[พรีออเดอร์] GENT, I LOVE YOU | คนที่คุณก็รู้ว่าใคร

ตอนที่ 42 : 9 | คนไม่เป็นห่วงที่ไหนเขาทำกัน [4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,998
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 311 ครั้ง
    19 ม.ค. 63




ตระหนักได้ดังนั้นใจพลันสั่นระรัวขึ้นมาคับอก หวิวในช่องท้องอย่างทรมาน ทว่าก็ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว ตั้งมั่นอย่างแน่วแน่

 

จะมัวกลัวอยู่ไม่ได้ มันเสียเวลา...

 

คว้าโทรศัพท์ออกมากดต่อสายหาผู้จัดการส่วนตัวทันที วันนี้ก็อยู่บ้านทั้งวันแล้ว ถ้าฉันจะออกไปข้างนอก มีรินคงไม่ว่าอะไร

 

[ว่าไงคะคนสวยของพี่] ปลายสายตอบรับเสียงใส ฉันผุดยิ้มจางๆ ก่อนจะเอ่ยตอบกลับไป

 

“วันนี้มิจินว่าจะออกไปซื้อของมาทำขนม แต่มีรินไม่ว่าง มิจินเลยว่าจะไปคนเดียวค่ะ พี่เอห้ามบอกคุณพ่อนะคะ”

 

[ไม่ได้สิลูก จะให้หนูไปคนเดียวได้ยังไง ไม่ได้เด็ดขาด!] โวยลั่นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นตามที่คาดเอาไว้ ฉันเม้มปากนิ่งคิดสักพักก็หาทางออกได้

 

“คืองี้ค่ะพี่เอ มิจินมีธุระที่ต้องไปทำ รบกวนพี่เอช่วยอะไรสักอย่างได้ไหมคะ”

 

[อะไรเหรอคะ]

 

ฉันบอกสิ่งที่ต้องการออกไป พี่เอรับปากว่าจะหาข้อมูลที่ฉันต้องการมาให้ ระหว่างรอราวๆ ชั่วโมงกว่าๆ ฉันก็ใช้เวลาไปกับการจับจ่ายซื้อของ เมื่อกลับมาถึงบ้านก็ลงมือทำขนมไทยอยู่หลายอย่าง ไม่ว่าจะทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง โดยมีลูกมือเป็นใบชาที่วันนี้คุณย่าให้มาดูแลฉันเป็นพิเศษ

 

ราวๆ สองชั่วโมงผ่านไปโทรศัพท์ก็ส่งข้อความเข้ามา

 

เป็นโลเคชั่นร้านดอกไม้สาขาที่คุณแม่ของพี่เจนท์มักจะแวะเวียนเข้าไปบ่อยๆ

 

สิ่งที่ฉันคิดจะทำต่อจากนี้คือการได้เข้าไปใกล้ชิดเขาอีกสักนิด เพื่อให้สามารถรับรู้ความเป็นไปของเขาได้มากกว่านี้ เมื่อเกิดเรื่องด่วนจะได้สามารถช่วยเขาได้ทันท่วงที

 

เท่าที่ฉันเห็น...เร็วๆ นี้จะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นกับเขา ไม่รุนแรงหรอก แต่ฉันก็ห่วง เพราะฉะนั้น ทำยังไงก็ได้ ให้ฉันไปอยู่ในจุดที่สามารถช่วยเหลือเขาได้ทุกอย่าง

 

เข้าทางแม่นี่แหละ เริ่ดจริง!

 

“คุณมิจินให้ใบชายกไปไว้ที่รถเลยไหมคะ”

 

“เดี๋ยวมิจินเรียก Grab ไปเองค่ะ”

 

“อ้าว ทำไมล่ะคะ”

 

ยกนิ้วเรียวขึ้นมาทาบที่ริมฝีปาก ทำสีหน้าทะเล้นจนใบชาที่แม้จะไม่เข้าใจก็พยักหน้ารับด้วยความจำใจ

 

“ให้ใบชารายงานคุณท่านว่ายังไงดีคะ”

 

“บอกว่ามิจินออกไปธุระ กลับไม่ดึกมากค่ะไม่ต้องเป็นห่วง หรือถ้ามีอะไรจะรีบโทรหาทันที”

 

“ได้ค่ะ”

 

ยิ้มรับให้กับความว่าง่ายของใบชาและยังไม่ลืมที่จะติดสินบนคนตัวเล็กแม้ว่าเจ้าตัวจะไม่ได้อยากได้มันก็ตาม

 

“มิจินมีของจะให้ วางไว้ในถุงบนเตียงบนห้องใบชาไปหยิบได้เลยนะ”

 

“แต่ว่า...” ทำท่าจะแย้งอย่างที่คาดการณ์ไว้ จึงแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้มหวานอย่างรู้ทัน

 

“เอาน่า มิจินซื้อมาไซส์มันเล็กเกินไปน่าจะเหมาะกับใบชามากกว่า” การให้ของเล็กๆ น้อยๆ น่ะ จะทำให้ใบชาเข้าข้างฉันยังไงล่ะ “มิจินไปนะ”

 

“เดินทางปลอดภัยนะคะ”

 

คนตัวเล็กจำใจต้องเอ่ยรับของไปอย่างช่วยไม่ได้ เธอเอ่ยขอบคุณขณะโบกมือตามหย็อยๆ สงสารก็สงสารที่เธอต้องมารับหน้าให้ตอนคุณย่ากลับมา แต่ทำยังไงได้ ฉันไม่มีทางเลือกเลยจริงๆ

 

ช่วงเวลาที่ไม่แน่นอนกับสถานการณ์ที่บีบคั้นทำให้ฉันต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเร่งปฏิกิริยาในตอนนี้

 

ยืนรอไม่นานรถที่เรียกก็มารับและพาไปส่งยังเป้าหมาย สถานที่ดังกล่าวเป็นร้านสีขาวสไตล์โมเดิร์น ตรงกลางโถงทางเข้าร้านตกแต่งด้วยแชนเดอเลียที่เริ่มเปิดไฟในเวลาห้าโมงเย็น ดอกไม้สีสันสวยงามทั้งที่วางในกระเช้าและแจกันด้านนอกรวมถึงในตู้อวดสีสันสดใสให้ความรู้สึกอยากไปทักทายจนแทบทนไม่ไหว

 

ฉันหอบถุงผ้าแบบบรรจุอาหารแบบเกาหลีลงมาจากรถ คนที่ต้องการพบราวกับรู้ว่ามีคนต้องการจะเจอก็เดินออกมาหน้าร้าน จังหวะที่ก้าวเข้าไปนั้นก็เงยหน้ามาประสานสายตาเข้าพอดี

 

รอยยิ้มพลันคลี่ระบายออกมาพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย

 

“สวัสดีค่ะคุณหญิงป้า” ใบหน้าที่ดูอ่อนกว่าวัยทั้งยังดูสดใสอยู่เสมอยกยิ้มขณะฟังฉันแนะนำตัวเอง “หนูชื่อมิจินเป็นลูกสาวของคุณพ่อพิชัยค่ะ”

 

ได้ยินดังนั้นคนสวยสองพันปีก็ถึงบางอ้อ ดวงตาแบบเดียวกันคนผู้นั้นแต่ทอดมองมาด้วยแววตาที่อ่อนโยนกว่ามากทำให้ฉันรู้สึกอุ่นวาบเข้ามาในใจ นึกต่อว่าตัวเองไปหนึ่งรอบกับการบังอาจหาญกล้ามาหาคุณแม่เขาถึงที่ ทั้งอีกฝ่ายก็ยังดูจะมีท่าทีเอ็นดูฉันขนาดนี้อีกด้วย

 

“แม่คุ้นชื่อหนูอยู่นะ” คนที่แทนตัวเองว่า แม่กับคนที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกอย่างฉันทำหน้านึกเพียงชั่วครู่ก็ระบายยิ้มกว้างกว่าเดิม “คนที่ทำเค้กช็อกโกแลตกับน้ำใบเตยมาให้พี่เจนท์ใช่ไหมลูก”

 

“คะ?” เกิดอาการงงชั่วขณะ เห็นท่าทางเอ๋อๆ ของฉันคุณแม่ยิ่งมีแววตาอ่อนแสงมากกว่าเดิม

 

“แม่เห็นโน้ตที่อยู่บนกล่องเค้กนะ” คุณแม่ยิ้มละมุน “แต่คนที่บอกแม่ว่าเจ้าเค้กเป็นใครคือพี่เฟียซ”

 

“...” ดูท่าว่าว่าพี่เขยจะถูกใจฉันมากจริงๆ

 

“ไม่คิดเลยว่าตัวจริงจะสวยหยาดฟ้าขนาดนี้” และดูท่าว่าการเข้าทางคุณแม่จะเริ่ดจริงเจ้าค่ะ

 

ปลงตกอยู่ในใจ ทำไมชาตินี้ไม่พกอายุขัยมากกว่านี้นะ

 

พี่เจนท์! คุณแม่พี่ชอบหนูขนาดนี้ พี่จะปล่อยให้หนูลอยนวลไม่ได้นะคะ!


.

.

.

อยากได้ลูกเสือก็ต้องเข้าถ้ำเสือ! อิพี่อกแตกตายแน่ๆ น้องมันรุกหนักขนาดนี้ 555555

สกรีมกับไรต์ได้ที่แท็ก #พี่เจนท์สายซึน เจ้าค่ะ >.,<


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 311 ครั้ง

1,415 ความคิดเห็น

  1. #1062 my-14valentine (@my-14valentine) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 14:21
    น่ารักกกกมากกกกกกก
    #1062
    0
  2. #526 phikulhom (@kuljaruwan) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:56
    ขอใบชาเป็นนางเอกสักเรื่องได้มั้ยคะ ใบชาน่ารัก
    #526
    0
  3. #359 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 00:28
    55555 มิจิน
    #359
    0
  4. #358 _mono_ (@linefacebook) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 21:38
    พี่เจนท์ ต้องจับน้องให้อยู่หมัดแล้วมั้ย
    #358
    0
  5. #357 aappss (@ap_rachinicorn) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 20:21
    น่ารักจังเลย
    #357
    0
  6. #356 Naenn (@Naenn) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 20:12
    พูดถึงอายุขัยแบบนี้ แง๊
    #356
    0
  7. วันที่ 19 มกราคม 2563 / 11:44
    ครอบครัวเขาชอบเราขนสดนี้ พี่เจนท์จะหนีไปไหนพ้น
    #355
    0
  8. #354 DaizyDuck (@DaizyDuck) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 11:07
    ชอบกันทั้งบ้านเลยนะคะน้องมิจินะนี่ย 5555
    #354
    0
  9. #352 numwannnn (@numwannnn) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 10:08
    คุณแม่ ลูกสะไภ้มาหาค่ะ
    #352
    0
  10. #351 mewcha (@mewcha) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 10:03
    เข้าทางแม่ซะเลย แม่ขอบมาก แต่ลูกนี่ยังไงยังไง...
    #351
    0