ระบายค่ะ

Name : Devil Virus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Devil Virus
[ IP : 101.51.3.193 ]

Email / Msn: killer.reril(แอท)gmail.com
วันที่: 18 พ.ค. 55 / 20:32





วันนี้อารมณ์ไม่ดีอยากระบายแต่ดันไม่มีใครรับฟัง ชิ ตูระบายในเด็กดีก็ได้นอกจากได้ระบายแล้วดีไม่ดีได้วิวกะแต้มอีกแน่ะ ฮ่าา
วันก่อนมีรุ่นพี่เดินผ่านหน้าขณะที่พวกเรากำลังนั่งรอเรียน ในมือพี่เขามีหนังสือค่ะไม่ใช่หนังสือธรรมดาหนังสือวายด้วย หน้าปกถึงเห็นไม่ชัดแต่เห็นสัญลักษณ์นาบูชัดแจ๋วเลยค่ะ เราก็กำลังมองพี่เขาด้วยความชื่นชมกะว่าจะไปทำความรู้จักแล้วขอยืนหนังสือมาอ่านก่อนซื้อเพราะนักหนังสือเขาแพงได้ใจจริงๆค่ะ ซื้อทีหมดกำลังจะเดินต่อ ฮ่าๆ
และ ณ เวลาที่กำลังชื่นชมพี่เขาในใจนั้นเพื่อนหรือไม่ก็ไม่ใช่เพื่อนน่ะแหละค่ะ ประมาณว่ามันเกลียดขี้หน้าเราก็ไม่รู้จะทำไง มันมองตามหลังพี่เขาด้วยหน้าตาขยะแขยงกระซิบดังๆ(??)กับเพื่อนในกลุ่มแรดของมันว่ามันเล่นเน็ตแล้วไปเจอสำนักพิมพ์นาบู มันก็เลยสนใจเพราะไม่เคยเห็นมาก่อนพอเข้าไปเท่านั้นล่ะมันหนีออกมาไม่ทันเพราะว่ามันเป็นนิยายเกย์ เพื่อนมันก็ทำท่าดัดจริตยกมือปิดปากประมาณว่าคุณหนู (ขอโทษนะที่รัก ที่เอ็งทำน่ะมันเหมือนผีตกใจหน้าตัวเองเวลาส่องกระจกมากกว่าค่ะ)
บอกว่า ต๊าย น่ารังเกียจ นี่มันมี สนพ.แบบนี้จริงๆเหรอยะ แล้วมันก็ส่ายหน้ารับไม่ได้ๆ พอได้ทีคนที่บอกข่าวก็บอกอีกว่ามันรังเกียจพี่คนนั้นแล้วว่ะหน้าตาก็ไม่ดีอ่านหนังสือแบบนี้ (แต่ไหงตูคิดว่าพี่เขาสวยกว่าหล่อนอ่ะ??)  จากนั้นมันก็โพนทนาพี่เขาเสียๆหายๆทั้งๆที่มันยังไม่เคยรู้ว่าจริงๆแล้วพี่เขาเป็นคนยังไงแท้ๆ
เลยถามพวกมันไปว่า  ว่าพี่เขาแบบนั้นได้ไง รู้จักพี่เขารึยัง
พอถามเท่านั้นแหละ มันมองหน้าเราด้วยสายตารังเกียจจีบปากจีบคอบอกว่า หล่อนก็เป็นพวกเดี๋ยวกันสินะ ยี้ น่ารังเกียจ
เราฉุนกึกเลยค่ะ อาจารย์เดินผ่านมาข้างหลังเราไม่รู้ไงเลยลุกชี้หน้ามันว่า เออ แล้วจะทำไม
อาจารย์สกิดหลังด่าเราเลยค่ะ พวกนั้นก็หัวเราะต่อกระซิกเรายกใหญ่ อาจารย์ไม่ได้ว่าอะไรมากเท่าไหร่เพราะว่าแกเป็นคนที่เคยสอนเราตอนประถมเลยรู้ว่าเราเป็นคนที่ไม่ค่อยโกรธคนเท่าไหร่แล้วก็เป็นเด็กดีเชื่อฟังอาจารย์ (แต่อันความจริงแล้ว อาจารย์คะหนูแค่ไม่อยากวุ่นวายกะใคร หนูอยู่อ่านหนังสือหนูแบบสบายๆดีกว่าไปมีเรื่องกับใครนะคะ เลยไม่ค่อยจะคุยหรือกระตือรือร้นเท่าไหร่ สาววายสาวแว่นอย่างหนูก็งี้แหละค่ะ ฮ่าๆ)
พออาจารย์ไปเราก็ถอนหายใจโล่งอกที่ไม่โดนอาจารย์ว่า แกแค่บอกค่ะ
แต่ยัยสามสี่ตัวข้างหลังนี่ก็หัวเราเราตลอดพอนั่งเรียนอาจารย์เผลอก็โยนกระดาษเขียนขอความไว้ข้างในพอเราเปิดอ่านก็ฉุนแต่ทำเป็นไม่สนใจ เนื้อหาในกระดาษก็ว่า  น่าขยะแขยง บ้าง E'แสรด บ้าง เราก็พยายามใจเย็น


ผ่านไปจบเกือบจบคาบจารย์เดินออกไปไม่ทันไรเราก็กำลังเก็บกระเป๋าอยู่ ตอนเก็บมันต้องเปิดซิบแล้วก็หยิบของใส่ใช่ไหมคะ ยัยบ้าคนหนึ่งในกลุ่มนั้นมันหยิบหนังสือเราออกมาแล้วขว้งทิ้งทำหน้าขยะแขยงบอกเสีงดังว่า


ว๊าย  ดูสิๆ มันอ่านหนังสือน่ารังเกียจแบบนั้นด้วย
เรารีบวิ่งไปดูหนังสือ มันตกน้ำค่ะเปียกทั้งเล่นเพราะมันเป็นอ่างเล็กๆ เราโกรธเลือดขึ้นหน้ากระโดดกลับไปคว้าหัวยัยคนที่โยนไว้แล้วชกท้องมัน ตะโกนลั่นห้องเลยว่า "รู้ไหมหนังสือเล่นนั้นก็ซื้อมาเท่าไหร่ กูทั้งรักทั้งหวงทำแบบนี้เหรอ แสดงว่าไม่อยากมีชีวิตต่อแล้วใช่ไหม ได้เดี๋ยวกูสงเคราห์ให้" ว่าจบก็ทั้งตบทั้งถีบมันจนช้ำทั้งเพื่อนทั้งอาจารย์ห้ามก็ไม่ฟัง ประมาณว่าหนังสือเป็นเหมือนทั้งเพื่อนทั้งพ่อทั้งแม่ทั้งหมดเลยค่ะ เพราะไม่ค่อยพูดกับคนอื่นชอบเก็บตัวแต่พอเวลาอ่านหนังสือไม่ว่าจะเรื่องไนเล่มไหนก็ตามก็อ่านแบบตั้งใจ อารมณ์เสียก็อ่านมันทำให้รู้สึกใจเย็นขึ้น แต่มันทำแบบนั้นกับหนังสือเราแถมยังเป็นหนังสือวายที่เราทั้งรักทั้งถนุถนอมมันก็ยังกล้าทำ ทั้งๆที่เราเคยบอกเพื่อนในห้องทุกคนแล้วว่าไม่ว่าหนังสืออะไรถ้าเป็นของเราก็อย่าทำอะไรเพราะว่าเรารักหนังสือมาก


เราเตะหน้ามันทั้งน้ำตาเก็บแว่นใส่กระเป๋าแล้วชี้หน้ามันว่า "กูรักสิ่งของของกูทุกอย่างถ้าจะทำแบบนี้ก็อย่าเอาหน้ามาใกล้กู อี"

หลังระบายอารมณ์ใส่แล้วเราก็เก็บของรวมทั้งหนังสือทั้งหลายแหล่แล้วเดินออกมาเหล่าคนที่มุงดูไม่กล้าขวางเราสักคนพอกลับบ้านมาตากหนังสือไว้เผื่อมันจะแห้งเพื่อนสนิทเราในห้องก็โทรมาบอกว่ามันสะใจมากเลยที่เห็นยัยพวกนั้นหน้าซีดปากสั่นอาจารย์ที่เคยสอนเราตอนประถมบอกว่าไม่น่ามายั่วโมโหเราเลย ทั้งๆที่เราไม่เคยทำอะไรใครรุนแรงขนาดนี้มาตั้งหลายปีแล้วยัยคนนั้นก็ทั้งแรดทั้งเสเพลพวกอาจารย์เลยไม่เอาเรื่องเราค่ะแต่บอกว่าอย่าทำแบบนั้นอีก เราก็ฝากขอโทษอาตารย์ด้วย



พอมานั่งคิดๆดูเราก็ทำแรงเกินไปแต่มันช่วยไม่ได้อ่ะก็มันโมโหนี่นา ไม่เคยฉุนแบบนี้มาก่อนเลยคิดแล้วคิดอีกว่าพรุ้งนี้เราจะไปโรงเรียนได้ไหมเพื่อนจะว่าเรายังไงบ้างแต่พอไปแล้วเพื่อนในห้องก็มาถามเราว่าเป็นยังไงบ้าง อยากให้ออกค่าหนังสือช่วยไหมเราบอกปปัดว่าไม่เพราะเราคิดว่าถึงมันจะเปียกแต่มันก็เป็นหนังสือของเรา เราไม่ซื้อใหม่หรือทิ้งมันหรอ



วันนี้พ่อแม่ของยัยคนนั้นเดินเข้ามาว่าเราถึงห้องเลยค่ะต่อหน้าต่อตาเพื่อนเลยบอกว่าเรามันขยะสังคมทำร้ายลูกสาวเขาเราก็นั่งฟังพอพวกนั้นเห็นเราไม่สะทกสะท้านก็เลยทำอะไรไม่ได้เราเลยถามไปว่าพอแล้วเหรอ งั้นฟังหนูบ้างนะ

ลูกสาวพวกคุณน่ะค่ะเคยบอกคุณบ้างไหมว่าตัวเองไปมีอะไรกับผู้ชายหลังโรงเรียน เอามีดในกระเป๋าขู่เอาเงินเด็กคนอื่น ยกพวกตบตีแฟนเขาแย่งผู้ชายบ้าง ว่าร้ายคนอื่นบ้าง แล้วที่ฉันทำไปน่ะเพราะว่าฉันโกรธ เจ้าหล่อนโกรธอะไรฉันนักหนากะแค่ที่เราถามว่ารู้จักพี่ที่หล่อนว่าร้ายน่ะดีรึยัง อยู่ดีไม่ว่าดีมาโยนของรักของหวงฉันลงน้ำ ฉันก็โกรธเป็นธรรมดา ลองพิจารณาพฤติกรรมลูกสาวตัวเองก่อนไหมคะก่อนที่จะมาว่าฉันน่ะ  จำและพิจารณาลูกสาวตัวเองก่อนมาว่าคนอื่นก่อนเถอะค่ะ ฉันยอมรับว่าผิดเรียกค่าเสียหายมาได้ไม่ต้องกังวลฉันมีจ่ายต่อให้คุณเรียกเป็นหมื่นก็ตาม พอแล้วใช่ไหม ถ้างั้นกลับไปได้ค่ะหรือจะเอางเงินก่อน รบกวนนักเรียนทำงานไม่ใช่วิสัยที่ดีของผู้ใหญ่นะคะ


สองคนนั้นพูดไม่ออกเลยมองหน้ากันเลิ่กลั่กแล้วขอตัวกลับอาจารย์ที่อยู่หน้าห้องมองเราด้วยแล้วตาชื่นชมจนเราเขินสรุปคืดยัยคนนั้นลาออกจากโรงเรียนทั้งๆที่เพิ่งเปิดเทอมค่ะ เพื่อนในห้องก็ดูแลรักษาหนังสือตัวเองมากขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นผลพลอยได้รึเปล่า ฮ่าๆ

ส่วนเรื่องที่เราเล่าวันนี้นะคะเป็นเหมือนสิ่งเตือนใจของเราที่อยากบอกทุกคนค่ะเพราะเราก็อยากระบายบ้างอะไรบ้างเดี๋ยวมันอัดอั้นเกินไป ต้องขอโทษสำหรับคนที่คิดว่าเราทำเกินไปนะคะแต่เพราะว่าเราโกรธจนลืมตัวจริงๆและขอบคุณที่เสียเวลามาอ่านนะคะ




PS.  ทำไมล่ะ ฉันทำอะไรผิดกัน ถึงได้เกลียดกันแบบนี้ละ _________________________________________ คำบางคำที่ใครบางคนพูด มันกำลังทำร้ายใครบางคนโดยไม่เจตนนา...

แสดงความคิดเห็น
ชื่อ Email / MSN
รูปตัวแทน ใส่รหัสตามรูป

พิมพ์ข้อความที่นี่!



  • C o m m e n t
  • 1

    1