war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,875 Views

  • 395 Comments

  • 1,273 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,247

    Overall
    19,875

ตอนที่ 75 : บทที่ 77

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            ขณะนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน หวางเอี๋ยนซีจ้องมองอาหารกลางวันบนโต๊ะแต่กลับไม่รู้สึกอยากหยิบตะเกียบคีบอาหารรับประทานแม้แต่น้อย สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างเห็นคนผู้นั้นยังคงคุกเข่าท่ามกลางหิมะ ร่างกายถูกปกคลุมด้วยหิมะเป็นชั้นหนา แต่แผ่นหลังก็ยังยืดตรงแสดงถึงความมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้

            “องค์จักรพรรดินีที่แท้เป็นบุคคลชนิดไหนกัน ถึงทำให้มีคนยอมเสียสละได้ถึงเพียงนี้” หวางเอี๋ยนซีลอบถอนหายใจเบา ๆ เขาเองนั้นโหยหาความรักความอบอุ่นจากคนในครอบครัวนับตั้งแต่วัยเยาว์ แต่ก็ไม่ได้รับแม้เพียงเศษธุลี จึงไม่เข้าใจว่าเพราะสาเหตุใดพี่ชายที่ทั้งโดดเด่นและน่าภาคภูมิใจจึงยอมคุกเข่าต่อหน้าเขาเพื่อคนรัก หรือลืมไปแล้วว่าตนเองเป็นองค์จักรพรรดิ์ และลืมไปแล้วว่าหวางเอี๋ยนซีผู้นี้เป็นสิ่งอัปยศของราชวงศ์จินเหลียวที่ต้องปกปิดชาติกำเนิดไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้

            หญิงรับใช้ของเขาเดินเข้ามาหาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แล้วกล่าวว่า “องค์ชายไม่ควรให้องค์จักรพรรดิ์ทำเช่นนี้ อย่างน้อยพระองค์ก็เป็นจักรพรรดิ์”

            หวางเอี๋ยนซีจ้องหน้าหญิงสาวแล้วพูด “เขาเองเป็นฝ่ายที่มาขอร้องข้า แม้จะเกลียดชังข้าขนาดไหน แต่ก็คงต้องรอให้ข้ารักษาองค์จักรพรรดินีก่อนแล้วจึงค่อยฆ่าข้า” นัยน์ตาของเขามองไปที่นอกหน้าต่างอีกครั้ง ความรู้สึกผิดหวังเพิ่มมากขึ้น ได้แต่พ่นลมหายใจอย่างเย็นชาแล้วกล่าว “จักรพรรดินีผู้นั้นได้รับความรักมากมายขนาดนี้แล้วแต่ก็ไม่พ้นความตายอย่างนั้นหรือ”

            เขาหยิบถ้วยสุราบนโต๊ะและยกขึ้นดื่ม นัยน์ตาคู่นั้นรื้นด้วยหยาดน้ำตา ก่อนจะโบกมือไล่หญิงรับใช้ให้ออกไปแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะร้องไห้ “ทุกคนต่างก็ต้องการให้ข้าช่วยชีวิตคน แต่ยี่สิบกว่าปีมานี้ไม่มีใครที่คิดจะช่วยเหลือข้า ทุกคนรู้ว่าข้ามีทักษะการแพทย์แต่ไม่มีใครรู้ว่าข้าเรียนรู้เรื่องพวกนี้มาได้โดยวิธีใด นางกำนัลที่ดูแลข้ามาตั้งแต่ยังเยาว์นั้นดูแลเรื่องอาหารการกินเท่านั้นไม่ได้สนใจเรื่องอื่น ข้าใช้ชีวิตเพียงตัวคนเดียวไม่มีเพื่อน สิ่งที่ช่วยให้คลายเหงาก็มีเพียงการอ่านตำราแพทย์ที่พระมารดาของข้าทิ้งไว้ให้ ข้าอ่านตำรามากมายจนปวดตาและคลื่นไส้ ทั้งยังต้องฝึกฝนเทคนิคการฝังเข็มกับตัวเอง ทดสอบยาที่ตนเองปรุงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดมาก็หลายครั้ง คนพวกนั้นไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้”

            เมื่อได้ระบายอารมณ์ออกมาแล้ว เขายกขวดสุราบนโต๊ะขึ้นดื่มอึกใหญ่ก่อนจะยืนขึ้นและตะโกนออกไปว่า “หวางเอี๋ยนซู ถ้าอยากจะคุกเข่า ก็จงคุกเข่าต่อไป หายากที่ท่านจะมาหาข้าในวันนี้ เพื่อข้าจะได้จดจำใบหน้าท่านได้หากวันข้างหน้าเราได้พบกันอีก

            หวางเอี๋ยนซูคุกเข่าท่ามกลางหิมะเป็นเวลานาน ขาทั้งสองข้างแทบไร้ความรู้สึกแต่ก็ยังไม่เลิกล้มความตั้งใจ เมื่อได้ยินเสียงหวางเอี๋ยนซีตะโกนออกมา เขาได้แต่มองหน้ากันกับซือหนานด้วยความประหลาดใจ เสียงของหวางเอี๋ยนซีนั้นคล้ายกับเจือสะอื้น ทำให้จุดประกายความหวังขึ้นมาในหัวใจ หวางเอี่ยนซูพยายามเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรออกมาอีก แต่ภายในบ้านหลังน้อยกลับเงียบไป ประกายแห่งความหวังคล้ายกับมืดดับลง ใบหน้าของหวางเอี๋ยนซูแสดงความผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

            ซือหนานไม่สามารถทนต่อภาพตรงหน้าได้อีกต่อไป หญิงสาวใช้มือสัมผัสที่เท้าของผู้เป็นนายแล้วพบว่ามันเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง หวางเอี๋ยนซูเกรงว่าหวางเอี๋ยนซีจะไม่พอใจจึงไม่ใช้เสื่อรองที่หัวเข่า และด้วยความเร่งร้อนที่เดินทางมาทำให้หวางเอี๋ยนซูละเลยที่จะสวมเสื้อผ้าที่หนาหนัก ในเวลานี้อากาศหนาวเย็นและพื้นก็เย็นเฉียบ แม้ว่าซือหนานจะมีเสื้อคลุมกันหนาว แต่หวางเอี๋ยนซูก็ปฏิเสธที่จะใช้มันเพื่อหวังว่าความจริงใจของตนจะสามารถเอาชนะใจหวางเอี๋ยนซีได้ แม้ว่าเขาจะทนทุกข์ทรมานมากสักเพียงใดก็ไม่สำคัญเท่ากับการที่อีกฝ่ายยอมรักษาซูยี

            “ฝ่าบาทอย่าคุกเข่าต่อไปอีกเลย ถ้าฝ่าบาทคุกเข่าต่อไป ขาสองข้างของท่านอาจจะต้องพิการ” ซือหนานร้องไห้ พยายามดึงร่างของหวางเอี๋ยนซูให้ลุกขึ้น แต่หวางเอี๋ยนซูกลับมองหญิงรับใช้ด้วยสายตาดุดันและพูดด้วยเสียงเข้มว่า “ปล่อยข้า ข้าสั่งให้เจ้าปล่อย”

            ซือหนานทั้งเป็นกังวลและเกรงกลัวไม่กล้าที่จะขัดคำสั่งของผู้เป็นนาย น้ำตาของหญิงสาวไหลพรากเต็มใบหน้า หวางเอี๋ยนซูเหลือบมองหญิงรับใช้และลดเสียงให้นุ่มนวลลง “ซือหนานเจ้าไม่ต้องร้องไห้ เจ้ายังจำขาของซูซูได้หรือไม่ ข้าเป็นคนที่สั่งให้โบยตีจนขาของเขาหัก ทุกครั้งที่ข้ามองเห็นเขาเดิน หัวใจของข้าก็เจ็บปวดจนไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ ทุกวันนี้ข้าได้แต่ภาวนาขอให้สวรรค์ลงโทษข้า ถ้าขาทั้งสองของข้าสามารถแลกกับชีวิตของซูซู ข้าจะยินยอมแลกโดยไม่ลังเลหรือเสียใจ” หวางเอี๋ยนซูมองหญิงรับใช้คนสนิทแล้วกล่าวว่า “ข้าทำสิ่งนี้ด้วยความเต็มใจ”

            ซือหนานกลั้นสะอื้นแล้วพยักหน้า แต่ก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดใจมากขึ้นจนต้องหันหน้าไปทางประตูไม้แล้วคุกเข่าวิงวอน “องค์ชายรองโปรดเมตตาด้วย หากฝ่าบาทยังคงคุกเข่าต่อไป ขาสองข้างของพระองค์อาจจะพิการได้ ผู้น้อยวิงวอนท่านได้โปรดเมตตาด้วย” พูดจบก็โขกศีรษะกับพื้นราวกับเสียสติ หวางเอี๋ยนซูพยายามตะโกนสั่งให้หยุด แต่ซือหนานกลับไม่ยอมเชื่อฟัง

            ทันใดนั้นหวางเอี๋ยนซีก็เปิดประตูเดินออกมา และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นเดิมกับซือหนาน “ลุกขึ้น ถ้ายังคร่ำครวญแบบนี้ ข้าจะไม่รักษาองค์จักรพรรดินีของเจ้า” พูดจบก็หันไปมองที่หวางเอี๋ยนซูและยิ้มเยือกเย็น “แสดงให้ข้าดูว่าความรักของท่านต่อจักรพรรดินีนั้นจะล้ำลึกสักปานใด” พูดจบก็เดินกลับเข้าไปในบ้าน พร้อมกับรำพึงกับตนเอง “ขาจะพิการอย่างนั้นหรือ ดูเหมือนว่าความอดทนของท่านใกล้จะหมดลงแล้ว ท่านพี่หวางเอี๋ยน ข้าจะคอยดูว่าท่านจะล้มเลิกความตั้งใจเมื่อใด”

            หิมะตกหนักมากขึ้น หวางเอี๋ยนซีมองภาพของหวางเอี๋ยนซูที่คุกเข่ากลายเป็นมนุษย์หิมะ ใบหน้าของอีกฝ่ายนั้นถูกหิมะคลุมจนเห็นราง ๆ  บางครั้งร่างกายก็สั่นสะท้านจนหิมะร่วงจากร่าง หวางเอี๋ยนซีกำหมัดของตนเองแน่นและขบกรามจะแทบจะได้ยินเสียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่ก็ไม่สามารถช่วยให้น้ำแข็งในใจของเขาหยุดหลอมละลาย แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นพี่ชายเพียงแต่ในนาม ไม่เคยรับรู้ว่าเขาเป็นน้องชาย แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีความเกี่ยวพันทางสายเลือด แต่สำหรับคนที่ไขว่คว้าหาความอบอุ่นจากครอบครัวมาทั้งชีวิตเช่นเขา ก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่าหวางเอี๋ยนซูยังคงเป็นพี่ชายของตน

            “ฝ่าบาท พระอาทิตย์ใกล้จะตกแล้ว องค์ชายรองก็ยังไม่ใจอ่อน เขาคงไม่คิดช่วยเหลือนายท่านแล้ว” ซือหนานร้องไห้จนไม่มีน้ำตา แต่ไม่ว่าหญิงสาวจะพูดอย่างไร หวางเอี๋ยนซูก็ยังยืนยันที่จะคุกเข่าต่อไป ในใจคิดแต่เพียงว่า นี่เป็น...ความหวังสุดท้ายของซูซู ไม่ว่าอย่างไรข้าจะไม่มีวันล้มเลิก

            ในที่สุดประตูไม้ก็เปิดออก หวางเอี๋ยนซีก้าวออกมาพร้อมกล่องใบหนึ่งในมือ เขาเดินไปหาหวางเอี๋ยนซูแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าไม่รู้ว่าจักรพรรดินีของท่านอยู่ที่ใด หากท่านยังยืนและเดินได้ โปรดนำทางข้า”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #224 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 22:21
    เย้!!!!!
    #224
    0
  2. #172 Suphaphit13403 (@Suphaphit13403) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 14:21
    น้ำตาจะก๊อกแล้วจ้าร้องให้เเทบทุกตอน อือ
    #172
    0
  3. #72 BOBBY_BI (@13834609909089) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 22:52
    ร้องไห้มาหลายตอนมากๆ กลัว
    #72
    0