[พรีออเดอร์] GENT, I LOVE YOU | คนที่คุณก็รู้ว่าใคร

ตอนที่ 59 : 11 | คู่แข่ง [6]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,706
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 315 ครั้ง
    12 ก.พ. 63



“เป็นอะไรของเธอนัก”

เสียงที่บ่นเบาๆ นั้นคล้ายกับพึมพำคนเดียวซะมากกว่า ทั้งฉันที่โดนเสื้อคลุมเอาไว้ก็ฟังไม่ค่อยถนัดนัก พอจะดึงเสื้อลงกลับมีบางอย่างวางไว้บนศีรษะจนมันไม่ขยับ สัมผัสนั้นดูเหมือนจะหนักขึ้นจนฉันรับรู้ได้ว่ามันคือมือของคนตรงหน้าที่วางทับเอาไว้นั่นเอง

อ่า...ไม่มีใครบอกเหรอว่าอย่าทำแบบนี้กับผู้หญิงที่ไม่ชอบ

“ไม่ต้อง เห็นหน้าเธอแล้วหงุดหงิด”

ก็เลยเอาเสื้อมาคลุมไว้แบบนี้สินะ

“ทำอะไรไม่รู้จักคิด”

ก็เลยทำหน้าเย็นชาแบบนั้นใส่กันงั้นเหรอ

“เมื่อไหร่จะโตสักที”

นี่เป็นคำถามหรือเป็นคำต่อว่าฉันกันล่ะ?

ในความมืดที่ถูกเสื้อตัวใหญ่คลุมเอาไว้ทำให้ฉันไม่อาจมองเห็นอะไรได้ แต่จากทิศทางของมือที่วางไว้บนศีรษะและน้ำเสียงที่ดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนั้นกลับรับรู้ได้ว่าใบหน้าของพี่เจนท์อยู่ห่างออกไปไม่เท่าไหร่ การกระทำอันแสนเรียบง่ายของเขากลับแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นใจบางอย่างที่ฉันก็บอกไม่ถูกและก็รู้ว่าแบบนี้มันไม่ถูกต้องเลย

ที่ฉันวิ่งไล่ตามเขาเพราะรู้ว่าเขาไม่มีทางสนใจ ไม่มีทางรู้สึกอะไรด้วย...

ฉันไม่อยากจะเห็นแก่ตัวกับเขาไปมากกว่านี้เลย...

แต่ฉันจะทำยังไงเมื่อหัวใจเต้นแรงขนาดนี้เมื่อได้อยู่ใกล้เขา...

ทั้งดีใจ ทั้งสับสน...

จะห้าม...เจ้าสิ่งที่กำลังลงรากหยั่งลึกลงไปทุกวันนี่ได้ยังไง...

มิจินกำลังจะเห็นแก่ตัวกับพี่เจนท์ ความอ่อนโยนที่รับรู้ได้ในตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่คิดไปเอง

ไม่ใช่อีกแล้ว...

รักก็เจ็บ ไม่รักก็เจ็บ...พวกเราไม่มีทางเลือกที่ดีไปมากกว่านี้รึไงกันนะ...

ความร้อนผ่าวเกิดขึ้นที่ดวงตาเมื่อหัวใจสั่งให้จิตใต้สำนึกทำงานด้วยการพาตัวเองออกมาจากใต้ฝ่ามืออบอุ่นของเขาด้วยความอาวรณ์

เมื่อต้องทำตามสิ่งที่ตรงข้ามกับใจ เป็นใครจะไม่เจ็บปวด...

แต่บางครั้งชีวิตคนเราก็ถูกผลักให้ไปอยู่ในจุดที่ไม่สามารถเลือกอะไรได้ หรือบางครั้งเรื่องที่ยากที่สุดก็ดันกลายเป็นตัวเลือกที่อาจเลือกแต่ก็ได้มันมาเสียแล้ว...

เช่นความรู้สึกรวดร้าวในตอนนี้...

เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะโดยที่เราทั้งคู่ต่างก็เงียบและไร้การเคลื่อนไหว เป็นความอึดอัดมหาศาลในปริมาณที่ปอดแบกรับเอาไว้ไม่ไหวและทำให้หายใจลำบาก ฉันแทบกระอักมันออกมาเป็นเลือดด้วยซ้ำกับความกดดันบางอย่างที่รับรู้ได้ในตอนนี้

เฮ้อ...ให้ฉันเห็นผีหน้าห้องฉุกเฉินยังดีกว่าความรู้สึกในตอนนี้ซะอีก...

ทรมาน...ทรมานเหลือเกิน...

“เป็นอะไร”

เสียงทุ้มเจือความขุ่นเคืองเอ่ยถามขึ้น ฉันหาลมหายใจของตัวเองไม่เจออีกครั้ง มือบีบเข้าหากันจนเกร็งไปหมดด้วยความประหม่า น้ำตาก็ทำท่าจะไหลออกมาอยู่ร่อมร่อ

พี่เจนท์อย่าโกรธมิจินเลยนะ หรือจะเกลียดมิจินเลยก็ได้ ก็หน้าที่ชอบน่ะมันเป็นของมิจินคนเดียวมาตั้งแต่แรก

ก็ควรจะให้มันเป็นของมิจินเพียงคนเดียวต่อไป...

“มิจินจะรักษาระยะห่างนะคะ ขอโทษจริงๆ”

“...”

“เอ่อ...แล้วก็ขอบคุณสำหรับเสื้อคลุมค่ะ”

นึกขอบคุณเขาอีกครั้งที่วางเสื้อคลุมตัวนี้คลุมหน้าฉันเอาไว้ด้วย ไม่อย่างนั้นเขาคงได้เห็นสีหน้าที่แท้จริงของฉันภายใต้น้ำเสียงที่สดใสขนาดนั้นไปแล้ว

เกิดความเงียบเข้าครอบคลุมบริเวณนี้อีกครั้ง จังหวะที่มือข้างนั้นวางกลับลงมาหมายจะดึงเสื้อออกไปกลับเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูหน้าห้องฉุกเฉินถูกเปิดออก เสียงล้อเลื่อนเคลื่อนออกมาพร้อมกับเสียงของคุณหมอทำให้ฉันไม่ต้องเดาต่อว่าคุณย่าถูกพาออกมาแล้ว

“มิจินเป็นอะไรเหรอครับ” ถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจขณะมองฉันก็เหมือนว่าเขาจะเปลี่ยนไปถามคนข้างๆ แทน “นายรู้จักเธอเหรอเจนท์”

“อือ รู้จักคุณย่าท่านนี้ด้วย”

“อ้าวเหรอ งั้นตามมาก่อนละกัน จะพาไปห้องพักก่อน มิจินตามมานะครับ”

ฉันพยักหน้ารับทว่าก็ยังไม่ยอมเอาเสื้อคลุมลงอยู่ดี สีหน้าฉันตอนนี้ไม่อยากให้พี่เจนท์เห็นจริงๆ พูดออกไปแล้วว่าจะรักษาระยะห่างทั้งที่ใจก็ไม่อยากทำ ทั้งที่พี่เจนท์ใจดีถึงขนาดนี้ด้วยแล้ว

ฉันยังจะทำอะไรได้อีก...ให้เขาเย็นชาต่อไปมันก็ถูกต้องแล้ว...อย่าเริ่มมันเลยจะดีกว่า ความรู้สึกพิเศษแบบนั้นน่ะ...

ฉันไม่คู่ควร

ไม่อย่างนั้นฉันคงจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้ไม่ได้

จะชดใช้ให้ทุกอย่างเมื่อเวลานั้นมาถึง ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปฉันยังจะรักษาความรู้สึกของเขาไว้ได้ยังไง

จากไปเช่นเพื่อนคนหนึ่งที่รู้จักกัน แบบนั้นจะดีกว่ารึเปล่า...

เสียงเตียงคนไข้ถูกเข็นออกไปเบาลงตามระยะที่ห่างออกไปจนกลายเป็นความเงียบที่เข้ามาแทนที่ ฉันรับรู้ได้ถึงร่างสูงที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ไหวติง จนกระทั่งแขนเสื้อข้างหนึ่งที่คลุมร่างของฉันเอาไว้ถูกเขาคว้าไปกระตุกเบาๆ

“ฉันไม่อยากจับตัวเธอ”

“...”

“ถ้าอยากคลุมไว้ จะพาไปทั้งแบบนี้แล้วกัน”

น้ำเสียงที่ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ กลับพาความหนักหน่วงมาให้หัวใจจนแทบจะทนแบกรับต่อไปไม่ไหว

แต่อดทนไว้นะมิจิน...

ได้แค่นี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว...

ฉันกักลมหายใจ กลั้นหยาดน้ำใสร้อนผ่าวที่หัวตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา ขบเม้มริมฝีปากล่างจนเจ็บชาพร้อมกับพยักหน้ารับโดยไร้สุ้มเสียงใดๆ ก้าวเท้าเดินตามพี่เจนท์ที่ลากแขนเสื้อไปเงียบๆ

ซึมซับความอ่อนโยนของเขาเอาไว้ให้ได้นานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ในตอนนี้

ระยะทางจากหน้าห้องฉุกเฉินไปยังห้องพักผู้ป่วยเป็นระยะทางที่หัวใจฉันได้เก็บเกี่ยวเอาช่วงเวลาที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เอาไว้ในใจ ให้ลึกที่สุด

มันเคยเกิดขึ้นจริง...

ความอบอุ่นของเขา...ที่อาบไล้ไปทั่วทั้งใจ

มันเพียงพอแล้ว สำหรับคนอย่างเธอ...

มิจินที่เคยใจร้ายกับพี่เจนท์ขนาดนั้น

จะขอรับความเจ็บปวดทั้งหมดเอาไว้เองนะคะ


.

.

.

พาร์ทหน้าพี่เจนท์จะทอล์คแล้วว กี๊ดดดดดดด ไหนมาดูความในใจคนซึนสิว่าจะอัปเดตไหม

ปล. เรื่องนี้คาดว่าจะเปิดพรีเดือนมีนานะคะ กดติดตามเพจไว้ได้เลย

แท็กทวิต #พี่เจนท์คนซึน

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 315 ครั้ง

1,417 ความคิดเห็น

  1. #569 สิบเอ็ดสิบสาม (@dnjamroll) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:46

    แงงงงนี่น้ำตาไหลแทนมิจินแล้วววมิจินน่ะใจร้ายกับตัวเองตลอดเลยพี่เจนท์เห็นใจน้องโหน่ยยยยย/รอค่าาา
    #569
    0
  2. #568 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:33
    รอพี่เจนท์
    #568
    0
  3. #567 nnnnnwwn (@nnnnnwwn) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:44
    สงสารมิจินนน
    #567
    0
  4. #566 Naenn (@Naenn) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:52
    สงสารมิจิน แงงงงง //รอพี่เจนท์ทอล์คคทาาาา
    #566
    0
  5. #565 lilin852 (@lin_lin) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:38
    รอมาต่อค่ะ ตอนนี้คือสงสารน้องมากกก ลูกเอ้ยยยย
    #565
    0
  6. #564 Joytara (@Joytara) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:07
    รอมากๆ รอเรื่องนี้แทบไม่ไหว
    #564
    0
  7. #563 pumilamai2526 (@pumilamai2526) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:12
    สงสารมิจิน รออิบุ๊คจ้า
    #563
    0
  8. #562 DaizyDuck (@DaizyDuck) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:00
    ทำไมพี่เจนท์ใจร้ายแบบนี้
    #562
    0
  9. #561 _mono_ (@linefacebook) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:35
    ตอนนี้สงสารมิจิน แต่อนาคตต้องได้ร้องไห้เพราะพี่เจนท์แน่เลย ฮืออ
    #561
    0
  10. #560 numwannnn (@numwannnn) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:28
    พี่เจนท์จะคิดว่ายังไงล่ะทีนี้
    #560
    0
  11. #559 ninew890 (@ninew890) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:25
    เจ็บปวดดีแท้
    #559
    0
  12. #558 JunjaoAoey (@minaru-chan) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:06
    แงงสงสารมิจิน
    #558
    0