รวมฟิค (YAOI) GLORY ROM นิยายอื่นๆ ที่อ่าน OTHER

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,675 Views

  • 38 Comments

  • 201 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    8

    Overall
    1,675

ตอนที่ 3 : GLORY เมื่อท่านเทพไม่กินข้าว...allเยี่ย.3...(หวงเยี่ย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    4 ก.ย. 60

ยุทธวิธีทำให้ท่านเทพกินข้าวสามมื้อ…2 อริยะดาบคอร์กี้(?)













          ร้านเน็ตชิงซินในวันนี้ยังคงคร่ำคาไปด้วยผู้คนมากมายทั้งมาเล่นกลอรี่หรือเกมออนไลน์อื่นๆ เจ้เฉินผู้เป็นเจ้าของร้านบวกตำแหน่งบอสใหญ่แห่งชิงซินนั้นกำลังแชทอย่างสนุกสนานกับไอดอลในดวงใจ เนื้อความส่วนใหญ่เป็นการก่นด่ามหาเทพบางคนที่ทำตัวได้น่าเป็นห่วงยิ่งนัก ถังโหรวนั่งประจำที่เครื่องเคาน์เตอร์เงยหน้ามองโม่งหนึ่งคนที่เดินมาอย่างลับๆ ล่อ 
          ความจริงเธอไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าโม่งนี้คือใคร ในเมื่อร้านเน็ตชิงซินมีตัวเรียกมหาเทพให้เข้าหาซึ่งตอนนี้กำลังหลับเพราะถูกกั่วกั่วและมู่มู่ลากไปนอน
          “เยี่ยชิวอยู่ไหม?” น้ำเสียงแบบนี้…เคยลงดันเก็บสถิติด้วยกันหลายครั้ง ถังโหรวย่อมจำได้ดี
          อริยะดาบแห่งหลานอวี่…หวงเส้าเทียน
          และอีกหนึ่งฉายาที่ท่านเทพเยี่ยสอนให้เธอเรียก
          คอร์กี้…
          อืม…ก็เหมือนจริงๆ นั่นล่ะ
          “ห้องใต้หลังคา เดินไปทางนี้ ขึ้นไปอีกชั้นแล้วก็เลี้ยวซ้ายค่ะ” ถังโหรวนิ่งไปนิด ถ้าหากจำไม่ผิด…มู่มู่บอกว่าตอนนี้เหล่ามหาเทพกำลังหาวิธีให้คนน่าตีบางคนกินข้าว?
          “เที่ยงแล้วก็ปลุกเขามาทานข้าวด้วยนะคะ วันนี้เขายังไม่กินมื้อเช้า” เธอข่มขู่บวกบังคับเขาก็กินไปแต่สองสามคำก่อนจะไปนอน
          “เชี่ย เชี่ย นี่ไม่กินมื้อเช้า! หมอนั่นจะกลายเป็นซากหรือไง!” หวังเส้าเทียนกระซิบลอดไรฟัน กลัวโม่งแตก ก่อนจะเดินไปตามทางที่สาวน้อยชี้
           
               
               อริยะดาบเปิดประตูเข้าไปอย่างแผ่วเบา เห็นผ้าม่านสีน้ำเงินเข้มกรองแสงแดดที่เข้ามาจนในห้องดูสลัวๆ ทั้งที่เป็นเวลากลางวันแท้ๆ แถมยังมีกลิ่นบุหรี่จางๆ อีก
          “หมอนี่จะทำตัวเป็นแวมไพร์หรือไง?” หวงเส้าเทียนบ่นเบาๆ ปลดโม่งออกโยนไว้ข้างๆในห้องดูไม่มีข้าวของอะไรมาก สงสัยเจ้าของห้องคงมีไว้ใช้เพื่อนนอนหลับเท่านั้น 
          ดวงตาของไพ่ราชาแห่งหลานอวี่มองร่างบนเตียงที่ห่มคลุมด้วยผ้านวมผืนหนา มือไล้ใบหน้าเนียนที่ดูโทรมๆอย่างคนไม่สนใจตัวเอง หมอนี่ก็ไม่สนใจตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร เอาหนวดเคราออกนี่ก็ทำให้เปลี่ยนจากมหาโจรเป็นมหาเทพขึ้นได้บ้าง 
          

          “ทำไมนายผอมอย่างนี้อ่ะ แล้ว PK กับเกอจะสู้ไหวไหมอ่ะ” พูดไปอย่านั้นแหละ สถิติการเจอกันตัวต่อตัวของเขากับคนไร้ยางอายนี่…อย่าไปนึกถึง!!
          “อืม..มู่ชิว เกอจะนอน” เสียงึมงำละเมอที่ทำให้หวงเส้าเทียนขมวดคิ้ว 
          มู่ชิว…ใครกัน?
          คนที่อยู่ในใจเยี่ยชิวที่ไม่ค่อยสนใจใคร…มีกำแพงสูงกางกั้นทุกคนเอาไว้
          มู่ชิว…
          หวงเส้าเทียนจำชื่อนี้เอาไว้
          

          “นี่ นี่ นี่ นี่ นี่เกอเองอริยะดาบสุดเริ่ด! เยี่ยชิว ไปกินข้าวกันเกอหิวแล้ว หิวแล้ว หิวแล้ว”
          เยี่ยซิวขมวดคิ้วสะลึมสะลือ แต่เสียงอันหนวกหูแสนมีเอกลักษณ์ก็ทำให้เขาจำได้ดี อดร้องไห้โดยไร้เสียงไม่ได้
          ถังโหรวปล่อยให้คอร์กี้ตัวนี้ขึ้นมาได้ยังไงเนี่ย
          น้องสาว…เธอไว้ใจคนง่ายเกินไปแล้ว 
          หากคอร์กี้จากหลานอวี่หยิบชั้นในเกอไปเป็นตัวประกัน PK ล่ะ? 
          

          “อืม…ไปเล่นแทะกระดูกตรงมุมก่อนไป เกอจะนอน” น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยปนง่วงงุนของเยี่ยซิวดังขึ้น ส่วนหวงเส้าเทียนนั้นนิ่ง ก่อนจะ…
          “เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย!! ฉันไม่ใช่หมา แทะกระดูกที่ไหน อีกอย่างห้องนายมีอะไรบ้าง มีแค่เตียง! นายเป็นผีเรอะ!”
          “หมายความว่าถ้ามีกระดูกนายจะแทะ?” เยี่ยซิวมุดหน้าลงไปกับผ้าห่ม เขานอนไม่หลับแล้ว ปกติก็นอนน้อย วันนี้ดันมีเสียงนาฬิกาปลุกเป็นเสียงเห่าของคอร์กี้ไปได้
          “นายน่ะสิหมา! หมาผอมแห้งเป็นโรคขาดสารอาหาร! นี่เยี่ยชิวฉันหิวแล้วอ่ะ หิวแล้วไปกินข้าวกับฉันเถอะ!”
          “นายลงไปบอกน้องสาวที่เคาน์เตอร์ข้างล่าง ให้เธอเทอาหารให้นาย” 
          “เยี่ยชิว! ไอ้คนไร้ยางอาย เกอไม่ใช่หมา!” หวงเส้าเทียนดึงผ้าห่มออกมาจากตัวดักแด้ แต่แรงเนิร์ดก็คือแรงเนิร์ดไม่ค่อยสะทกสะท้านท่าไหร่ นี่หากเป็นคนอื่นไม่ใช่คนไร้เรี่ยวแรงอย่างเยี่ยซิวผ้าห่มไม่มีทางมาถึงมือหวงเส้าเทียนครึ่งหนึ่งหรอก
          “หิวแล้วอาละวาดไม่น่ารักเลยนะคอร์กี้น้อย” มหาเทพผู้เพิ่งตื่นนอนหรี่ตา ควานหาบุหรี่มาจุดสูบ พ้นควันฉุย
          “เกอไม่ใช่คอร์กี้! โว้ย!! โว้ย โว้ย! โว้ย!” นี่หากเปลี่ยนเป็นเสียงบ๊อกๆ คงเหมือนแล้วจริงๆ เยียซิวหัวเราะเบาๆ
          “ดูทำหน้าทำสิ! กวนประสาทที่สุด กวนประสาท! เชี่ย เชี่ย เยี่ยชิวเลิกยิ้มแบบนั้นสักที แม่ง แม่ง!” อริยะดาบเริ่มพ่นถ้อยคำขยะปริมาณมหาศาลแล้ว เยี่ยซิวส่ายหน้าเบาๆ
          ไม่มีความอดทนเอาเสียเลย
          แถมแหย่ง่ายอีก…คอร์กี้ตัวนี้ไม่โตเลยจริงๆ
          “โอ๋ๆ มาๆ อย่าโมโหมะๆ หาเกอมาๆ” เอาวิธีเดียวกับที่เคยใช้ปลอบเสี่ยเตียน
          “เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย! ให้มันน้อยๆหน่อย!” แต่พอเห็นมือขาวเรียวสวยของคนชวนที่กำลังนั่งขัดสมาธิแผ่นหลังเอนพิงผนังห้อง ตบตักตัวเองเบาๆ แล้วมันก็เอ่อ…เอ่อ…
          อริยะดาบสุดเริ่ดเดินเข้าไปหาเหมือนถูกล่อลวง มือของเยี่ยชิวสวย…เป็นมือที่เรียวงาม และสวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น ดูมีเสน่ห์…แค่มองยังรู้สึกเคลิบเคลิ้ม มือแบบนี้หากไม่ใช่เล่นเกมแล้วคงเหมาะกับการเล่นเปียโน
          “นี่ นี่ นี่ นี่ เยี่ยชิวนายเล่นเปียโนเป็นไหม?” หวงเส้าเทียนกอบอุมมือข้างนั้นเบาๆ 
          อุ่น…และเรียวเล็กมาก
          เขาไล้ปลายนิ้วของตัวเองไปตามแนวข้อต่อแต่ละนิ้วอย่างช้าๆ จากนิ้วโป้งสู่นิ่วชี้ และเล่นมันทั้งสองข้าง
          ให้ความรู้สึกที่ดีจริงๆ
          “เกอเล่นเปียโนเป็นนะ…แต่อืม…ไม่ได้เล่นมานานแล้ว คงลืมๆไปหมดล่ะ” น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยตอบอย่างไม่ค่อยใส่ใจ…


          นานแล้ว…ตั้งแต่วันที่นายไม่อยู่
          แม้บางครั้งจะนึกถึงท่วงทำนองเหล่านั้นขึ้นมา
          ฉันที่ดีดเปียโนให้นายซึ่งกำลังเครียดกับการออกแบบอาวุธสีเงิน แม้จะเป็นเปียโนถูกๆจากร้านมือสอง 
          แต่ท่วงทำนองนั้น…ก้องอยู่ในความทรงจำ
          

          “เหม่ออะไรของนาย! นี่ เยี่ยชิว! ไปกินข้าวกันเถอะ กินข้าว!”
          “ฉันยังไม่หิวเลย ว่าแต่นายมาทำไม จะมาช่วยเกอทำสถิติดันเจี้ยนอีกเหรอ?” นักกีฬามืออาชีพนี่ว่างกันหรือไง
          “เชี่ย! ใครจะทำแบบนั้น แค่นี้ก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว! มีซ้อมแข่งกับเจี่ยซื่อต่างหากโว้ย”
          “ซ้อมแข่ง? แล้วทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่โดดซ้อม? ไม่ดีนะหวงเส้า”
          “อย่างนายมีหน้ามาสั่งสอนฉันหรือไง! กัปตันให้หยุดต่างหาก ฉันเลยมาหานายไง”
          “คิดถึงเกอเหรอ?” เยี่ยซิวดับบุหรี่ที่สูบจดหมดมวนก่อนจะยกมือข้างที่ไม่ถูกจับไว้ลูบหัวสีทองเบาๆ
          “เชี่ย!” หวงเส้าเทียนร้องลั่น จนเยี่ยซิวรู้สึกปวดหู พลังทำลายล้างครั้งนี้รุนแรงนัก ยิ่งในระยะใกล้…สกิลนี้น่ากลัวเหลือเกิน
          “คะ…ใคร…ใครจะไปคิดถึงนาย ไม่มีทางงงงงง” คอร์กี้หัวทองหน้าแดงไปหมด ตาก็หลุบไปมา แต่ยังกุมมือเรียวของเยี่ยซิวไม่ปล่อย
          “เสี่ยวเทียนหน้าแดงไปหมดแล้ว…” เยี่ยซิวเคาะหูตัวเองเอ่ยเอื่อยๆ 
          “อย่ามาเรียกฉันว่าเสี่ยวเทียนนะ เยี่ยชิว นี่เยี่ยชิวฟังเกออยู่หรือเเปล่า” 
          “อา…ฟัง” แม้จะไม่อยากฟังก็ตามเถอะ เยี่ยซิวถอนหายใจ 
          “ทำไมเหมือนผีตายซากขนาดนี้ นายไม่ได้นอนเหรอ?” 
          “เกอเพิ่งหลับไปได้ไปไม่ถึงสองชั่วโมงนายก็มาปลุกเกอแล้ว เมื่อคืนเก็บเลเวลกับสอนพวกเด็กๆเพลินไปหน่อย”
          “กิลด์ของนายอ่ะนะ เฮ้ย! ฉันอยากเล่นด้วยอ่ะ เอาคนจรของนายมา PK กัน! สนามปรับค่าก็ได้มาๆๆๆๆๆPKPKPKPKPK” 
          เหมือนคอร์กี้บางตัวจะลืมจุดประสงค์ที่มาไปเสียแล้ว
          “ใช้สนามปรับค่า? นายแพ้หลายๆ รอบไม่ดีนะเส้าเทียน เกอไม่อยากได้ชื่อว่าคนอำมหิตรังแกสัตว์เล็ก”
          “นายก็อำมหิตเลือดเย็นชั่วร้ายไร้ยางอายอยู่แล้วนี่ ยอมรับความจริงเถอะ!”
          นี่เป็นคำชม? เยี่ยซิวยิ้มและน้อมรับไว้
          “อืม…เกอลองคิดดูก่อน นายช่วยเกอลงดันหน่อย มีวัตถุดิบที่เกออยากได้ ต้องโค่นบอสแม็ปแล้วดรอปมา”
          “เสร็จแล้วนายจะมา PKกับฉันใช่ไหม?” เหมือนเห็นหางเจ้าหมาน้อยบางตัวสั่นดิ๊กๆ
          “ตอนนั้นค่อยว่ากันอีกทีนะ แต่เกอง่วง ไม่มีแรงไป PK กับนายหรอก” เดี๋ยวก็ค่อยหาข้ออ้างเอา ตอนนี้ไม่มีใครที่ต้องการคำชี้แนะจากหวงเส้าเทียนด้วย อืม…ให้ได้วัตถุดิบมาก่อนแล้วโทรไปหาอวี้เหวินโจว บอกว่าไพ่ราชาหนีซ้อม เดี๋ยวคอร์กี้สีทองตัวนี้ก็กลับไปเอง
เขาไม่ต้องเสียแรงไป PK ด้วย
          “งั้นนอนสิ นอน มานอนๆ เกอจะเป็นหมอนให้ อริยะดาบสุดเริ่ดคนนี้ค่าตัวตั้งสองสามแสน ยอมเป็นหมอนให้นายเลยนะ สำนึกไว้เสียละ ฮะๆๆๆ” พูดแล้วก็ดันหัวยุ่งๆให้นอนตักตัวเองทันที ซ้ำยังเอามือเยี่ยซิวมาลูบเล่นอีก
          เยี่ยซิวหัวเราะ “ตักแข็งมาก”
          “เชี่ยยยยย เงียบปากไปเลยยยย!” นี่ตักไพ่ราชาแห่งหลานอวี่เชียวนะ! ยังเรื่องมากอีก 
          “ไม่เคยมีใครนอนตักฉันมาก่อน นายคนแรก ต้องภูมิใจไว้!!”
          “เพราะตักนายแข็งมากน่ะสิ” 
          “เชี่ย! นอน นอน นอน นอน นอนเสร็จตื่นมา PK กับฉันซะ!!” เอาผ้าห่มคลุมให้เป็นของแถม เยี่ยซิวเลิกคิ้วก่อนจะยอมหลับตาลงเสียโดยดี ใช้เวลาไม่นานลมหายใจก็เป็นจังหวะสม่ำเสมอ
          หวงเส้าเทียนก้มมองคนหลับ ใบหน้ายามนี้ดูไร้พิษภัย ไม่เหมือนเจ้าจอมร้าย จอมวางแผนที่ทำให้วงการกลอรี่ปั่นป่วนคนนั้นเลยสักนิด
          “ฉันรอที่จะได้แข่งกับนายในลีกอยู่นะ…เยี่ยชิว” บีบมือเรียวแรงขึ้นอีกนิด ยกยิ้มบางๆ เอนตัวพิงผนังห้องและหลับตาลงช้าๆ เป็นเพื่อนอีกคน




          “ขอบใจนะเส้าเทียน…นายกลับไปได้แล้วล่ะ” หลังจากตื่นนอนเยี่ยซิวก็พากิลด์มาตีบอสแม็ปเอาวัตถุดิบหายากไว้หนึ่งชิ้น ที่เหลือเข้าคลังของกิลด์ เสร็จแล้วก็เอ่ยปากกับผู้ช่วยคนสำคัญ
          “กลับบ้านนาย!! มา PK กันก่อน PK PK” 
          “เกอก็อยากทำตามสัญญาอ่ะนะ แต่โทรศัพท์นายดังน่ะ”
          “แล้วยังไง? ฉันรับก่อน” พอเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามาหวงเส้าเทียนก็กดรับทันใด เพราะหากเขารับช้าเกรงว่าตัวเองนี่ล่ะจะชะตาขาด
          “ไฮ...กัปตัน” อวี้เหวินโจว
          (เส้าเทียน…นายหนีซ้อมเหรอ?) น้ำเสียงนุ่มนวลแต่รู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่แฝงมา คอร์กี้หัวทองตาละห้อยมองเยี่ยซิวอย่างต้องการที่พึ่ง
          “วะ…วันนี้…หยุด?” กัปตันเคยพูดไว้นะ ฮือออ
          (สี่โมงเย็นมีนัดวางแผนการซ้อมกับเจี่ยซื่อพรุ่งนี้ นายลืมแล้ว? เส้าเทียน…นี่ห้าโมง) ไม่ได้พูดหยาบ ไม่มีคำด่า แต่อริยะดาบจอมฝอยเริ่มอยากร้องไห้
          เชี่ย! เขาลืม!!
          “กะ…กำลังกลับ อีกสิบนาทีผมจะไป!! ใจเย็นๆนะ…กัปตัน ใจเย็น” 
          อย่าฆ่าเขา
          (อืม…อีกสิบนาทีต้องเห็นนายนะ…ไม่อย่างนั้น)
          ไม่ได้บอกว่าอะไรและกดวางไปแล้ว แต่มันต้องโหดร้ายจนไม่อาจจินตนาการได้แน่ๆ หวงเส้าเทียนเหงื่อตก
          “ฉันต้องรีบกลับ แล้วจะมาหาใหม่ อย่าลืมมา PK กับฉันล่ะ!!”
          “ช่วยหาวัตถุดิบอีกเกอก็ PK กับนายได้นะ” ล่ะมั้ง…
          “ฉันช่วยนายไปแล้วนะคราวนี้!” หวงเส้าเทียนโวยวาย
          “อา…แต่นายก็ทิ้งโอกาสไปแล้ว วันนี้ก็วันนี้สิ เรื่องง่ายๆนะเส้าเทียน อย่าโมโหเลยนะ!” ลูบหัวทองๆที่กลับมาคลุมโม่งเบาๆด้วยความเอ็นดู
          “นายมันไร้ยางอายที่สุด!!” ขาหน้า…แฮ่มๆ มือชี้มาที่เยี่ยซิวซึ่งไม่สะทกสะท้าน
          “อา…นายรีบกลับดีกว่านะ ตอนนี้เหลือแปดนาทีแล้ว…”
          “ตาย ตาย ตาย ตาย กัปตันฆ่าแน่ๆ” อริยะดาบสุดเริ่ดที่เป็นครึ่งร่างคอร์กี้วิ่งออกไปแล้ว เยี่ยซิวส่ายหน้า 
          “เสี่ยวโหรวมาเก็บเวลกันต่อเถอะ!”
          “ค่ะ!” สาวน้อยผมสั้นถอนหายใจ ไม่ได้บอกว่าจะมาพาเยี่ยซิวไปกินข้าวเหรอ เห็นตั้งแต่มาก็ถูกหลอกให้ช่วยหาวัตถุดิบแถมยังต้องกลับไปมือเปล่าอีก
          สงสัยว่าไพ่ราชาแห่งหลานอวี่จะลืมไปแล้วว่าตัวเองมาทำไม
          อริยะดาบนี่ใช้ไม่ได้จริงๆ
           ไม่ไหวๆ



โรงแรม A



          “เชี่ยยยยยย ต้องพาหมอนั่นไปกินข้าวนี่หว่า ตาย ตายๆๆๆ เกอดันลืมไปเลย เยี่ยชิวไอ้คนไร้ยางอาย เจ้าเล่ห์ชั่วร้ายที่สุด!” หวงเส้าเทียนอยากร้องไห้นัก 
          นอกจากไปเป็นหมอนกิตติมศักดิ์ให้แล้ว ยังช่วยตีบอส ช่วยหาวัตถุดิบหายากให้อีก นับว่าเขาไปให้อีกฝ่ายใช้งานโดยแท้ ซ้ำเป้าหมายที่แท้จริงยังไม่สัมฤทธิ์ผลอีก
          “เส้าเทียน…รบกวนคนอื่น” เสียงนุ่มนวลของอวี้เหวินโจวเอ่ยปราม
          “กัปตัน…เจ้าชั่วร้ายเยี่ยซิวหลอกผม” คอร์กี้ร้องไห้ น่าสงสารจนกัปตันต้องตีหัวเบาๆ
          “เขาเจ้าเล่ห์มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว…นายอย่าคิดมาก”
          “หมอนั่นแม่งเลว” แต่หวงเส้าเทียนก็ยังชอบไปวอแวด้วยอยู่ดี ถึงจะเลวไปหน่อย แต่เยี่ยชิวสนุกดี ฝีมือดี แถมเป็นคู่แข่งที่เก่งมากๆ ซ้ำอยู่ด้วยก็ไม่เบื่อ 
          และ…มือสวยมาก
          นี่…ไม่ได้ชอบ…แค่…ชม…ชมเฉยๆ
          “นายซ้อมไปก่อน ฉันจะไปคุยโทรศัพท์”
          “อืมๆ”
          

          อวี้เหวินโจวเดินออกมากดเบอร์มือถือที่จำได้ขึ้นใจทันที ไม่นานปลายสายก็ส่งเสียงรับ
          (นายไม่ได้กำลังวางแผนซ้อมแข่งพรุ่งนี้เหรอ?) น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยอันเป็นเอกลักษณ์ที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของกัปตันแห่งหลานอวี่ยกสูงขึ้น
          “ผมซ้อมเสร็จแล้ว กำลังดูคนอื่นอยู่ ขอบคุณที่คุณโทรมาเรื่องเส้าเทียนนะครับรุ่นพี่) รู้ว่าเยี่ยชิวไม่ได้มีเจตนาที่ดีหรอก คงไม่ขี้เกียจ PK กับเส้าเทียนเลยโทรให้เขาตามตัวกลับ
          (ทำไมเกอฟังแล้วไม่เห็นรู้สึกว่านายกำลังขอบคุณเกอเลยนะ) อวี้เหวินโจวหัวเราะ จิตนาการออกว่าอีกฝ่ายกำลังทำสีหน้าแบบไหน
          อืม…อยากเห็นเสียแล้วสิ
          “พรุ่งนี้รุ่นพี่ว่างไหมครับ?”
          (เกอต้องทำงานกะดึกนะ)
          “ผมซ้อมกับเจี่ยซื่อตอนเช้า บ่ายก็เสร็จ…ออกมาเจอกันหน่อยไหมครับรุ่นพี่”
          (นายอยาก PK กับเกอเหมือนกันเหรอ? ไม่ชนะหรอกนะ แต่ถ้าจะ PK กันเอาวัตถุดิบมาแลกด้วยล่ะ ค่าจ้างเกอสูงมากนะเสี่ยวอวี้)
          ช่างเป็นจอมรีดไถเสียจริง
          วัตถุดิบหายากของกิลด์ที่สมโมสรเขาสนับสนุนก็ถูกคนๆ นี้ปล้นไปจนจะหมดคลังอยู่แล้ว นี่ยังมาขูดรีดกับกัปตันทีมอย่างเขาอีก
          “ไม่ได้เจอรุ่นพี่เสียนาน…ไม่ได้จะ PK หรอกครับ”
          (เอ๋? ก็ได้ๆ เจอที่ไหนล่ะ?)
          อวี้เหวินโจวบอกชื่อร้านอาหารแห่งหนึ่งไปทันที ต้องทำให้คนบางคนกินข้าวให้ครบสามมื้อ!
          (ร้านอาหาร? จะเลี้ยงเกอเหรอ?)
          กัปตันแห่งหลานอวี่หัวเราะ “ผมเลี้ยงได้ครับ…”
          (อาๆ งั้นเกอจะรอนะเสี่ยวอวี้ พรุ่งนี้ก็สู้ให้ชนะล่ะ)
          “รุ่นพี่อุตส่าห์เชียร์ แน่นอนว่าผมต้องทำเต็มที่” เขายิ้ม
          (เกอไม่คุยกับนายแล้ว ปวดหัว!) เหมือนเห็นภาพกระต่ายขนดำยุ่งๆกำลังแยกเขี้ยวใส่ด้วยความหงุดหงิดมาแต่ไกลเลย
          “ฝันดีนะครับ”
          กดวางเรียบร้อยอวี้เหวินโจวก็หัวเราะเบาๆ อยากให้วันพรุ่งนี้มาถึงเร็วๆเสียแล้ว…
          เจอกันครับ..รุ่นพี่เยี่ยชิว



          คอร์กี้น้อยน่าสงสารจริงๆ นายไม่ได้มาพาพี่เยี่ยไปกินข้าวหรอกหรอก?? เฮ้ออออออ ไว้อาลัยให้คอร์กี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #32 Zethius (@alisia-w-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 22:14
    พี่อวี้ผู้มีรังสี NTR ประจำกาย //หืม อะไรนะ....  //ขอโทษค่ะ...
    #32
    0
  2. #14 nongbell13b (@nongbell13b) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 23:46
    รอตอนต่อไปนะคะ
    #14
    0
  3. #13 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 22:44
    พี่อวี้อารมณ์เหมือนเรือดำน้ำ  มาเงียบๆไม่มีใครรู้ ปรากฎตัวทีไปไกลเเล้ว5555
    #13
    0
  4. #12 Night ☪ Mirage (@yuki37) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 15:41
    เส้าเทียนน่าสงสารรรรร
    โดนใช้งานฟรี เป้าหมายก็ไม่ได้ทำ ไม่ได้อะไรเลย!
    ทุกคนยังมองนายเป็นมนุษย์อยู่ไหม 55555

    พี่อวี้ร้ายกาจ! /////w/////
    #12
    0
  5. #9 hoshinoai (@hoshinoai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 13:58
    คอร์กี้ดูตกหลุมพี่เยี่ยหนักสุดอ่ะ คือเขาจูงไปทางไหนก็ไป เจ้าหมา!5555555
    #9
    0
  6. #8 ShamanWcat (@ShamanWcat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 22:15
    อวี้ดูมาเหนือ55555. วงวารคอร์กี้
    #8
    0
  7. #7 เดฟฟาเดล (@11636) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 20:33
    คอร์กี้ช่างน่ารักและน่าสงสารเหลือเกิน ถูกหลอกใช้อีก เส้าเทียนอย่าร้องไห้นะ ไปแทะกระดูกตรงมุมเลย โอ๊ยยยยฮาค่ะ (รักนะคอร์กี้ถึงหยอกเล่น)
    กัปตัวอวี้ยังน่าสะพรึงเหมือนเดิมเลย เอาเป็นว่ารอค่ะ มาต่ออีกน้าาาาา
    #7
    0