เมื่อฉันเกิดใหม่เป็นตัวร้ายในโลกเกมส์จีบหนุ่ม​

ตอนที่ 1 : บทที่​ 1​ การพบเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 626
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    9 ธ.ค. 61

โลกใบนี้............มันชั่งเส็งเคร็ง​เสียจริง
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น....สำหรับฉันแล้ว
ขอแค่.....ขอแค่มีนายอยู่​ มันก็โอเคแล้วล่ะ
ถึงแม้ว่านาย...... จะไม่เคยสังเกตเห็น​ฉันเลยก็ตามที
นี่เหรอ? ที่เค้าเรียก​ว่า............ รักข้างเดียวน่ะ....



เอี้ยด!! โครม!!!

    เสียงที่แตกละเอียดของด้านหน้ารถยนต์​คันหนึ่ง
กับร่างที่นอนจมกอง​เลือด​อยู่​ด้านหน้าของรถยนต์​คันนั้น​  ร่างนั้นก็คือหญิง​สาววัย​ 20​ ปีต้นๆ​ ที่ชิ้นส่วนร่างกายของเธอไม่ครบสามสิบสองหรือก็คือ......พิการนั่นเอง...


นั่นคือฉัน.....ผู้ที่ต้องแบกรับอะไรหลายๆอย่า​ง​ ทั้งเรื่องที่ต้องคอยถูกกลั่นแกล้ง​จากพวกที่รังเกียจคนพิการ​แบบฉัน​  แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่เคยท้อจนกระทั่ง​ฉันสอบและได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัย​  และมีคนที่ชอบ​ แต่........จะเป็นไปได้ไง​ ก็เขาทั้งป็อป​หน้าตาดีและมีฐานะ​ที่ดี​ ซึ่ง​แตกต่างกับฉันอย่างสิ้นเชิง​ ก็ฉันทั้งหน้าตาขี้เหร่​ทั้งพิการ​ และจนมากด้วย​  และแล้วเขาคนนั้นก็มีแฟนจนได้


  ​ เห็นไหมล่ะ.... สุดท้ายฉันก็ต้องมานั่งร้องไห้อกหักอยู่คนเดียวตามเคย...... เฮ้อ.... ชีวิตของฉันจะมีอะไรดีบ้างไหมนะ.... และฉันก็ได้คำตอบ​แล้วด้วยว่า.....ไม่​ จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายของชีวิตฉัน...... คือถูกรถชนจนเละไปทั้งร่าง..... น้ำตาหยดสุดท้ายไหลลงอาบแก้มฉันก่อนวิญญาณ​ของฉัน​จะสลายไป.......

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


"อึก"     เอ๊ะ......ฉันยังไม่ตายหรอ? 

"ใครบอก....เจ้าน่ะตายแล้ว.." 

เสียงของชายปริศนา​ดังขึ้นที่ด้านหลัง​ของฉัน
เมื่อฉันหันไปก็ได้พบกับ.....ยะ... ยมทูต​!!!
ไม่สิ!​  ต้องเรียกว่าท่าน​ยมทูต​สิ!! 

"เรียกข้าว่ากาล​ก็ได้....ว่าแต่...เจ้าเนี่ยแปลกดีนะ..พูดกับตัวเองอย่างกับจะเขียนนิยายยังไง​ยังงั้น" 

"อ่านใจคนได้หรอ!! "

" ก็ใช่น่ะสิ" 

อ่านใจได้ก็ไม่บอก!! 

"วะ...ว่าแต่ที่นี่ที่ไหน" 

"หืม... ก็โลกหลังความตายน่ะสิถามได้" 

"แต่ว่า....นี่มันเป็น......เหวลึกไม่ใช่หรอคะ"

ใช่แล้ว...ที่ๆฉันยืนอยู่คือเหวลึก... ที่ไม่รู้​ว่าลึกเท่าไหร่​ แต่ว่ามันลึกจนเงยหน้าขึ้นไปด้านบนแล้วไม่เห็นแสงสว่างเลย... มีแต่แสงสีแดงที่รอดออกมาจากพื้นแตกระแหง​ของพื้นข้างล่างที่ตอนนี้ตัว​ของฉันกำลังนั่งอยู่เท่านั้น..... อึก... 

ทำไมมันเหมือนกับว่่า....กำลังอยู่ข้างบนของนรกยังไง​ยังงั้น​แน่ะ... 


"ข้าขอไม่อ่านความคิดเจ้าจะดีกว่านะ...ข้าไม่ชอบอ่านนิยายหรอกออเจ้า--อะแฮ่ม! มะ..ไม่ได้ชอบหรอกนะละคร​พรรนั้นน่ะ....แต่ก็จริง...เราใกล้ถึงนรกแล้วล่ะ​หึๆๆๆ"


ฮั่นแน่​ ชอบดูบุพเพสันนิวาส​ก็ไม่บอก....แต่เดี๋ยว​นะ


"ห้ะ!!?  ฉันต้องตกนรกงั้นหรอคะ!" 

"เปล่าหรอก... เจ้าแค่ต้องไปคุยกับข้าหน่อย... และกับเธอคนนั้นด้วย" 

เอ๊ะ? ใคร?....... 
.
.
.
.
.
ตึกๆๆ

เสียงฝีเท้า​ที่ก้าวเดินอย่างสม่ำ​เสมอ​ของ... กะ.. กาล
แต่ตอนนี้ก็เขินหน่อยๆแฮะ​ เขินทำไมอ่ะเหรอ... ก็ตอนนี้ฉันไม่มีรถเข็นแถมตัวฉันยังพิการทางขาแล้วสุดท้ายกาลก็เป็นคนอุ้มอยู่นี่ไงเล่า!!!!!!!!! 


แต่คุณ​กาลนี่ก็.....หละ..หล่--  ขอโต้ดค้าบข้าน้อยไม่อยากตกนรกหรอกนะขอรับบบบบ​ 


แล้วไอ้สองข้างทางนี่ก็น่ากลัว​เหลือเกิน​ น่ากลัว​ยังไงน่ะเหรอ​ ก็มันมีแต่คนที่กำลังชดใช้​บาปอยู่น่ะสิ!! ถูก​น้ำร้อนกรอกปากบ้างล่ะ​

ลงกระทะทองแดงบ้างล่ะ​ ไหนจะปีนต้นงิ้วอีก!!! 
เห็น​แบบ​นี้​แล้ว​ไม่อยากทำบาปเลย​แหะ... 


เสียงของมนุษย​์เหล่านั้นคร่ำครวญ​อย่างโหยหวน​ มันดังก้องอยู่ในหูของฉัน​ จนจะต้องเอามือมาปิดหูนั้นไว้​ แต่ยังไม่ทันที่จะขยับแขน​ เสียงเหล่านั้นรวมถึงภาพของนรกอเวจี​อันแสนโหดร้ายก็ได้หายไป​ 


แปรเปลี่ยนเป็นสรวงสวรรค์​อันงดงามแทน​


ฟึ่บ

"ถึงแล้วล่ะ...." 


ท่านกาล... ไม่สิ​... กาล... หยุดอยู่ตรงหน้าห้องๆหนึ่ง
สภาพอากาศ​แตกต่างออกไปจากเมื่อกี้นี้​มากเลย
มัน... เย็นสบาย.... 


....เอ๊ะ.. วาปมาที่นี่เลยก็ได้นี่!! แล้วทำไมต้องอุ้มฉันให้เห็นนรกขนาดนั้นด้วยเล่า!! ​ นี่แกล้งกัน

เรอะ!!? 



"นี่แกล้งกันงั้นเหรอคะ!?" 



"อะไรกัน​ ข้าแค่หวังดี​ ไม่อยากให้เจ้าก่อเวรก่อกรรมไว้ ก็เท่านั้นเอง~"


กรอดดด!!! 



    ใจเย็นนะยายแพรว​ เขาคือยมทูต​ เขาสามารถลากคอฉันไปลงกระทะทองแดงได้​เลยหากฉันต่อยเข้าที่ใบหน้าของเขาตอนนี้... 


ฉันทำได้แค่เพียงสงบสติอารมณ์​ไว้แล้วเหยียบมันจมดินซะ.. ถึงจะไม่มีขาก็เถอะ... 



"เข้าไปกันเถอะ....เธอ​คนนั้น​คงรอนานแล้ว.." 

"อ่ะ.. ​ ค่ะ" 


แอ๊ด.... 

พอเปิดประตู​บานใหญ่​นั้นเข้า​ไป​แล้ว​ ฉันก็พบกับ..... 
หญิงสาวผู้หนึ่ง.... เธอนั่งอยู่กลาง​ห้องและหันหน้ามาทางพวกเราจึงทำให้ฉันได้เห็นหน้าเธอได้ชัดมาก
เธอมีใบหน้าราวกับเทพธิดา​ลงมาจุติ​ยัง....เอ่อ...โลก​ก็ไม่ใช่สินะ... งั้นข้ามๆ​  เธอมีดวงตาสีทับทิม​ และมีผมสีเงิน​ยาวเงางาม​  หุ่นของเธอเหมือนนางสาวไทยเลยแฮะ
ใบหน้าของเธอนั้นจิ้มลิ้มแต่ดู​มีเสน่ห์​  หรือรวมๆแล้ว​ล่ะก​็..... เพอร์เฟค!!! 

"เธอคือแพรวสินะ...."

"คะ​ ค่ะ!!  ฉัน! 'แพรว​พราว​  วิจิตร​สง่า'​ ค่ะ!!" 

"สวัสดี​เช่นกันค่ะ... ฉัน..'คริสตาย่า​  แกรนด์' ค่ะ​ ยินดี​ที่​ได้​รู้จัก​ค่ะ... และต่อจากนี้ไป​ ฉันขอฝากไว้กับคุณ​นะคะ....." 

อะไรของเธอ​กัน?  มะ.. ไม่เห็น​จะเข้าใจเลย? 

"ฉันขอมอบนี่ให้คุณ​ค่ะ..ความทรงจํา​ทั้ง​มีความสุข​และ​มีความทุกข์​ทรมาน​จะอยู่ในนี้ทั้งหมด​ ทั้ง​ความรู้สึก​ของฉันและคุณ​จะเป็นหนึ่งเดียวกัน... ​"

ตอนนี้คริสตาย่าเดินมาทาง​ฉันที่กำลังนั่งอยู่(กาลวางลงเมื่อกี้นี้)​และในมือของเธอ​มีลูกไฟ​สีขาวยื่นมาทางฉัน​และก่อนที่ฉันทำหน้างงงวย​แต่ก็รับมา​ อย่างงงๆจากนั้นมันก็เริ่มส่องแสงสว่างจ้า... และเข้าไปในตัวของฉัน... โดยมีกาลยืน
มองอยู่ตรงทางเข้า... และแล้วร่างของคริสตาย่าก็ได้สลายไปพร้อมกับรอยยิ้ม.... 


"อะ.. โอ้ย!​!! ปะ.. ปวดหัว!!


ืทำไมถึงได้ปวดหัวขนาดนี้เนี่ย!!  ปวดจนเหมือนกับตาจะหลุด​ออกจากเบ้ายังไง​ยังงั้น!! ฮึก​ทรมาน​ 



แล้วเธอก็สลบไปเป็นที่เรียบร้อย..... 



และแล้วภาพยนตร์​ม้วนใหญ่ก็ได้เริ่มขึ้น​

     ภาพๆหนึ่ง​ปรากฏ​ขึ้นในห้วงความฝันของหญิงสาวมันเป็นเหมือนภาพยนตร์​ จากนั้นก็มีเสียงบรรยายออกมา

    ท่ามกลางป่าที่สดใสแห่งหนึ่ง​ มีบ้านหลังเล็กๆที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบ้านของแม่มดในตำนานกำลังอาศัยอยู่​ ตั้งอยู่ใจกลางป่าแห่งนั้น​ 

"คริสตัลจ้ะ" 

เสียงแหบแห้งดูมีอายุเสียงหนึ่ง​ดังขึ้นข้างนอกบ้านหลังเล็กๆ​ หญิงคนนั้นเป็น​แม่มดในตำนานนาม​ 'ซิลย่า​' เธอตะโกนเรียกใครคนหนึ่งจากข้างนอกบ้าน​ และแล้วเด็กหญิง​ผมสีเงินคนหนึ่งจึงวิ่งออกมาจากในบ้านด้วยสีหน้าสดใส​ เด็กหญิง​คนนั้นคือหลานของซิลย่า... 'คริสตาย่า'.... 


'เอ๊ะ​ ผู้หญิง​คนนั้น!'​

"ค้า~" 

"มาช่วยยายเก็บดวกทิวลิป​พวกนี้หน่อยสิจ้ะ" 

"ค่ะ!!" 

คริสตาย่าก็ช่วยคุณ​ยายเก็บดอกทิวลิป​อย่างขยันขันแข็ง​ หลังจากนั้น​ทั้งสองก็ทำกิจกรรม​ร่วมกันจนถึงเย็น....



"งั้นหนูกลับบ้าน​ก่อนนะคะคุณ​ยาย​ แล้วพรุ่งนี้​จะมาใหม่ค่ะ!" 

"จ้ะ.. กลับบ้านดีๆนะจ้ะหลานยาย" 

" ค่าาา"
.
.
.
.
.
.
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน​จนถึงช่วงเที่ยงคืน..... 

"ฆ่ามันพวกเรา​ เฮ!!! " 

มีคนกลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่ง​ถืออาวุธ​และคบเพลิงมาทางบ้านของคุณยาย​ พร้อมกับศิลาอะไร​บางอย่าง... 
และเขาเข้าไปจับคุณ​ยายออกมามัดไว้ที่เสา 

"พวกแกต้องการอะไร!! เอาศิลานั่นมาผนึกพลังข้าทำไม!!" 

"ก็เอามาไม่ให้แม่มดอย่างแกใช้เวทย์​มนต์​ได้​ เพื่อที่จะเผาแกยังไงล่ะนังแม่มดแก่​  ฮ่าๆๆๆ" 

ผู้ชาย​คนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหน้าของคุณยายพูดออกมาอย่างหยาบช้า​และหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง​  

'นั่นเขาจะทำอะไรน่ะ!!!'​

ตู้มม!!! 

" กรี้ดดดดดด!!!! "

'คุณยาย!!!'​
'ไม่!!! '
ชายชาติชั่วคนนั้นจ่อคบเพลิงไฟไปที่ตัวของหญิงชรา
ก่อนที่ไฟนั้นจะลุกลามไปทั้งตัวของหญิงชรา​


"คุณยายยย!!!!!"

เสียงกรีดร้อง​ของเด็กน้อยนามคริสตาย่าดังขึ้นข้างหลังของไอ้สารเลว​ พลางกรีดร้อง​อย่างปีศาจร้าย​

"ไอ้สารเลว​!!!! ข้าจะฆ่าพวกแกให้หมด!!!!" 

และแล้วเด็กหญิงคนนั้นก็ปล่อยผลึกแก้วออกมาเสียดแทงคนกลุ่มใหญ่รวมถึงไอ้สารเลวด้วยเช่นกัน

" อ้ากกก!!! "

เสียงของพวกมนุษย์​ผู้โง่เขลาร้องอย่างบ้าคลั่ง
ด้วยความเจ็บปวด​

"หึ แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ!!!  ฉันขอสาปแช่ง​พวกแกให้หมด!!! "

และแล้วร่างกายของพวกเขา​ก็ได้กลายเป็นผุยผง​
เลือดที่สาดกระเซ็น​กลายเป็นเพียงเศษ​ผงเช่นเดียวกัน​
เด็กหญิง​เข่าทรุดลงพร้อมกับบ่อน้ำตาที่ทะลักออกมาคลอเบ้าตาของเด็กหญิง​ เธอมาที่บ้านของคุณยายแบบนี้ประจำยามเธอนอนไม่หลับ​ โดยไม่กลัวความมืดแต่อย่างใด​เพราะเธอนั้นเป็นถึงปีศาจสายเลือดบริสุทธิ์​
จึงชินกับความมืดอยู่แล้ว... แต่ก็มาเห็นคนแปลกหน้ากลุ่มใหญ่หัวเราะสะใจ​ เธอจึงสลายร่างหายไปปรากฏ​อยู่ด้านหน้าของคนพวกนั้น.... และได้เห็นภาพ​อันแสนเจ็บ​ปวดเข้า.....

"ฮึก... ฮือ... คุณ​ยายคะ​ ฮึก.. เราไปทำอะไรให้พวกเขา​กัน​ ทำไมเราถึงต้องถูก​มองว่าเป็นปีศาจร้ายทั้งๆที่คนพวกนั้นโหดร้ายกว่าเราตั้งหลายล้านเท่า... ฮึก.."

ร่างเล็กคร่ำ​ครวญ​กับร่างของคุณยายที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงเศษเถ้าอยู่ตรงเสานั้น​  แม้กระทั่ง​บ้านของคุณยาย... ตอนนี้ก็มีเพลิงไหม้อยู่เช่นเดียวกัน​ คนโง่พวกนั้นเผาบ้านหลังนี้ก่อนที่จะลงมือ​เผาคุณ​ยายของเธอ​


" พวกมนุษย์​หน้าโง่.....ข้าจะฆ่าล้างโคตรพวกแกให้หมด!!!!"

เสียงคำรามสุดท้ายของบุตรี​ปีศาจก่อนที่ทุกอย่างจะดับลง


"เฮือก!!!" 

ฉันสะดุ้ง​ตื่นขึ้นจากห้วงความฝัน... ที่เหมือนจริงก่อนจะรู้ตัวว่าหลับอยู่บน...​ ตักของกาล! 

เมื่อรู้ดังนั้นฉันจึงถอยกรูออกมาซะไกลเจ้าตัวกาลเลยล่ะ​


"อ้าว... ตื่นแล้วรึ" 

"นะ.. นี่มันคือความฝันงั้นหรอคะ.. " 

"มันคือความฝัน​สำหรับเจ้า...แต่มันคือความจริงของเด็กนั่น..."

"....ต้องเจอเรื่องแบบนั้น...มันต้องทรมาน​มากเลยนะคะ"

"หึๆ​ นั่นสินะ...แต่ตอนนี้คงถึงเวลาที่เจ้าจะต้องไปแล้วล่ะนะ"

"คะ??......ว้าย!!!"
จู่ๆก็มีหลุมขนาดใหญ่​ปรากฏ​ขึ้นตรงที่ฉันถอยมาและนั่งอยู่​ ฉันจึงตกลงไปในหลุมนั่น​ทันที​

ไปเหรอ.... ไปไหน!?...เดี๊ยวววว!!



" เราจะได้เจอกันในร่างที่ข้าสามารถ​สานสัมพันธ์​กับเจ้าได้อีกอย่างแน่นอน... ที่รักของข้า"


เสียงของยมทูตหนุ่มได้เอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเปรมปรีด์​ประดับบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา... 



--------------------------------------------------------------------------



    สิ่งที่เขาพูดมันคืออะไรกันแน่? เขารู้จักกับแพรวของเรามาก่อนหรือ? จะเป็นยังไงต่อไปโปรดติดตาม​ตอน​ต่อไป​นะคะ~ ส่งกำลังใจให้เค้าด้วยน้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 เมษายน 2562 / 18:45
    คุณยมทูต/^\
    #8
    0