THE MUTED BOY [YAOI]

ตอนที่ 9 : CHAPTER 8 - HALLUCINATIONS - (3rd re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 ก.ย. 62

CHAPTER 8 – HALLUCINATIONS –

 

                    ศูนย์วิจัยพืชพันธุ์ทางการเกษตรและการปศุสัตว์ยังคงวุ่นวายเช่นทุกๆ วัน ฝ่ายประชาสัมพันธ์ชั้นหนึ่งของศูนย์วิจัยเป็นหน่วยเดียวที่คนไม่ค่อยให้ความสนใจนัก ผู้มาเยือนส่วนใหญ่มักเป็นคนที่รู้จักสถานที่เป็นอย่างดีอยู่แล้ว แต่สำหรับคริสโตเฟอร์ มันไม่ใช่ เขาตรงเข้าหาเจ้าหน้าที่สาวสวยวัยไล่เลี่ยกันซึ่งนั่งทำหน้าเซ็งงานอยู่

                    ใช่! เขารีบมากเสียด้วย จะเพราะอะไรน่ะหรือ ก็เขาหนีออกมาจากงานรับรางวัลน่ะสิ!

                    “ขอโทษครับ ผมต้องการมาติดต่อศาสตราจารย์อาซาอิ มิยูกิ ไม่ทราบว่าผมจะติดต่อท่านได้ที่ไหนครับ” ชายหนุ่มเอ่ยปากถามอย่างเร่งรีบ เสียงนุ่มๆ ของเขาทำเอาสาวคนนั้นหันมาทำตาประกายใส่

                    “อาจารย์มิยูกิมีคาบสอนที่มหาวิทยาลัยเขต 80 ถึงตอนบ่ายสาม คงจะมาถึงที่นี่ประมาณสี่โมงเย็นค่ะ” เจ้าหน้าที่สาวเปิดสมุดบันทึกรอเอาไว้แล้ว “ถ้าเป็นธุระด่วน ฝากเอาไว้ก็ได้นะคะ”

                    คริสโตเฟอร์เคาะนิ้วลงกับเคาน์เตอร์อย่างครุ่นคิด คงจะไม่ใช่เรื่องดีแน่ถ้าเขาเผยข้อมูลทางราชการออกไป เขากลับมาเผยรอยยิ้มกว้างให้กับเธอคนนั้น

                    “ให้เบอร์โทรศัพท์มือถือของอาจารย์กับผมได้ไหมครับ”

                    “ไม่ได้ค่ะ อาจารย์มิยูกิไม่อนุญาตให้พนักงานบอกเบอร์ก่อนได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรค่ะ”

                    “แต่ผมรีบมากเลยนะครับ ยกเว้นให้ผมเป็นกรณีพิเศษเถอะครับ”

                    สาวพนักงานคนนี้ทำหน้านิ่วกับคำขอสุดอันตรายต่ออาชีพการงานหาเลี้ยงปากท้องของเธอ “ถ้ายังไงฝากชื่อและเบอร์โทรศัพท์ติดต่อกลับเอาไว้ก็แล้วกันค่ะ เดี๋ยวฉันจะแจ้งให้อาจารย์ให้ทราบเองค่ะ”

                    “ก็ได้ครับ ขอบคุณมากเลยนะครับ”

                    ร่างสูงควักกระเป๋านามบัตรออกมา หยิบการ์ดใบเล็กสีดำขลิบขอบด้วยสีทองระบุชื่อนามสกุล และข้อมูลการติดต่อกลับส่งให้หญิงสาวประชาสัมพันธ์คนนั้นที่ตอนนี้ส่งสายตาวิบวับปลื้มอกปลื้มใจ เขาส่งยิ้มสง่าที่แฝงด้วยการดูถูกผู้หญิงที่ตาเป็นมันเป็นประกายเมื่อพบเจอผู้ชายก่อนจะหันหลังเดินลับจากไป

 

---------------------------------------------------------------------------

 

                    “หัวหน้ารู้รึเปล่าครับว่าทำอะไรลงไป”

                    เสียงตำหนิติเตียนของสมาชิกทีมทั้งสามดังขึ้นทันทีที่เจ้าของความสูงเกินมาตรฐานอย่างหัวหน้าทีม  คริสโตเฟอร์ แคมป์เบลล์เปิดประตูเดินเข้ามาในห้องของหัวหน้าหน่วยอาคามากิ ริทสึกะที่ตอนนี้นั่งยิ้มป้อนขนมเค้กให้เด็กหนุ่มร่างบางที่นอนกอดตุ๊กตาหมีตัวโปรดอยู่

                    เจ้าของร่างสูงพาตัวเองเดินฝ่าคำตำหนิเหล่านั้น ทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟายาวมุมห้อง สีหน้าเคร่งเครียดนั้นทำให้สามหนุ่มลูกทีมไม่กล้าที่จะพูดอะไรต่อ เขากุมขมับครุ่นคิดทบทวนข้อมูลทั้งหมดที่มีอีกครั้งหนึ่ง

                    ภรรยากับผู้ตายมีลูกชาย 2 คน ถูกใช้เป็นตัวอย่างทดลองมนุษย์สังหาร

                    มิโกโตะถูกพบในที่เกิดเหตุสภาพแขนขวาหัก มือซ้ายใช้การไม่ได้ ฉีกขาด และถูกข่มขืน ด้วยสภาพการณ์แบบนั้น มิโกโตะลงมือฆ่าศาสตราจารย์อาซาอิไม่ได้แน่ๆ หากแต่ว่าเด็กปริศนาคนนั้นกลับบอกว่ามิโกโตะเป็นคนฆ่า

                    ตกลงแล้ว เรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่??

                    สติของคริสโตเฟอร์ถูกชักลากกลับมาอีกครั้งเมื่อผิวนุ่มเนียนสัมผัสเข้ากับหลังมือกว้างของเขา เจ้าของร่างสีหิมะในชุดเสื้อเชิ้ตตัวบางยืนจับจ้องดวงตาสีฟ้าจางกลมใสแป๋วตรงเข้ามา สีหน้าของเจ้าหนุ่มคนนี้เต็มไปด้วยความกังวลและเป็นห่วง

                    เขาได้แต่คลี่ยิ้มจางๆ ออกมา เคลื่อนมือทั้งสองไปแตะข้างแก้มที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีกลีบกุหลาบชมพูอ่อนเพื่อคลายความกังวลของคนตรงหน้า ร่างสูงจับมือทั้งสองข้างที่เย็นเฉียบของมิโกโตะ กำมือคู่นั้นไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่าง

                    “ฉันไม่เป็นอะไรหรอก ขอโทษที่ทำให้นายไม่สบายใจนะ” คริสโตเฟอร์ค่อยๆ ดึงร่างนั้นลงมาอยู่ท่ามกลางอ้อมแขนอย่างเบามือราวกับพี่ชายที่อยากจะปลอบประโลมขวัญ “ขอบใจที่เป็นห่วงฉันนะ มิโกโตะ”

                    เด็กหนุ่มพยักหน้าน้อยๆ รับคำปลอบโยนของชายหนุ่มตรงหน้า ฝ่ามือเรียวบางคู่เล็กโอบรอบคอของคนตรงหน้าอย่างแปลกใจเล็กน้อย เขาโน้มตัวแนบกับใบหน้าโครงคมของร่างสูงที่ซบลงกับอกด้วยความเหนื่อยอ่อน สองมือก็ลูบไล้โคนผมท้ายทอยผ่อนคลายความตึงเครียดที่เขาสังเกตเห็นได้

                    รองหัวหน้าทีม 13 อาคามากิ ยูสึเกะที่กำลังพูดคุยกับพ่อของเขาหันมาเห็นก็รู้สึกหมั่นไส้กับภาพตรงหน้าเสียจนอยากแกล้ง เขาลุกขึ้นจากโซฟายาวโซนรับแขก เดินตรงเข้ามาดึงร่างเล็กให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาแทน นั่นทำให้ร่างสูงที่ถูกขโมยความอบอุ่นในอ้อมอกหันขวับตวัดขึ้นมามองใบหน้าโครงสวยของลูกทีมตัวดี

                    แต่แล้ว...

                    ริมฝีปากเรียวเนียนสีชมพูกลีบกุหลาบอันชุ่มชื้นของมิโกโตะถูกชายหนุ่มหน้าสวยช่วงชิงเอาไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างบางถึงกับครางร้องปฏิเสธเสียงหลง แต่เจ้าของจูบอันเร่งร้อนนั้นกลับไม่ยินยอมปลดปล่อยเรียวปากหอมหวานนั้นให้เป็นอิสระ ฝ่ามือทั้งสองไล้ไปตามรอยเว้าโค้งจากแผ่นอกบางไล่ลงไปทีละระยะเม็ดกระดุม เน้นปลายนิ้วสัมผัสแนบไปตามผิวขาวเรียบเนียนใต้ผ้าเสื้อเชิ้ตตัวบาง

                    ชุนกับจุนอิจิที่อยู่ในภาวะตกใจได้แต่หันมามอง เบิกตาโพลงโต ไม่เชื่อภาพตรงหน้าที่กำลังเกิดขึ้น พอๆ กับผู้บังคับบัญชา (พ่อของเขา) และหัวหน้าทีมที่อ้าปากค้าง

                    คริสโตเฟอร์รู้ดีว่าวัตถุประสงค์ของการทำแบบนี้คือยั่วโมโหเขา เขาก็พยายามทำใจเย็นแล้ว แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะต้องยื่นมือไปคว้าเอาร่างนั้นกลับคืนมาอยู่ในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง อ้อมกอดอุ่นของร่างสูงได้กลืนเอาร่างบางผิวสีหิมะเอาไว้อย่างไม่ยอมคืนแก่ใคร ถึงแม้จะยั้งใจเอาไว้มากเท่าไร มันก็หลบซ่อนความหงุดหงิดภายในที่เผลอปล่อยออกมาทางสีหน้าและคิ้วที่ขมวดปมแน่นเอาไว้ไม่ได้อยู่ดี

                    “ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่รึไงว่ามิโกโตะเคยผ่านอะไรมาบ้าง ยู!?” เขาเอ่ยปากขึ้นมาด้วยความเหลืออดก่อนกลับมามองมิโกโตะที่เขาดึงมากอดเอาไว้ภายในอ้อมแขนกล้ามสวย “นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

                    เด็กหนุ่มร่างบางได้แต่พยักหน้าน้อยๆ อยู่ในอ้อมกอด ฝ่ามือคู่เล็กจิกเข้ากับเสื้อโค้ทตัวนอก มือสั่นเทา น้ำตาหยดเล็กไหลซึมแผ่นอกคนตรงหน้าเป็นวงกว้าง แต่เพราะความหนาของเครื่องแบบจึงทำให้ชายหนุ่มไม่รับรู้ถึงบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น

                    ชุนที่เพิ่งสังเกตเห็นรอยยิ้มที่ผุดขึ้นมุมปากของรองหัวหน้าก็ได้รู้ตัวว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้คือแผนยั่วเสือร้ายอย่างหัวหน้าทีม 13 ‘THE DEATH’ เขาถึงกับเดือดดาลขึ้นมาไม่แพ้กับหัวหน้าของเขาเลย

                    “ถ้าเกิดมิโกโตะช็อกขึ้นมา จะทำยังไงครับ ทำไมรองหัวหน้าถึงเล่นอะไรไม่เข้าท่าแบบนี้ครับ!!” ชุนออกปากว่าเสียงเขียว ในตอนนี้เขารักมิโกโตะไม่ต่างจากน้องชายคนหนึ่ง การมารังแกมิโกโตะจึงเหมือนเป็นการกลั่นแกล้งคนในครอบครัวของเขา

                    “แค่แหย่เล่นเองน่า” ยูสึเกะออกปากตอบกลับ รอยยิ้มหวานนั้นไม่ได้รู้สึกสำนึกผิดเสียนิด “มิโกโตะไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อยนี่ เนอะ?

                    แต่คราวนี้ ร่างบางกลับไม่ได้ตอบอะไร อยู่นิ่งๆ ภายในอ้อมแขนของคริสโตเฟอร์ เขาหลับตาที่คลอไปด้วยน้ำตาชื้นแฉะก่อนจะจมดิ่งสู่นิทราอันยาวนาน

 

---------------------------------------------------------------------------

 

                    “มิโกโตะ นายรู้ใช่ไหมว่าถ้าอยากให้ฉันใจดีกับนาย ต้องทำยังไง”

                 เด็กชายร่างเล็กผอมบางเงยหน้าที่บอบช้ำเต็มไปด้วยรอยแผลถูกชกต่อยตบตีนับยี่สิบจุดขึ้นมามองไปยังต้นเสียงที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงเมตรดี ตอนนี้เนื้อตัวของเด็กน้อยสั่นเทาด้วยความหวาดผวายิ่งกว่าครั้งไหนๆ

                 โซ่ตรวนพันธนาการที่ตรึงรั้งร่างอันบอบบางที่ถูกปกคลุมด้วยเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งขาดเปื้อนเลอะเทอะไปด้วยเศษฝุ่นเศษดิน คราบเลือดและของเหลวนานาชนิดให้ไม่สามารถหนีไปไหนได้แม้แต่ก้าวเดียว

                 ร่างบางที่ถูกโซ่ตรึงรั้งติดกับเก้าอี้ไม้ตัวเก่าพยายามส่งสายตาอ้อนวอนชายร่างใหญ่ให้ปลดปล่อยพันธนาการนี้ออก ยอมแลกกับทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเขา แต่มันกลับไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลย เมื่อชายคนนั้นได้ตรงเข้ามาประชิด โอบลำท่อนแขนเข้าหาร่างผิวขาวฟกช้ำนั้นและพยายามใช้แรงทั้งหมดเพื่อนมอบสัมผัสอันน่ารังเกียจให้แก่เขา

                 ฝ่ามือคู่หนาที่น่าขยะแขยงลูบไล้ไปทั่วผิวขาวนวลอมชมพูใต้เสื้อตัวหลวม ริมฝีปากที่ร้อนรุ่มดังไฟแต่น่าสะอิดสะเอียนชิมรสภายในของเขา ความหนืดข้นของน้ำลายทำเอาร่างบางแทบอยากอาเจียน

                 “ก็ทำตามที่ฉันต้องการสิ ถ้าฉันพอใจแล้วฉันถึงจะปล่อยนาย”

 

---------------------------------------------------------------------------

 

                    ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของตำแหน่งหัวหน้าทีม 13 เปิดประตูห้องน้ำออกมาหลังจากล้างเหงื่อไคลจากความเหน็ดเหนื่อยในการทำงานทั้งวันออกไป ผ้าเช็ดตัวสีขาวหนานุ่มผืนใหญ่ถูกใช้บดบังเบื้องล่างเอาไว้ ส่วนผ้าขนหนูผืนเล็กก็ถูกไล้ไปตามร่างกายกล้ามสวย ขึ้นขยี้หัวเช็ดเส้นผมสีดำขลับเข้มดังนิลกาฬให้แห้งหมาด ดวงตาสีเพลิงคมกริบจับจ้องมายังร่างบางตัวเล็กที่ยังคงนั่งเงียบอยู่บนเตียงนอนไซส์ใหญ่พิเศษของเขาตั้งแต่ตอนกลับมาถึง

                    ร่างของมิโกโตะไม่ได้สั่นเทาเพราะหวาดกลัว หรือแข็งเกร็งเพราะความตื่นตระหนกแต่อย่างใด หากแต่นั่งนิ่งหันไปยังหัวเตียงซึ่งเป็นชั้นวางรูปเล็กๆ ที่ไม่มีแม้แต่รูปครอบครัว ทุกอย่างที่อยู่บนนั้นคือของใช้ส่วนตัวเท่านั้น ราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเป็นสิ่งสำคัญบนโลกใบนี้อีกแล้ว

                    “มิโกโตะ” คริสโตเฟอร์เรียกชื่อเด็กหนุ่มคนนั้นเบาๆ กลัวว่าเด็กคนนี้จะตกใจกลัวจนสติแตกไปอีก

                    ร่างบางผิวขาวเนียนภายใต้เสื้อเชิ้ตสีส้มตัวบางจ๋อยหันมาตอบรับเสียงเรียกของเขาช้าๆ ด้วยความมืดสลัวของห้องนอนขนาดกว้างของหัวหน้าทีมจึงทำให้มองไม่เห็นแม้แต่สีหน้าของเด็กหนุ่มคนตรงหน้า เขาได้แต่ประหลาดใจในท่าทีแปลกๆ นั้น

                    มิโกโตะหย่อนเท้าย่างลงกับพื้นพรมสีน้ำตาลเข้ม ค่อยๆ ก้าวฝีเท้าตรงเข้ามาหยุดตรงหน้าร่างสูงที่ยังคงยืนเช็ดผมอยู่หน้าประตูห้องน้ำที่พอจะมีแสงสว่างจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ส่องให้เห็นความเป็นไปรอบตัว

                    ทันทีที่แสงขาวสาดกระทบร่างขาวประดุจหิมะ ทุกอย่างที่น่าจะกระจ่างชัดกลับยิ่งสร้างความประหลาดใจให้กับคริสโตเฟอร์ เด็กหนุ่มคนตรงหน้าในตอนนี้ปลดเปลื้องร่างของตัวเองให้เขาได้เห็น ผิวขาวนวลราวน้ำนมอุ่น แผงอกบางเล็กน่าทะนุถนอม รวมถึงเบื้องล่างล่อตาล่อใจได้ปรากฏออกมายั่วยวนตัณหาที่ใกล้จะยากแก่การควบคุมของชายหนุ่ม

 

                    เสียงครางแห่งความเจ็บปวด และความขยะแขยงถูกเปล่งออกมาจากร่างบางขาวของเด็กชายตัวเล็ก เสียงร้องขอความช่วยเหลือเขาก็ไม่มี มีก็เห็นจะเป็นแรงอันน้อยนิดที่มิสามารถต้านกิเลสตัณหาอันแสนโสมมของชายคนตรงหน้าได้

                 “นายหนีฉันไม่พ้นหรอก จำเอาไว้ซะ!!

                 สายตาของร่างเล็กที่กำลังทรมานไม่ได้จับจ้องไปที่คนตรงหน้าซึ่งระบายความโสโครกของจิตใจใส่ร่างของเขา หากแต่เป็นเด็กชายอีกคนหนึ่งที่นั่งมองตรงมาทางเขาด้วยใบหน้าเฉยเมยราวกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ได้มีอยู่จริง เขาได้แต่ร้องไห้ครวญครางสารพัดเสียงที่ไม่มีวันได้ยินและประคองสติที่ใกล้จะหลุดลอยออกไปเอาไว้ เขายอมแลกทุกอย่าง แม้แต่ร่างกายของเขาเพื่อเด็กชายคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า

                 ขอแค่เขาเท่านั้น เด็กชายคนนี้ทนได้ทุกอย่าง

 

                    ชายหนุ่มถึงกับผงะ ก้าวถอยออกห่างร่างบางที่ตรงเข้ามา แต่ทันทีที่เรียวแขนนวลนิ่มทั้งสองโอบเอารอบต้นคออุ่นของเขา แผ่นอกอันแข็งแกร่งของเขาก็ได้สัมผัสถึงรสจูบอันแผ่วเบา ริมฝีปากเอิบอิ่มสีชมพูหวานบรรจงจุมพิตไปตามกล้ามท้องอันทรงเสน่ห์ของเขา

                    ปลายนิ้วเรียวยาวทั้งสิบกดแน่นที่ท้ายทอย บังคับร่างสูงให้โน้มตัวลงมา ก่อนมอบรสจูบหอมหวานประทับบนริมฝีปากเย้ายวนของคริสโตเฟอร์ที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้รับ ฝ่ามือคู่ใหญ่ทั้งสองไล้ไปตามบั้นเอว ลูบขึ้นในแนวสันหลังได้รูปของมิโกโตะ ลากไปจนถึงต้นคอ ใช้เรียวนิ้วทั้งห้าประคองมอบรสจูบอันเร่าร้อนบนริมฝีปากชุ่มชื้นนั้น ส่วนแขนอีกข้างก็โอบรัดลำตัวผอมบางให้แนบชิดกายของเขามากขึ้น

                    คริสโตเฟอร์ออกแรงทั้งหมดกดร่างบางเล็กให้จมลงกับเตียงหลังนุ่ม เริ่มบทเพลงรักอันร้อนแรงจารึกลงบนผิวขาวเนียนละเอียดยากจะหาใครเทียมของมิโกโตะอย่างไม่รอช้า

                    ฉันเสร็จเจ้าหนูนี่จริงๆ แล้วสินะ น่าสมเพชชะมัด

                    ฝ่ามือทั้งสิบอันทรงพลังคลืบคลานไปทั่วร่าง กัดกินความเย็นเยือกให้กลับกลายเป็นร้อนรุ่มดั่งไฟกัลป์แผดเผาร่างให้จมดิ่งลงกับบาปแห่งตัณหาทั้งมวล

 

---------------------------------------------------------------------------

 

                    หญิงสาวในชุดทำงานโยนโทรศัพท์มือถือลงกับพื้นโต๊ะด้วยความหงุดหงิด เธอถูกทำให้โมโหด้วยฝีมือของชายผู้เป็นคู่หมั้นอีกแล้ว!

                    ยามาชิตะ ชิโรคาวะ สาววัยทำงานที่ไต่เต้ามาถึงตำแหน่งหัวหน้าหน่วยในเวลาไม่ถึงสามปี ไม่พอใจกับการที่ต้องติดต่อหาคู่หมั้นของเธอในเรื่องงานด่วนแต่ปลายสายกลับไม่รับโทรศัพท์เสียอย่างนั้น เธอหันกลับมาหาลูกน้องแสนดีของเธอที่นั่งรอการตอบรับจากปลายสายเป็นเพื่อน แม้ว่ามันจะไม่จำเป็นเลยก็ตาม

                    ลูกน้องสาวสวยเอ่ยปากขึ้นมาเบาๆ เธอรู้แก่ใจว่าหัวหน้าใกล้จะระเบิดเต็มที “ใจเย็นๆ ก่อนนะจ้ะ ชี่จัง”

                    “ฉันใจเย็นอยู่แล้ว คางุยะ” ถึงแม้เธอจะพูดอย่างนั้น แต่น้ำเสียงเธอไม่ใช่เลยสักนิด “แต่ยังไงมันก็เจ็บใจอยู่ดี ทั้งๆ ที่มีฉันอยู่เป็นคู่หมั้นอยู่แล้วแต่พี่คริสกลับไม่สนใจจะดูแล แถมเอะอะอะไรก็เอาแต่เจ้าเด็กนั่น ให้ตายเหอะ!

                    “เธอหึง ฉันรู้ เลิกปากไม่ตรงกับใจได้แล้ว ชี่จัง ฉันรู้จักเธอมาตั้งหกปี คิดว่าท่าทางแบบนี้จะหลอกฉันได้รึไงจ้ะ”

                    “เป็นคนอื่นฉันจะไม่ว่าเลยนะ แต่นี่... เด็กคนนั้นที่อีกไม่ถึงสิบวันดีจะถูกสรุปว่าเป็นฆาตกร” ชิโรคาวะทิ้งตัวโครมลงบนเก้าอี้สำนักงาน พ่นลมออกจมูกด้วยความหงุดหงิดใจ “ว่าแต่ที่เธอบอกน่ะ จริงเหรอ”

                    “ก็เรื่องจริงน่ะสิ! ริวเซย์เป็นคนส่งข่าวมา” ทามากิ คางุยะ ลูกน้องคนสนิทสังกัดกองสืบราชการลับเอ่ยปากเสริมน้ำหนักข้อมูลที่เธอเพิ่งได้บอกหัวหน้างานไปเมื่อครู่นี้

                    ศาสตราจารย์อาซาอิเคยมีปากเสียงกับศาสตราจารย์โรบอตโต้ แต่หลังจากนั้นสองคนนั้นก็ออกไปฉลองการเปิดหน่วยงานพัฒนาจักรกลและมนุษย์สังหาร

 

---------------------------------------------------------------------------

 

                    “ตื่นแล้วเหรอ” เสียงนุ่มต่ำดังขึ้นข้างหูก่อนที่สัมผัสเจ็บแปลบเล็กๆ จะวิ่งผ่านเนื้อเนียนหลังใบหูขึ้นสู่สมองสั่งการของร่างบาง “หลับสบายไหม”

                    ชายหนุ่มเจ้าของเรือนร่างมีเสน่ห์กล้ามเนื้อแข็งแรงนอนตะแคงหันเข้ามา เท้าคางมองเด็กหนุ่มเจ้าของผิวสีหิมะเนียนนุ่มซึ่งยกท่อนแขนบางเล็กขึ้นมาบังแสงสว่างยามเช้าที่ส่องเข้าหน้า ฝ่ามือข้างที่ไม่ได้ใช้งานข้างใหญ่แตะลงที่ข้างแก้มอุ่นที่ตอนนี้ถูกแต่งแต้มด้วยสีกุหลาบทันทีเมื่อถูกสัมผัส เขาเผยรอยยิ้มกว้างแสดงความดีใจออกมา

                    ใช่ เมื่อคืน เด็กหนุ่มคนนี้เป็นของเขาอย่างสมบูรณ์เสียที

                    รอยจ้ำแดงบนเรือนร่างสีน้ำนมอุ่นเต็มไปทั่วจนยากจะปกปิด คิสมาร์กที่แสดงความเป็นเจ้าของบนผิวนี้สร้างความภูมิใจให้กับเขาเหลือเกิน เท่าที่เขาจำได้ ตรงต้นคอเป็นร่องรอยที่เขาชอบมากที่สุด เสียงครางหวานหูยังคงดังก้องกังวานอยู่ในความคิดเขาราวกับเพิ่งได้ยินมาไม่นานนี้

                    คริสโตเฟอร์ยกมือใช้ปลายนิ้วทั้งห้าแตะปลายผมสีมะฮอกกานีเส้นละเอียดที่ทิ้งตัวบนที่นอนหลังใหญ่ซึ่งพวกเขาทั้งสองได้ร่วมบรรเลงบทเพลงรักร้อนแรงกันเมื่อยามค่ำคืน ค้อมตัวลงใช้แผ่นอกอันแข็งแรงเย้ายวนแนบกับร่างบางของเด็กหนุ่มคนตรงหน้า

                    มิโกโตะไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด ปล่อยให้อ้อมแขนอุ่นนั้นลากเขาดำดิ่งสู่รสจูบเร่าร้อนและอ่อนหวาน ทุกอย่างที่เขาคิดจะใช้เพื่อต่อต้านชายหนุ่มคนนี้กลับไร้เรี่ยวแรง มิหนำซ้ำยังอ่อนระทวยแทบกายที่ร้อนรุ่มดังไฟ

                    ครืดดด...

                 นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่โทรศัพท์มือถือเข้ามาขัดจังหวะรักของพวกเขาทั้งสอง คริสโตเฟอร์มอบริมฝีปากเรียวนุ่มสุดเซ็กซี่ลงบดเบียดชิมรสไปทั่วร่างของเด็กหนุ่มที่ตอนนี้ทำได้เพียงแค่ครางเสียงหวานด้วยความหลงใหลในสัมผัสเหล่านั้น เขามองไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่ฉวยหยิบขึ้นมาได้ แต่ริมฝีปากนั้นยังคงประทับจูบอย่างเผ็ดร้อน สายตาเจ้าเล่ห์นั้นปาดอ่านชื่อสายเข้า แสยะยิ้มด้วยความสะใจ ก่อนโยนโทรศัพท์เครื่องนั้นลงกับพื้นพรมข้างเตียงทิ้งให้มันนอนสั่นสะเทือนอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งเงียบไป

                    ตั้ง 21 miscalls แล้วนี่ จะอีกสักครั้งจะเป็นอะไรไปล่ะ ชิโรคาวะ

 

 Re-write: 14 กันยายน 2562

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

244 ความคิดเห็น

  1. #240 kaohom_d (@kaohomd) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 17:48
    โอ้ยเรื่องจะเป็นไงต่อเนี่ย หน่วงมากT T
    #240
    0
  2. #218 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 04:17
    มิโกโตะช่วยพี่ซินะ

    โรบอตโต้นายทำอะไรกันแน่

    และแล้วก็โดนคริสต์งาบ

    #218
    0
  3. #192 mephii (@mephii) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 14:53
    มิโกโตะทำเพื่อช่วยพี่สินะ TT
    ตาแกนิน่าฆ่ามากกกกกกกก
    #192
    0
  4. #159 แกงส้ม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 14:39
    มิโกโตะ ทำเพื่อช่วยพี่อีกคนเหรอ
    #159
    0
  5. วันที่ 26 กันยายน 2555 / 15:26
    โรบอตโต้ฆ่ารึเปล่าน่ะ !!!
    ตอนนี้หวานร้อนแรงซ่อนเงื่อนงำจริงๆค่า 
    > <"
    #78
    0
  6. #67  αʟΘηzσ  (@godtattoo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2555 / 19:38
    โรบอทโต้เเหงซะ!!!

    #67
    0
  7. #59 SodaMemE (@nutree) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กันยายน 2555 / 19:28
    ถ้าให้เดา นายเอกคงโดนตาแก่เพื่อนพ่อข่มขืนมาหลายปี ยี๊ นักวิทยาศาสตร์บ้า  สงสานนายเอกมากๆ T^T

    นายเอกเป็นน้องเล็กใช่มะ เพราะงั้นอีกคนก็ต้องเป็นพี่สิ แล้วทำไมพี่ถึงไม่โดนอ่ะ แต่พี่กลายเป็นนักฆ่าโหดๆ T^T

    สงสานโฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
    #59
    0
  8. #51 ♀Lucky Devil♂ (@chocolit) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2555 / 04:10
    โรบ้อตโตสมควรตายยยย!!!
    แกใช่มั้ยที่ขมขื่นมิโกโตะนะ??!!

    #51
    0
  9. #27 lovecartoon1996 (@lovecartoon1996) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กันยายน 2555 / 16:46
    อ้ากกมิโกโตะน่าสงสาร แต่เราชอบแหะเอิ้กๆ
    #27
    0
  10. #19 CrueLPrincesS (@CrueLPrincesS) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 09:09
    มิโกโคะมั้งคะที่เป็นคนร้ายตัวจริง
    ไม่งั้นก็คนที่เป็นภรรยาผู้ตาย??
    #19
    0