war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,544 Views

  • 392 Comments

  • 1,257 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    916

    Overall
    19,544

ตอนที่ 7 : บทที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 154 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            หวางเอี๋ยนซูเห็นใบหน้าที่ไม่แยแสของนักโทษแต่ก็ไม่แสดงอาการหงุดหงิดเหมือนเช่นเคย สายตาขององค์จักรพรรดิ์หนุ่มมองกวาดไปทั่วร่างที่เต็มไปด้วยโลหิตจากบาดแผลนับไม่ถ้วนบนร่างกายอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะถึงปลายเท้า ร่างกายของซูยีแทบไม่มีส่วนใดที่สมบูรณ์ หวางเอี๋ยนซูพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ หันไปทางผู้คุมแล้วกล่าว “พวกเจ้าช่างเกียจคร้านไม่เชื่อฟัง ข้าเคยบอกแล้วว่าให้ทรมานเพื่อให้มันยอมจำนน ถ้าคนผู้นี้ตายก่อนยอมสวามิภักดิ์จะเป็นอย่างไร”

            หัวหน้าผู้คุมก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมทำความเคารพแล้วกล่าวรายงาน “กราบทูลฝ่าบาท พวกข้าน้อยไม่กล้าแม้แต่จะหักกระดูก บาดแผลที่เห็นเป็นเพียงภายนอกเท่านั้น อาจจะดูเหมือนรุนแรงและสร้างความเจ็บปวด แต่นักโทษผู้นี้มีร่างกายแข็งแรง ฝ่าบาทไม่ต้องเป็นกังวลว่าเขาจะสิ้นชีวิตจากบาดแผลพวกนี้”

            หวางเอี๋ยนซูพยักหน้าแล้วแย้มยิ้ม “นับว่าดี”

            องค์จักรพรรดิ์หนุ่มหันไปประจันหน้ากับซูยีอีกครั้ง เขาเห็นบาดแผลบนไหล่ที่โดนธนูยิงนั้นหายดีแล้ว เหลือเพียงแผลเป็นใหญ่เท่าเหรียญเงิน หวางเอี๋ยนซูจ้องมองใบหน้าขาวซีดของซูยีพร้อมกับเอื้อมมือแตะที่แผลเป็นตรงไหล่ พร้อมกับเอ่ยเสียงนุ่มนวล “เจ้ายังดื้อรั้น น่ารำคาญสิ้นดี ว่าแต่ตรงนี้ยังเจ็บอีกหรือไม่?”

            ร่างของซูยีสั่นสะท้าน แน่นอนว่าตอนนี้หวางเอี๋ยนซูกำลังเล่นเกมใหม่ เป็นการใช้น้ำเย็นเข้าลูบ ด้วยการโน้มน้าวให้เขาโอนอ่อน ซูยีไม่ยอมรับความสนิทสนมนี้ ร่างกายจึงมีปฏิกิริยาตอบสนองด้วยการเบี่ยงศีรษะออกไปด้านข้าง ริมฝีปากบางคำรามด้วยความโกรธและแสดงถึงความรังเกียจผู้ที่อยู่เบื้องหน้าอย่างชัดเจน

            หวางเอี๋ยนซูตะลึงและงงงวยกับปฏิกิริยาของเชลยศึก ตอนนั้นเองที่เขาได้เห็นต้นคอขาวที่ปกคลุมด้วยเส้นผมรุงรัง ดูเหมือนจะเป็นจุดเดียวในร่างที่ยังไม่ได้รับบาดแผลใด เขาสังเกตเห็นใบหูของอีกฝ่ายแดงขึ้นอย่างชัดเจน จักรพรรดิ์หนุ่มจึงระลึกได้ว่าซูยีนั้นเป็นชาวฉีซึ่งคนทางใต้เป็นพวกคร่ำครึตามธรรมเนียมขงจื้อไม่ชอบการถูกเนื้อต้องตัวกัน แต่หากเป็นทางเหนือแล้วถือว่าเป็นการให้เกียรติ ยิ่งโดยเฉพาะระหว่างผู้บังคับบัญชาและผู้ใต้บังคับบัญชาที่แสดงถึงความสนิทสนม แต่ในสายตาของคนผู้นี้ดูเหมือนจะคิดผิดแผกออกไป

            เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงชักมือออก พร้อมกล่าวอย่างแย้มยิ้ม “แม่ทัพซูช่างดื้อเสียจริง ถ้าต้องการเวลาเพื่อคิดใคร่ครวญ ข้าก็จะรอ” จักรพรรดิ์หนุ่มหมุนตัวกลับ แต่ซูยีรีบพูดทันที

“ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ชีวิตของซูยีอุทิศเพื่อประชาชนชาวฉีเท่านั้น เจ้าไม่จำเป็นต้องรอ”

            หวางเอี๋ยนซูยังคงเดินออกไปข้างนอกโดยไม่หันกลับไปมอง แต่ริมฝีปากก็ยังประดับด้วยรอยยิ้ม “ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าจะมอบตัวเจ้าให้ผู้คุมได้ฝึกฝนวิธีทรมาน เจ้านั้นมีร่างกายแข็งแรง ถ้าจะลองทัณฑ์ทรมานหนึ่งร้อยแปดสิบวิธีก็น่าจะทำได้” หลังจากพูดจบก็เดินจากไป ผู้คุมที่คุกเข่าอยู่จึงมีโอกาสได้หายใจโล่งอีกครั้ง

 ****

            พริบตาเดียวผ่านไปสิบวัน หวางเอี๋ยนซูที่ยังไม่ได้ข่าวการสวามิภักดิ์ของซูยีก็ยิ่งร้อนใจ เขาได้ชื่อว่าเป็นคนที่เหี้ยมโหดมากแต่ก็เปี่ยมด้วยสติปัญญา เขาใช้ทั้งการลงทัณฑ์ทรมานและการให้รางวัลเพื่อเกลี้ยกล่อมคนเพื่อมาเป็นพวกพ้อง กรณีหยูคังก็เฉกเช่นกัน แต่ในซูยีแล้วเขาพยายามเกลี้ยกล่อมหลายครั้ง ดูเหมือนอีกฝ่ายจะปิดตาปิดใจ เขาจึงต้องเปลี่ยนไปใช้วิธีทรมานให้ยอมรับ

            อันที่จริงแล้ว ความปรารถนาที่จะให้ซูยียอมสวามิภักดิ์เพื่อรับใช้เขานั้นเป็นความจริงเพียงแค่บางส่วน แต่ที่แท้จริงนั้น เขาต้องการอยู่เหนือผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นวีรบุรุษที่ชนะแคว้นจินเหลียวนับครั้งไม่ถ้วน การยอมสวามิภักดิ์ของคนผู้นี้จึงจะเป็นความภาคภูมิใจโดยแท้ แต่เมื่อเขาเห็นซูยีได้รับการทรมานกลับสร้างความหงุดหงิดใจ และยิ่งรู้สึกเคารพในความยึดมั่นของบุคคลผู้นี้

            หวางเอี๋ยนซูเงยหน้าขึ้นมองกระถางดอกกล้วยไม้ที่แขวนประดับที่หน้าต่าง ดอกกล้วยไม้นี้เป็นของหยูคัง องค์จักรพรรดิ์หนุ่มไม่ชมชอบดอกกล้วยไม้ เพราะคิดว่ามันบอบบางเกินไปและต้องใช้เวลาดูแลมากเกินไป แต่เนื่องจากเป็นของที่ได้จากหยูคัง พระองค์จึงจำเป็นต้องรับไว้ แต่ก็วางทิ้งไว้ที่หน้าต่างในวังหลวง น่าแปลกใจว่าดอกกล้วยไม้กระถางนี้กลับอยู่รอดจากฤดูหนาว แทนที่จะเหี่ยวตายแต่กลับออกดอกบานสะพรั่ง พระองค์พิศดูมันใกล้ ๆ เห็นดอกมีขนาดใหญ่เท่าถ้วยชา กลีบสีขาวอมชมพูให้ความรู้สึกถึงความงามที่น่ารำคาญใจของใครบางคน

            หวางเอี๋ยนซูลุกขึ้นยืนและเดินไปที่กระถางดอกไม้ ค่อย ๆ แตะมือสัมผัสกลีบดอกไม้อย่างระมัดระวัง รู้สึกถึงความนุ่มละมุนของมัน ความรู้สึกนี้กลับหวนประหวัดไปถึงหัวไหล่ของซูยี หัวใจของจักรพรรดิ์หนุ่มสะท้านเมื่อคิดว่ารอยแผลเป็นบนหัวไหล่มิอาจนำไปเทียบกับกลีบดอกไม้ แต่ช่วงลำคอของคนผู้นั้นขาวราวกับกลีบดอกไม้ ความคิดของชายหนุ่มหยุดลงเมื่อตระหนักว่าซูยียังไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อเขา บุคคลผู้นั้นห้าวหาญอหังการไม่ต่างจากกล้วยไม้ที่หายาก แม้จะพยายามคิดถึงเรื่องอื่นแต่ก็วนเวียนกลับไปสู่ซูยีทุกครั้งไป ความคิดที่วุ่นวายนั้นทำให้เขาออกคำสั่งให้ซือน่งนำเสื้อผ้ามาให้ผลัดเปลี่ยน และทั้งนายบ่าวก็เดินทางไปยังคุกหลวง

            ตอนที่ไปถึงนั้น การลงทัณฑ์ทรมานของวันนั้นได้สิ้นสุดลงไปแล้ว พวกผู้คุมเดินนำองค์จักพรรรดิ์และสาวใช้ไปยังห้องขังที่ซูยีนอนพับอยู่บนพื้นห้อง เรือนผมยาวรุงรังสีดำคลุมทั่วใบหน้า ร่างกายซูบผอม เสื้อผ้าขาดวิ่นจากอาวุธที่ใช้ทรมาน ผิวที่เผยให้เห็นเป็นรอยฟกช้ำ รอยแผลเป็น และส่วนที่อยู่ในร่มผ้าที่ไม่เห็นอีกนับไม่ถ้วน

            หัวใจของซือน่งรู้สึกเจ็บปวด หญิงสาวเบือนหน้าหนีไม่กล้ามอง แต่ก็รู้สึกประหลาดใจที่เห็นผู้เป็นนายใช้สายตาจับจ้องร่างตรงหน้าอย่างไม่วางตา นัยน์ตาคู่นั้นร้อนเร่าราวกับไฟที่กำลังปะทุ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 154 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #344 seobabyz (@seobabyz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:23
    แปลดีมากกๆๆ ขอบคุณครับ
    #344
    0
  2. #251 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 14:12

    อยากเอาชนะก็นับเป็นความสนใจอย่างหนึ่งนะคะ //วิ่งใส่ทุ่งลาเวนเดอร์

    #251
    0
  3. วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 06:41
    สองบุคลิกมากๆคนประหลาด
    #180
    0
  4. #156 luhan7_lulu (@luhan7_lulu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 13:59
    แปลดีมากๆค่ะ
    #156
    0
  5. #136 JAY-JM (@jai-j00) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 17:21
    โหดร้ายที่สุด อย่าทำอะไรท่านแม่ทัพพพพพ
    #136
    0
  6. #90 403 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 22:07

    รังเกียจความคิด

    #90
    0
  7. #46 seobabyz (@seobabyz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 01:57
    ขอบคุณผู้แปลมากจ้า อ่านละจะเปงลม 555
    #46
    0
  8. #28 supparwit (@supparwit) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 10:28
    จักรพรรดิ์ท่านทรงเป็นSสินะ
    #28
    0