รวมฟิค (YAOI) GLORY ROM นิยายอื่นๆ ที่อ่าน OTHER

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,675 Views

  • 38 Comments

  • 201 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    8

    Overall
    1,675

ตอนที่ 4 : GLORY เมื่อท่านเทพไม่กินข้าว...allเยี่ย.4...(อวี้เยี่ย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    4 ก.ย. 60

ยุทธวิธีทำให้ท่านเทพกินข้าวสามมื้อ…เจ้าอาคมมือพิการ






               “เป็นการซ้อมที่ดี…” อวี้เหวินโจวเอ่ยเสียงนุ่มอย่างเป็นมารยาท ผลการซ้อมแข่งออกมาว่าหลานอวี่ชนะทั้งประเภททีมและประเภทเดี่ยว แต่วันนี้นับว่าได้เห็นพัฒนาการของกัปตันเด็กแห่งเจียซื่อ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนอารมณ์ร้อนและหยิ่งยะโส ไม่ฟังความเห็นใครเอาแต่ใจตัวเองเป็นหลัก วันนี้นับว่าใจเย็นขึ้น
               ถือว่ามีการพัฒนา…
               แม้จะไม่เหมาะสมกับไอดีของคนๆนั้นที่ถือครอง…ก็เอาเถอะ
               สำหรับคนหนุ่มเช่นนี้…หากยังไม่ปรับปรุงตัว เขาไม่เห็นในสายตา
               
               “กัปตัน กัปตัน กัปตัน เราจะกลับกันวันนี้เลยไหมอ่ะ?” คอร์กี้สีทองส่ายหางไปมา ขณะพันผ้าเป็นโม่ง 
               อวี้เหวินโจวถอนหายใจ อยากจะบอกนักว่าไม่ต้องปลอมตัวขนาดนี้ก็ได้ มันน่าสงสัยเกินไป แต่ช่างเถอะ…ปล่อยให้เส้าเทียนทำแบบนี้ก็ดี
               ตลกดี…
     
               “เราจะกลับกันพรุ่งนี้…วันนี้ให้ทุกคนไปพักผ่อนได้ อยากไปเที่ยวที่ไหนก็ไม่มีปัญหา แต่พรุ่งนี้ทุกคนต้องตื่นไหวตอน 9 โมง เราจะออกเดินทางกลับไปหลานอวี่กัน” 
               “เย้ๆ ๆๆๆๆ ฉันจะไปซื้อขนม กัปตันเอาอะไรไหมอ่ะ ผมจะซื้อมาฝาก ฝากเยี่ยชิวด้วย” ตอนแรกก็อยากโผล่หน้าไปหาอีกฝ่ายหรอกนะ แต่ไม่เอาดีกว่า…เดี๋ยวถูกใช้งานอีก เอาเวลาที่ว่างไปเที่ยวแล้ว…ค่อยแวะไปหาก่อนกลับดีกว่า อืมๆๆ
               “ไม่หรอก…เส้าเทียน อย่าไปทำลายข้าวของคนอื่นล่ะ” คอร์กี้ฟันคม แม้สโมสรเขาจะไม่ได้ขัดสน แต่เรื่องเงินทองก็ต้องใช้ในเรื่องจำเป็นล่ะนะ
               “ห่ะ? อะไรของกัปตันเนี่ย พูดไม่เข้าใจเลย อ้ะๆ อย่ายิ้ม น่ากลัว น่ากลัว ฉันไปก่อนล่ะ” หวงเส้าเทียนเผ่นหายไปแล้ว ลูกทีมคนอื่นๆ ก็แยกย้าย อวี้เหวินโจวหัวเราะ โบกมือเรียกรถเท็กซี่แล้วกดโทรศัพท์

               (เหวินโจว…อยู่ที่ร้านแล้ว นายจองห้องพิเศษเลยเหรอ กินแค่สองคนเองนะ หรือนายพาคอร์กี้หวงเส้ามาด้วย ถ้าพามาเกอกลับ) ดูเหมือนไพ่ราชาของเขาจะได้รับฉายาคุณชายหวงคอร์กี้จากท่านมหาเทพเยี่ยเสียแล้ว แม้อวี้เหวินโจวจะเห็นด้วยก็เถอะ
               “ผมไม่ได้พาเส้าเทียนมาด้วยครับ…ได้เจอรุ่นพี่ทั้งที ทำไมต้องพาคนอื่นมา”
               (นายคิดถึงเกอ? ไม่มั้ง?) 
               “ทำไมจะไม่ล่ะครับ…ผมคิดถึงจริงๆ”
               (อ่า…เสี่ยวอวี้นายทำเกอปวดหัวอีกแล้ว รีบมาเลย!)
               “ตามบัญชาครับ” อวี้เหวินโจวกดวางสาย จ่่ายเงินค่าแท็กซี่และลงมาโดยไม่เอาเงินทอง นักกีฬาอาชีพโดยเฉพาะกัปตันทีมและผู้ได้รับฉายามหาเทพเช่นเขาไม่ขัดสนเรื่องเงินทอง เงินที่นำมาใช้ก็เป็นส่วนตัวไม่ได้เกี่ยวข้องกับสโมสร

               จวนร้อยรสชาติเป็นร้านอาหารที่มีชื่อเสียงที่สุดของเมือง H ห้องพิเศษของที่นี่ยิ่งใช้เงินสูงมาก เพราะมีควาามเป็นส่วนตัวและตัวห้องที่เป็นกระจก สามารถมองทิวทัศน์ของเมือง H ได้อีกด้วย
               “ผมจองห้องไว้ครับ…ห้องเย่าชุน” 
               “เชิญทางนี้ค่ะ”
               พนักงานสาวเดินนำไปทันที ตัวร้านทำจากไม้กึ่งอิฐแดงดูราวโรงเตี๊ยมในสมัยก่อน การตกแต่งยังมีกลิ่นอายของความโบราณ แต่อาหารที่นี่รสชาติดีมาก 
               “ห้องเย่าชุนแขกสองท่าน สั่งเมนูจากเครื่องด้านในได้เลยนะคะ หากมีอะไรให้รับใช้โปรดกดเรียก จวนร้อยรสชาติยินดีรับใช้ ขอให้มีความสุขกับการทานอาหารมื้อนี้ค่ะ…” 
               แม้จะเสียเงินไปมากหน่อยกับการทานอาหารแค่มื้อเดียว แลกกับความอร่อยและการบริการที่ดี อวี้เหวินโจวก็ไม่คิดอะไรมาก
          เขาเปิดประตูเข้าไปเห็นร่างหนึ่งกำลังเอนตัวพิงกระจก ปากคาบบุหรี่ ไอควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่รอบๆ ดวงตาทอดมองไปยังท้องฟ้า ระเบียงที่ยื่นออกไปและมีกระจกใสกั้นไว้ สามารถมองเห็นผู้คนด้านล่าง และท้องฟ้าได้อย่างชัดเจน ผมสีดำยุ่งเหยิงกับเสื้อยืดตัวโคร่ง ดูราวเด็กวัยรุ่นเกเรสักคนไม่ใช่มหาเทพในตำนานแห่งกลอรี่

               “กระจกนี้เปิดได้นะครับ…หากคุณชอบ”
               “เอ๋?...เสี่ยวอวี้มาแล้วเหรอ?” ดวงตาเรียวนั้นกระพริบสองครั้ง เหมือนกระต่ายตัวโตที่เพิ่งตื่นนอนเสียเหลือเกิน
               “รุ่นพี่เหม่ออะไรเหรอครับ?” ประสาทหูของคนนี้ดีเยี่ยม ย่อมต้องได้ยินเสียงเขาเปิดประตู แต่เหมือนว่าอีกคนจะติดอยู่ในห้วงความคิดตัวเองจนไม่สนใจรอบข้าง
               “ไม่ได้เหม่ออะไรนี่ เกอรอนายนานจนง่วงอยู่แล้ว แถมยังไม่ได้เก็บเลเวลอีก เสียเวลาหาวัตถุดิบด้วย นายจะชดใช้ให้เกอไหม?”
                อวี้เหวินโจวหัวเราะเบาๆ “โทษที่ทำให้รุ่นพี่ต้องรอ…ผมให้ขอได้หนึ่งอย่าง แค่อย่างเดียวเท่านั้นนะครับ”
                เยี่ยซิวทำตาโตขึ้นมา ดับบุหรี่ลุกขึ้นและเดินมาใกล้พร้อมเลื่อนเก้าอี้ออกนั่งอย่างรวดเร็ว ตาก็จ้องกัปตันแห่งหลานอวี่ที่ยังคงยิ้มอยู่
               “นายจะให้เกอจริงๆ เหรอ?” ปกติอวี้เหวินโจวนั้นอัธยาศัยดีเข้ากันได้กับทุกคนก็เถอะ แต่คนๆ นี้คือสุภาพชนถือมีดชัดๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้รับการยกย่องว่าเป็นเจ้าอาคมอันดับหนึ่งหรอก 
               อาชีพหลอนๆ พรรค์นั้นเขายังถ่องแท้มัน!!!
               ไม่น่ากลัวให้รู้ไปสิ!! 
               (เหมือนท่านเทพเยี่ยจะลืมไปแล้วว่าตัวเองก็เข้าใจทุกอาชีพ??)

               “ก็ผมทำให้คุณต้องรอ…”
               “เกออยากได้หยดน้ำลืมธารา หลานอวี่มีอยู่หลายอันแบ่งมาให้เกอสักอันสิ”
                หยดน้ำลืมธาราเป็นวัตดุดิบหายากมากชิ้นหนึ่ง นับว่าเป็นของมีค่าที่ขายได้ราคาสูงลิ่ว แม้ในสโมสรจะมีอยู่หลายอันก็ตาม
               “ไปรู้มาจากไหนล่ะครับว่าพวกผมมีอยู่หลายอัน” ช่างเป็นคนที่น่ากลัวจริงๆ เรื่องในสโมสรคนอื่นก็รู้ดีจนถึงของในคลัง
               อืม…จากเด็กน้อยคนหนึ่งในหลานซีเก๋อ แต่เรื่องอะไรเยี่ยซิวจะบอก
               “พวกนายเป็นสโมสรชั้นนำ จะไม่มีได้ไงเล่า เกอขี้เกียจหาเองอ่ะ ต้องไปตีบอสแม็ปของด่านลืมธารา เลเวลยังไม่ถึงด้วย ซ้ำต้องรวบรวมสมาชิกไปตั้งตี้อีก อาชีพไม่ครบ คนไม่พอ” 
               “จะเอาไปอัพเกรดร่มแสนกลหรือครับ” อาวุธมหัศจรรย์ที่เพิ่งปรากฎในเกมกลอรี่ และไม่มีใครเหมาะกับมันไปมากกว่าตำราสอนตรงหน้าเขาอีกแล้ว
               สำหรับอวี้เหวินโจว…เยี่ยชิวเป็นอันดับหนึ่ง…เขาชื่นชมคนๆ นี้ ไม่ว่าจะด้านไหนก็ตาม ทั้งกลยุทธ์ เทคนิคการเล่น ความสามารถ ไม่มีใครถ่องแท้กลอรี่ไปมากกว่าคนๆ นี้ ตอนมีข่าวว่าอีกฝ่ายวางมือ ยอมรับว่าแปลกใจจนถึงขั้นตกใจ แต่พอรู้ว่ามีตัวก่อกวนในเซิร์ฟเวอร์ใหม่ และเป็นฝีมือของเขาก็ได้แต่ยิ้ม
               คุณต้องกลับมา…เพราะยามที่คุณบังคับอวตาร์บนแท่นควบคุมยามแข่งขันในลีกนั้น…ช่างสะกดสายตาเหลือเกิน…

               “ใช่น่ะสิ คราวนี้ขาดแค่หยดน้ำลืมธาราแล้ว” ช่วงนี้เพราะได้วัตถุดิบหายากมาเยอะ และได้แบบง่ายๆ เยี่ยซิวจึงมีเวลาอัพเกรดร่มแสนกลได้บ่อยๆ 
               “ผมให้ได้สองชิ้น…แต่รุ่นพี่ต้องมาทานข้าวกับผมสองมื้อ” อวี้เหวินโจวต่อรอง
               “อ้ะ…เมื่อกี้นายยังบอกว่าไถ่โทษที่ให้เกอรออยู่เลยนะเหวินโจว อีกอย่างเกอต้องการชิ้นเดียว”
               “ของที่รุ่นพี่ขอมีค่านี่ครับ อีกชิ้นคุณก็เก็บไว้ในคลังกิลด์ซิงซินก็ได้ รวมมื้อนี้กับพรุ่งนี้เช้าอีกมื้อ รุ่นพี่ก็จะได้หยดน้ำลืมธาราสองชิ้น ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะครับ”
               “อืม…” เยี่ยซิวครุ่นคิด แค่มากินข้าวเอง? แม้การอยู่กับอวี้เวินโจวจะหลอนๆหน่อยๆ แต่ก็…คุ้มล่ะน่า!!
               “ได้…เกอตกลง กลับไปนายต้องส่งมาทันทีเลยนะ” 
               “รุ่นพี่จะไม่เบี้ยว?” เลิกคิ้วนิดๆ เห็นกระต่ายขึงตาใส่แล้วเขาก็ยิ้มชอบใจ
               รุ่นพี่เยี่ยชิวเหมือนสัตว์เล็ก…ที่ชวนให้อยากปกป้องและรังแกไปพร้อมๆ กัน…น่ารักดี 
               แม้จะเป็นสัตว์เล็กที่ร้ายกาจไปสักหน่อยก็เถอะนะ
               “เฮ้ยๆ เกอเป็นใครฮะ! ทำไมต้องเบี้ยวนายด้วย รับปากแล้วต้องทำสิ!” 
               “ก็เห็นรับปากแล้วหาข้ออ้างทุกทีนี่ครับ”
               “นั่นเพราะเกอมีธุระอื่นที่จำเป็นมากต้องทำยังไงล่ะ!” 
               เอาเถอะ ความหน้าหนาของคนๆ นี้เจอกันมาหลายปีอวี้เหวินโจวเข้าใจดี
               “เอาตามนั้นก็ได้ครับ…ถ้าอย่านั้นเรามาสั่งอาหารกันเถอะ” 
               “เดี๋ยวให้เขายกไปทานริมระเบียงได้ไหม เปิดกระจกออกด้วย เกออยากรับลมหน่อย รู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้สัมผัสอากาศโล่งๆ มานานแล้ว”
               “เพราะรุ่นพี่มัวแต่อุดอู้ไม่ยอมออกไหน และไม่ออกกำลังกายไงล่ะครับ สั่งอาหารกันก่อน เดี๋ยวผมให้เขามาย้ายโต๊ะให้”
               “ว่าแต่นายนี่ร่ำรวยจริงๆ นะเหวินโจว ร้านนี้แถมห้องนี้ราคาตั้งเท่าไหร่” หากปกติเยี่ยซิวไม่เฉียดมาใกล้แน่นอน แค่น้ำเปล่าแก้วเดียวก็เท่าราคาอาหารของเขาสามมื้อแล้ว
               “ผมบอกแล้ว…ได้เจอรุ่นพี่ทั้งทีจะให้ด้อยกว่านี้ได้ยังไงล่ะครับ ที่นี่มีความเป็นส่วนตัวด้วย”
               “ก็จริงนะ นายจะได้ไม่ต้องปลอมเป็นโม่งไปกินข้าว ไม่อย่างนั้นล่ะน่ากลัวพิลึก อ้อ ไม่ต้องสั่งมาก เกอไม่ค่อยหิวอ่ะ” 
               อวี้เหวินโจวยิ้ม กดดูเนูที่ปรากฎบนจอเรื่อยๆ สั่งเผื่อกระต่ายตัวผอมไปหลายอย่าง
                อืม…รุ่นพี่กินไม่เยอะ แต่ต้องหาวิธีให้ทานเข้าไป

               รอไม่นานพนักงานก็เข้ามาเลื่นโต๊ะไปไว้ริมระเบียง สายลมบางเบาปะทะใบหน้าจนเยี่ยซิวยิ้มอ่อน เส้นผมสีดำยุ่งเหยิงตีกันจนยุ่งกว่าเดิม 
               “ลมดี…”
               “เข้าตาหมดแล้วครับ” อวี้เหวินโจวเดินไปด้านหลัง รวบเส้นผมอีกฝ่ายไว้ด้วยมือและใช้ยางรัดผมมัดให้เป็นจุกเล็กๆ
                แม้เมื่อก่อนพวกเขาจะสูงเท่ากัน แต่ดูเหมือนตอนนี้กัปตันหลานอวี่จะสูงนำหน้าคนอายุมากกว่าไปแล้ว ซ้ำตอนนี้อีกฝ่ายยังผอมมาก เลยกลายเป็นการเปรียบเทียบที่ค่อนข้างชัดเจน
               “นายพกของแบบนี้ด้วยเหรอ?” เยี่ยซิวเลิกคิ้วเมื่อคลำเจอที่มัดผมเป็นยางสีดำเส้นเล็กๆ 
               “ก็พกบ้างครับ…ไว้มัดผม”
               หันมาแล้วเห็นเพียงปลายคางทั้งที่เมื่อก่อนระดับสายตาเดียวกัน?
               “นายสูงขึ้นอีกแล้วเหรอเหวินโจว? คนหนุ่มนี่ดีจริงๆ เกอเหมือนจะหยุดสูงแล้วอ่ะ” 
               “เพราะรุ่นพี่สูบบุหรี่เยอะเกินไปน่ะครับ บุหรี่ทำให้สูงช้า”
               “จริงเหรอ?” ทำไมเขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้
               “ครับ” เขาพยักหน้า
               “เกอไม่เชื่อนายอ่ะ นายมันพวกโกหกหน้าตาย โดยที่หน้าไม่กระดิกสักนิด”
               “เรื่องนี้เรียนรู้มาจากรุ่นพี่นั่นล่ะครับ”
               “อย่าใส่ร้ายเกอ เพราะเหล่าเว่ยที่สอนนาย เกอมีคุณธรรม!!”
               ต้องไร้ยางอายแค่ไหนนะถึงพูดชมตัวเองได้ขนาดนี้…

               “เรามาทานข้าวกันได้แล้วครับ…” อวี้เหวินโจวจูงมือกระต่ายผอมให้นั่ง แล้วเลื่อนจานอาหารไปตรงหน้าสองสามอย่าง เยี่ยซิวใช้ตะเกียบเขี่ยและคีบทานเล็กน้อย
               “รสชาติดีนะ อาหารที่นี่ยังมีเอกลัษณ์ หลายปีก็ยังไม่ค่อยจะเปลี่ยน” 
                นี่เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่อวี้เหวินโจวสังเกต พวกเขาเป็นสี่เจ้ากลยุทธ์ ดังนั้นจึงนัดเจอกันบ้างบางครั้งคราว และไม่ว่าจะงานเลี้ยงหรูหรา โรงแรมระดับหกดาว เขาก็พบว่ารุ่นพี่เยี่ยชิวสามารถปรับตัวเข้าได้อย่างง่าย ซ้ำยังดูคุ้นชินกับธรรมเนียม มารยาทต่างๆ แม้เจ้าตัวจะเลือกแสดงออกอย่างกวนประสาทก็เถอะ
               จางซินเจี๋ยจากป้าถูก็เคยพูดไว้ ว่าจอมมารกระต่ายสีดำหัวยุ่งนี่ต้องไม่ใช่กระต่ายธรรมดา

               “ทานน้อยไปแล้วครับ” เอ่ยเตือนเมื่อใครบางคนวางตะเกียบและหยิบน้ำขึ้นดื่มแทน
               “อา…เกอกินน้อยจนปกตินะ แต่สงสัยช่วงนี้เล่นเกมทั้งวัน ไม่ค่อยนอน น้ำหนักเลยลด มู่เฉิงกับเจ้านาย อ้อ เสี่ยวโหรวอีกคน จะฆ่าเกอได้แล้ว”                ไม่ใช่ไม่รู้นะว่าสาวๆ อยากบีบคอเขาแค่ไหนตอนเขากินไปนิดเดียว
               “ทุกคนเป็นห่วงนะครับ” เพราะรุ่นพี่ไม่เคยดูแลตัวเอง และไม่รู้ว่าตัวเองมีความสำคัญกับคนอื่นแค่ไหน
               “อืม…มีแบบนี้ก็ดี แต่เกอยังไม่ค่อยชิน เคยมีพอหายไปแล้วกลับมามีอีก มันแปลกๆ แต่เกอชอบนะ” ยิ้มนั้นน่ามอง ต่างกับรอยยิ้มกวนโมโหที่เห็นอยู่ทุกที
               “ห่ะ? อะไรของนายน่ะเหวินโจว?” เยี่ยซิวเลิกคิ้วเมื่อกัปตันหลานอวี่คีบอาหารมาจ่อที่ปาก
               มือพิการยกยิ้มชวนร้อนๆ หนาว ๆ ก่อนจะบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ผมป้อนครับ”
               “แต่เกออิ่มแล้วนะ” เยี่ยซิวเอียงคอ จะใช้มุกแบบเดียวกับเสี่ยวซุนไม่ได้ เสี่ยวอวี้เล่ห์เหลี่ยมเยอะกว่ามาก หากเผลอ้อนไปอาจไม่จบง่ายๆ ทำเป็นเมินแบบคอร์กี้ยิ่งไม่ได้ใหญ่เลย
               “ไม่กินแล้วไม่ได้เหรอ?” น้ำเสียงเจือแววออดอ้อน…อีกแล้ว 
                มหาเทพกำลังล่อลวงคน!! ชั่วร้าย ชั่วร้าย! 

               อวี้เหวินโจวนิ่งไปนิด แต่มือที่ืถือตะเกียบก็ยื่นไปจนติดปากแดงๆ 
               กระต่ายเจ้าเล่ห์…
               “หนึ่งคำ…กับขนจิ้งจอกเงินหนึ่งเส้น เก็บเข้าคลังของชิงซิน รุ่นพี่ได้ประโยชน์ทั้งนั้นเลยนะครับ” พูดไม่ทันขาดคำ เยี่ยซิวก็อ้าปากงับอาหารและเคี้ยวตุ้ยๆ ดวงตาสีดำสวยมองอวี้เหวินโจวอย่างชอบใจ
               แน่นอน…ไม่ขาดทุนอะไรสักอย่าง แค่ทนกินให้มากหน่อย ก็ได้ของเข้าคลังฟรีๆ 
               อวี้เหวินโจวถอนหายใจเบาๆ หากไม่ติดว่าเป็นห่วง…เขาจะยอมขาดทุนขนาดนี้ไหม? 
               เฮ้อ…
               ได้แต่คิดมื่อก็ป้อนต่อไป เพราะดูเหมือนว่ากระต่ายบางตัวจะขี้เกียจจนไม่อยากคีบเอง ก็ทำเพียงอ้าปากรอเขาป้อนให้เท่านั้น
จริงๆเลย…
               แต่…สมกับเป็นคุณเหลือเกินครับ…รุ่นพี่เยี่ยชิว





               “อิ่มกว่าทุกวันเลย” เยี่ยซิวบ่นเบาๆ ตาปรืออย่างง่วงงุน อาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ย้อมจนสีฟ้าสวยกลายเป็นสีส้มสด สายลมอ่อนๆ พัดมาให้ควาามสดชื่น ขาทั้งสองยื่นออกไปด้านล่าง มือเกาะราวระเบียง เอนตัวพิงหลังของอีกคนที่นั่งจิบไวน์คนเดียว
               “ดีแล้วครับ คุณผอมเกินไป ไม่จิบสักนิดล่ะครับ? ช่วยย่อยได้นะ” 
               “ไม่เอา…นายก็รู้ว่าเกอคออ่อน ขืนจิบไปงานการไม่ต้องทำ เจ้านายฆ่าเกอแน่ๆ” ถึงช่วงนี้เจ้เฉินจะจ้ำจี้จ้ำไชเรื่องสุขภาพของเขา แต่ไม่ได้หมายความว่ากวนประสาทบ่อยๆ แล้วจะรอดฝ่ามือพิฆาตได้นะ ซ้ำยังชอบไปฟ้องมู่เฉิง 
               สุภาพสตรีไม่ควรรวมกลุ่มกันมากกว่าสองจริงๆ
               “ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าครับ? ปกติคุณปล่อยตัวก็จริง แต่รุ่นพี่ไม่ได้ทำให้ตัวเองน้ำหนักลดขนาดนี้” 
               เยี่ยซิวยิ้ม เจ้ากลยุทธ์…ไม่ใช่แค่ในเกม แต่สถานการณ์ต่างๆ อวี้เหวินโจวก็ยังมองได้อย่างละเอียด ถึงได้บอกไงว่าคนๆ นี้น่ากลัวน่ะ
               “อืม…มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย ล่ะมั้ง” 

               เพราะฝันเห็นนายทุกคืนเลยน่ะสิ…มู่ชิว 
               เยี่ยซิวจากจะจุดธูปถาามเหมือนกันนะว่า หมอนั่นต้องการให้เขาทำบุญให้เหรอ? เป็นห่วงน้องสาว? ถึงได้เข้าฝันกันทุกคืน เป็นความทรงจำเก่าๆ ที่ชวนให้ยิ้มได้ทุกครั้ง แต่พอตื่นมาและรับรู้ว่าเป็นแค่ความฝัน…มันก็เจ็บปวด จนได้แต่เอาเวลาไปนั่งเล่นเกม พาจวินม่อเซียวกับร่มแสนกลที่คนๆนั้นสร้างขึ้นมาไปผจญภัย 
               เพื่อลด…ความคิดถึงที่อยู่ในใจนี้ลงไปได้บ้าง…

               “เรื่องการตั้งทีมสโมสรหรือเปล่าครับ? กำลังรวบรวมนักกีฬา? เงินทุนไม่พอ? คนไม่พอ?”
               “ถามขนาดนี้นายมาช่วยเกอบริหารทีมเลยดีไหมเสี่ยวอวี้” เยี่ยซิวหัวเราะ กลิ้งลงใช้ท่อนขาอีกฝ่ายต่างหมอน
               “อย่าดีกว่าครับ แค่งานผมตอนนี้ก็ยุ่งวุ่นวายจนผมไม่ค่อยมีเวลาแล้ว อีกอย่าง…รุ่นพี่เป็นทีมคู่แข่งด้วย”
               “แต่นายมาเลี้ยงข้าวเกอที่เป็นคู่แข่งนี่นะ?”
                อีกอย่างนะเสี่ยวอวี้ ในเซิร์ฟเวอร์สิบหลานซีเก๋อของนายก็มีคนช่วยเกอดูแลกิลด์อยู่แล้ว หากได้กัปตันแห่งหลานอวี่มาช่วยดูแลทีมสมโสรซิงซินสักเล็กน้อย ก็ไม่นับว่าแปลกอะไร
               “หากรุ่นพี่ล้มป่วยไปจะเป็นเรื่องใหญ่เอาน่ะสิครับ…เพิ่งทานอิ่มๆ อย่าเพิ่งนอนเลยครับ”  ประคองร่างผอมขึ้นให้กึ่งนั่งกึ่งนอน โดยช้อนแผ่นหลังอีกฝ่ายให้พิงอกเขา แขนโอบรอบเอวเอาไว้กันอีกคนไถลตก มือพิการแห่งหลานอวี่อดไม่ได้ที่จะไล้จมูกไปตามแก้มอย่างแผ่วเบา
               ผิวนุ่มลื่น…บ่งบอกว่าได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดี แม้เจ้าตัวจะปล่อยปละละเลยตัวเองก็ตาม
               “เกอรู้ตัวเองดีน่า…ง่วง…จัง” ตาคู่สวยปรือลงอย่างช้าๆ ยิ่งไออุ่นที่ล้อมรอบอยู่ก็ทำให้รู้สึกสบาย จนอยากหลับตาลงสักพักจริงๆ 

               อวี้เหวินโจวส่ายหน้าเบาๆ ยิ้มขำ และช้อนคนผอมขึ้นในอ้อมแขน ก่อนจะกดปุ่มเรียกพนักงานมาเก็บเงิน และสมกับเป็นพนักงานที่ได้รับการอบรมอย่างดี ไม่มีสีหน้าแปลกใจแม้เพียงนิดที่เห็นผู้ชายถูกผู้ชายอุ้ม
               เมื่อชำระเงินเสร็จเรียบร้อย เขาเดินออกมาโบกมือเรียกเท็กซี่ ประคองร่างคนหลับเข้าไปอย่างนุ่มนวล กระต่ายขนยุ่งพลิกตัวเล็กน้อย เพื่อหาท่าที่หลับสบาย
               “ร้านเน็ตซิงซินครับ” บอกคนขับรถและใช้เวลาไม่นาน อวี้เหวินโจวก็หยิบแว่นกัดแดดกับหมวกมาใส่ อุ้มเยี่ยซิวเข้าไปในร้านที่ยามนี้เริ่มมีลูกค้าหนาแน่น
               “เอ๋? เยี่ยซิว” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งร้องทัก ผมยาวสวยพร้อมดวงตาที่หรี่ลงมองคนในอ้อมแขนเขาอย่างเป็นห่วง
               “คุณคงเป็นเจ้านายของรุ่นพี่เยี่ยชิว ผมพาเขากลับมาส่งน่ะครับ” ยิ้มบาง
               “เอ๋? พามาส่ง? อ้อๆ คุณคงเป็น” เธอกวาดตามองรอบๆ ก่อนกระซิบเบาๆ “อวี้เหวินโจว?”
               “ครับ….”
               “เยี่ยซิวบอกจะออกไปเจอคุณ โหรวโหรว ตาบ้านั่นกลับมาแล้ว เธอนำทางไปห้องเขาหน่อย”
               “ได้จ้า กั่วกั่ว มู่มู่จะคุยกับเธอ มาเร็วๆ” สาวน้อยผมสั้นโผล่มาพร้อมยื่นโทรศัพท์ให้อีกคน และค้อมหัวให้เขาน้อยๆ
               “ห้องเขาอยู่ทางนี้ค่ะ ตามฉันมาเลย”
               “ขอบคุณครับ”
               “เสียงนี้ อืม…กัปตันของหลานอวี่เหรอค่ะ?” สาวน้อยคนนี้แยกแยะเสียยงได้ในชั่วพริบตา ดูเหมือนสมโสรซิงซินจะมีบุคลากรน่าสนใจกว่าที่คิด
               “ครับ…” เขายอมรับไม่มีอะไรต้องปิดปัง
               “มู่มู่เล่าให้ฟังแล้ว พวกคุณยอมช่วยหาวิธีทำให้เขาทานข้าวสินะคะ?” เด็กสาวพูดเสียงเบา เพราะไม่ต้องการรบกวนคนหลับ
               “ใช่…ต้องเสียหายไปเยอะเหมือนกันนะครับ กว่ารุ่นพี่จะยอมทานข้าวจนหมด”
               “คนๆ นี้ไร้ยางอายมากค่ะ” สาวน้อยไม่เข้าข้างแต่อย่างใด อยู่ด้วยกันมาสักพักเธอรู้ว่าเขาไร้ขีดจำกัดล่างอย่างสิ้นเชิงจริงๆ
               “เหอะๆ”
               “แต่ทุกคนก็เป็นห่วงเขามาก…วันนี้เขาทานได้เยอะใช่ไหมคะ?”
               “เยอะครับ…”
               “ดีแล้วค่ะ…ห้องนี้ล่ะ”
               อวี้เหวินโจววางร่างผอมลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา สะบัดผ้าห่มคลี่คลุมร่างให้ แล้วมองสาวน้อยที่ยังยืนอยู่ข้างหน้าต่าง 
               “ต้องปิดม่านค่ะ แสงนิดเดียวเขาก็ตื่นแล้ว วันนี้กั่วกั่วคงไม่ให้เขาเข้ากะแล้วล่ะ”
               “รุ่นพี่เข้ากะดึกใช่ไหม? พรุ่งนี้เช้าเขารับปากว่าจะไปทานมื้อเช้ากับผม”
               “จริงเหรอค่ะ” ถังโหรวดีใจอย่างมาก กัปตันหลานอวี่มีประโยนช์จริงๆด้วย ดีกว่าไพ่ราชาคอร์กี้คนนั้นเยอะเลย!! ทำให้เยี่ยซิวทานได้มากกว่าปกติ แถมยังมีมื้อเช้าอีก
               “เดี๋ยวผมช่วยเข้ากะแทนรุ่นพี่ให้สักสองสามชั่วโมง” ตอนนี้เพิ่งค่ำ เขาค่อยกลับไปที่โรงแรม ถือโอกาสนี้สำรวจความสามารถของทีมซิงซินไปด้วยเลย
               “เอ๋? กั่วกั่วต้องดีใจมาก แต่เดี๋ยวมู่มู่ ก็มาช่วยดูเหมือนกันค่ะ”
               “ชูมู่เฉิง?” 
               “อื้ม มู่มู่ต้องขอบคุณคุณแน่ๆ ที่ทำให้เขาทานข้าวได้เยอะ” อาจถึงขั้นขอเคล็ดลับเฉพาะตัว!!
               “เราออกไปกันเถอะครับ” อวี้เหวินโจวยิ้มอย่างสุภาพ เปิดประตูให้สาวน้อย
               กัปตันคนนี้นิสัยไม่เลวเลย แม้จะน่ากลัวไปสักนิด แต่โดยรวมรับได้
อีกอย่างกั่วกั่วต้องกรี๊ดลั่นแน่นอน เพราะร้านเน็ตของเธอมีคนระดับมหาเทพมาเข้ากะให้ตั้งสองคน
               ไม่รู้มหาเทพว่างเกินไป…หรือจอมมารในร่างมหาเทพบางคนมีเสน่ห์ร้ายกาจเกินไปกันแน่นะ…  




               ยังคงรู้สึกสงสารเส้าเทียน...คอร์กี้ยังโดนทำร้ายต่อปายยย กัปตันก็มองว่านายฟันคม? แถมเห็นเป็นตัวตลกอีก ส่วนเสี่ยวถัง...มองว่านายไร้ประโยชน์? โอ๋ๆๆ 5555
               พี่อวี้นี่น่ากลัวจริงๆ...
               สถานีต่อไป...ต้าเหยียนนนนนนนคนดี 5555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #38 dizzykitten (@dizzykitten) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 22:55
    จวนร้อยรสชาติ…ใช่จวนร้อยรสชาติเดียวกับหยูหยูหยูไหมคะ อิอิอิ ตอนนี้น่ารักจังเลยค่ะ
    #38
    0
  2. #26 ChubbyOwl (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 22:35
    อย่าลืมเอาคุณน้องชายมาด้วยนะคะ เยี่ยชิว สงสารมาตามพี่กลับไปดูแลหน่อย ฮ่าๆๆ
    #26
    0
  3. #25 ArinlearPine (@tantanonline) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 14:37
    สายเปย์แล้วล่อลวงจริงๆ พี่อวี้ 555
    #25
    0
  4. #22 IV.Alva (@sssnubestorm779) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 00:24
    ตอนนี้พี่อวี้วินสุด...
    #22
    0
  5. #21 Prizde (@bemoremeaning) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 22:18
    พี่อวี้ป๋ามากค่ะพี่เยี่ยชอบ5555555 เส้ากี้ดูเป็นตัวอย่างไว้นะ กระต่ายเยี่ยต้องเลี้ยงอย่านี้ วงวารนางมาก55555555 รอพี่หวังงงงงงง <3
    #21
    1
    • #21-1 Prizde (@bemoremeaning) (จากตอนที่ 4)
      4 กันยายน 2560 / 22:18
      *อย่างนี้
      #21-1
  6. #20 Welkin (@rilril) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 22:00
    พี่อวี้ดูมีลูกล่อลูกชนเอามาหลอกล่อกระต่ายป่วงๆตัวนี้ได้เก่งเกินไปแล้วค่ะ/ยกนิ้วให้เลย
    สงสารเส้ากี้ใครก็รุมแกล้งสงสารจริงจริ๊งงงง
    #20
    0
  7. #17 Annular eclipse (@applejack) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 20:39
    ร้ายกาจจจจจจ พี่อวี้เหมาะกับอาชีพเจ้าอาคมมาก! น่ากลัวมาก ! แต่ถ้ามู่มู่เอาอย่างพี่อวี้ คลังของเจียซื่ออาจจะหายเกลี้ยงก็เป็นได้
    ปล.รอพี่หวังต้าเหยียน
    #17
    0
  8. #16 Night ☪ Mirage (@yuki37) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 20:34
    พี่อวี้คนร้ายกาจ! เร้าใจ---
    ล่ออะไรก็ไม่เท่าเอาวัตถุดิบมาล่อ เข้าทางพี่เยี่ยหมดเลย 55555

    พี่มู่! พี่เยี่ยกินไม่ค่อยได้เพราะพี่เลยนะ ฮรืออ
    มาปลอบพี่เยี่ยที(?)
    #16
    0
  9. #15 GGWP (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 20:29
    พี่อวี้ล่อด้วยวัตถุดิบก็โดดนปล้นอย่างเต็มใจไปเยอะเลยค่ะ แต่ก็ว่า มีประโยชน์กว่าคอร์กี้เยอะ5555
    #15
    0