ไร่สนต์ดลรัก

ตอนที่ 7 : บทที่ 2 : เหา [3/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 424 ครั้ง
    14 เม.ย. 61

      ฉันมองฝ่าความมืดออกไปยังใบหน้าของคนที่นอนทาบทับอยู่บนตัวฉัน    แม้สายตาจะเคยชินกับความสลัวยามค่ำคืนจนพอที่จะมองเห็นทุกสิ่งอย่างรางเลือน  แต่ฉันก็ไม่เห็นอะไรมากพอที่จะเป็นหลักฐานได้ว่าเขาพูดจริง  ด้วยเสียงที่เขาพูดก็เป็นเพียงเสียงที่ถูกดัดให้เบาจนเป็นแค่เสียงกระซิบกระซาบ  ฉันจึงไม่มีโอกาสได้ยินเนื้อเสียงที่แท้จริงของเขา  ฉันพยายามใช้สมองคิดหาทางออกในสถานการณ์คับขันเช่นนี้  แล้วก็รู้สึกเหมือนเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์โผล่ขึ้นมา

ใช่!  พ่อเลี้ยงสนต์ต้องมีหนวดเฟิ้มเกือบครึ่งหน้า!

ไวเท่าความคิด...ฉันใช้มือที่ไม่ได้ถูกพันธนาการยกขึ้นไปสัมผัสกับใบหน้าของคนตัวหนัก  นิ้วมือของฉันจับหมับเข้าให้ที่ข้างแก้มของเขา  ฉันได้ยินเสียงคำรามในลำคอเบาๆ  เดาว่าเขาคงเริ่มหงุดหงิดที่ฉันไม่ยอมอยู่เฉยๆตามที่เขาสั่งเสียที  และเมื่อนิ้วชี้นิ้วกลางและนิ้วนางของฉันได้ปัดผ่านปลายคางของเขา  ฉันก็ยิ่งมั่นใจว่าคนตรงหน้าไม่มีวันเป็นพ่อเลี้ยงสนต์ไปได้  

เขาไม่มีหนวด!  เจ้าตัวโกนมันเสียเกลี้ยงสนิท!

เขาโกหก!

“โออก  แอไอ้ไอ้อ้อเอ๊ยงอ๋น”  ฉันตะโกนเถียงทั้งที่ยังถูกปิดปากปิดจมูก  ฉันอยากให้เขารู้ว่าฉันรู้ทันคำโกหกของเขา

“พูดอะไร  ฟังไม่รู้เรื่อง”  เขาว่าเสียงเบา  แล้วก็เหมือนจะนึกขึ้นมาได้ว่ามือหนาของเขาเป็นอุปสรรคต่อการสื่อสารด้วยคำพูดของฉัน  เขาจึงยื่นข้อเสนอที่น่าสนใจมาให้  “ผมจะเอามือออก  ถ้าคุณสัญญาว่าจะไม่ส่งเสียง  มีโจรอยู่ที่ชั้นล่าง  ถ้าคุณทำเสียงดัง  เราจะเดือดร้อนกันหมด”

ฉันพยักหน้ารัวๆเป็นเชิงให้คำมั่น  ไม่ได้ตกใจเท่าไรนักที่เขาพูดเรื่องโจร  ก็เพราะเขานั่นล่ะเป็นโจร  ไม่จำเป็นต้องทำเสียงดัง  ฉันก็เดือดร้อนอยู่นี่แล้วยังไงล่ะ  โดนทับจนตัวจะแบนแต๊ดแต๋อยู่แล้ว

คนที่อ้างตัวว่าเป็นพ่อเลี้ยงสนต์ค่อยๆเอามือออกไปจากปากและจมูกของฉัน  แม้จะมองเห็นไม่ชัดนัก  แต่ฉันก็มั่นใจว่าสายตาของเขายังคงจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของฉัน

“ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่พ่อเลี้ยงสนต์”  ฉันเอ่ยออกไปเสียงดังกว่ากระซิบเพียงนิดเดียวเมื่อปากของฉันเป็นอิสระ

“ผมคือพ่อเลี้ยงสนต์”  เขาย้ำหนักแน่นแม้จะใช้เสียงเบามากก็ตามที

“ถ้าเป็นพ่อเลี้ยงสนต์จริงต้องมีหนวด”

“เพิ่งโกนตอนบ่าย  กลัวติดเหาจากป๋อย”

เหตุผลของเขาทำให้ฉันนิ่งอึ้งไป  อาจเพราะส่วนหนึ่งคือฉันคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าป๋อยต้องเป็นเหา  มิเช่นนั้นเด็กหญิงคงไม่มีอาการคันศีรษะอย่างต่อเนื่องเช่นนี้  และวันนี้ป๋อยก็น่าจะอยู่กับพ่อเลี้ยงทั้งวันเพราะผู้จัดการทศเอามาฝากไว้  ถ้าพ่อเลี้ยงจะกลัวติดเหาจนโกนหนวดออกไปจริงๆมันก็พอจะเป็นไปได้อยู่หรอก  แต่...

“แต่เหาไม่ขึ้นหนวดนี่  จะโกนทำไม”  

“เคยเป็นเหาหรือไงถึงได้รู้”  ถ้อยคำยียวนกวนบาทาทำให้ฉันชักจะเริ่มเชื่อเสียแล้วว่าเขาคือพ่อเลี้ยงสนต์ตัวจริงเสียงจริง

“ไม่แน่ใจ  จำไม่ได้ว่าชาติก่อนเกิดเป็นอะไร”

ถึงฉันจะมองไม่ค่อยเห็นแต่ฉันก็รับรู้ได้ถึงแรงแห่งสายตาที่ส่งมาจากคนตัวโตซึ่งยังคงทิ้งน้ำหนักลงมาบนตัวฉันอย่างไม่เกรงใจกันเลยสักนิด  ฉันจะไม่ยอมให้เขาใช้เป็นเบาะรองนอนแบบนี้อีกต่อไป

“หนัก  เลิกนอนทับบนตัวฉันได้แล้ว”  ฉันบอกเขาเสียงขุ่น

“ก็นึกว่าชอบ”  เขาตอบ  อย่างไรก็ตามเขาไม่มีทีท่าว่าจะผละจากเรือนกายของฉันไปได้ง่ายๆ  ฉันจึงตั้งใจว่าจะด่าอย่างเจ็บแสบอีกสักครั้งเพื่อให้เขาเลิกทำตัวไร้มารยาทอย่างนี้เสียที  แต่เขากลับทำเสียงเป็นสัญญาณให้ฉันเงียบเสียก่อน  “ชู่ววว์”  และหลังจากนั้นฉันก็เริ่มได้ยินเสียงคุยกันอย่างไม่เบานักของแขกยามวิกาล

“แม่ญิงที่อีญ่ามันไปโวว่างามแต๊งามว่านอนอยู่ตี้เฮือนนี้บ่  ฮาไข้หันหน้าขนาด (ผู้หญิงที่อีญ่ามันไปคุยว่าสวยมากนอนอยู่ที่บ้านหลังนี้หรือเปล่า  กูอยากเห็นหน้าเหลือเกิน)

“จะไปอู้ดัง (อย่าพูดเสียงดังสิ)”  เสียงของชายคนหนึ่งที่กำลังเดินผ่านห้องฉันไปเอ่ยเตือนคนในกลุ่มเดียวกัน  ฉันได้แต่เสียวสันหลังวาบเพราะรู้ความหมายของประโยคที่ได้ยินในตอนแรก  พวกนั้นกำลังพูดถึงฉัน  มันรู้ว่าฉันอาจจะอยู่ที่นี่  ถ้ามันบุกเข้ามาทำมิดีมิร้าย  ฉันไม่แน่ใจเลยว่าคนที่ยังคงนอนทับฉันอยู่ในตอนนี้จะช่วยฉันได้หรือไม่  เผลอๆเขาอาจจะหนีเอาตัวรอดไปก่อนก็ได้

“คิงนั่นนะจะไปปากนัก  ป้อเลี้ยงบ่อยู่  คุณนายกะอีญ่ากะบ่อยู่  กั๋วอะหยัง  (มึงนั่นแหละอย่าพูดมาก  พ่อเลี้ยงไม่อยู่  คุณนายกับอีญ่าก็ไม่อยู่  กลัวอะไร)

“บ่ฮู้น่า  อะหยังกะเกิดขึ้นได้  (ไม่รู้หรอก  อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น)

ฉันไม่แน่ใจว่าพวกมันมีกี่คน  เพราะได้ยินเสียงคนคุยโต้ตอบกันแค่สองคนเท่านั้น  แต่พวกมันอาจจะมีมากกว่านี้ก็ได้  พอพวกมันเดินผ่านหน้าห้องฉันไปสักพัก  คนตัวหนักก็พลิกกายลงมานอนเคียงข้าง  ฉันเห็นเขากำลังจะลงจากเตียงจึงได้รั้งแขนเอาไว้

“จะไปไหนคะ”  ฉันถามเขา  ค่อนข้างเชื่อไปเกินกว่าครึ่งใจแล้วว่าคนที่อยู่ร่วมห้องกับฉันในตอนนี้คือพ่อเลี้ยงสนต์จริงๆ

“จับโจร”  คำตอบนั้นยิ่งทำให้ฉันเพิ่มน้ำหนักมือที่ยื้อยุดต้นแขนของเขาไว้แน่น  ฉันจะปล่อยเขาไปได้อย่างไร  โจรบุกมากันกี่คนก็ไม่รู้  พวกมันมีอาวุธอะไรบ้างก็ไม่รู้  แล้วตัวเขาเองล่ะมีอยู่แค่คนเดียวหัวเดียวกระเทียบลีบ  อาวุธก็ดูท่าคงไม่มีสักอย่าง  แล้วจะเอาอะไรไปสู้

“อย่าไปเลยค่ะ  พวกนั้นอาจมีปืนก็ได้”  ฉันห้ามเขา  พยายามบังคับเสียงให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้  

“มันมากันแค่สองคน”

“อาจจะมีพวกมันดูต้นทางอยู่ข้างล่าง”  ฉันโน้มน้าว  ในความมืดนั้นฉันไม่รู้หรอกว่าเขากำลังคิดอะไรทำหน้าตาแบบไหนอยู่  มันอึดอัดเหลือเกินที่ต้องเดาความคิดของคนตรงหน้าโดยฟังแค่เสียงของลมหายใจเช่นนี้

บทสนทนาระหว่างฉันกับผู้ร่วมห้องจบลงเพียงเท่านั้นเมื่อมีใครบางคนหมุนลูกบิดประตูหน้าห้องอย่างแรงหลายครั้งติดกันแต่เปิดเข้ามาไม่ได้เพราะมันล็อคจากด้านใน  

“ห้องไผ (ห้องใคร)

เสียงแหบของคนหน้าห้องเอ่ยขึ้น  มันไม่ใช่เสียงของสองคนที่ฉันได้ยินก่อนหน้า  พวกมันมีมากกว่าสองจริงๆด้วยสินะ

“ห้องแม่ญิงตี้จะมาเป๋นเมียป้อเลี้ยง  (ห้องของผู้หญิงที่จะมาเป็นเมียพ่อเลี้ยง)”  คราวนี้เป็นเสียงผู้หญิงตอบ  แต่เนื้อเสียงฟังแล้วอู้อี้พิกล  เหมือนกับว่าเจ้าตัวพูดผ่านหมวกไอ้โม่งที่สวมใส่มาด้วย

“ฮา... (กู...) ”  เสียงแหบนั้นกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง  แต่ก็โดนสองคนที่เข้ามาก่อนพูดแทรกขึ้น

“ปิ๊กกั๋นเต๊อะ  เดวป้อคิงมา  (กลับกันเถอะ  เดี๋ยวพ่อมึงมา)”  

“ได้ของมาละนิ  (ได้ของมาแล้วเหรอ)

“ก้อยไปอู้กันตี้เฮือน  (ค่อยไปคุยกันที่บ้าน)

ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าของโจรกลุ่มนั้นค่อยๆเดินลงบันไดไป  มือฉันยังคงกำต้นแขนของพ่อเลี้ยงไว้แน่นราวกับเห็นเขาเป็นที่พึ่งเดียวที่มีอยู่  

“มันไปกันแล้ว”  เขากระซิบบอก  “ปล่อยเสื้อผมซักที  มันจะยืดหมดแล้ว”

คำขอของเขาทำให้ฉันได้สติ  ที่คิดมาตลอดว่าตัวเองกำต้นแขนเขาไว้แน่น  กลับกลายเป็นว่ามือฉันจิกแขนเสื้อของเขาเอาไว้ต่างหาก  ก็ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งประสบเหตุการณ์โจรขึ้นบ้านนี่นา  ทั้งสติและสมองก็เลยกระเจิดกระเจิงกันไปคนละทิศคนละทาง

“มันยืดอยู่แล้วค่ะ  เพราะมันคือเสื้อยืด”

“เกิดมาก็เป็นคนกวนส้นอย่างนี้เลยหรือเปล่า”

เสียงสตาร์ทมอเตอร์ไซค์สองคันทำให้เราหยุดโต้คารมกันในทันที  ฉันได้ยินเสียงเครื่องยนต์ค่อยๆห่างออกไปก็เริ่มจะเบาใจลงมาก  แต่ถึงอย่างนั้นก็ประมาทไม่ได้  เพราะไม่แน่ใจว่าอาจจะเป็นกลลวงของพวกโจรเพื่อล่อให้ฉันออกจากห้องแล้วดักรอทำร้ายอยู่ก็เป็นได้

“ผมจะออกไปดูวะ...”  

“อย่าไปเลยค่ะ  พวกมันอาจจะยังไปกันไม่หมด”

“แล้วจะให้อยู่ในนี้ทั้งคืนหรือไง”

“ใช่ค่ะ”  

“คุณพูดเองนะ”  

ตอนแรกก็ว่าจะไม่คิดอะไรนะ  แต่พอฉันได้ยินเขาตอบกลับมาว่า ‘คุณพูดเองนะ’  ฉันก็เริ่มจะคิดได้ว่า  นอกจากโจรแล้ว...คนตัวโตที่นั่งอยู่ห่างออกไปไม่ถึงเมตรนี่ก็น่ากลัวไม่แพ้กัน


=============================
หนีไปเที่ยวสงกรานต์มาสองวัน  ใครคิดถึงพ่อเลี้ยงบ้างคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 424 ครั้ง

2,012 ความคิดเห็น

  1. #1718 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 21:08

    พูดแบบนี้ก็เข้าทางพ่อเลี้ยงน่ะสิ

    #1718
    1
    • #1718-1 pink-ribbon (@ribbonly) (จากตอนที่ 7)
      19 สิงหาคม 2561 / 19:31
      แหงล่ะค่าา
      #1718-1
  2. #1402 goldpaddy (@goldpaddy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 22:59
    พ่อเลี้ยงอย่างเถื่อน5555
    #1402
    1
    • #1402-1 pink-ribbon (@ribbonly) (จากตอนที่ 7)
      5 สิงหาคม 2561 / 20:18
      คนเถื่อน2018
      #1402-1
  3. #832 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 23:39
    ขำพ่อเลี้ยงโอ้ยยยยย เหมือนรอโอกาสอยู่ กวนตีนหน้านิ่งๆ ไม่ได้มีความน่ากลัวเลย
    #832
    1
    • #832-1 pink-ribbon (@ribbonly) (จากตอนที่ 7)
      1 กรกฎาคม 2561 / 23:03
      คนตลก2018 เลยค่า
      #832-1
  4. #411 Nora1969 (@Nora1969) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 04:50

    หัวเราะสองคนตอบโต้กัน แต่งงานกันไปคงสนุกดีบ้านไม่เหงา

    #411
    1
    • #411-1 pink-ribbon (@ribbonly) (จากตอนที่ 7)
      3 มิถุนายน 2561 / 13:26
      กลัวจะได้ตีกันตายก่อนแต่ง 555
      #411-1
  5. #46 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 21:38
    มันน่าคิดนะ ทำไมโจรมันมาแปลกๆ ว่ามะ
    #46
    1
    • #46-1 pink-ribbon (@ribbonly) (จากตอนที่ 7)
      16 เมษายน 2561 / 13:20
      เรื่องนี้แปลกทุกคนค่ะ แปลกตั้งแต่เจ้าของไร่แล้ววว 55
      #46-1
  6. #44 Mikaririn (@Mikaririn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 12:18
    คนในเป็นสายสินะรู้ด้วยว่านี่ห้องยี่หวา
    #44
    1
    • #44-1 pink-ribbon (@ribbonly) (จากตอนที่ 7)
      16 เมษายน 2561 / 13:19
      คนในไร่นี่แหละตัวดี
      #44-1
  7. #43 อูน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 12:10
    พ่อเลี้ยงจัดฉาก ชัวร์! (ดุขนาดนี้ใครจะกล้า)
    #43
    1
    • #43-1 pink-ribbon (@ribbonly) (จากตอนที่ 7)
      16 เมษายน 2561 / 13:19
      เดี๋ยวมาดูกันว่าจัดฉากจริงป่าววว
      #43-1
  8. #42 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 23:40
    <p>555 โจรขึ้นบ้านจริงๆ ด้วย เอาอะไรไปบ้างก็ไม่รู้ที่จริงพ่อเลี้ยงน่าจะพกปืน แล้วใช้มือถือตามคนงานมาช่วยสิหรือว่าแค่อยากจะอยู่กับสาวในห้อง พ่อเลี้ยงโกนหนวดเคราแล้วน่าจะหล่อมากรอตอนต่อไปค่ะ ^_^</p>
    #42
    1
    • #42-1 pink-ribbon (@ribbonly) (จากตอนที่ 7)
      16 เมษายน 2561 / 13:19
      หล่ออยู่ค่ะ นางเลยต้องไว้หนวด คิคิ
      #42-1
  9. #41 nuchjareens (@nuchcharyns) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 22:22
    จะหนีเสือปะจระเข้หรือเปล่า บางทีพ่อเลี้ยงก็อาจจะน่ากลัวพอๆกับโจรก็ได้555
    #41
    1
    • #41-1 pink-ribbon (@ribbonly) (จากตอนที่ 7)
      16 เมษายน 2561 / 13:18
      น่ากลัวกว่าโจรอีกค่ะตาพ่อเลี้ยงเนี่ยยยย
      #41-1