เมื่อฉันเกิดใหม่เป็นตัวร้ายในโลกเกมส์จีบหนุ่ม​

ตอนที่ 7 : บทที่​ 6​ อ่าวเฮ้ย.. ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หน่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    29 ธ.ค. 61

ร่างท่านหญิง​ผู้สง่างาม​ซึ่งมีศักดิ์เป็นถึง​ราชินี​แห่ง​แดนปีศาจ​ ตอนนี้เธอกำลังยืนจ้องหน้าบุตรชายทั้งสองอยู่อย่างคาดโทษ​ เด็กชายทั้งสองก็ได้แต่ก้มหน้าสำนึกผิด



บรรยากาศ​มันมาคุมากเลย...ระ.. เราควรพูดอะไรซักอย่างไหมนะ...จะพูดอะไรดีล่ะ!  ตะ..แต่ว่า..เราก็ไม่ได้สนิทกับราชินี​ขนาดนั้นหนิ..ทำไงดีง่าา...ถ้าขืนยังอยู่แบบนี้่ต่อ​ คงอีกนานกว่าจะได้เริ่มงานเนี่ยสิ... เอาวะ!เป็นไงเป็นกัน!!


"ทะ..ท่านราชินีเพคะ..เอ่อ.. วันนี้ท่านสวยมากๆเลยล่ะเพคะ!"



โว้ยยย​ ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ยย​ แต่มันก็คิดอะไรไม่ออกนี่~!
ไม่น้าา​ ความประทับใจ​ที่ได้เจอกันครั้งแรกของฉัน​น


หมับ!

สัมผัสอุ่นๆเกิดขึ้นบนมือเล็กทั้งสองข้าง​ เด็กหญิง​เบิกตากว้างเมื่อราชินีอย่าง​ ' บริอันน่าร์  เว็นส์ดิช'​ พุ่งพรวด​มาจับมือ​เธอ​โดยที่ยังไม่ทันตั้งตัว​


"คริสตาย่าที่รัก​~ เราไม่ได้เจอกันนานเลยนะจ้ะ~ วันนี้เจ้าโตขึ้น​มาน่ารักมากเลยนะเนี่ย​~"

   จากราชินีผู้สูงส่ง​มาดนางพญา​เมื่อครู่นี้​ พอได้พบกับ​ว่าที่ลูกสะใภ้​ตัวน้อยก็ทำให้เธอหลุดจากท่าทีท่านหญิง​ผู้​ทะนงศักดิ์​ไปเป็นปลิดทิ้ง... และทำให้เด็กชายข้างหลังถอนหายใจโล่งอก... คริสตาย่าช่วยพวกเขาไว้อีกแล้ว... ทั้งครั้งก่อนนู้นก็เช่นกัน..


"เอ่อ..ขอบพระทัยเป็นอย่างสูง​เพคะ​องค์​ราชินี.."


เด็กหญิง​กล่าวขอบคุณราชินี​บริอันน่าร์ด้วยท่าทางประหม่า​ปนสับสนเล็กน้อย​ เธอพยายามจะทำให้เป็นธรรม​ชาติ​ที่สุด แต่ผลลัพธ์​ที่ได้คือใบหน้าของราชินีที่มีความตกใจปนเศร้าหมอง​

" คริสตาย่าที่รัก.. ทำไมเจ้าถึงได้พูดอย่างห่างเหิน​เช่นนั้นกันล่ะ.. ข้าทำอะไรผิดไปหรือเปล่า..."


บริอันน่าร์ว่าพลางผละออก​จากตัวของ​เด็กหญิง​


"อะ.. เอ่อ! เปล่าเลยนะเพคะ! ...พระองค์​ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยเพคะ! ดิฉันแค่ตะ.. ตื่นเต้น​มาก​ไปหน่อยน่ะเพคะ.. "


เด็กหญิง​เอ่ยแล้วก้มหน้า​งุดด้วยความเขินอาย​


" ฮึๆ​ ไม่เป็นไร​หรอก​จ้ะ​ ข้าเข้าใจ​ แต่จากนี้ไม่ต้องใช้คำราชาศัพท์​กับข้าแล้วนะจ้ะ~! .. เอ้า! เข้าไปในงานได้แล้วนะจ้ะ! ข้างในคงรอนานแล้ว​~"


เด็กหญิง​ให้เกียรติ​ผู้ใหญ่​เดินเข้าไปในงานก่อน​ โดยท่านราชินี​บริอันน่าร์เป็นผู้เดินเข้างานก่อน..
ตามด้วยดัสเชสเบียร์​ย่า​ที่ยังคงอมยิ้มกริ่มอยู่อย่างเดิม...และ...ท่านจอมมาร​ 'ดาร์ค เว็นส์ดิช'..


ตึก​ ตึก​ ตึก..


   จอมมารดาร์คเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเด็กหญิง
พลางก้มลงมองเธอก่อนจะลดมือลงมาลูบหัวคริสตาย่าอย่างอ่อนโยน​..

"โตขึ้นเยอะเลยนะ..."


จอมมารดาร์คว่าแล้วจึงเดินเข้าไปในงาน...เธอรู้สึกเหมือนกับว่ามีพ่อเพิ่มขึ้นมาอีกคนยังไงยังงั้น........


การมีครอบครัว​ที่​อบอุ่น​คือสิ่งที่เธอไฝ่หามาตลอด..
เธอรู้สึก​ดีใจเหลือเกินที่ปาฏิหาริย์​ทำให้มันเป็นจริง...
ถึงแม้ว่า​เวลาที่ผ่านมาเธอต้องทนอยู่อย่างโดดเดี่ยว​มาตลอดก็ตาม... แต่ยังไงซะ.. ตอนนี้เธอก็ไม่ได้​อยู่ตัวคนเดียว​แล้ว..


คริสตาย่าเผลอคลี่ยิ้มบางๆอย่างลืมตัว​ ทำให้เด็กชายที่กำลังเดินมาหาเอ่ยถามขึ้น

"เจ้ายิ้มทำไมหรือคริสตา​ย่า?"

เป็นวินเทอร์​นั่นเอง..เด็กหญิง​เงยหน้าขึ้นมากำลังจะตอบคำถามนั้น​ แต่ดันมีคนตอบแทนเธอไปซะได้​ แต่ว่าคำตอบนั้นทำให้เด็กหญิงต้องของขึ้น..

"คงจะสติไม่ดี​แล้ว​แน่ๆ.."

คำพูดชวนโมโหแบบนี้.. เป็นใครไปไม่ได้.. นอกจาก..
โซลไงล่ะ..  เด็กชายว่าแล้วจึงเดินเข้าไปในงานหน้าตาเฉย..ทิ้งให้คริสตาย่าตาลุกเป็นไฟ..



"หา!! พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไงน่ะโซล!!!?"

เด็กหญิง​ตะโกนไล่หลัง​ ด้วยอารมณ์​ที่โกรธ​จัด​ เธอตั้งท่าจะเดินเข้าไปหาโซลข้างในงานแต่วินเทอร์​จับแขนเธอเอาไว้เสียก่อน​ หากเขาไม่จับเธอไว้.. งานนี้โซลยับแน่ๆ..


"ใจเย็น.. คริสตาย่า.. อย่าไปใส่ใจเจ้านั่นเลย... เราเข้าไปในงานกันดีกว่านะ~"


เด็กหญิง​พยักหน้า​พลางนับหนึ่งถึงสิบช้าๆ​ มันช่วยทำให้ความโกรธ​ของเธอลดลงไปได้บ้าง.. เด็กชายจูงมือเธอเพื่อจะเดินเข้าไปข้างใน​ แต่เธอก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่ายังขาดใครอีกคน... เอเลียส....คริสตาย่าเหลียวหลัง​
หวังลึกๆว่าเขาอาจจะ​มา แต่ก็ไม่มีวี่แววเลย... นี่เขาจะไม่มาจริงๆหรือ.. เด็กหญิง​ก้มหน้าผิดหวังเล็กน้อย... ก่อนจะเดินเข้าในงาน​พร้อมกับวินเทอร์​และพวก
วอร์นที่เดินตามหลังเข้าไป..


คริสตาย่าเดินเข้าไปงานแล้วไม่รีรออะไรเธอรีบวิ่งไปที่โซนขนมหวานอย่างร่าเริง​ โดยมีวินเทอร์​ยิ้มขำอยู่ข้างหลังก่อนจะเดินไปหาพวกวอร์นปล่อยให้เด็กหญิงเพลิดเพลินไปกับพวกขนมเค้กพวกนั้นแทน​

ข้างในเต็มไปด้วยของตกแต่งสวยงามมากมาย​ แสงสีทองสว่างไสว​ของคริสตัลที่อยู่​ข้างในเสริมให้คฤหาสน์​หลังใหญ่งดงามเพิ่มขึ้นไปอีก​ ทั้งโซนเครื่องดื่ม​ ขนมหวานหลากหลายชนิด​ และเสียงดนตรีที่บรรเลงได้ไพเราะเพราะพริ้ง​ฟังแล้วชวนให้อยากออกไปเต้นรำซักเพลงสองเพลง​ ถ้าไม่ติดที่ว่าเต้นรำไม่เป็น..

เสียงจ้อกแจ้กๆของเหล่าขุนนาง​ที่มาร่วมงาน​จับกลุ่มทักทายคุยกันเรื่องนั้นเรื่อง​นี้​ จนกระทั่ง​ดยุกเครเวิร์ด​
ขึ้นไปกล่าวเปิดงานบนเวทีเสร็จสิ้น​ เสียงปรบมือจึงดังขึ้น​ พร้อมกับดัสเชส​เบียร์​ย่าที่เดินเข้าไปควงแขน​
ดยุกเครเวิร์ด​ เดินลงจากเวทีที่เป็นทางลงปูพรม​แดงอย่างสง่างาม​ทั้งคู่​ ลงมาหยุดอยู่ข้างล่างของเวที​ ใกล้โต๊ะ​ขนาดกลาง​โต๊ะหนึ่ง​ คริสตาย่าเดินมาจากโซนขนมอย่างรีบร้อน​ เมื่อสักครู่เธอเจอสิ่งที่ทำให้เธอประหลาด​ใจมากๆ​ เธอเจอหวีกล้วยไปอยู่ตรงโซนขนมหวานด้วย


ใครเอามาไว้ผิดโซนนะ....แต่ฉันรู้สึก​ไม่ค่อยดีเลย..ชะ..ช่างมันเถอะ..คงไม่ได้​มีอะไรหรอกมั้ง..


เด็กหญิง​เดินตรงมายังห้องครัว...

"เค้กอยู่นั่นไง"

คริสตาย่า​เดินไปกำลังจะถือเค้ก​ แต่สาวใช้รีบเข้ามาห้าม​


"คุณ​หนู​เจ้าคะมันหนักนะเจ้าคะ! เดี๋ยว​ดิฉันจะเป็นคนถือไปเองเจ้าค่ะ"


"แต่ว่าข้าถือไหวนะ​ แล้วข้าก็อยาก​เป็นคนถือไปด้วย​ ข้าเป็นคนทำนี่​"



"แต่ว่า..."


สาวใช้ก้มหน้าอย่างลังเล​ใจ​ ก่อนจะตัดสินใจเงยหน้าจะห้ามปราม​ แต่พอเงยหน้าขึ้นมาแล้วกลับไม่เจอทั้งเค้กทั้งตัวเจ้านาย​เลย..

" !!!!! "


คริสตาย่าเดินถือเค้กอุ้ยอ้าย​มาจากทางห้องครัว​จนเข้ามาในบริเวณ​งานแล้ว​ เธอจึงเดินตรงไปทางท่านพ่อและ​ท่านแม่​ของเธอ​


หนักแฮะ.. แถมมองไม่เห็นทางข้างหน้าด้วยอ่ะ... ช่างมันเถอะ.. เดินไปตามพรมแดงนี่แหละ​


"ฮึบๆ"

เด็กหญิง​เดินไปใกล้จุดหมายแล้วแต่สวรรค์​กลับไม่เป็นใจ​ ข้างหน้ามีเปลือกกล้วยหล่นอยู่​ ดัสเชส​เบียร์​ย่าและดยุกเครเวิร์ด​ก็ยังไม่ทันสังเกตุ​เห็น... และแล้ว..
คริสตาย่าก็​พลัน​ลื่นเปลือกกล้วยเอาจนได้...เค้กลอยสูงอยู่เหนืออากาศ​ ผู้คนโดยรอบต่างตื่นตระหนก​ตกใจไปตามๆกัน โดยเฉพาะ​พ่อแม่​ของเธอ​ และครอบครัว​จอมมาร​   ในเสี้ยววินาทีนั้น​คริสตาย่าได้มีความคิดมากมายผุดขึ้นมาอยู่​ในหัว...

'ทำไง​ดี!!! เค้กจะหล่นแล้ว!!! ไม่นะ!! เค้กนี่ฉันตั้งใจทำมากับมือเชียวนะ!!ต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว!!! '​


       และแล้วสัญชาตญาณ​ของเธอจึงไปปลุกพลังที่อยู่ข้างในออกมา​ คริสตาย่าปล่อยผลึกออกมาจากมือข้างซ้าย​กลายเป็นโต๊ะ​ไว้รองรับ​เค้กที่กำลัง​จะตกลงมา​ ส่วนมือข้างขวาร่ายเวทย์​ที่ได้รับเชื้อสายแม่มดจากซิลย่า​ไปยังตัวเค้กลดแรงโน้มถ่วง​และทำให้เค้กทรงตัวตั้งลงตรงโต๊ะ​ผลึกได้อย่างสวยงาม...


และแล้วการตัดเค้กก็ผ่านไปด้วยดี..


เด็กหญิง​เดินหมดแรงออกมาจากงาน​ แล้วมานั่งพักที่ศาลาเล็กๆในสวนหย่อม​ ก่อนจะถอนหายใจ​ พร้อมกับตะโกน​ออกมาดังๆ


"เฮ้อออ! เหนื่อยจังโว้ยยยย"


เธอไม่รู้ว่าควรจะขอบคุณ​สวรรค์​ดีหรือเปล่า​ที่ทำให้เธอใช้พลังได้... แต่พอเธอพยายามจะใช้มันอีกที​มันกลับใช้ไม่ได้เหมือนเดิม! คริสตา​ย่า​ทิ้งตัวลงนอนอย่างเหนื่อยล้า​โดยที่ไม่สนใจว่าพื้นกระเบื้อง​จะเย็น​แค่ไหนยังไงก็สะอาด​ และเธอก็ไม่กลัวว่าจะมีใครมาด้วย​ เพราะนี่ไม่ได้เป็นสวนหย่อมธรรมดา..แต่สวนหย่อมนี้คือสวนดอกกุหลาบที่เป็นเขาวงกต​อันซับซ้อน​ มีเพียงครอบครัวของเธอและครอบครัวจอมมารเท่านั้นที่จะสามารถ​เข้าและออกไปได้​ รวมถึงเธอด้วย...

ด้วยความล้าจึงทำให้เด็กหญิง​เข้าสู่​ห้วงนิทรา​อย่างง่ายดาย....
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

"อือ..."

เอ๊ะ... พื้นกระเบื้อง​มัน... นุ่มแปลกๆนะ...อือ.. ช่างเถอะ.. นอนต่อดีกว่า~


" ผมทำให้ตื่นหรือครับ?"


เดี๋ยวนะ!?

ฟึ่บ!

เด็กหญิง​ยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรีบร้อน​ ปรากฏ​ใบหน้าที่มีแววว่าโตไปคงหล่อน่าดูของเด็กชายคนที่เธอรอคอยให้มางานนี้แต่ก็ไม่เห็นหน้า​


"เอเลียส!!"


"ขอรับ.."


"ทำไมไม่เข้าไปในงานล่ะ​ เข้ามาในนี้ทำไม!?"


" ผมเข้ามาตามหา​ 'ฟราน​ส์'​ แมวของผมน่ะ"

เด็กหญิง​ทำหน้างงงวย​ก่อนจะเหลือบมอง​ไปที่บ่าของเด็กชายปรากฏ​ร่างแมวสีเทาดวงตาสีทองเรืองรองกำลัง​มองมาที่เธอด้วยเช่นกัน​

"หาเจอแล้ว... แต่หาทางออกไม่เจอ? "


เด็กชายพยักหน้าให้เด็กหญิง​เบาๆ

" เฮ้อ.. เดี๋ยว​ฉันพาออกไปเอง.. แล้วคราวหน้าคราวหลัง​คิดก่อนจะทำอะไรด้วยนะ..และ.. เจ้าเหมียว​ฟรานส์​ด้วย"


เด็กชายพยักหน้าให้เป็นรอบที่สอง​ ก่อนจะทำหน้า
เหวอปนงุนงง​เมื่อเด็กหญิงทิ้งตัวลงนอนบนตักของเขาอีกครั้ง​


" ขออีก​ 5​ นาทีนะ..."

เด็กหญิง​ปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง​ เด็กชายมองใบหน้ากลมเล็กของเด็กหญิงไม่ละสายตา​ ก่อนจะเอื้อมมือลูบผมนุ่มลื่นของเธออย่างลืมตัว​ ก่อนที่จะมีเสียงของวินเทอร์​ดังขึ้นทำให้เอเลียส​สะดุ้งโหยง​


"แก...ทำอะไรคริสตาย่า!!"


"ปะ.. เปล่านะขอรับ..! "


วินเทอร์​ไม่ได้ฟังที่เอเลียส​พูดแม้แต่น้อย​ เขาพุ่งมาต่อย
เอเลียสเต็มแรง​ จนเลือดตกยางออก​ ส่งผลให้เด็กหญิง​ที่อยู่บนตักตื่นเต็มตา​


"วินเทอร์​ทำอะไรเอเลียส​น่ะคะ!!!"


"มันถือวิสาสะกับคริสตาย่าหนิ!!"


" โธ่​ วินเทอร์!! "


เด็กหญิง​ลุกขึ้นนั่ง​พลางจับที่ใบหน้าของเอเลียสเพื่อดูแผล​ แต่เธอก็ต้องใจหายวาบ​ที่ตัวเอเลียสไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย​ เขายังคงค้างอยู่ท่าเดิม​ แต่ในที่สุดเขาก็ขยับตัว
ก่อนจะพูดคำที่ทำให้หญิงต้อง....


"ชะ.. ช่วยต่อยกระผมอีกทีได้หรือไม่ขอรับ...มันรู้สึก..ตื่นเต้น​ยังไงก็ไม่รู้..."


เอเลียส​ว่าพลางหน้าขึ้นสี​ ตัวสั่นระริกเพราะตื่นเต้น


"อะเฮือก!!!"

อ้าวเฮ้ย! มาโซเฉย!!


-----------------------------------------------------------------------
(ขอแจ้งหยุดอัพชั่วคราว..)​

อะแฮ่มม! สวัสดีจ้าาา​ (ครั้งนี้ก็อัพช้าอีกเช่นเคย)​ ก่อนอื่นเลยก็ สวัสดีปีใหม่เด้ออ​ ขอให้รีดเดอร์ทุกคนสุขภาพ​ร่างกาย​แข็งแรง​ มีความสุข​ในปีใหม่นี้ด้วยเน้ออ และอีกอย่างปีใหม่นี้ต้อง.. ติว! แง้~! ช่วงนี้ก็งดอัพไปก่อนน้าาา​ ไรท์ต้อง
เตรียมสอบโอเน็ต​ต​ ฮือออ​ เตรียมใจกลับบ้าน​ค่ำทุกวันเลยย​ เป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้าา​ ไม่ทิ้งนิยายเรื่องนี้แน่นอน​งับ! แต่ก็คงต้องผ่านเดือนหน้านี้ให้ได้ก่อน​ สอบเสร็จ​เข้าค่ายย​ แป่ว​ อีกนานกว่าจะได้อัพ.. ส่วนสุดท้ายนี้ก็ขอ..ลาไปก่อน​ ..ม้าตามหลัง..เอ้ยไม่ใช่!​ ขอให้ปีใหม่นี้มีความสุข​กันทุกคนเด้ออ​ แล้วเจอกันจ้าา


(แถมมม)​



'จอมมารดาร์ค​ เว็นส์ดิช)​



จอมมารแห่งแดนปีศาจ​  จอมมารรุ่นที่​ 19




สถานะ: จอมมาร​ (พ่อของ​เหล่าจอมมารน้อย)​




พลัง:สภาพอากาศ​







'​ราชินี​บริอันน่าร์  เว็นส์ดิช'




ราชินีแห่งแดน​ปีศาจ​ ภรรยา​ของจอมมารรุ่นที่​ 19




สถานะ: ราชินี​ (แม่ของเหล่าจอมมารน้อย)​





พลัง:เหล็กไหล​



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

9 ความคิดเห็น