war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,952 Views

  • 395 Comments

  • 1,277 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,324

    Overall
    19,952

ตอนที่ 70 : บทที่่ 72

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            “ซูซู...” หวางเอี๋ยนซูตื่นตระหนกกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ได้แต่นั่งนิ่งตัวแข็งจนกระทั่งซูยีล้มพับลงในอ้อมแขน จึงรู้สึกตัวตื่นจากภวังค์ ร้องคำรามลั่น “ซูซู...” แล้วกอดรัดร่างอ่อนแรงปวกเปียกของซูยีในอ้อมแขนพร้อมตะโกนเรียกราวกับคลุ้มคลั่ง “ใครก็ได้รีบมาที่นี่...ซือหลิว...ซือหลิวเจ้ารีบมา...ซูซูเจ้าเป็นอะไร เจ้าเป็นอะไร?”

             เลือดยังคงทะลักออกมาจากปากของซูยี หวางเอี๋ยนซูรีบยกมือขึ้นปิดปากของซูยี น้ำตาแห่งความหวาดหวั่นไหลรินพร้อมกับเสียงอ้อนวอนระล่ำระลัก “ซูซู...ซูซู...เลือดหยุดไหลเสียที ข้าขอให้เลือดหยุดไหลเดี๋ยวนี้” หวางเอี๋ยนโจว ซือน่ง และคนอื่น ๆ ก็รุดเข้าไปรุมล้อมซูยี ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น “ฝ่าบาท ได้โปรดเอามือออกเถิดเพคะ ให้นายท่านได้กำจัดเลือดที่ตกค้างอยู่ในร่างให้ออกมาจนหมดสิ้น” เป็นเสียงของซือหลิวซึ่งตอนแรกอยู่ในห้องด้านหลังเพื่อไปนำเสื้อคลุมมาให้ผู้เป็นนาย แต่จู่จู่ก็ได้ยินเสียงเรียกมาจากห้องโถง เมื่อมาถึงก็พบกับภาพตรงหน้า มองเพียงแว่บเดียว หญิงสาวก็สามารถปะติดปะต่อเรื่องทุกอย่างได้คร่าว ๆ ซือหลิวรีบเดินออกมาด้านหน้าเห็นสภาพของซูยีและเลือดบนเสื้อคลุมของหวางเอี๋ยนซู ใบหน้าของหญิงสาวก็ซีดเผือด เมื่อจับชีพจรที่ข้อมือของซูยีสีหน้าของหญิงสาวก็สลดลง

            เพียงแค่เห็นกริยาของซือหลิว ทั้งหวางเอี๋ยนซู ซือน่งและคนอื่น ๆ ก็สามารถเข้าใจได้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นเช่นไร หวางเอี๋ยนซูกอดร่างของซูยีแน่นขึ้น ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ดึงชายเสื้อของซือหลิวไว้แล้วมองหญิงรับใช้ด้วยสายตาที่บ้าคลั่งพร้อมกับพูดลอดไรฟัน “ไม่...ซูซูแค่อาเจียนเป็นเลือด ซือหลิว ข้าสั่งเจ้าให้รักษาชีวิตของเขา ข้ารู้ว่าเจ้าสามารถรักษาชีวิตเขาได้...ซือหลิว...”

            ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาดังขึ้น “หวางเอี๋ยนอย่าได้ทำเช่นนี้...” หวางเอี๋ยนซูรีบมองไปที่ซูยี เห็นรอยยิ้มเศร้าสร้อยจุดที่มุมปากเปื้อนเลือด ซูยียกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของหวางเอี๋ยนซูแล้วพูดเสียงอ่อนโยน “ทุกคนจะอย่างไรก็ต้องตาย ท่านอย่าเสียใจไปเลย มิเช่นนั้นเมื่อข้าไปแล้ว...ข้าก็ไปอย่างไม่สงบ” ซูยีมองไปรอบ ๆ เห็นหวางเอี๋ยนโจวที่ร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว ซูยีจับมือของเด็กชายแล้วกล่าว “อย่าร้องไห้ เจ้าควร...เจ้าควรรีบลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับข้าให้เร็วที่สุด...ในช่วงชีวิตของข้า...ข้าเป็นหนี้พวกเจ้าสองพ่อลูก...ถ้า...ถ้าเจ้าร้องไห้ให้กับข้า...ย่อมไม่คุ้มค่า...ยิ่งไปกว่านั้น...มันไม่ใช่...สิ่งที่คนจะเป็นกษัตริย์พึงจะทำ...”

            ถึงจุดนี้ซูยีก็หยุดและอ้าปากหอบหายใจ ทันใดนั้นเลือดอีกก้อนก็ทะลักออกมาจากปาก ในตอนนี้แม้จะมีคำพูดอีกมากมายที่ต้องการพูด แต่ก็ไม่สามารถพูดออกมาได้แม้แต่คำเดียว ได้แต่ถ่ายทอดผ่านดวงตา ซูยีมองหวางเอี๋ยนซูด้วยสายตาที่บอกว่าไม่เต็มใจที่จะจากไปแต่ก็ไม่สามารถห้ามชะตากรรมนี้ได้

            หัวใจของซือหลิวนั้นรู้สึกเจ็บปวด โรคที่ซูยีเป็นนี้หากอาเจียนในปริมาณมากขนาดนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ก็จะเสียชีวิตในที่สุด แต่เมื่อมองสายตาของซูยีที่ยังคงเข้มแข็งก็ตัดสินใจที่พยายามใช้ทักษะความสามารถที่มีอยู่รักษาเขา จึงรีบกล่าวอย่างรวดเร็วว่า “ฝ่าบาท ตอนนี้นายท่านหยุดอาเจียนเป็นเลือดแล้ว ให้รีบพาเขาขึ้นไปนอนบนเตียงที่ชั้นสอง เพราะต้องให้นายท่านนอนราบ ผู้น้อย...ผู้น้อยจะพยายามรักษาชีวิตของนายท่านอย่างสุดความสามารถ”

            หวางเอี๋ยนซูรีบอุ้มร่างของซูยีขึ้นเพื่อเดินไปยังชั้นสองของตำหนัก ทันใดนั้นบรรดาเสนาบดีต่างก็ก้าวมายืนขวางไว้ “ฝ่าบาทความผิดของซูยีนั้นร้ายแรงนัก สมควรตายด้วยซ้ำไป แต่เพราะฝ่าบาทที่ยกเว้นโทษตายให้เขา ตอนนี้เขาถูกรุมเร้าด้วยโรคร้ายแรงก็เป็นประสงค์จากสวรรค์ พวกเราวิงวอนให้ฝ่าบาทได้ทำสิ่งที่ควรกระทำเพื่อแผ่นดินของพวกเรา” ความหมายที่อยู่เบื้องหลังคำพูดพวกนี้ชัดเจนว่าซูยีสมควรตายแล้ว

            “พวกเจ้า...ถอยออกไป ข้าสั่งให้พวกเจ้า...ถอยออกไป” หวางเอี๋ยนซูจ้องมองไปทางเหล่าเสนาบดีต่ำช้าด้วยสายตาวาวโรจน์ดุจสุนัขป่า ซูซูของเขา ซูซูที่น่าสงสารของเขา เป็นเขาเองที่สั่งให้ลงโทษซูซูเพราะถูกบีบบังคับจากคนพวกนี้ เวลาของซูซูบนโลกใบนี้กำลังจะหมดลง แต่คนพวกนี้ก็ยังไม่ปล่อยให้เขาได้ทำตามที่ใจของตนต้องการ เขามองพวกเสนาบดีที่โค้งคำนับราวกับเคารพเชื่อฟังแต่กลับไม่ยินยอมเปิดทางให้เขา

            ความโกรธและหวาดวิตกทำให้หวางเอี๋ยนซูตะโกนออกมา “พวกเจ้า...พอใจที่จะเห็นเขาตายต่อหน้าใช่หรือไม่ เลิกกดดันข้าเสียที ถอยออกไป ข้าสั่งให้พวกเจ้าถอยออกไป ข้าไม่ต้องการเป็นจักรพรรดิ์อีกแล้ว ข้าไม่ต้องการบัลลังก์นี้แล้ว พวกเจ้าพอใจแล้วหรือไม่?” หวางเอี๋ยนซูก้มลงมองซูยีที่อยู่ในอ้อมแขน รู้สึกว่าหัวใจนั้นถูกหั่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เขาแนบใบหน้าของตนกับแก้มที่เย็นชืดของซูยี แล้วกล่าวว่า “ซูซู ข้าจะไม่เป็นจักรพรรดิ์อีกต่อไปแล้ว ข้าจะไปกับเจ้า ไปอยู่ในที่ที่มีเพียงข้ากับเจ้า ไปอยู่ด้วยกันในดินแดนที่เป็นนิจนิรันดร์ ไม่ต้องรับผิดชอบประเทศและประชาชน ไม่ต้องถูกจำกัดชีวิตจากเหล่าเสนาบดี...มีแค่ข้ากับเจ้า...”

            บรรดาเสนาบดีทั้งหลายต่างก็มองหน้ากัน แต่ก็ยังไม่มีผู้ใดหลีกทางให้ หยูคังและพระสนมหยินมองภาพตรงหน้าแล้วลอบคิดดีใจ ทันใดนั้นซือหยวนก็ก้าวออกไปข้างหน้า แล้วมองหน้าเหล่าเสนาบดีที่ถูกขวางทางพร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวาน “ท่านผู้ทรงเกียรติทุกท่านกรุณาหลีกทางด้วย สิ่งสำคัญในตอนนี้ก็คือรักษาชีวิตคน เมื่อความจริงถูกเปิดเผยแล้ว ฝ่าบาทจะคิดบัญชีกับทุกท่านในภายหลัง” เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดของหญิงสาว ต่างก็ไม่ทีท่าใดผิดปกติ ยกเว้นแต่หยูคังที่อยู่ในอาการตกตะลึง เขามองหน้าของซือหยวนอย่างถมึงทึง แต่ซือหยวนกลับไม่เหลือบแลอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

            “ข้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ให้ทุกคนถอยออกไป มิเช่นนั้นจะหาว่าข้าเลือดเย็นไม่ได้” หวางเอี๋ยนซูเงยหน้ามองคนเหล่านั้นอีกครั้ง น้ำเสียงที่พูดออกมานั้นเยียบเย็นและน่ากลัวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ตอนนี้เขาไม่สนใจสิ่งอื่นใดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นบรรดาข้าราชบริพาร หรือความผิดอาญาร้ายแรงใด ๆ สิ่งที่เขาสนใจตอนนี้มีเพียงซูซูเพียงคนเดียวเท่านั้น เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ซูซูได้มายืนเบื้องหน้าเขาอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน หากมีใครกล้าขัดขวางเขาก็จะฆ่าคนผู้นั้นทันที

            ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนั้นเอง สมเด็จพระชนนีก็ก้าวออกมา “ทุกคนถอยออกไป หรือว่าทุกคนคิดจะบีบบังคับให้องค์จักรพรรดิ์สละราชสมบัติ อย่างที่ซือหยวนพูด พวกเจ้าจะต้องถูกสืบสวนในภายหลังตอนนี้องค์จักรพรรดิ์อยู่ในภาวะที่โศกเศร้า ไม่จำเป็นที่พวกเจ้าจะต้องกดดันเขาให้มากไปกว่านี้ ข้าสั่งให้พวกเจ้าถอยออกไปเดี๋ยวนี้ หรือการที่องค์จักรพรรดิ์ต้องการรักษาชีวิตคนผู้หนึ่ง ทำให้พวกเจ้าคิดจะก่อจราจล”

            หลังจากที่เหล่าเสนาบดีมองหน้ากันสักพัก ในที่สุดก็ล่าถอยออกไป “ผู้น้อยไม่กล้า”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #220 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 21:47
    ขอให้ทุกอย่างไม่สายเกินไป เราอ่านมาถึงตอนนี้ ซูยีจะตายไม่ได้นะเฮ้ยยยยย
    #220
    0
  2. #124 galaxyxx (@mokomook) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 19:41
    นังซือหยวนมากอดที ขอบคุณที่คิดได้เอาวันที่น้องซูฉันจะตาย
    #124
    0