war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,865 Views

  • 395 Comments

  • 1,273 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,237

    Overall
    19,865

ตอนที่ 51 : บทที่ 53

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            ด้วยความหวังที่จะรีบไปจัดการเรื่องราวทั้งหมดก่อนที่จะสายเกินไป หยูคังจึงรีบเร่งเดินทาง แต่เดินทางไปได้สักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าม้าอยู่ด้านหลัง เมื่อหันกลับไปมองก็เห็นองค์รัชทายาทหวางเอี๋ยนโจวและองครักษ์ประจำตัวเสี่ยวหยางตามมาจนทัน ด้วยความตกใจจึงรีบลงจากหลังม้าเพื่อถวายความเคารพ ก่อนจะกล่าว “ร่างกายขององค์รัชทายาทมีค่ายิ่งกว่าทองคำหมื่นตำลึง ผู้น้อยสงสัยว่าพระองค์เสด็จมาที่นี่ด้วยเหตุใด”

            หวางเอี๋ยนโจวบอกว่า “ข้าคิดถึงพระมารดา จึงคิดจะติดตามท่านไปตามหาด้วย แม่ทัพหยูเชิญขึ้นม้า เราจะได้รีบไปตามหาพระมารดากัน”

            หยูคังกลับคิดในใจว่า “ถ้าให้เจ้าไปกับข้า แผนการข้าก็คงจะล้มเหลว” ดังนั้นจึงรีบปฏิเสธ “องค์รัชทายาทไม่จำเป็นต้องไปด้วยตนเอง พระองค์ต้องรักษาพระองค์เอง ไม่ควรนำตัวไปเสี่ยงภัย ถ้าเจ้ากบฏนั่น...”

            ก่อนที่หยูคังจะพูดจบประโยค ก็ถูกหวางเอี๋ยนโจวตะคอกใส่ “พูดจาเหลวไหล พระบิดายังไม่ปลดพระมารดาของข้าออกจากตำแหน่งจักรพรรดินี แต่เจ้ากล้าเรียกเขาว่าเป็นพวกกบฏ ลบหลู่เบื้องสูงไม่เกรงกลัวอาญาหรืออย่างไร ถ้าเจ้าให้ข้าตามไปด้วย เรื่องนี้ก็แล้วกันไป แต่ถ้าเจ้าปฏิเสธไม่ยอมให้ข้าไปด้วย ข้าจะบอกเรื่องนี้กับพระบิดา รับรองว่าข้าจะใส่สีตีไข่ให้เจ้าไม่ได้ผุดได้เกิดอีกเลย เจ้าก็รู้นิสัยข้าดี” พูดจบก็หัวเราะแล้วกระตุ้นม้าให้เดินผ่านหน้าหยูคังไป

            แน่นอนว่าหยูคังรู้ดีว่าราชาปีศาจน้อยตนนี้สามารถทำได้ตามที่พูด ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าที่จะปฏิเสธ หยูคังทำได้เพียงยอมค้นหาซูยีร่วมกับหวางเอี๋ยนโจวโดยดุษฎี หัวใจของหยูคังนั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าแผนการของเขากำลังจะล้มเหลว ทั้งที่อีกนิดเดียวก็จะสำเร็จแล้วแท้ ๆ หากเป็นไปตามแผน เมื่อเวลานั้นมาถึง บางทีหวางเอี๋ยนซูจะเป็นคนที่มอบความตายให้กับซูยีเอง

 ****

            ซูยีไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดแล้วหลังจากหมดสติเพราะฤทธิ์ยาสลบ เขาเริ่มได้สติรู้สึกตัวและพบว่าตนเองอยู่ในห้องโถงขนาดใหญ่และมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเฝ้ามองอยู่ ซูยีไม่รู้ว่าคนพวกนี้เป็นใคร แต่เมื่อคนพวกนั้นเห็นเขาตื่นขึ้นมาแล้ว ดวงตาของพวกมันก็เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยดูแคลน หนึ่งในนั้นพูดขึ้นมา “องค์จักรพรรดินี ผู้น้อยได้รับคำสั่งจากแม่ทัพหยูมาดูแลท่านให้ประพฤติตัวให้ดี แม่ทัพหยูบอกว่าเพื่อประโยชน์สุขของเพื่อนร่วมชาติของท่านแล้ว องค์จักรพรรดินีต้องให้ความร่วมมือแสดงละครกับพวกเรา”

            ซูยีถอนหายใจยาว ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าซือหยวนและหยูคังได้ดำเนินการกำจัดเขา เขาได้แต่คิดในใจว่าหรือนี่จะเป็นชะตาชีวิต เมื่อเป็นจักรพรรดินีแห่งจินเหลียว เขาได้รับการตำหนิจากปัญญาชนที่มีความจงรักภักดีต่อต้าฉี ตอนนี้เขาถูกจับและบังคับให้เขาทรยศหวางเอี๋ยนซู ประชาชนต้าฉีที่ส่วนใหญ่ชื่นชอบหวางเอี๋ยนซู ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมคนพวกนี้จึงต้องบังคับให้เขาทำแบบนี้

            แต่ตอนนี้เขาได้แต่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าต้องการให้ข้าแสดงบทบาทอะไร ซูยีเป็นเพียงคนธรรมดาผู้หนึ่ง หากชีวิตต่ำต้อยนี้สามารถทำให้เพื่อนร่วมชาติปลอดภัย มั่นใจได้ว่าข้าจะไม่หนีไปไหน จะรอให้หยูคังมาสังหารข้า”

            คนในห้องโถงต่างก็มองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ชายที่พูดตั้งแต่แรกก็พูดต่อ “แม่ทัพซูเป็นคนจริงสมดังคำล่ำลือ” พูดดังนั้นก็หันไปทางคนอื่น ๆ ในห้องแล้วกล่าว “เมื่อแม่ทัพซูยอมให้ความร่วมมือกับพวกเรา พวกเจ้าก็รีบไปตระเตรียม คาดว่าแม่ทัพหยูคงจะมาถึงในไม่ช้า” ก่อนพูดจบ ทุกคนก็ได้ยินเสียงมาจากถนน

            ตอนนั้นที่มุมถนน หวางเอี๋ยนโจวกำลังจ้องมองที่คนรับใช้ตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา “เจ้าบอกว่าหลังจากที่พระมารดาหลบหนีออกมาได้ เขาได้พบกับนายของเจ้าแล้ววางแผนก่อกบฏโค่นล้มจินเหลียวในบ้านหลังนี้อย่างนั้นหรือ”

            คนรับใช้ผู้นั้นกล่าวว่า “ผู้น้อยไม่กล้าโกหก เจ้านายของผู้น้อยจับตาดูคนรับใช้ทุกคนอย่างใกล้ชิด กว่าที่ผู้น้อยจะออกมาพบพวกท่านได้ก็ต้องติดสินบนยามเฝ้าประตูและโกหกว่าต้องรีบกลับบ้านเพราะมารดาของผู้น้อยป่วย แต่ผู้น้อยไม่กล้าที่จะโกหกองค์รัชทายาทและแม่ทัพหยูอย่างแน่นอน”

            หวางเอี๋ยนโจวหัวเราะเสียงเย็นแล้วกล่าว “ข้าคิดว่าพระมารดาคงจะอยู่ในบ้านหลังนี้จริง แต่การเจอกับเจ้านี้นับเป็นเรื่องบังเอิญอย่างคาดไม่ถึง แม่ทัพหยูแค่เริ่มค้นหาพระมารดา แล้วเจ้าก็ปรากฎตัว แม้ว่าเจ้าจะบอกความจริง แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพวกเราอยู่ที่ใด ดูเหมือนจะมีบางคนจัดฉากให้เจ้า”

            ทั้งคนรับใช้และหยูคังต่างก็ตกใจไม่แพ้กัน คนรับใช้รีบพูดกลบเกลื่อน “ผู้น้อยจะไม่รู้ว่าแม่ทัพหยูกับองค์รัชทายาทอยู่ที่ใดแต่นี่เป็นถนนไปที่สำนักงานนายอำเภอชุนเทียน เพราะผู้น้อยไม่กล้าไปที่พระบรมหาราชวัง จึงตั้งใจไปที่สำนักงานนายอำเภอชุนเทียนเพื่อรายงานเรื่องนี้ แต่ก็พบองค์รัชทายาทและแม่ทัพหยูก่อน จึงมารายงานพวกท่าน”

            หวางเอี๋ยนโจวพยักหน้า “ที่แท้เรื่องเป็นเช่นนี้ แม่ทัพหยู เจ้าเคาะประตู”

            หยูคังรีบรับคำทันที แล้วสั่งให้คนบุกทำลายประตูบ้าน หวางเอี๋ยนโจวพูดอย่างไม่พอใจ “ข้าบอกให้เจ้าเคาะประตู ทำไมจึงทำเกินคำสั่งข้า ถ้าพระมารดาตื่นตกใจจะทำอย่างไร”

            หยูคังรีบโน้มตัวลงคำนับหวางเอี๋ยนโจวแล้วกล่าว “คำสั่งขององค์รัชทายาทนั้น ผู้น้อยไม่กล้าขัด แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เหตุการณ์ปกติทั่วไป เพราะคนพวกนี้เป็นพวกกบฎ หากพวกมันได้ยินเสียงเคาะประตูและเห็นทหารในเครื่องแบบจำนวนมาก ก็จะรู้ตัวและหลบหนีไป องค์จักรพรรดินีนั้นมีความเชี่ยวชาญด้านวรยุทธ์สูง ถ้าหากหลบหนีไปได้ พวกเราก็ไม่รู้ว่าจะตามหาเขาได้อย่างไรอีก”

            แม้หวางเอี๋ยนโจวจะโกรธแต่ก็จนใจเพราะคำพูดของหยูคังก็มีเหตุผล จึงได้แต่เดินเข้าไปด้วยใบหน้าบูดบึ้งขัดเคือง ภายในบ้านกำลังมีการต่อสู้ ในกลุ่มคนพวกนั้นมีชายหนุ่มในชุดขาวกำลังต่อสู้อยู่กับบรรดาทหารจินเหลียว เสื้อคลุมของเขานั้นกระพือราวกำลังโบกบิน ทุกจังหวะการขยับกายและเคลื่อนไหวต่างก็สะกดให้ทุกคนตะลึงกับความสง่าและงดงาม เมื่อหวางเอี๋ยนโจวเห็นเขา ก็คล้ายกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบหัวใจอย่างรุนแรง “พระมารดา...ท่าน...” หัวใจขององค์รัชทายาทตัวน้อยเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานจนไม่สามารถเอ่ยคำพูดใดออกมาได้

            ซูยีหันกลับไปดู แต่ชายที่ผู้ด้านข้างกลับกระซิบบอก “องค์จักรพรรดินีควรตั้งใจแสดง ถ้าองค์รัชทายาทพบเห็นสิ่งผิดปกติ ท่านก็อย่าหวังว่าเพื่อนร่วมชาติของท่านจะมีชีวิตรอดแม้แต่คนเดียว” หัวใจของซูยีนั้นทั้งเคืองแค้นและเจ็บปวด แต่ก็ไม่มีทางเลือกได้แต่แสดงไปตามบทบาทที่ถูกบีบบังคับให้ทำ

            หวางเอี๋ยนโจวมองภาพตรงหน้าอย่างเลื่อนลอย รู้สึกราวกับว่าหัวใจของตนกำลังจมดิ่งลงไปในเหวลึก เหน็บหนาวและอ่อนแอจนแทบยืนไม่ไหว โชคที่เสี่ยวหยางสังเกตเห็นก่อนและรีบพยุงร่างขององค์รัชทายาทไว้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #295 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 17:37
    ฮืออออ เจ็บปวดอะ
    #295
    0