war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,709 Views

  • 392 Comments

  • 1,268 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,081

    Overall
    19,709

ตอนที่ 77 : บทที่ 79

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            แม้ซูยีจะคาดเดาไว้ล่วงหน้าในใจว่าองค์ชายรองที่มีทักษะการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมน่าจะเป็นองค์ชายที่เขาเคยพบมาก่อน แต่เมื่อเห็นหวางเอี๋ยนซีจริงก็ยังคงตกใจอยู่ดี ในขณะที่หวางเอี๋ยนซีพยายามรวบรวมสติแล้วมองที่ซูยีพร้อมขมวดคิ้ว “ที่แท้เจ้าเองที่เป็นองค์จักรพรรดินี ก่อนหน้านี้ข้าเคยให้คำแนะนำเรื่องการรับประทานอาหารให้เจ้าไปแล้ว เหตุใดอาการจึงเป็นเช่นนี้ ถ้าเทียบกับช่วงเวลาก่อนหน้านี้ที่อาการเจ้าดูย่ำแย่แต่ก็ยังไม่เป็นอันตรายถึงแก่ชีวิต แต่ตอนนี้กลับยิ่งเลวร้ายไปกว่าเดิมอีก” หลังจากนั้นก็เดินไปใกล้ซูยีและจับชีพจร สักพักก็ถอนหายใจแล้วพูดกับหวางเอี๋ยนซู “ข้ารู้ว่าท่านรักเขาอย่างแท้จริง แต่สงสัยว่าทำไมท่านจึงส่งองค์จักรพรรดินีไปทำงานที่โรงซักผ้าแทนที่จะส่งไปที่ตำหนักเย็น ทำไมท่านจึงเกลียดชังจักรพรรดินีของตนจนต้องสั่งลงโทษเช่นนั้นแต่ก็ยังขอร้องให้ข้ามาช่วยชีวิตของเขาเช่นนี้”

            หวางเอี๋ยนซูได้แต่ตอบว่า “เรื่องนั้น...ยากที่จะอธิบายในเวลาอันน้อยนิด ข้าหวังให้น้องชายที่ประเสริฐรีบใช้หัตถ์เทวดาของท่านช่วยรักษาชีวิตของเขาไว้ก่อน ส่วนเรื่องความสงสัยของท่านนั้น ข้าจะอธิบายในภายหลัง”

            หวางเอี๋ยนซีหัวเราะเยียบเย็นพร้อมกับคิดในใจว่า “อธิบายในภายหลังเช่นนั้นหรือ? ข้าเป็นคนให้ท่านคุกเข่าต่อหน้า แล้วข้ายังจะหวังมีชีวิตรอดอยู่อีกต่อไปหรือ” อย่างไรก็ตามหวางเอี๋ยนซีก็ไม่พูดสิ่งที่คิดไว้ในใจ เขาเปิดกล่องยาที่ถือมาแล้วหยิบขวดกระเบื้องใบหนึ่งออกมา เทยาออกมาสองเม็ดและให้ซูยีรับประทาน หลังจากนั้นก็เดินไปที่โต๊ะหนังสือที่อยู่ด้านนอกห้องนอนแล้วเขียนใบสั่งยาส่งให้คนไปจัดหามาให้ ก่อนจะเดินกลับไปในห้องแล้วพูดกับซูยี “แม้ว่าเจ้าจะหิวขนาดไหนก็ตาม ก็ห้ามรับประทานอาหารหรือดื่มน้ำ ข้าต้องตรวจสอบสมมติฐานของโรคก่อนจะดำเนินการรักษาต่อไป”

            ทุกคนแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง เพราะก่อนหน้านี้ซือหลิวทั้งป้อนยาทั้งฝังเข็มแต่ก็ไม่สามารถทุเลาอาการป่วยของซูยีได้ แต่เมื่อรับประทานยาสองเม็ดนั้น ซูยีกลับรู้สึกง่วงนอนขณะที่มือทั้งสองข้างเกาะกุมมือใหญ่ของหวางเอี๋ยนซูที่ทั้งให้ความอบอุ่นและสบายใจ สักพักก็หลับสนิท

            หวางเอี๋ยนซูยื่นมือรับผ้าชุบน้ำอุ่นจากซือน่งแล้วเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของซูยีอย่างอ่อนโยน หวางเอี๋ยนซีมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ แล้วกล่าวว่า “ข้าเห็นว่าเขานั้นผูกพันกับท่านมาก อาการของเขาในตอนนี้ไม่สามารถทุเลาไปได้นานมากนัก ต่อไปก็ต้องดูว่าภายในร่างกายเขานั้นมีเลือดออกตรงที่ใด ถ้าสามารถหยุดเลือดไม่ให้ไหลได้ ก็สามารถรักษาโรคนี้ให้หายขาดได้ ก่อนหน้านี้ข้าเคยพบเขาครั้งหนึ่ง ช่วงบ่ายของฤดูใบไม้ร่วงที่ผ่านมา ในตอนนั้นโรคของเขายังไม่มีอาการรุนแรงมากมายนัก ไม่เหมือนในตอนนี้ที่อยู่ในภาวะเลวร้ายอย่างที่สุด ข้าเคยเตือนเขาให้คอยดูแลเรื่องการรับประทานอาหาร ไม่คิดว่าเพียงช่วงระยะเวลาสั้น ๆ อาการของโรคกลับรุนแรงถึงเพียงนี้ อันที่จริงอาหารสำหรับทาสนั้นก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร ข้าเองก็รับประทานอาหารชนิดเดียวกันกับพวกทาสก็ยังแข็งแรงดีอยู่”

            เมื่อได้ยินหวางเอี๋ยนซีพูดเช่นนั้น หวางเอี๋ยนซูจึงพอจะได้ข้อสรุปได้ในใจ เขาพูดกับซือน่งด้วยเสียงอันเบาอยู่สองสามประโยค จากนั้นซือน่งก็รีบรุดเดินออกไป แม้ว่าสีหน้าของหวางเอี๋ยนซูจะไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม แต่ในใจนั้นคิดว่าคนที่ทำงานในโรงซักผ้าพวกนั้นต้องได้รับบทเรียนที่ปฏิบัติต่อซูยีเช่นนี้ ถ้าเขารู้ว่าใครที่ทำร้ายซูยีเขาจะไม่ปล่อยมันทิ้งไว้แน่นอน

            สมเด็จพระชนนีเสด็จกลับตำหนักของพระองค์เมื่อรู้สึกอึดอัดใจที่ต้องอยู่ร่วมสถานที่เดียวกับหวางเอี๋ยนซี องค์รัชทายาทหวางเอี๋ยนโจวที่เคยเฝ้ามองใบหน้าที่ซีดขาวราวกระดาษของซูยีอย่างไม่ละสายตา  บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นมาเฝ้ามองหวางเอี๋ยนซีและยิ้มแย้มกล่าวว่า “เสด็จอา หลังจากที่พระมารดาได้รับประทานยาแล้ว จะหายดีหรือไม่?”

            หวางเอี๋ยนซีมองที่เด็กชายครู่หนึ่ง หากคนที่ถามคำถามนี้เป็นหวางเอี๋ยนซู เขาคงจะสะบัดหน้าหนีและไม่ยอมรักษาซูยีให้อีกต่อไป แต่เมื่อเห็นหวางเอี๋ยนโจวยิ้มให้อย่างจริงใจก็กลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจทันที จึงกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ยาชนิดนี้เป็นตำรับพิเศษที่ข้าคิดค้นขึ้นมาเพื่อรักษาอาการของอาการอาเจียนเป็นเลือด ต้องแอบไปขโมยสมุนไพรหายากหลายชนิดมาจากห้องยาหลวง”

            เพราะคิดว่าอย่างไรเสียเมื่อรักษาอาการป่วยของซูยีแล้ว หวางเอี๋ยนซูคงจะฆ่าเขาทิ้งแน่นอน ดังนั้นหวางเอี๋ยนซีจึงพูดออกมาอย่างไม่ปิดบัง อีกประการเด็กชายก็เป็นหลานของเขาเพียงในนามเท่านั้นไม่มีความเกี่ยวพันทางสายเลือด แต่กลับทำตนประหนึ่งเป็นหลานแท้ ๆ ของเขา จึงได้แต่คิดว่าที่หวางเอี๋ยนโจวทำท่าทางสนิทสนมเช่นนี้ก็เพราะเห็นว่าเขาเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถรักษาชีวิตของซูยีได้ จึงทำดีต่อเขาเพื่อจะชักจูงให้รักษาซูยีต่อไปโดยไม่ล้มเลิกกลางคัน

            สำหรับหวางเอี๋ยนซูในเวลานี้ไม่ได้สนใจสิ่งอื่นรอบข้าง เฝ้ามองแต่ซูยีเพราะเกรงว่าถ้าตื่นมาอีกครั้งอาจจะอาเจียนเป็นเลือดออกมาอีก เวลานี้ท้องฟ้าเริ่มสว่างแล้ว แต่ทุกคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน ซือหยวนจึงจัดการผลัดเปลี่ยนเวรนางกำนัลชุดใหม่ให้เข้ามารับใช้แทนที่นางกำนัลชุดเดิม โชคดีที่ตอนนี้ซูยีไม่ได้อาเจียนเป็นเลือดอีกแล้ว ทุกคนจึงรู้สึกเบาใจ

            ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงขันทีส่งเสียงมาจากนอกประตู “กราบทูลฝ่าบาท ได้เวลาประชุมแล้วพะยะค่ะ เหล่าเสนาบดีต่างก็เฝ้ารออยู่ที่ท้องพระโรงแล้ว” หวางเอี๋ยนซูเหลือบมองที่ซือหลิว ทั้งสองคนรู้ดีว่าเหล่าเสนาบดีมาเพื่อรอฟังข่าว ถ้ารู้ว่าซูยียังคงมีชีวิตอยู่ ก็คงจะดำเนินการที่เรียกว่า “ขับไล่สิ่งชั่วร้ายออกจากองค์จักรพรรดิ์” อีก

            เมื่อคิดได้ดังนั้นก็บันดาลโทสะในใจและคิดว่า “ตอนนี้ข้ากำลังวิงวอนพระพุทธองค์ให้ดลบันดาลให้ซูซูปลอดภัย แต่คนพวกนั้นกลับต้องการเร่งให้ซูซูตาย นี่เพิ่งผ่านมาเข้าสู่วันที่สองนับตั้งแต่พระมารดาเคยบอกคนพวกนั้นว่าข้าจะจัดการเรื่องนี้ภายหลัง แต่คนพวกนั้นกลับพยายามบีบบังคับให้ข้า ดูเหมือนว่าข้าต้องจัดการบางอย่างแล้ว”

            หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นยืนด้วยอาการเยือกเย็นและพูดว่า “เมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงตอนนี้ ซือหยวนไปช่วยข้าแต่งตัว ข้าจะไปที่ท้องพระโรงเพื่อพบบรรดาเหล่าเสนาบดีที่แสนจะภักดีข้าเคยรับฟังความคิดเห็นของพวกเขาเพราะเห็นว่าถูกต้องเหมาะสม ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะเห็นด้วยกับเขาทุกเรื่อง”

            หลังจากแต่งกายเรียบร้อย หวางเอี๋ยนซูก็บอกกับคนในห้องนั้น “ดูแลเขาให้ดี ข้าจะรีบกลับมา” พูดจบก็เดินออกไปจากห้อง ซือหยวนรีบดึงตัวหวางเอี๋ยนโจวออกไปด้านนอกแล้วกระซิบที่ข้างหูเด็กชายสองสามประโยค นัยน์ตาของหวางเอี๋ยนโจวเบิกโพลง ใบหน้าแสดงความสงสัยต่อซือหยวน หญิงสาวหัวเราะอย่างขื่นขม แล้วไม่พูดอะไรต่อ ก่อนจะรีบเดินตามหวางเอี๋ยนซูไปที่ท้องพระโรง พร้อมกับรู้สึกเครียดเมื่อรู้ว่าในท้องพระโรงวันนี้อาจจะเกิดเหตุการณ์ที่สะเทือนฟ้าดิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #306 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 18:54
    ซือหยวนจะทำอะไรก็รีบทำได้แล้วมั้ง
    #306
    0
  2. #37 Pa'yom (@family_fa) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 17:39
    ยังไงก็ต้องรอดสินะ โถ่ถถ
    #37
    0