของตนไปจนสุดความยาว ก่อนจะเริ่มต้นเคลื่อนกายเข้าออก จนช่องทางในร่างของซูยีเริ่มขยายออก เขาเพิ่มแรงกดกระแทกแรงขึ้นและแรงขึ้น ตอนท้ายทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงเนื้อกระทบเนื้อ ผสานกับเสียงครางปนสะอื้นของซูยี

            ซูยีร้อนรุ่มไปทั้งตัวรู้สึกราวกับถูกไฟเผา ภายใต้การร่วมรักอย่างร้อนแรง สะโพกงามไม่อาจส่ายหลบแรงกระหน่ำจากหน้าขาอันเต็มไปด้วยพลัง หยดเลือดสีแดงไหลซึมออกมาจากช่องทางที่โดนครูดกระแทกราวกับเส้นด้ายสีแดง ซูยีพบว่าความเจ็บปวดนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความสุข ทำให้เขาไม่สามารถควบคุมตนเองได้ นอกจากนี้ดูเหมือนว่าเขาจะยินดีที่จะจมอยู่ในความเจ็บปวดนี้ด้วยซ้ำไป

            ร่างกายของซูยีตอนนี้ถูกหวางเอี๋ยนซูควบคุมอยู่ ประหนึ่งใบไม้ที่ถูกพัดพาไปตามลม เหมือนเรือลำน้อยที่อยู่ท่ามกลางทะเลบ้าคลั่ง บางครั้งก็ถูกโยนไปอยู่บนยอดคลื่นก่อนจะตกลงมาเพื่อถูกดันให้สูงด้วยแรงคลื่นลมอีกครั้ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #364 Kankao94 (@Kankao94) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 10:23
    โอยยยยยยย น้องคนซื่อแต่เก๊กหยิ่งกับคนชั่วยิ่งแต่เก๊กซื่อ
    #364
    0
  2. #281 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 16:21

    ต่ายแร้ววววววว กวทองกฟ่นยดายนำไ เกินคาดๆๆๆ แงงงงง

    #281
    0
  3. #11 วัวพันปี (@witch-singsong) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 19:38
    ..เกาะใต้เตียง เป็นจิ้งจกทึ่แอบดูเงียบๆ
    เอาไว้เมาท์กับสาวๆตระกูลซือ
    #11
    0