war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,918 Views

  • 395 Comments

  • 1,274 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,290

    Overall
    19,918

ตอนที่ 57 : บทที่ 59

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            หวางเอี๋ยนซูและสมเด็จพระชนนีต่างก็ชี้ชวนกันชมดอกบัวต่างสายพันธุ์ในบ่อและพูดคุยหยอกล้อกันก่อนที่จะเห็นซูยี คนทั้งคู่ต่างก็นิ่งตะลึงงัน ต่อมากระแสแห่งความโศกเศร้าก็แผ่กระจายออกมาจากก้นบึ้งในหัวใจของคนทั้งสอง ส่วนคนอื่น ๆ นั้นได้แต่มองภาพการพบกันของคนทั้งคู่ด้วยความอึดอัด หลายคนก็ก้มศีรษะหรือหันไปทางอื่น ไม่กล้าที่จะหายใจเสียงดังเกินไป ความเงียบนี้สงัดยิ่งนัก แม้ในสวนขนาดใหญ่แต่กลับไม่มีเสียงผู้คน สมเด็จพระชนนีเฝ้ามองคนทั้งคู่ด้วยสายตาเย็นชาแต่ไม่พูดอะไร

            ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานสักเท่าใด หวางเอี๋ยนซูพยายามบังคับตัวเองและรวบรวมความรู้สึก เขาถอนหายใจและหันไปพูดกับสมเด็จพระชนนี “พระมารดาที่นี่ไม่มีอะไรน่าสนใจนอกจากพวกดอกบัว พวกเราไปพายเรือในทะเสสาบดีหรือไม่?” พูดจบโดยไม่เหลือบแลสายตาไปทางซูยี เขาสั่งให้ซือน่งไปหาท่านผู้หญิงเจี่ยและสังให้เตรียมเรือ หวางเอี๋ยนซูระบายยิ้มทั่วใบหน้าและเดินด้วยฝีเท้าที่มั่นคงทุกย่างก้าว เพื่อแสดงให้ทุกคนได้เห็นว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรแม้แต่น้อยเมื่อได้พบกับซูยี แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าในหัวใจของเขานั้นขมขื่นจนไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

            ซูยีเองก็ไม่แตกต่างกันเมื่อเห็นหวางเอี๋ยนซูเดินผ่านไป เขารู้สึกเหมือนกับว่าหน้าอกของเขาถูกกดทับด้วยก้อนหินขนาดใหญ่ และถูกมัดไว้ด้วยผ้าฝ้ายจนแทบหายใจไม่ออก ซูยีพยายามรวบรวมสติให้ได้มิเช่นนั้นเขาคงอาจจะพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดของชายผู้นั้นและบอกความจริงทุกอย่าง

            ซูยียังคงยืนนิ่งที่จุดเดิม ภายในใจเต็มไปด้วยความปั่นป่วนวุ่นวาย แต่กุ้ยหลินใจร้อนรีบดึงแขนเสื้อซูยีแล้วพูดด้วยเสียงที่แสดงอาการเหยียดหยาม “เป็นอะไร? ทำไมถึงยังจ้องอยู่แบบนี้? เจ้าไม่ได้เป็นจักรพรรดินีของจินเหลียวแล้วทำไมถึงมององค์จักรพรรดิ์แบบนั้น หวังให้พระองค๋จะหลงเสน่ห์เจ้าจนยอมให้โดนหลอกอีกอย่างนั้นหรือ เจ้าประเมินองค์จักรพรรดิ์ของพวกเราต่ำไปแล้ว พระองค์มีพระสนมมากมายจะหาคนที่สวยขนาดไหนมาเคียงข้างก็ได้เป็นจักรพรรดินีอีกก็ได้ คิดว่ามีแต่เจ้าเท่านั้นหรือที่จะเป็นจักรพรรดินีได้” หลังจากพูดจบก็ลากตัวซูยีให้เดินไปตามทาง

            นับตั้งแต่ขาของซูยีพิการเขาจึงมีปัญหาในการเดิน เมื่อโดนลากจากกุ้ยหลิน เขาก็สะดุดหลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ซูยีได้แต่คิดในใจ “ใช่แล้ว ข้าจะมองเขาไปทำไมกัน คนผู้นั้น...ไม่ได้เป็นของข้าอีกแล้ว...เป็นข้าเองที่ปล่อยมือจากเขา เพราะข้าเลือกที่จะช่วยชีวิตพวกบัณฑิตเหล่านั้น ซูยีเอ๋ยซูยี นี่เป็นการตัดสินใจของตัวเจ้าเองที่จะเสียเขาไป ความรู้สึกคิดถึงและความปรารถนานี้คงจะเป็นบทลงโทษหนึ่งที่เจ้าสมควรจะได้รับ”

            ขณะที่เดินแยกจากกัน หวางเอี๋ยนโจวมองกลับไปที่ซูยี แต่เมื่อเด็กชายรู้ว่าสมเด็จพระชนนีไม่ได้เห็นใจซูยี และเกรงว่าจะทำให้พระบิดาทุกข์ใจมากขึ้น จึงพยายามบังคับตัวเองไม่ให้สนใจซูยี ต่อมาเมื่อทุกคนเริ่มทะยอยลงเรือ ทุกคนเริ่มชุลมุนวุ่นวาย หวางเอี๋ยนโจวจึงมองหาซูยี เมื่อเห็นซูยีและกุ้ยหลินเริ่มที่จะเดินจากไปเด็กชายก็ต้องร้องอุทาน แต่ก็รีบยกมือขึ้นปิดปาก แต่ดวงตานั้นไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป

            แต่เสียงอุทานนั้นก็ดังไปถึงสมเด็จพระชนนีและหวางเอี๋ยนซู เมื่อหันไปดูก็พบว่าหวางเอี๋ยนโจวนั้นกำลังมองมาที่ผู้เป็นพ่อด้วยน้ำตานองหน้า แต่ก็ไม่พูดอะไร หลังจากนั้นก็ชี้ให้เห็นภาพของซูยีที่กำลังจะหายไปจากสายตาด้วยนิ้วที่สั่นเทา

            หวางเอี๋ยนซูนั้นมีความเชี่ยวชาญในวรยุทธ์ระดับสูง สายตาก็ย่อมจะแหลมคมกว่าคนทั่วไป เมื่อสมเด็จพระชนนีมองไปที่ซูยีก็ไม่เห็นสิ่งผิดปกติ แต่หวางเอี๋ยนซูนั้นมองดูก็รู้ได้ทันทีว่าการเดินของซูยีนั้นผิดปกติ เพราะดูเหมือนว่าก้าวหนึ่งจะสั้นกว่าอีกก้าว เหมือนกับกำลังลากขาอีกข้างไปด้วย คิดได้สักครู่ก็พลันเข้าใจสาเหตุ ความเศร้าโศกในใจของเขาในตอนนี้ดูเหมือนว่าจะแบกรับไม่ไหวอีกต่อไป ทำให้เขาแทบล้มทั้งยืน ซือหยวนรีบเข้าไปประคอง หญิงสาวเคยคิดจะกำจัดซูยีเพราะเขาเป็นศัตรูที่ฆ่าพี่ชายของตนในสมรภูมิ แต่ในเวลานี้เมื่อเห็นความเศร้าโศกของผู้เป็นนายและเห็นเงาร่างโดดเดี่ยวและอ้างว้างของซูยี ซือหยวนเริ่มรู้สึกเจ็บปวด

            หวางเอี๋ยนซูค่อย ๆ ยืดกายขึ้นและมองไปที่ซือหยวน และพูดว่า “ข้าไม่เป็นไรแล้ว ไปกันเถอะ ซือน่งเตรียมเรือไว้ให้พวกเราแล้ว” พูดจบ กลุ่มคนก็ค่อย ๆ ทะยอยกันเดินไปขึ้นเรือ

            เมื่อเสี่ยวหยางผู้เป็นทั้งเพื่อนเล่นและองครักษ์ประจำตัวของหวางเอี๋ยนโจวเห็นสมเด็จพระชนนีและหวางเอี๋ยนซูเดินไปแล้ว แต่เจ้านายของตนยังคงมองตามซูยี เขาจึงดึงมืออีกฝ่าย “องค์รัชทายาท พวกเราไปกันเถอะ”

            หวางเอี๋ยนโจวเดินตามองครักษ์ตัวน้อยไปได้สองสามก้าวก็หมุนตัวกลับแล้ววิ่งไปทางทิศตรงกันข้าม ด้วยความตกใจเสี่ยวหยางจึงตะโกนเรียก ทำให้สมเด็จพระชนนีและหวางเอี๋ยนซูต้องมองตาม สมเด็จพระชนนีถอนหายใจอย่างหนักอกแล้วพึมพำ “เด็กคนนี้...” หลังจากนั้นก็มองไปทางบุตรชายของตนเพื่อดูว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร แต่หวางเอี๋ยนซูกลับยืนดูอย่างไม่ยินดียินร้ายแล้วเดินกลับมาพร้อมกับกล่าวว่า “ปล่อยเขาไปเถอะ”

            หวางเอี๋ยนโจววิ่งโดยไม่หันหลังกลับไปดู แล้วหยุดที่ข้าง ๆ ซูยีเพื่อหอบหายใจ เมื่อซูยีได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลังจึงหันกลับไปดู จึงเห็นว่าเป็นหวางเอี๋ยนโจวจึงหยุดเดิน กุ้ยหลินก็หันกลับมาดูด้วย เมื่อเห็นว่าเป็นองค์รัชทายาทก็หวาดกลัวจนเดินสะดุดและพูดว่า “ทำไมพระองค์ถึงได้เสด็จมาพระองค์เดียว พระองค์ไม่สมควรที่จะประพฤติเช่นนี้ ร่างกายพระองค์มีค่ามากกว่าหมื่นตำลึงทอง” พูดจบก็พยายามคว้าจับเด็กชาย

            หวางเอี๋ยนโจวยกกำปั้นขึ้นขู่พร้อมกับเขม้นมองไปที่กุ้ยหลิน ทำให้กุ้ยหลินไม่กล้าส่งเสียงอะไรอีก หวางเอี๋ยนโจวจึงมายืนต่อหน้าซูยี เขาเงยหน้าจ้องตาซูยีสักครู่กับทรุดตัวลงม้วนขากางเกงของซูยีขึ้น พร้อมกับพูดในลำคอ “ทำไม...ทำไมต้องเป็นแบบนี้ รักษาไม่ได้แล้วหรือ?”

            เมื่อเห็นหวางเอี๋ยนโจวเต็มไปด้วยความทุกข์ หัวใจของเขาก็เป็นเช่นเดียวกัน ซูยีก้มลงดึงร่างของหวางเอี๋ยนโจวขึ้นแล้วฝืนยิ้มกล่าวว่า “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ไม่มีค่าที่ท่านจะร้องไห้ อย่าลืมว่าท่านอยู่ในสถานะอะไร อย่าร้องไห้ด้วยเรื่องเล็กน้อยแบบนี้” คำพูดของซูยีสร้างอารมณ์หลากหลายให้เกิดในตัวของหวางเอี๋ยนโจว เด็กชายยืนขึ้นและมองตรงไปที่ซูยี ประกายตาในตอนนี้มีทั้งรัก เกลียดชัง เจ็บปวด เคารพนับถือ ผสมผสานกันจนยากที่จะอธิบายได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #338 angrymuse (@angrydada) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 13:33
    อยากกอดรัชทายาท เพราะผ.ใหญ่ สมองกลวงไม่กี่คน ทำเด็กที่ควรจได้มีช่วงเวลาให้สมกับเด็กต้องทุกข์ใจ แย่มาก
    #338
    0
  2. #300 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 18:00
    ซือหยวนกล้าพูดได้ไง ที่พูดมาก็คือแก้ตัวให้ตัวเองทั้งนั้น หาข้ออ้างให้ความต้องการของตนเอง
    #300
    0
  3. #75 t_mosuk (@t_mosuk) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 12:36
    หงุดหงิดซือหยวนมาก ทีตอนทำไม่คิด แล้วตอนนี้ทำมาแก้ต่างว่าไม่ได้ตั้งใจให้ฝ่าบาทรู้สึกแย่ หน้าไม่อายมากกก
    #75
    0
  4. #45 BokuMing (@mila-jane) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 19:47
    อยากให้รู้ความจริงซักที บีบคั้นมากกกก
    #45
    0
  5. #23 วัวพันปี (@witch-singsong) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 20:33
    บึบคั้นมาก
    #23
    0