Magic Shifter แปลงสคลิป ลิขิตเวท

ตอนที่ 24 : Chapter 24 ผี ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    24 ส.ค. 60

Chapter 24 ผี ?

            ภาพที่ทุกคนเห็นนั้นทำให้ตกตะลึงอย่างมาก เพราะว่าชายหนุ่มไม่ได้โดนผลักแต่อย่างใด แต่กลับเป็นเขาเองที่กระโดดลงไปพร้อมกับรอยยิ้มแปลก ๆ ออกมา แม้ชาวบ้านรอบ ๆจะไม่เห็นแต่สำหรับเดวิดแล้ว เขาเห็นได้อย่างชัดเจนเต็ม ๆ สองตา

          “หึ...ระดับแกหรอ จะรอดได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

            เขากล่าวออกมาด้วยความเย้ยหยัน เพราะหากคิดตามหลักความจริงแล้ว ชายหนุ่มไม่น่าที่จะมีชีวิตรอดได้อย่างแน่นอน เนื่องด้วยความสูงที่มากกว่าตึก 50 ชั้นและ ข้างล่างยังเต็มไปด้วยหนามแหลมคม ถึงแม้ว่าถ้าหากตกลงไปแล้วรอด ก็ไม่วายโดนสัตว์ประหลาดโหดร้ายที่อาศัยอยู่เบื้องล่างนั้นจับกินจนไม่เหลือซากอย่างแน่แท้

            หลังจากที่รับชมการประหารเรียบร้อยแล้ว ชาวบ้านทุกคนทำได้เพียงแค่แสดงความไว้อาลัยอย่างเงียบ ๆ เพียงเท่านั้น จากนั้นก็เดินแยกย้ายกลับไปทำงานของตนตามแต่ละบุคคล

            และเมื่อทุกคนกลับหมู่บ้านไป รีสก็รีบวิ่งมาถามชาวบ้านและได้รู้ข่าวการตายของจัส รีสก็เข่าทรุดลงกับพื้นพร้อมกับน้ำตาไหลออกมา เธอคิดว่าเรื่องทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นมาจากเธอ หากเธอบอกทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องของเดวิด เขาก็คงจะหนีไปได้ก่อนที่จะมาถึงหมู่บ้าน และเขาก็จะไม่โดนประหารเช่นนี้

            ความเศร้านั้นปกคลุมไปทั่วทุกที แต่กลับมีอยู่บุคคลหนึ่งที่เดินมาพร้อมกับพวกชาวบ้านที่ยิ้มอย่างหน้าชื่นตาบาน นั่นก็คือเดวิด เขาจ้องมองรีสอย่างหื่นกระหาย ราวกับสัตว์ปีศาจบ้าตันหา “คราวนี้หล่ะ ข้าจะไม่ให้เจ้าหนีข้าไปไหนได้อีก” เขากล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่แสนชั่วร้ายก่อนจะสั่งทหารทั้งหมด

          “พวกเจ้า ตั้งแคมป์ใกล้ ๆกับหมู่บ้านนี้ให้ไว คืนนี้พวกเราจะพักกันที่นี่ และเราจะเดินทางกลับเมืองเวอร์เนียร์กันในวันพรุ้งนี้ คอยดูแลพวกมอนสเตอร์เอาไว้ หากเจอแม้แต่ตัวเดียวก็ฆ่าทิ้งได้ทันที”

            เขากล่าวเสียงดัง พวกทหารและนักผจญภัยก็ไปตั้งแคมป์อยู่ใกล้ ๆ กับหมู่บ้าน อันที่จริงเขาเลือกทำเลให้ใกล้กับบ้านหลังหนึ่งเป็นพิเศษและแน่นอนว่าบ้านหลังนั้นก็คือบ้านของปู่เรเชลอย่างแน่นอน เพื่อที่ว่าจะได้ทำบางอย่างได้สะดวกยิ่งขึ้น

            ขณะนี้รีสที่นั่งอยู่ในบ้านได้แต่เซื่องซึมและร้องไห้อย่างหนัก แม้ว่าช่วงเวลาที่พวกเธอจะได้อยู่ด้วยกันได้เพียงไม่นาน แต่ช่วงเวลาเหล่านั้นมันทำให้เธอและเขาอยู่ด้วยกันเกือบจะตลอดเวลา ตอนนี้กลับไม่มีชายหนุ่มอยู่ข้าง ๆอีกต่อไปและไม่มีทางที่จะได้เจอกันอีก นั่นเลยทำให้เธอเศร้าและเสียใจอย่างมาก

            ปู่เรเชลเห็นท่าทางของรีสก็รู้สึกเศร้าตามไปด้วย เขาทำได้แค่เพียงปลอบใจเธอเท่านั้น เขาคิดว่าเขาเองก็มีส่วนที่ทำให้ชายหนุ่มต้องตายเช่นกัน นั่นเลยทำให้เขารู้สึกผิดอยู่มาก

          “เวรกรรมอะไรของเจ้านะ ถึงทำให้อายุสั้นเช่นนี้” เขาตัดพ้อออกมา แม้ว่าเขาจะเป็นคนช่วยชีวิตชายหนุ่มเอาไว้ แต่เขาก็เป็นคนที่ทำให้ชายหนุ่มต้องตายเช่นกัน นั่นเลยทำให้เขาเข้าใจความรู้สึกของรีสอย่างมาก

            ดวงตะวันเริ่มที่จะลับขอบฟ้าแล้วเหล่าผู้คนก็เริ่มที่จะกลับเข้าบ้านและทำอาหารกินกัน แต่วันนี้เกิดเรื่องมากมายที่ทำให้พวกเขาถึงกับกินอาหารกันไม่ค่อยลง แม้ว่าพวกชาวบ้านจะไม่ค่อยได้รู้จักชายหนุ่มมากนัก แต่การที่เห็นคนตายต่อหน้าต่อตาแล้ว กลับทำให้พวกเขาทำใจลำบากจริง ๆ

            และในทางกลับกันที่ทางหมู่บ้านกำลังหดหู่นั้น ภายในแคมป์ของเดวิดตั้งไว้เพื่อใช้พักผ่อนที่อยู่ตรงเชิงเขานั้นกลับได้ยินเสียงเฮฮาเฉลิมฉลองกันอย่างเต็มที่ “เห้ย พวกเราฉลองกับภารกิจที่ผ่านไปได้ด้วยดี เอ้า ดื่ม ๆ” เสียงของเดวิดดังขึ้นอย่างสนุกสนานและตามด้วยเสียงของทหารและนักผจญภัยโดยรอบที่ตั้งแคมป์สังสรรค์ให้กับภารกิจที่เขาทำสำเร็จ

            ในตอนนี้ภายในแคมป์ของเดวิดนั้นค่อนข้างครึกครื้นเป็นอย่างมาก มีทั้งอาหารอย่างดีรวมถึงเหล้า สุราชั้นเยี่ยมก็มีให้ดื่มกันสุรุ่ยสุร่าย อันที่จริงอาหารและสุราพวกนี้เขาก็ไปเรียกเก็บมาจากพวกชาวบ้านหลาย ๆที่ ขณะที่พาหญิงสาวที่ถูกจับไปส่งตามแต่ละหมู่บ้าน โดยอ้างว่าเป็นของรางวัลที่พวกเขาควรได้รับ ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ แล้วรางวัลของพวกเขามีเพียงแค่เงินไม่กี่ทองที่สามารถรับได้จากกิลนักผจญภัยที่เมืองเวอร์เนียร์ที่พวกเขาไปรับภารกิจนี้มา

          “อาวล่ะ วันนี้ข้ามีความสุขมาก ๆ แม้จะมีเรื่องที่ไม่ดีที่ทำให้ข้าอารมเสียก็เถอะ แต่ในเมื่อข้าสะสางแล้ว มันทำให้ข้าอารมดียิ่งนัก ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสียงหัวเราะร่าของเดวิดทำให้ทุก ๆ คนในระแวกนั้นหัวเราะตามกันเป็นว่าเล่น “ไอหนุ่มนั่นมันก็บังอาจดีนะขอรับ ที่กล้ามาแหยมกับท่าน มันสมควรตายแล้ว ฮ่า ฮ่า “ ชายคนหนึ่งกล่าวออกมาเพื่อเอาใจเดวิดเพื่อหวังจะประจบประแจง “เจ้าพูดได้ดี มันช่างกล้ายิ่งนักที่กล้ามายืนประจันหน้ากับข้า แต่เอาเถอะ อย่าได้สนใจมันอีก พรุ้งนี้เราจะกลับไปรับรางวัลเพื่อเพิ่มแรงค์กลุ่มของพวกเรากันดีกว่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”  เขากล่าวออกมาพร้อมกับหัวเราะอย่างสะใจและมีความสุขอย่างมาก

            ในตอนนี้งานเลี้ยงก็เริ่มมาสักพักผู้คนก็ต่างพูดถึงเรื่องการผจญภัยและ โอ้อวดกิติศักดิ์ต่างๆ ของตนเองที่ผ่านมา

            “ข้าน่ะ ผจญภัยมาก็มาก ครั้งนี้ถือว่าคุ้มเลยทีเดียวกับการทำภารกิจครั้งนี้ ได้เจอแต่สาวแจ่ม ๆ ทั้งนั้น “

            “ช่าย ๆ ยิ่งสตรีนางนั้นนะ โฮ้ว ขาวซะไม่มีน่ะ ถูกใจข้าจริง ๆ”

            “คนอวบ ๆ คนนั่นข้าก็ชอบนะ หน้าอกนี่สะบึ้มเชียวล่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

            เสียงของคนที่คุยกันนั้นเริ่มพูดแต่เรื่องของผู้หญิงที่เขาได้ไปช่วยมา อันที่จริงแล้วเดวิดเกือบจะลืมเรื่องหนึ่งไปเสียสนิท หากว่าไม่มีคนพูดเรื่องนี้ขึ้นมา เขาก็คงจะลืมไปแล้ว “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ท่านเทรเวอร์ ข้าเห็นท่านมองหญิงสาวคนที่อาศัยอยู่กับตาแก่ที่กลางลานวันนี้ใช่หรือไม่ ท่านเคยรู้จักนางมาก่อนอย่างงั้นหรอ ?” ชายคนหนึ่งพูดขึ้นถามเดวิด ทำให้เดวิดนึกเรื่องบางอย่างออก “หืม...อลิเซียน่ะหรอ ? นางน่ะเป็นว่าที่ผู้หญิงของข้า ยังไงวันนี้นางก็ต้องเป็นของข้า” เดวิดยืนขึ้นพร้อมกับมองไปยังทิศทางที่บ้านของรีสและปู่เรเชลอยู่

            “ถ้าอย่างงั้น ให้พวกข้าไปพานางมาให้ที่เต็นท์ของท่านดีหรือไม่ ? “ ชายคนนั้นถามเดวิดพร้อมกับยื่นขอเสนอให้กับเขา และด้วยความที่เดวิดอยากได้ตัวรีสอยู่แล้ว แถมยังมีคนอาสาพาเธอมาให้เขาถึงที่ ทำไมเขาถึงต้องปฏิเสษด้วยเล่า ?

            “ฮ่า ฮ่า ได้...ถ้าแกทำได้ข้าจะให้รางวัลเจ้าอย่างงาม” เขาหัวเราะพร้อมกับตบไปที่บ่าของชายหนุ่มคนนั้น “ถ้าอย่างงั้น เชิญท่านไปรอที่เต็นท์ได้เลย ข้ามีทีมงานคุณภาพเอาไว้ลักพาตัวใครสักคนอยู่แล้ว ...ขอให้ท่านรออาหารพร้อมเสิร์ฟได้เลย” เขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเฮฮา เมื่อเดวิดได้ฟังดังนั้น ก็ลุกขึ้น “ดี ๆ ๆ ฮ่า ๆ งั้นข้าขอไปเตรียมตัวก่อนละกัน” เขากล่าวออกมาก่อนที่จะกระดกเหล้าแก้วสุดท้ายในมือจากนั้นก็เดินไปที่เต็นท์ขนาดใหญ่ของตัวเอง

            ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงก็มีเสียงดังออกมาจากทางด้านหน้าเต็นท์ของเดวิด “ท่านเทรเวอร์ ข้าพาตัวนางมาแล้วขอรับ” เสียงของชายที่อาสาไปพาตัวรีสมาหาเขาดังขึ้น เดวิยินดังนั้นจึงรีบเดินไปที่หน้าเต็นท์ ก็พบว่าชายคนนี้พาตัวมาได้จริง ๆ “ดีมาก ๆ เข้ามาก่อน ๆ ฮ่า ฮ่า” เขาเชิญชายผู้นั้นเข้ามาในเต็นท์เพื่อที่จะตบรางวัลแก่เขา

           “อืม...ว่าไงสาวน้อย...คิดถึงข้ามั้ย ?” เขาจับไปที่ใบหน้าของรีสที่ก้มอยู่ให้เงยขึ้น รีสซึ่งนั่งตัวสั่นอยู่ไม่กล้าแม้แต่จะกล่าวอะไรออกมาอีกทั้งไม่แม้แต่จะสามารถขัดขืนได้ เมื่อเดวิดเห็นท่าทางของรีสแบบนี้แล้ว อารมของเขามันก็พรุ้งพร่านออกมาทันที “ครั้งที่แล้ว เจ้าหนีออกไปได้ ครั้งนี้ข้าไม่ให้เจ้าหนีไปไหนเป็นครั้งที่สองแน่ ๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เดวิดกล่าวจบก็เข้าสวมกอดรัดฟัดเธอทันที รีสพยายามจะผลักออกแต่ไม่เป็นผลมากนัก แต่ไม่ทันที่เดวิดจะได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ ชายที่อาสาไปพารีสมานั้นก็กล่าวขึ้น
“เอ่อ...ท่านเทรเวอร์ ท่านเคยกล่าวใช่หรือไม่ว่าท่านจะตำรางวัลให้กับข้าน่ะ ท่านคงจะไม่ลืมใช่หรือไม่” ชายคนนั้นกล่าวออกมาพร้อมกับก้มหน้าลงเล็กน้อยแสดงถึงความอ่อนน้อมและเคารพ

           “อ่อ...เรื่องนี้นี่เอง ข้าจะลืมไปได้เยี่ยงไร ” เขาเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยและมองไปทางชายผู้นั้น ด้วยอารมหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะโดนขัดจังหว่ะ “เจ้าอยากได้อะไรล่ะ ถ้าข้าให้ได้ข้าก็จะให้ รีบ ๆ บอกมา ข้าจะเสพสุข”

           “สิ่งที่ข้าอยากได้นั้น ท่านสามารถตอบแทนข้าได้อย่างแน่นอน” ชายที่ก้มหน้าอยู่ตอนแรกเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับกล่าวคำขอของเขาต่อไปนั่นคือ “ชีวิต...ของท่านยังไงล่ะ” ทันทีที่เขากล่าวจบ ก็เผยรอยยิ้มสยองออกมาก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย แต่ไม่ทันที่เดวิดจะได้หาชายคนนั้น เขาก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากท้องของเขา

            ฉึบบบ

            มีเล่มหนึ่งปักเข้าที่ท้องของเขาเข้าอย่างจัง และคนที่แทงเข้าที่ท้องของเขาเป็นใครไปไม่ได้นอกจากรีส

            “นี่เจ้า....ไม่นะ แกเป็นแกไปได้ยังไง” ภาพของรีสที่เดวิดเห็นนั้น จู่ ๆ ก็เปลี่ยนไปเป็นใบหน้าของชายหนุ่มที่คุ้นเคยอย่างมากปรากฏออกมา “ทำไมแกยังไม่ตาย ทำไม!!” เขาตกใจอย่างมากราวกับเห็นผี เพราะคนที่ควรตายกลับไม่ตายตามที่เขาคิด แถมเมื่อกี๋มันคืออะไร ทำไมจู่ ๆ ใบหน้ามันถึงเปลี่ยนเองได้

             ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้เดวิดด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะฆ่าคนตรงหน้าโดยไม่ลังเล “หนอยย....ได้ ตายยากนัก งั้นก็ตายมันซะตรงนี้เลยก็แล้วกัน” เดวิดร่ายเวทย์มนต์ออกมา และเล็งเป้าไปทางชายหนุ่ม หากแต่ว่าเวทย์มนต์ที่เขาร่ายนั้นกลับไม่สามารถยิงออกมาได้

          “บัดซบ !! อุกกก“ มีดที่ท้องของเขายังคงปักคาไว้ และจุดที่ถูกปักนั้นคือจุดที่เป็นศูนย์รวมของมานาในร่างกาย หากโดนทำลายเข้าที่จุดนี้ พลังเวทย์ของเขาทั้งหมดจะหายไปทันที และการที่จะทำแบบนี้ได้จำ เป็นที่จะต้องรู้จุดของคนคนนั้นอย่างแม่นยำ

             เดวิดล้มลงกับพื้นใช้มือพยายามที่จะดึงมีดออกจากท้องของเขา “อยากดึงออกงั้นหรอ ?” สิ้นเสียงของชายหนุ่ม เขาก็ยกขาขึ้นและทำการเหยียบเข้าไปที่ด้ามมีดเพื่อที่จะกดมีดลงไปให้ลึกกว่าเดิม

             ตอนนี้ เดวิดรู้สึกทรมาณอย่างมาก เขาพยายามที่จะกรีดร้องออกมา แต่ทันทีที่เขาจะตะโกนขอให้คนช่วย กลับได้ยินเสียงระเบิดจากข้างนอกเต็นท์

              ตูมมมมมมมมมมมมม

              “เห้ย เสียงระบิดอะไรวะน่ะ ไฟไหม้ด้วย พวกเรารีบไปดับไฟเร็ว”

              “หวา...ตรงนั้นมันที่เก็บเหล้านี่ ซวยแล้วระเบิดตรงที่เก็บเหล้าด้วย ใครกันมันทำแบบนี้”

            เสียงของคนด้านนอกดังเจี๊ยวจ๊าวออกมาอีกทั้งเสียงระเบิดก็ดังอย่างต่อเนื่อง ไฟเริ่มไหม้และลุกลามออกมา ทั้งทหารและนักผจญภัยรีบหาน้ำมาดับทันที แต่เปลวไฟนั้นโหมกระหน่ำออกมาไม่สุด

          “ช่วยด้วยยยยยยยยย ช่วยฉันด้วยยยยยยยยยยย”  เสียงร้องของเดวิดดังลั่น แต่ถึงอย่างงั้นกลับไม่มีคนเข้ามาช่วยเขาเลยแม้แต่คนเดียว “เห้ย พวกแก รีบไปหาน้ำมาดับไฟเร็ว ๆเข้าสิวะ เสบียงโดนเผาหมดแล้ว” “ครับ..!!” เสียงของเดวิดยืนสั่งการอยู่ที่หน้าเต็นท์ ซึ่งเจ้าตัวที่นอนอยู่ในเต็นท์ถึงกับมึนงง ตัวเขาอยู่นี่ แล้วข้างนอกนั่นใคร

          “อาวล่ะ...ทีนี้...พวกเรามาเสพสุขกันดีกว่า โอเคไหม “ ชายหนุ่มตรงหน้าของเขากล่าวออกมาด้วยเสียงที่เย็นเยียบและรอยยิ้มที่น่ากลัวออกมา เขาเอาเท้าข้างที่เหยียบมีดยกออกมา จากนั้นก็ดึงมีดที่เสียบอยู่ที่ท้องของเดวิดอย่างรุนแรง

            ฉึบบบบ

            เลือดสาดกระจายไปทั่วพื้นที่ ชายหนุ่มนำมีดที่เปื้อนเลือดไปเช็ดที่ใบหน้าของเดวิดไปมา ทำให้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือดของตัวเองทั่วทั้งใบหน้า เขาบีบไปที่ปากของเดวิดทำให้ปากของเขาเปิดออก เดวิดไม่มีแรงแม้จะขัดขืนเพราะแผลท่หน้าท้องของเขานั้นสาหัสมาก ทำได้เพียงแค่เจรจาต่อรองกับเขา

          “ข้าขอร้องล่ะ..อย่าทำอะไรข้าเลยนะ..อลิเซีย..ไม่สิ รีสใช่ไหม นางเป็นของเจ้า อย่าทำไรข้า-“

          ฉึบบ   
        
          “อ้าาาาาาาาาา”

            ไม่ทันที่เขาจะได้พูดจบ ลิ้นของเขาก็กระเด็นหลุดออกจากปากทันที ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนที่พูดมากและชอบสั่งการคนอื่น แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถที่จะทำเช่นนั้นได้แล้ว

          “ผมสั่งให้พูดหรือยังครับ ?”
-----------------------------------------------------------------
ขอบคุณที่คนที่ติดตามครับ ยังไงก็ฝากตอนต่อ ๆ ไปด้วยนะครับ  ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะครับ อีกไม่กี่ตอนก็จบภาคแล้ว ภาคต่อไปจะเป็นเนื้อเรื่องหลักจริง ๆ แล้ว 5 5+ ก็รอติดตามด้วยนะครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

193 ความคิดเห็น

  1. #173 banthitnum (@banthitnum) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 09:35
    เ*ี่ยมีแอบเอสด้วย!
    #173
    0
  2. #126 oomironhorse (@oomironhorse) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 12:52
    อ่านมาหลายตอน อ่านตอนนี้จบกดFav. อย่างไว ถูกใจสาสสสส>~<
    #126
    0
  3. #110 cechinw13 (@cechinw13) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 16:22
    สะใจเเท้
    #110
    0
  4. #103 Anecha Suranin (@darkjack) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 17:03
    โคตรถูกใจเลยโว้ย!!!!!!!
    #103
    0
  5. #93 Wcrsbt (@Wcrsbt) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 11:12
    555555 ชอบแนวนี้ สนุกๆ ฆ่าคนเลว ที่มองแค่ตัวเองว่าดีอยู่เหนือคนอื่น 5555นุกๆ
    #93
    0
  6. #67 Olionheart (@awko1999) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 11:08
    สาย int + intrigue ดีๆนี่ผมว่าหายากนะครับ ผมก็กำลังฝึกเขียนโปรแกรมพอดีเลย ติดตามครับ เป็นกำลังใจให้
    #67
    0