war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,720 Views

  • 395 Comments

  • 1,269 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,092

    Overall
    19,720

ตอนที่ 53 : บทที่ 55

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            ที่ห้องอาบน้ำขนาดใหญ่ในตำหนักมโนรมย์ เมื่อมองผ่านไอน้ำที่ลอยอยู่เหนือผิวน้ำพบว่ามีเงาร่างสองร่างนั่งโอบกอดกันอยู่ในสระน้ำ

            “ซูซู เจ้ายังจำการเผชิญหน้าครั้งแรกของพวกเราที่สระน้ำที่จินเหลียวได้หรือไม่” หวางเอี๋ยนซูพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ซูยีเอนกายพิงร่างกับอกกว้าง หลับตาและไม่ตอบอะไร ทันใดนั้นก็เอ่ยขึ้นมาว่า “หวางเอี๋ยนซู ท่านจะฆ่าข้า ก็อย่าอ่อนโยนกับข้าอีก” หัวใจของซูยีทั้งเจ็บปวดและทรมานเหมือนครั้งแรกที่เขาได้ยินว่าแผ่นดินต้าฉีล่มสลาย แต่ตอนนี้หัวใจของเขาเจ็บปวดและทรมานเพราะคนที่ทำลายแผนดินต้าฉี

            หวางเอี๋ยนซูไม่สนใจคำพูดของซูยี วักน้ำจากมือราดรดไปทั่วร่างกายของซูยี แล้วใช้มือลูบทำความสะอาดร่างกายของซูยีอย่างอ่อนโยนและตั้งใจ พร้อมกล่าวว่า “ตอนนั้นข้าประทับใจเจ้ามาก แม้จะรู้ว่าสู้ข้าไม่ได้ แต่เจ้าก็ยังดิ้นรนที่จะต่อสู้ เหมือนกับสัตว์ป่าที่ยอมสู้จนตัวตาย ทั้งที่ตอนนั้นเจ้ามีบาดแผลฉกรรจ์ และได้รับการทรมานจนถึงขีดจำกัดแล้ว ซูซู จิตวิญญานที่ไม่ยอมแพ้ต่อความตายของเจ้าในวันนั้นทำให้เรื่องอื่น ๆ เกิดขึ้นตามมาอีกมากมาย เจ้าเคยคิดหรือไม่”

            ซูยีถอนหายใจ แต่ก็ยังคงเงียบ ดูเหมือนหวางเอี๋ยนซูจะไม่ได้หวังให้ซูยีตอบคำถามนั้นจริง ๆ เขายังคงพูดต่อ “แต่ข้าในตอนนั้นโหดร้ายกับเจ้ามาก” เขาลูบเส้นผมของซูยีที่แผ่กระจายอยู่เหนือน้ำเบา ๆ แล้วยิ้ม “ซูซู ตอนนั้นข้า...ข้าทำให้เจ้าเจ็บปวดมากใช่ไหม?”

            “หวางเอี๋ยนซู...ข้าขอร้องท่าน...อย่าทำแบบนี้” ซูยีไม่สามารถควบคุมเสียงของตนให้เรียบเฉยได้อีก คำพูดที่เปล่งออกมานั้นเต็มไปด้วยอารมณ์สะเทือนใจ ซูยีรู้สึกว่าตนเองอ่อนแอจนต้องซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของหวางเอี๋ยนซูทำไมเขาเพิ่งรู้ตัวตอนนี้ ตอนที่เขากำลังจะต้องสูญเสียอีกฝ่ายไปตลอดกาล จึงได้รู้ว่าอ้อมกอดของหวางเอี๋ยนซูนั้นอบอุ่นและสบายมากถึงขนาดนี้

            หวางเอี๋ยนซูโอบร่างของซูยีไว้แนบกับอก ใบหน้าของชายหนุ่มเปียกชื้น แต่ไม่อาจจำแนกได้ว่าเป็นน้ำตาหรือไอน้ำจากสระ หลังจากนิ่งเงียบไประยะหนึ่ง เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ซูซู เจ้าบอกข้า มีใครใส่ความเจ้าใช่หรือไม่ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าจะหาทางช่วยเจ้า” อ้อมกอดนั้นแน่นขึ้นแน่นขึ้น ราวกับตื่นเต้นที่จะรอคำตอบจากอีกฝ่าย เพราะมันเหมือนเป็นความหวังสุดท้าย

            หัวใจของซูยีเริ่มที่จะมีความรู้สึกขัดแย้ง สิ่งนี้สร้างความประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เพราะหวางเอี๋ยนซูมักจะบอกกับเขาตลอดเวลาว่าการที่เป็นคนจิตใจอ่อนโยน ทำให้สามารถใช้ชะตากรรมของประชาชนร่วมชาติมาเป็นข้อต่อรองเพื่อบีบบังคับซูยีได้แต่เมื่อซูยีอยู่ในอ้อมกอดของชายผู้นี้ กลับทำให้ซูยีเกิดความลังเล ในหัวใจของซูยีเริ่มต่อสู้กันระหว่างความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะไม่ให้ชายผู้นี้ต้องทุกข์ทรมานเพราะซูยี กับการคุกคามของหยูคังและซือหยวนที่จะจบชีวิตเพื่อนร่วมชาติ

            ความเงียบของซูยีทำให้หวางเอี๋ยนซูเริ่มมีความหวัง เขาเชยคางของซูยีเพื่อจ้องเข้าไปในดวงตางดงามคู่นั้น หวางเอี๋ยนซูพยายามมองหาคำตอบที่จะซุกซ่อนอยู่ภายในนั้น ซูยีกลับหลับตาและพูดเน้นแต่ละคำอย่างชัดเจน “ไม่มีใครใส่ร้ายข้า หวางเอี๋ยนซู ท่านเองก็รู้แก่ใจดีว่าการทำลายแผ่นดินฉีทำให้ข้าคิดจะแก้แค้นอยู่ตลอดมา และความแค้นของข้านั้นไม่มีทางที่จะหายไปได้ มีแต่จะมากขึ้นทุกวัน” ในที่สุดเขาก็ไม่อาจละทิ้งชะตากรรมของคนร่วมชาติได้ พร้อมกับคิดในใจอย่างขมขื่น “หวางเอี๋ยนซู ข้านับว่าติดค้างหนี้ท่าน ถ้าชาติหน้ามีจริงข้าจะขอชดใช้ท่านภายหลัง ข้าไม่สนใจว่าชาติหน้าจะเกิดมาเป็นเพศเดียวกัน หรือเกิดมาเป็นศัตรูกัน ข้า...จะขอชดใช้ความรักที่ท่านมีต่อข้า”

            “ซูซู ทำไมเจ้าต้องหลับตา หรือเพราะเจ้าไม่สามารถบอกคำพูดพวกนี้ได้เมื่อเจ้ามองหน้าข้า?” หวางเอี๋ยนซูปล่อยซูยีออกจากอ้อมแขนด้วยความผิดหวัง เขารู้สึกว่าหัวใจของตนแหลกสลายไปแล้ว

            “หวางเอี๋ยนซู ข้าขอร้องท่านเป็นครั้งสุดท้าย” ซูยีลืมตาขึ้น แต่เมื่อเห็นว่านัยน์ตาของหวางเอี๋ยนซูกลับแปรเปลี่ยนเป็นเฉยชาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ หัวใจของซูยีคล้ายกับจะหยุดเต้น แต่ก็ยังฝืนพูดต่อ “ข้าขอร้องท่าน อย่าได้ระบายความแค้นของท่านที่มีต่อข้ากับประชาชนของต้าฉี มีเพียงข้าเพียงคนเดียวที่ทำความผิดในข้อหากบฏ ท่านสามารถลงโทษให้หั่นข้าเป็นพันชิ้นเพื่อระบายความโกรธ แต่ขอให้ปล่อยคนอื่นไป เพราะคนพวกนั้น...คนพวกนั้นเป็นผู้บริสุทธิ์”

            หวางเอี๋ยนซูลุกขึ้นยืนช้า ๆ ในที่สุดเขาก็ตื่นจากความฝัน ท้ายที่สุดซูซูก็ยังคงมีประชาชนต้าฉีในหัวใจ ในขณะที่ความรักของเขาที่มีต่อซูซูกลับต้องพบกับการทรยศเป็นสิ่งตอบแทน เขาเดินไปที่ม้านั่งหินอ่อนด้วยอาการเหม่อลอย เขารู้สึกว่าความเกลียดชังในหัวใจของเขาเริ่มเกิดขึ้น ความเกลียดชังนี้รุนแรงจนเขารู้สึกว่า แม้จะใช้วิธีการที่โหดร้ายทารุณที่สุดลงโทษคนที่อยู่ตรงหน้า ก็ไม่อาจลดความเกลียดชังในหัวใจลงได้ ดูเหมือนยิ่งรักมากเท่าใด ความเกลียดชังก็มีมากเท่านั้น เขาทรุดตัวลงนั่งอย่างสิ้นหวัง กระจกตรงหน้าสะท้อนให้เห็นเงาร่างของคนที่อยู่ด้านหลัง เรือนร่างสวยงามของซูยีที่ขาวราวหิมะ ผมสีดำยาวทิ้งตัวมาถึงหน้าอกและแผ่นหลัง ทั้งงดงามและมีเสน่ห์เหมือนกับปีศาจจิ้งจอกที่ล่อหลอกให้คนลุ่มหลง

            “ถ้าเจ้าไม่ต้องการให้ข้าระบายความเกลียดชังกับประชาชนต้าฉีของเจ้าแล้ว เจ้าจะต้องมีชีวิตอยู่เพื่อทนกับความเกลียดชังที่ข้ามีค่อคนพวกนั้น” หวางเอี๋ยนซูยืนขึ้น และหันไปทางนางกำนัลที่ยืนอยู่ “ใกล้จะเช้าแล้ว ช่วยเขาแต่งตัว...ให้เหมาะกับสถานะนักโทษอาญา นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่ข้าจะทำได้” เมื่อพูดจบก็ไม่หันไปมองที่ซูยีอีก ก่อนจะย่ำเท้าหนัก ๆ เดินออกจากห้องอาบน้ำ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #380 himarikui (@yada-fay) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 06:50

    ใช้50กว่าตอนได้โคตรเปลือง ตายไปตั้งแต่ฆ่าตัวตายครั้งแรกยังรู้สึกดีกว่าต้องมาอ่านวนลูป เฮ้อ

    #380
    0
  2. #346 TheBeen (@poppro) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:48
    โง่จนไม่น่าเป็นแม่ทัพได้อะ เอก
    #346
    0
  3. #345 TheBeen (@poppro) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:48
    โง่จนไม่น่าเป็นแม่ทัพได้อะ นายเอก
    #345
    0
  4. #184 Blackywink (@fiiw-xx) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 14:57
    อ่ะ ไม่ว่าฝ่าบาทแล้ว ซูซูทำไมโง่ ทำไมมมมม
    #184
    0
  5. #176 kkuunnngggg (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 14:06

    โมโหซูยีได้ไหม ทำโง่เง่านักหนาเนี้ย ถถถถถถ

    #176
    0