[Fic Naruto] Mission the secret to love~[Yaoi]

ตอนที่ 11 : อีกซักระยะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    29 ม.ค. 57

Mission : 11  

...นารูโตะแวะกลับมาที่บ้านของตนเพื่อหยิบของใช้เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เมื่อวานไม่ได้หยิบไปด้วยก่อนจะย้อนกลับไปที่บ้านของคาคาชิอีกครั้งและแน่นอนเค้าไม่ลืมที่จะแวะไปส่งข่าวให้เพื่อนร่วมทีมอีกสองคนรับรู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นเช่นไร...

“หือ...ถ้าเป็นแบบนี้แล้วชั้นว่านายถามครูไปตรง ๆ เลยดีกว่านะ...”  เสียงใส ๆ ของซากุระร้องบอกออกมาเมื่อได้ฟังเรื่องราวที่นารูโตะเล่าให้ฟังจนจบ

“ชั้นก็คิดแบบเดียวกับซากุระนะ...นายจะฝืนอยู่กับครูคาคาชิต่อไปก็ไม่มีประโยชน์...”  ซาอิเอ่ยเสริมขึ้นมาด้วยอีกคน ส่วนนารูโตะเองก็ได้แต่นิ่งเงียบพร้อมกับใช้ความคิดก่อนจะเอ่ยออกมาเบา ๆ เหมือนตัดสินใจอะไรได้บางอย่าง

“เอาเป็นว่าขอชั้นดูสถานการณ์อีกซักระยะก่อนนะ ถ้าหมดหนทางจริง ๆ ชั้นจะถอนตัวจากภารกิจนี้ทันที...”

“แน่ใจแล้วเหรอ...”  ซาอิถามย้ำด้วยความเป็นห่วง

“อืม...”  นารูโตะเองก็พยักหน้ารับไปตรง ๆ

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาลองหาแผนสำรองเผื่อไว้ดีกว่า ถ้าเกิดนารูโตะต้องถามครูไปตรง ๆ แล้วจะทำยังไงให้ครูยอมบอกความจริงออกมา...”  ซากุระเสนอความเห็นออกมาเพราะจะอย่างไรตัวเธอเองก็ยังอยากรู้สาเหตุที่แท้จริงอันเป็นต้นตอของภารกิจเฉพาะกิจในครั้งนี้อยู่ดี

“ก็ดีเหมือนกัน...”  นารูโตะเองก็เห็นด้วยพร้อมกับส่งสายตาไปให้ซาอิเหมือนกับจะถามว่านายมีแผนการดี ๆ บ้างมั้ย

“พอดีชั้นเพิ่งจะยืมหนังสือมาจากห้องสมุดเล่มหนึ่ง แต่ว่าไม่ได้ถือติดมาด้วยซึ่งชั้นคิดว่าเล่มนั้นน่าจะช่วยเราได้...”  ซาอิเอ่ยบอกเพื่อนร่วมทีมด้วยสีหน้าภาคภูมิใจเต็มเปี่ยม

“งั้นเอาเป็นว่าพรุ่งนี้ชั้นจะมาฟังแผนการจากหนังสือของนายก็แล้วกันนะ...วันนี้ชั้นต้องรีบไปแล้วล่ะ...”  พูดจบนารูโตะก็รีบวิ่งจากไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เพื่อนอีกสองคนได้ร่ำลาหรือทักท้วงแต่อย่างใด

“อ้าว...ไปซะแล้ว...”  ซากุระร้องบ่นออกมาเบา ๆ

“เราเองก็แยกกันตรงนี้เลยแล้วกันนะ...เดี๋ยวชั้นจะกลับไปอ่านหนังสือเล่มนั้นให้จบเผื่อจะได้ความคิดอะไรดี ๆ มาบ้าง...”  ว่าแล้วซาอิก็เดินจากไปอีกคน

“เฮ้อ...สองคนนี้ก็พอกันเลย ไม่เคยให้ความสนใจสุภาพสตรีสาวสวยอย่างเราเลยว่าจะกลับบ้านยังไง ปลอดภัยหรือเปล่า...”  ซากุระเดินกระแทกส้นเท้าไปจากตรงหน้าด้วยอาการหัวเสียเล็ก ๆ ที่ถูกเมินแต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรมากเพราะจะพูดให้ถูกก็คือสองคนที่ซากุระกำลังบ่นอยู่นั้นมันไม่ได้อยู่ในรายชื่อผู้ชายในมาตรฐานที่เธอควรจะสนใจหรือใส่ใจอะไรมากมายนั่นเอง

...หลังจากแยกจากพวกของซากุระและซาอิมาแล้วนารูโตะก็พาตัวเองมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูบ้านของคาคาชิพร้อมกับก้มมองกุญแจสีเงินวาวที่คาคาชิยัดเยียดให้กับเค้าไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ราวกับจะใครคนนั้นจะล่วงรู้ได้ว่าตัวเค้าจะตัดสินใจกลับมาที่นี่อีกครั้งโดยใช้กุญแจนี้  นารูโตะไขกุญแจบ้านเข้าไปด้านในด้วยความรู้สึกที่บอกตัวเองได้ลำบากเหมือนกันว่ามันเป็นเช่นไร จะบอกว่าคุ้นเคยหรือขัดเขินก็ตอบไม่ถูก...

...ราตรีที่เงียบสงัดท้องฟ้ามีเพียงแสงสว่างจากหมู่ดาวที่ไม่ได้กระจ่างชัดแต่อย่างใด ใครบางคนค่อย ๆ แง้มประตูเปิดออกเพียงแผ่วเบาด้วยกลัวว่าจะเป็นการรบกวนคนที่อาจจะหลับใหลไปแล้ว ร่างสูงค่อย ๆ ปิดประตูด้านหลังอย่างระมัดระวังแล้วก้าวตรงไปยังเตียงนอนที่ไม่ได้กว้างอะไร และแน่นอนว่าบนเตียงนั้นมีร่างเล็ก ๆ ของใครบางคนนอนหลับสนิทโดยไม่ได้รับรู้ถึงสิ่งต่าง ๆ รอบกายเลยแม้แต่น้อย...คาคาชิยืนจ้องมองร่างนั้นนิ่งนานก่อนจะพาร่างตัวเองหายเข้าไปในเงามืดมุมหนึ่งของห้อง...เวลาผ่านไปซักพักใหญ่ ๆ ร่างสูงที่เปลือยท่อนบนก็เดินออกมาจากมุมห้องพร้อมกับใบหน้าที่ปราศจากหน้ากากที่เคยปกปิดรูปหน้าหล่อเหลาคมเข้มไว้ตลอดเวลา คาคาชิค่อย ๆ เดินมาทรุดกายลงนั่งบนเตียงนอนของตนที่บัดนี้ถูกใครบางคนยึดไปเสียแล้ว มือใหญ่ที่เรียวสวยได้รูปค่อย ๆ ไล่ไปตามแก้มเนียนของคนที่ยังหลับสนิทอย่างอ่อนโยนพร้อมกับทอดมองร่างน้อยนั้นด้วยแววตาที่อ่อนหวานและอ่อนโยนจนคาดไม่ถึง หากนารูโตะได้มองเห็นแววตาของอีกฝ่ายในยามนี้เชื่อว่าคงไม่อาจกระทำสิ่งใดได้นอกจากเอียงอายและหวั่นไหวไปกับสายตาที่จ้องมองมา...

“อือ...”  เสียงใส ๆ ร้องออกมาเบา ๆ เมื่อรับรู้ถึงสัมผัสของใครบางคนบนแก้มของตนแต่เพราะยังง่วงงุนอยู่จึงไม่ได้ใส่ใจว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่ ดวงตาสีฟ้าพยายามเปิดออกดูคนตรงหน้าว่าเป็นใคร แต่ดูท่าจะยากลำบากเพราะยังงัวเงียอยู่นั่นเองแล้วร่างบางก็ยันกายของตนลุกขึ้นนั่งด้วยอาการเมาขี้ตาเหมือนเด็ก ๆ ที่ถูกกวนตอนเวลาจะนอน

“ครูกลับดึกจัง...จะนอนมั้ยครับ...ผมขยับให้ก็ได้...”  แม้แต่ประโยคคำถามที่เอ่ยมาก็ฟังดูห้วน ๆ แปลก ๆ แต่แล้วเจ้าตัวคนถามก็ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบรับหรือปฏิเสธเพราะค้าขยับตัวไปชิดกับขอบเตียงอีกฝั่งที่ชิดกับผนังห้องแล้วคว้ามือคนตรงหน้าให้ตามมาอย่างไม่ใส่ใจ

“มานอนสิครับ...”  เสียงใส ๆ ร้องเรียกมาเมื่อเห็นคนตรงหน้ายังนิ่งเฉยอยู่ คาคาชิเองก็ได้แต่ยิ้มบาง ๆ พร้อมกับส่ายหน้าน้อย ๆ ให้กับคนที่พอง่วงแล้วมีอาการเหมือนเด็ก ๆ แต่แล้วความคิดทั้งหมดของคาคาชิก็ต้องหยุดลงชั่วขณะเมื่อสองแขนเรียวเล็กของคนบางคนตรงเข้ามาตวัดโอบรอบคอเค้าไว้พร้อมกับออกแรงรั้งร่างเค้าให้ล้มลงไปนอนเคียงกันเป็นผลสำเร็จ โดยที่คาคาชิยังไม่ทันได้มีความคิดขัดขืนหรือไตร่ตรองแต่อย่างใด

“ราตรีสวัสดิ์ครับ...”  เสียงหวาน ๆ ที่แผ่วเบาลงแล้วเอ่ยออกมาก่อนเปลือกตาจะปิดลงทั้งสองข้างพร้อมด้วยสองแขนที่ยังคงโอบกอดร่างสูงไว้แน่น คาคาชิจ้องมองใบหน้านวลที่อยู่ห่างเพียงแค่เส้นด้ายกั้นจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดมาแล้วก็ต้องหัวเราะออกมาด้วยอาการขบขันกับการกระทำที่ดูจะไม่ได้ตั้งใจของอีกฝ่ายแต่กลับทำให้หัวใจของเค้าแทบหยุดเต้น

“เด็กยังไงก็ยังเป็นเด็กสินะ...แต่นายคงไม่รู้ว่าเด็กอย่างนายกำลังทำให้ลุงแก่ ๆ อย่างชั้นหวั่นไหวในหัวใจเหลือเกินแล้ว...”  คาคาชิเอ่ยพร้อมกับขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้นอนในท่าที่สบายมากขึ้นแต่ไม่ลืมที่จะโอบกอดร่างคนตัวเล็กไว้แนบอกด้วยเพราะเค้าถือว่าคนที่เริ่มก่อนเป็นอีกฝ่ายดังนั้นตัวเค้าเองก็จะไม่ปฏิเสธโอกาสที่ฝ่ายนั้นสร้างไว้ให้เหมือนเช่นตอนนี้  นารูโตะที่หลับแบบไม่รู้เรื่องราวก็ขยับกายเข้าไปพิงซบอกกว้างของคาคาชิพร้อมกับกอดก่ายร่างนั้นไว้อย่างดิบดีเหมือนเป็นเพียงแค่หมอนข้างใบหนึ่งเท่านั้นเอง

“เฮ้อ...ถ้าชั้นทนอยู่ในสภาพนี้ไปจนเช้าโดยไม่คิดทำอะไรลงไป รับรองได้ว่าต้องบรรลุเป็นเซียนแน่ ๆ...”  คาคาชิเอ่ยกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันอย่างประหลาดแต่ถึงจะพูดแบบนั้นตัวเค้าเองก็อาศัยความเหนื่อยล้าข่มตาให้หลับลงไปได้ในที่สุด แม้จะมีอยู่หลายครั้งที่ใจนึกอยากจะทำอะไรลงไปให้มันรู้แล้วรู้รอดเสียที...

...แล้วค่ำคืนที่ท้าทายความรู้สึกและสร้างความทรมานใจใครบางคนก็ผ่านพ้นไปอย่างยากลำบาก ร่างเล็ก ๆ ที่ไม่รู้ว่าขยับไปนอนหนุนแขนของอีกฝ่ายตั้งแต่เมื่อไหร่ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาแต่สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้หัวใจอุ่นวาบ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาแบบควบคุมไม่อยู่ นั่นก็เพราะใบหน้าคมคายที่เกลี้ยงเกลาและหล่อเหลาคมคายมันอยู่ห่างจากใบหน้าของเค้าเพียงฝ่ามือเท่านั้นเอง ดวงตาสีฟ้ามีประกายหวั่นไหวแต่ก็ไม่อาจละสายตาไปจากภาพตรงหน้าได้เลย ใบหน้ายามหลับของคาคาชิที่ไม่มีหน้ากากปกปิดนั้นมันเหมือนกับภาพสลักของเทพบุตรที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า นารูโตะค่อย ๆ เอื้อมมือไปแตะที่แก้มอีกฝ่ายเบา ๆ อย่างระมัดระวังเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายตื่นขึ้นมาในเวลานี้ แต่พอร่างสูงเริ่มขยับตัวนารูโตะที่ตกใจก็ต้องรีบชักมือกลับมาอย่างรวดเร็วโดยลืมไปว่าตัวเองยังนอนหนุนแขนอีกฝ่ายอยู่แถมยังมีท่อนแขนแข็งแรงของใครบางคนพาดอยู่กลางลำตัวของเค้าอีกด้วย  แต่พอนารูโตะจะขยับตัวลุกขึ้นแขนที่เคยพาดอยู่บนตัวเค้าก็เปลี่ยนหน้าที่มาตวัดโอบกอดรัดร่างเค้าไว้แน่นไม่ยอมปล่อย มิหนำซ้ำใบหน้าของอีกฝ่ายก็กลับซุกไซร้เข้ามาใกล้กับใบหน้าของเค้ามากขึ้น...นารูโตะที่ตกใจจนเกือบจะเผลอร้องออกมาแต่ก็ไม่ได้ทำเพราะเค้าเห็นว่าอีกฝ่ายยังหลับอยู่

“ครูก็นอนดิ้นเหมือนกันนะเนี่ย...”  นารูโตะบอกกับตัวเองเบา ๆ เมื่อเห็นว่าคนที่เคยขยับตัวไปมากลับนอนนิ่งเหมือนหลับสนิทไปเสียแล้ว  แต่ที่น่าหนักใจกว่าตอนนี้ก็คือตัวเค้าที่กลายเป็นหมอนข้างชั้นดีที่ถูกอีกฝ่ายทั้งรั้งทั้งกอดแถมด้วยขาข้างหนึ่งที่ยกมาก่ายไว้ทำให้ขยับตัวได้ลำบาก ทางเดียวที่จะหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้คือการปลุกอีกฝ่ายให้ตื่นเท่านั้นแต่นารูโตะก็ยังลังเลเพราะเค้าจำได้ลาง ๆ ว่าเมื่อคืนอีกฝ่ายกลับมาดึกมากแล้ว ตัวเค้าที่นั่งรออยู่จนดึกก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าอีกฝ่ายจะกลับมาจนเผลอหลับไปนอนใหนก็ยังไม่แน่ใจ แล้วอีกฝ่ายกลับมาตอนใหนก็ยังงงอยู่เหมือนกัน

“เอาไงดีล่ะเรา...จะปล่อยให้นอนอยู่แบบนี้ดีหรือว่าจะปลุกให้ขยับตัวออกไปแล้วค่อยให้ครูนอนต่อดี แต่ว่าครูคงไม่ยอมนอนต่อแล้วล่ะถ้ามีคนมาเรียก...”  นารูโตะคุยกับตัวเองเบา ๆ แต่แล้วจู่ ๆ ดวงตาสีฟ้าก็ต้องเบิกโพลงขึ้นด้วยความตกใจเมื่อสัมผัสนุ่มนวลที่ข้างแก้มจากปลายจมูกโด่ง ๆ ของคนที่หลับใหลทำให้เค้าต้องหยุดตั้งคำถามกับตัวเองทันทีแล้วค่อย ๆ หันไปหาคนที่กล้าทำแบบนี้กับเค้าทั้ง ๆ ที่ยังหลับอยู่จนเค้าเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายหลับอยู่จริง ๆ หรือเปล่า แต่เมื่อไม่เห็นสิ่งผิดปกติใบหน้านวล ๆ ก็ต้องแดงเรื่อขึ้นด้วยความขัดเขิน

“ปล่อยให้นอนต่ออีกซักระยะก็ได้...แต่ถ้าขืนครูยังทำอะไรไม่รู้ตัวแบบนี้อีกผมจะปลุกให้ตื่นแบบไม่เกรงใจจริง ๆ ด้วย...”  นารูโตะเอ่ยกับคนที่หลับด้วยน้ำเสียงคาดโทษก่อนจะปล่อยให้ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดอยู่ข้างแก้มแบบนั้นต่อไป...ทว่านารูโตะคงไม่มีวันได้ล่วงรู้ว่าแท้จริงแล้วอีกฝ่ายไม่ได้หลับอยู่เลยแม้แต่น้อยทุกการกระทำมันเกิดขึ้นจากความจงใจโดยอาศัยโอกาสนี้มาบังหน้าเท่านั้นเอง...คาคาชิเองก็ลอบยิ้มอยู่ในใจอย่างยินดีกับสถานการณ์เช่นนี้ที่มันเอื้อประโยชน์ให้ตัวเค้าเต็ม ๆ...

“ขอบใจนะนารูโตะ...ที่เปิดโอกาสให้ชั้นทำตามใจตัวเองโดยที่รู้สึกกระดากอายน้อยลง...”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

813 ความคิดเห็น

  1. #791 AHAF (@arissa-chaipasee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 03:07
    กริ๊ดดด แงเขินนน ครูคะ!
    #791
    0
  2. #697 mickyblingbling (@mickyblingbling) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 20:38
    ว๊ายยย อ.ฉวยโอกาสตีเนียนหลับมากๆเลย อ่านตอนนี้ไปก้ฟินไปเขินไป ตลกตอนที่อ.คาคาชิพยายามข่มตาหลับนี่แหละ บอกด้วยนะถ้าทนแบบนี้ได้ถึงเช้า นี่บรรลุเป็นเซียนได้เลย มีความตลกค่ะ ฮาาาา
    #697
    0
  3. #574 anasia (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 21:31
    อร๊ายยยย นัตจังยั่วอ่ะ

    เซนเซย์ไม่จับกดก็ดีเท่าไหร่แล้ว ปล่อยให้เค้าหาเศษหาเลยมั่งเหอะ เอาใจแม่ยก#ผิด



    แหม๊ ครูคาคาชิตีเนียนนะเนี่ย ฮุฮิ กอดเป็นหมอนข้างเชียว
    #574
    0
  4. #444 N.NYOPIA (@nice_phichapat) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 22:02
    อ่านไปเขินไป จิกหมอนแทบขาด -///-
    #444
    0
  5. #374 sara (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 11:41
    เอาโล่ไปเลยค่า เนียนจริงๆ
    #374
    0
  6. #318 วันวานlove...naruto... (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 23:07
    อ๊ากกกกกก

    ฟินๆๆๆ

    ชอบมากๆๆๆ

    คาคาชิเนียนมากค่า

    แต่ชอบ

    ขอตัวไปอ่านตอนต่อไปก่อนนะคะ
    #318
    0
  7. #274 wan - wan (@one987654) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 01:26
    จะเนียนแข่งกับยามาโมโตะไหมคะอาจารย์คาคาชิ?
    #274
    0
  8. #250 ใครง่ะ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 01:06
    คาคาชิเนียนมากเลยอ่า 555555555
    #250
    0
  9. วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 20:11
    สนุกมาก
    #214
    0
  10. #190 budza555 (@sabyehappy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 17:41
    สรุปทุกคืนที่นอนกับโตะตาลุงนี่ได้หลับบ้างไหมเนี่ย

    แอบสงสารเล็กๆอยู่ในใจ
    #190
    0
  11. #173 snowdrom (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 19:41
    อ้ากกกกกกกกกก ฟิน >////<

    คาคาชินี่ตีเนียนตลอดดดดด ไม่เคยปล่อยให้โอกาสหลุดมือเลยสิเนี่ย >
    #173
    0
  12. #147 pploymonaliz (@najapoly) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 21:43
    ไม่แก่ค่ะไม่แก่ ลุงอะไรหล่อลากขนาดนี้ ฮ่าๆ ดูมันค่อยเป็นค่อยไปมากๆ
    #147
    0
  13. #79 g-jy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:18
    คาคาบรรลุขั้นเซียนแล้ว

    อดทนสุดๆ
    #79
    0
  14. #70 namecotton (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 10:30
    คาคาชิ รักชอบก้อบอกไปเลยซิ จะแกล้งให้นารุจังเขินไปไหน >\\\<



    อัพไว้ๆนะค่ะ อยากอ่านตอนต่อไปมากกกก ชอบเรื่องนี้มากกกก
    #70
    0
  15. #67 tityjiu (@tityjiu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 00:37
    แบบนี้ก้ออ่านไปเขินไปจะแย่แว้ววว >_<// คึๆๆๆ นารุโตะนู๋ยังต้องเรียนรู่อีกเยอะแต่ตอนนี้ให้ครูคาคาชิได้กำไรไปก่อนเนอะ โฮ่ๆๆๆๆ น่าร๊ากกกกก

    #67
    0
  16. #64 rikosama (@rikosama) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2557 / 19:46
    มาแล้วจ้า ขอโทษถ้ามันจะมีคำผิดมากมาย
    ไม่ได้ตรวจทานแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ มาแบบ
    ดิบ ๆ เถื่อน ๆ เหมือนต้นฉบับทุกอย่างเลย
    #64
    0