วิวาห์คณิกา (นิยายจีนโบราณ)

ตอนที่ 3 : 1 รับแขก (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    18 ม.ค. 61



1

รับแขก (2)


รุ่งเช้าหลังจากดูแลมารดาแล้ว อิงฮวนก็นำตั๊กแตนสานพร้อมด้วยพุทราเชื่อมไปเดินเร่ขายในตลาด นางหารายได้ด้วยการขายงานฝีมือพร้อมพุทราเชื่อมมาหลายปีแล้ว ทั้งนี้เป็นเพราะนางไม่อยากรบกวนเงินจากมารดาอีก

พอออกมาเดินเร่ขายของอิงฮวนก็ได้สัมผัสกับบรรยากาศที่แตกต่างไปจากยามราตรี ผู้คนที่ออกมาเดินจับจ่ายใช้สอยจะเป็นสตรีมากกว่าบุรุษ นอกจากนี้หอนางโลมต่าง ๆ ก็พร้อมใจพากันปิดเงียบ ส่วนโรงเตี๊ยม และโรงน้ำชามีเพียงไม่กี่แห่งที่เปิดต้อนรับลูกค้า

พอเดินเร่ขายของจนเมื่อยแล้ว อิงฮวนก็มานั่งขายยังที่ประจำ

วันนี้นางขายได้ไม่มากนัก เพราะมีเด็ก ๆ ออกมาเดินตลาดไม่มาก แต่นางก็ยังพอขายได้

ระหว่างนั่งรอลูกค้าเพลิน ๆ นางก็หันไปเห็นใครบางคนที่คุ้นตาเข้า เป็นคุณชายชุดขาวที่ชอบนั่งใจลอยอยู่ริมหน้าต่าง ซึ่งการได้เห็นหน้าเขาชัด ๆ ในระยะใกล้ ก็ส่งผลให้หัวใจดวงน้อยของนางเต้นระรัวขึ้นมา

เขาช่างสง่างามนัก นอกจากรูปร่างสูงใหญ่แล้ว เขายังหล่อเหลาหาตัวจับได้ยาก ใบหน้าคมเข้มงดงามราวกับหยกแกะสลัก หน้าผากกว้างหยักลงมาคล้ายรูปหัวใจ คิ้วหนาเรียวยาวดุจคมกระบี่ ดวงตาสีดำดูคมคาย จมูกโด่งเป็นสันรับกับโหนกแก้ม ริมฝีปากหยักได้รูปสีแดงระเรื่อที่สตรีเห็นต่างต้องอิจฉา

อิงฮวนมองเขาจนเพลิน ดูเหมือนเขายังใจลอยเหมือนเดิม เขาเดินผ่านผู้คนโดยไม่สนใจสตรีน้อยใหญ่ที่ชม้ายชายตามองแม้แต่น้อย  ระหว่างนั้นนางก็เหลือบไปเห็นหัวขโมยตัวน้อยเข้า เพียงเท่านั้นอิงฮวนก็รีบลุกขึ้นพร้อมตรงดิ่งไปหาเด็กชายตัวน้อยทันที

แต่นางก็เข้าไปห้ามไม่ทัน หัวขโมยตัวน้อยลงมือขโมยถุงเงินจากเขามาเรียบร้อย พอเด็กชายตัวน้อยเดินห่างออกมา อิงฮวนก็รีบกอดคอเด็กน้อยพร้อมแย่งถุงเงินนั้นไป

“เอาของข้ามานะ!

“ของเจ้างั้นหรือ พี่เห็นกับตาว่าเจ้าขโมยมันมาจากคุณชายท่านนั้น” พอหญิงสาวดักคออย่างรู้ทันเด็กน้อยก็มีสีหน้าสลดลง “ถ้าไม่อยากถูกจับตัวส่งทางการก็มากับพี่ซะ”

หัวขโมยตัวน้อยที่เนื้อตัวมอมแมมหน้าเจื่อนสีอย่างเห็นได้ชัด ครั้นจะวิ่งหนีก็ทำไม่ได้เพราะถูกจับคอเสื้อจากทางด้านหลัง

“พี่สาวจะพาข้าไปไหน”

“เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง” บอกแค่นั้นอิงฮวนก็พาเด็กน้อยกลับมาที่ร้านริมทางของนาง แล้วนางก็ย่อตัวลงเพื่อคุยกับเด็กชายตัวน้อย

“อายุก็ไม่เท่าไหร่ ก็ริอาจทำตัวเป็นหัวขโมยแล้วหรือ” ไม่เพียงสั่งสอน อิงฮวนยังเขกหัวเด็กชายตัวน้อยเป็นการทำโทษด้วย

“ข้าเจ็บนะ”

“พี่ก็สั่งสอนให้เจ้าเข็ดหลาบน่ะสิ บอกข้ามา ทำไมถึงได้เที่ยวขโมยถุงเงินชาวบ้าน”

หัวขโมยตัวน้อยเอามือปิดศีรษะ เงียบไปอึดใจ ก่อนตอบเสียงแผ่ว “ข้าหิวครับ ข้าไม่มีเงิน”

“แล้วพ่อแม่ของเจ้าล่ะ”

“ตายหมดแล้ว”

อิงฮวนมีสีหน้าเปลี่ยนไป นางเข้าใจความรู้สึกของเด็กน้อย เพราะนางเองก็กำพร้าพ่อเช่นกัน “ตอนนี้เจ้าพักอยู่ที่ไหน”

เด็กชายตัวน้อยส่ายหน้า “ข้าไม่มีที่พัก เร่ร่อนไปเรื่อย ค่ำไหนนอนนั่น”

ได้ฟังเรื่องของเด็กชายตัวน้อยอิงฮวนก็รู้สึกสงสารไม่น้อย “เจ้าชื่ออะไร”

“เสี่ยวหลงครับ”

“ฟังนะเสี่ยวหลง พี่จะไม่พาเจ้าไปส่งทางการ แต่เจ้าต้องสัญญากับพี่ก่อนว่าต่อจากนี้ไปเจ้าจะเลิกเป็นหัวขโมย”

เด็กน้อยก้มหน้าไม่ยอมพูดจา

“ว่าไงล่ะ”

“ถ้าข้าไม่เป็นหัวขโมย ข้าก็จะไม่มีเงินกินข้าวน่ะสิ”

อิงฮวนกลอกตา นางเอามือวางบนเข่า มองเด็กตรงหน้าด้วยสายตาจริงจัง “รู้ไหมว่าเจ้าคิดผิด ขอทานพวกนั้นไม่ได้เป็นหัวขโมยก็ยังหาเงินซื้อข้าวได้” หญิงสาวชี้ไปยังขอทานเนื้อตัวมอมแมมในฝั่งตรงข้าม

“หากเจ้ายังทำตัวเป็นหัวขโมยเที่ยวลักขโมยถุงเงินของชาวบ้านไปทั่ว สักวันเจ้าก็จะถูกจับตัวส่งทางการ ทีนี้เจ้าก็จะถูกขังไว้ในคุก หมดอิสรภาพ ไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน และไม่มีโอกาสไปไหนต่อไหนได้อีก”

“น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอครับ” เสี่ยวหลงอ้อมแอ้มเสียงแผ่ว

“ใช่ สัญญากับพี่ได้ไหม ว่าเจ้าจะเป็นเด็กดี” อิงฮวนยื่นนิ้วก้อยให้เด็กน้อย

“แล้ว... แล้วข้าจะหาเงินจากที่ไหนมาซื้ออาหารล่ะครับ”

คิดถึงเรื่องปากเรื่องท้องอิงฮวนก็รู้สึกหนักใจแทนเสี่ยวหลงไม่น้อย แต่เอาเถอะ นางต้องแก้ปัญหาให้เด็กน้อยให้จงได้

“วันนี้พี่จะแบ่งพุทราเชื่อมกับเงินจำนวนหนึ่งให้เจ้าไปซื้อข้าวกินก่อน แล้ววันพรุ่งนี้พี่จะสอนวิธีหาเงินให้เจ้า”

ได้ยินแบบนั้นเสี่ยวหลงก็ยิ้มออกมา “ขอบคุณพี่สาวครับ”

“พี่ชื่ออิงฮวน เจ้ารออยู่ตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวพี่มา” บอกแค่นั้นอิงฮวนก็ลุกขึ้นไปซื้อหมั่นโถนึ่งร้อน ๆ มาสองลูก พอมาถึงนางก็ส่งหมั่นโถให้เด็กน้อย นางนั่งพูดคุยกับเสี่ยวหลงพักใหญ่ นอกจากนี้นางได้มอบเงินจำนวนหนึ่ง พร้อมพุทราเชื่อมให้เสี่ยวหลงสองไม้ก่อนที่จะแยกทางกัน

อิงฮวนเดินเร่ขายของอีกพักใหญ่ พอตลาดวายนางก็กลับ ทว่าวันนี้นางไม่มุ่งหน้ากลับหอหรรษาสวรรค์เหมือนอย่างเคย แต่นางแวะไปยังโรงเตี๊ยมซึ่งอยู่ในฝั่งตรงกันข้ามของหอหรรษาสวรรค์ก่อน พอเข้ามาในโรงเตี๊ยมนางก็เห็นเขานั่งอยู่ที่โต๊ะน้ำชาเพียงคนเดียวพอดี

อิงฮวนเห็นเช่นนั้น นางก็เดินตรงเข้าไปหาเขา

“คุณชาย”

ผู้ที่นั่งจิบน้ำชาสีหน้าราบเรียบไร้ความรู้สึกปรายตามามอง พอเห็นว่าเป็นหญิงคณิกาที่หอหรรษาสวรรค์เขาก็นิ่วหน้า การเห็นหน้านางคณิกาตอนเช้านับว่าเป็นเรื่องแปลกแล้ว แต่การเห็นว่านางเดินเร่ขายตั๊กแตนสานและพุทราเชื่อมก็สร้างความแปลกใจให้เขาได้มากกว่า

“ท่านทำถุงเงินตกค่ะ” รีบบอกถึงธุระ อิงฮวนก็วางถุงเงินไว้บนโต๊ะแล้วนางก็เดินห่างออกมา

“ช้าก่อน แม่นาง”

คนถูกเรียกหันกลับมา พลางนิ่วหน้าว่าเขารั้งนางไว้ด้วยเหตุอันใด

“ขอบคุณมาก ที่นำมันกลับมาคืนข้า”

อิงฮวนยิ้มบาง ผิวแก้มเปลี่ยนเป็นสีชมพู แล้วนางก็รีบหลบสายตาคู่คมของเขา

“แม่นาง เชิญนั่งดื่มน้ำชาด้วยกันก่อนสิ”

“ขอบคุณคุณชาย พอดีข้ามีธุระต้องรีบไปทำ ขอตัวก่อน” บอกแค่นั้นอิงฮวนก็รีบเดินหันหลังห่างออกมา นางจึงไม่เห็นสายตาของชายหนุ่มที่มองตามหลังไปอย่างให้ความสนใจ


แจ้งนักอ่านค่า

พบกับ วิวาห์คณิกา ฉบับ Ebook + โปรโมชั่นราคาพิเศษ

เพียง 189 บาท ( ปกติ 219 บาท)

ได้ที่พี่ Meb นะคะ 

วิวาห์คณิกา
เหม่ยเซียน
www.mebmarket.com
เพียงข้ามคืนชีวิตของ 'มู่อิงฮวน' ก็เปลี่ยนไปจากนางคณิกาชื่อดังกำมะลอ ได้รับการยกย่อง เป็นที่หมายตาต้องใจของบุรุษทั้งเมือง ทุกอย่างก็อันตรธานนางถูกวางยาพิษ เสียชีวิตคาเกี้ยวเจ้าสาว!!!แต่ทว่าความตายหาใช่จุดจบสวรรค์เล่นตลก เคราะห์กรรมซ้ำเติมดวงวิญญาณของนางจึงไปสิงสู่ในต้นผักชี!!ใช่ ‘ต้นผักชี’แถมเป็นผักชีต้นน้อยๆ ในสวนหลังบ้านของ 'ท่านประมุขหวังหยางเปียว แห่งพรรคป้อมเมฆา'ความน่าเศร้าไม่จบแค่นั้น นอกจากกลายเป็นผักสวนครัวที่สุ่มเสี่ยงต่อการเป็นอาหารแล้วความอนาถยังเกิดขึ้นซ้ำๆ ทุกวันนาง... ก็ผีผักชีนั่นแหละต้องมาเห็นเรื่องบัดสี บัดเถลิงไม่เว้นแต่ละวันทั้งเรื่องรักสามเศร้าเอย เรื่องชู้สาวเอยแล้วไหนนางยังถูก 'เขา' รดน้ำอุ่นๆ ให้เป็นผักชีหนีไม่ได้ โวยวายกับใครก็ไม่ได้ระบายความรู้สึกให้ใครฟังก็ไม่ได้เป็นผีผักชี ทำได้แค่เอนไหวตามสายลมเท่านั้น!!!สวรรค์... มันช่างน่าเวทนานักนางไม่เคยก่อกรรมทำเข็น เหตุใดต้องเป็นเช่นนี้ด้วยแล้ววันหนึ่งสวรรค์ผู้มีเมตตาก็คืนความเป็นธรรมให้แก่นางแต่! เคราะห์กรรมก็ตามมากลั่นแกล้งอีกนางได้ชีวิตกลับคืนก็จริงแต่นางต้องอยู่ในร่าง ‘หวังหลิ่งจู’ สาวงามที่ท่านประมุขหวังหยางเปียว ‘เกลียดชัง’ ชนิดไม่ร่วมหอลงโลง!นอกจากได้ชีวิตมนุษย์กลับคืนมา นางยังตกเป็นผู้ต้องหาคดีวางยาพิษ ‘มู่อิงฮวน’ ด้วยเหตุใดสวรรค์ถึงเมตตานางเช่นนี้!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

83 ความคิดเห็น