[Fic Naruto] Mission the secret to love~[Yaoi]

ตอนที่ 13 : เมื่อมีภารกิจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    10 ก.พ. 57

Mission : 13  

...นารูโตะเดินทอดน่องมาตามถนนเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมายเพราะหลังจากที่คาคาชิบอกว่ามีภารกิจแล้วออกจากบ้านมาเค้าก็ไม่คิดที่จะอยู่ที่บ้านของคาคาชิต่อเหมือนกันจึงได้ออกมาเดินเล่นเรื่อยเปื่อยแบบนี้ และที่น่าแปลกใจยิ่งกว่าคือเพื่อนร่วมทีมอีกสองคนของเค้าก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยทั้งที่สัญญาว่าจะคอยตามดูอยู่ห่าง ๆ ด้วยเหตุนี้นารูโตะจึงเหมือนอยู่ตัวคนเดียวจะบอกจะปรึกษาใครก็ทำไม่ได้เลย จำต้องมาเดินทอดอารมณ์ของตนไปแบบนี้...

“เฮ้...นารูโตะ...”  หลังจากที่เดินเซ็ง ๆ คนเดียวอยู่นานก็มีเสียงอันคุ้ยเคยร้องเรียกเค้ามาแต่ไกล พอนารูโตะหันไปก็พบกับเพื่อนร่วมทีมที่หายหน้าหายตาไปนั่นเอง

“หายไปใหนกันมาเหรอ...ใหนบอกจะคอยดูอยู่ใกล้ ๆ ไง...”  นารูโตะเอ่ยต่อว่าอีกฝ่ายออกไปทันทีที่เห็นหน้า แต่ทั้งสองคนตรงหน้ากลับไม่ได้ใส่ใจในคำต่อว่านั้นเลยซักนิด

“คือว่านะนารูโตะ...วันนี้ชั้นมีงานด่วนต้องไปทำให้ท่านซึนาเดะคงจะอยู่ช่วยนายไม่ได้แล้วนะ...”  ซากุระร้องบอกมาด้วยสีหน้าสำนึกผิดอยู่ในที

“ชั้นเองก็มีงานเหมือนกัน...แต่ว่าบอกรายละเอียดให้รู้ไม่ได้เพราะว่ามันเป็นความลับ...”  ซาอิเองก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าไม่สบายใจอยู่เหมือนกัน

“นี่มันเรื่องอะไรกันทุกคนมีภารกิจกันหมด...ทั้งซากุระ ซาอิ แล้วยังครูคาคาชิอีก มีแต่ชั้นคนเดียวสินะที่ว่างงานอยู่แบบนี้น่ะ...”  นารูโตะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างไม่ปิดบัง

“แต่ว่านะเราก็ไม่ได้จะทิ้งภารกิจทางนี้เหมือนกัน  ชั้นเอาหนังสือที่คิดว่าจะช่วยนายได้มาให้อ่านตอนที่ชั้นไม่อยู่บางทีมันอาจจะเป็นประโยชน์บ้างก็ได้นะ...”  ซาอิเอ่ยพร้อมกับยื่นหนังสือสองสามเล่มมาให้นารูโตะแต่นารูโตะก็ยังไม่ยอมยื่นมือมารับจนซาอิต้องคว้ามืออีกฝ่ายออกมารับไว้นั่นแหละ

“นารูโตะ...ขอโทษจริง ๆ นะ แต่ว่ามันเป็นงานที่ท่านซึนาเดะบอกมาเลยปฏิเสธไม่ได้แต่ก็แค่วันนี้เท่านั้นพรุ่งนี้ก็จะกลับมาทำภารกิจทางนี้กับนายเหมือนเดิมนั่นแหละ...”  ซากุระรีบเอ่ยด้วยรอยยิ้มเพราะดูจากสีหน้าท่าทางของนารูโตะแล้วก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังน้อยใจ เสียใจ และไม่สบายใจกับหลาย ๆ เรื่อง

“ก็อย่างที่ซากุระว่ามานั่นแหละพรุ่งนี้ชั้นก็จะกลับมาเหมือนกัน...ระหว่างนี้นายก็พึ่งพาหนังสือของชั้นกับตัวเองไปก่อนนะ...”

“อืม...ชั้นเข้าใจ ก็มันเป็นภารกิจนี่นา...”  น้ำเสียงเศร้าสร้อยเอ่ยออกมาอย่างพยายามจะเข้าใจก่อนจะหันไปสบสายตากับเพื่อนร่วมทีมอีกสองคนด้วยรอยยิ้มที่พยายามสร้างขึ้นมาอย่างสุดชีวิต

“แล้วทางนายเป็นไงบ้าง...มีปัญหาอะไรบ้างหรือเปล่า...”  ซากุระเอ่ยถามถึงความคืบหน้าของคนที่ไปทำภารกิจลับ ๆ ส่วนคนถูกถามก็ทำสีหน้าปั้นยากไม่รู้จะตอบอย่างไร จะให้เค้าพูดความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกับเค้าบ้างก็พูดไม่ออกจึงได้แต่ทำหน้ากระอักกระอ่วนลำบากใจ ซากุระกับซาอิพอเห็นสีหน้าและท่าทางแบบนั้นก็ได้แต่หันมามองหน้ากันด้วยความสงสัยกับทีท่าแบบนั้นของอีกฝ่าย

“มีปัญหาอะไรงั้นสินะ...หรือว่าครูรู้ตัวแล้วงั้นเหรอ...”  ซากุระเป็นฝ่ายร้องถามขึ้นมา  แต่นารูโตะก็ได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธไปโดยไม่ได้ตอบอะไร

“งั้นแล้วทำไมนายถึงทำท่าทางแบบนี้ล่ะ มีปัญหาอะไรกันแน่...”

“ชั้นไม่ได้มีปัญหาหรอก แต่คนที่น่าจะมีปัญหาคงจะเป็นครูคาคาชิมากกว่าเพราะว่ามีพฤติกรรมแปลก ๆ เข้าใจยากจนชั้นไม่อยากเข้าใจแล้วล่ะ...”  พูดไปหน้าก็แดงไปแถมใจก็เริ่มสั่นขึ้นมาน้อย ๆ ยามที่นึกถึงการกระทำของใครบางคนที่ตนได้สัมผัสมา

“แล้วเราจะเลิกภารกิจนี้งั้นเหรอ...”

“ก็คงบางทีละน่ะ...”  นารูโตะตอบกลับไปเบา ๆ

“หมายความว่าไง...ที่ว่าบางทีน่ะ...”  ซาอิร้องถามหาความกระจ่างในประโยคบอกเล่าที่ดูกำกวมนั้น

“ก็บางทีชั้นอาจจะยกเลิกภารกิจนี้นะสิ เพราะดูเหมือนครูจะปกติดีไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่พวกเราห่วงก็แค่มีอาการเพี้ยน ๆ ไปบ้างเท่านั้นเอง...”

“นายแน่ใจนะว่าครูไม่ได้เป็นอะไร...”

“จะบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรคงไม่ได้...เพราะเท่าที่เห็นก็มีแต่อาการเพี้ยน ๆ มากกว่าจะมีปัญหากลุ้มใจนั่นแหละ...”  พอทั้งสองคนได้ฟังก็นิ่งเงียบแล้วหันไปมองสบตากันเหมือนกับจะขอความเห็นว่าจะเอาอย่างไร

“เรื่องนั้นนายก็เป็นคนตัดสินใจเอาเองแล้วกันว่าจะเอายังไง...แล้วหลังจากเรากลับมาจากภารกิจแล้วค่อยมาสรุปกันอีกที...”  ซากุระเอ่ยออกมาเมื่อตัดสินใจได้ในที่สุด ซึ่งนารูโตะก็พยักหน้ารับไปเบา ๆ

“ตกลงว่าพวกเราไปทำภารกิจก่อน แล้วพรุ่งนี้เราไปเจอกันที่จุดนัดพบของเราก็แล้วกัน...”  ซาอิเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ มาให้นารูโตะเองก็ยิ้มรับไปน้อย ๆ

“พวกนายมีภารกิจก็รีบไปเถอะ เดี๋ยวป้ารู้เค้าว่าชั้นทำให้พวกนายเสียเวลาคงได้โดนบ่นยาวแน่ ชั้นรำคาญน่ะ...”  หลังจากได้ยินคำพูดนั้นแล้วทั้งสองคนก็หมุนกายเดินจากไปพร้อมกับโบกมือลาไปอย่างรวดเร็ว สุดท้ายนารูโตะก็ได้แต่ยืนมองเพื่อนร่วมทีมวิ่งจากไปจนลับสายตาด้วยแววตาที่เศร้าสร้อยหงอยเหงาอย่างประหลาด ตัวเค้าไม่ชอบการยืนมองใครจากไปโดยที่ตัวเองถูกทิ้งให้ยืนมองแบบนี้โดยที่ทำอะไรไม่ได้ เพราะมันทำให้เค้าหวนนึกถึงยามเป็นเด็กที่มักจะยืนมองเพื่อน ๆ ที่วิ่งเล่นกันอยู่อย่างสนุกสนานโดยที่ตัวเค้าต้องอยู่เพียงลำพัง...แต่เวลาเค้าเติบโตขึ้นและรับรู้เหตุผลอะไรหลาย ๆ จึงสามารถทำใจให้ยอมรับกับเรื่องราวเหล่านั้นมากขึ้น...

“อย่างน้อยชั้นก็รู้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียว...เพราะว่าชั้นยังมีนายที่อยู่ในตัวชั้นเป็นเพื่อนในตอนนี้ล่ะน่า...”  นารูโตะเอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นมากุมท้องตัวเองไว้ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกว่าหดหู่ หรืออย่างไรกันแน่ ก่อนจะหมุนกายเดินจากไปพร้อมกับหนังสือของซาอิที่ยังอยู่ในมือโดยที่ยังไม่มีความคิดว่าจะเปิดมันอ่านแม้แต่น้อย เค้าพาตัวเองมานั่งกินราเมงอยู่ที่ร้านประจำด้วยอารมณ์ที่ดูเหมือนจะดีขึ้นยามที่ได้กินของชอบของอร่อยของตน คงเหมือนอย่างที่ใครบอกไว้ว่าการกินจะทำให้เราคลายเครียดและมีความสุขได้ นารูโตะเองในยามนี้ก็รู้สึกว่าคำพูดเหล่านั้นคงจะเป็นความจริง และหลังจากที่อิ่มแล้วนารูโตะก็กำลังลังเลว่าจะกลับไปที่บ้านของตัวเองหรือกลับไปที่บ้านของคาคาชิ แล้วสุดท้ายสองขาก็พาเค้าย้อนกลับมาที่บ้านของคาคาชิจนได้...

“เฮ้อ...ไหงเราถึงเลือกกลับมาที่นี่หว่า ไม่เข้าใจตัวเองจริง ๆ เลยแหะ...”  นารูโตะบ่นกับตัวเองก่อนจะไขกุญแจเข้าไปด้านในราวกับว่ามันเป็นบ้านของตัวเองก็ไม่ปาน ร่างเล็ก ๆ เดินมาทิ้งตัวลงนอนไปบนเตียงด้วยความเบื่อหน่ายพร้อมกับโยนหนังสือในมือไว้บนเตียงอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น...จนกระทั้งบ่ายคล้อยแสงแดดเริ่มอ่อนแรงลงแล้วดวงตาสีฟ้ากลมสวยจึงเปิดลืมขึ้นมาอีกครั้ง

“หืม...กี่โมงแล้วเนี่ย จะมืดแล้วเหรอ...”  เป็นคำถามที่เอ่ยออกไปโดยไม่ต้องการคำตอบ นารูโตะค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นมานั่งแล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับหนังสือที่ซาอิยื่นมาให้ แม้จะไม่เคยมีความคิดว่าอยากอ่านหนังสือเลยก็ตามแต่เวลานี้เค้าว่างมากจนไม่รู้จะทำอะไร ดังนั้นการจะหยิบหนังสือพวกนี้ขึ้นมาอ่านก็น่าจะเป็นทางเลือกที่ดี

“ลองอ่านดูซักหน่อยก็ได้...เดี๋ยวเจ้าซาอิจะบ่นเอาว่าอุตส่าห์เอามาให้แล้วไม่ยอมอ่าน...”  นารูโตะบอกกับตัวเองแบบนั้นแล้วก็คว้าหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่านพร้อมกับเอนกายพิงพนักหัวเตียงไปอย่างสบายอารมณ์ แต่ทว่าพอเริ่มอ่านไปได้ไม่กี่หน้าสีหน้าและแววตาของนารูโตะก็เปลี่ยนไปจากนั้นก็ดีดกายลุกขึ้นมานั่งด้วยความรู้สึกที่ยากเกินจะบรรยาย

“เล่มนี้มันยังไงกันเนี่ย...เจ้าซาอิอ่านรู้เรื่องด้วยเหรอ...”  นารูโตะว่าพลางก่อนจะโยนหนังสือเล่มในมือทิ้งไปแล้วคว้าอีกเล่มขึ้นมาอ่านแทน แต่แล้วก็เหมือนเดิมเพราะเมื่อนารูโตะอ่านไปได้ไม่กี่หน้าก็ต้องมีสีหน้ากระอักกระอ่วนจนทนอ่านต่อไม่ไหวแล้วก็ต้องโยนทิ้งไปอีกเล่มเหมือนเล่มก่อนหน้านี้

“โอ้ย...เจ้าบ้าซาอิเอาหนังสืออะไรมาให้อ่านเนี่ย...”  นารูโตะร้องด่าคนที่ให้หนังสือมาแล้วก็หันไปคว้าเล่มสุดท้ายที่ยังไม่ได้อ่านขึ้นมาเปิดอ่านโดยไม่ได้สนใจเลยว่าหน้าปกมันเขียนไว้ว่าอย่างไร  สุดท้ายก็ไม่ต่างจากสองเล่มแรกและดูเหมือนเล่มนี้เนื้อหามันจะหนักหนาเกินกว่าจะรับได้ยิ่งกว่าสองเล่มก่อนหน้านี้เสียอีกเพราะนารูโตะที่อ่านแล้วถึงกับทำให้ใบหน้าใส ๆ ต้องเปลี่ยนสีไปโดยฉับพลันแล้วหนังสือในมือก็ถูกเหวี่ยงทิ้งไปอย่างเหลืออดก่อนที่นารูโตะจะต้องทิ้งตัวแผ่หลาไปกับเตียงด้วยความรู้สึกเหมือนหัวใจมันสั่นรัวจนผิดปกติแล้วก็ทำให้ต้องนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าอย่างช่วยไม่ได้...

“หน่อย...เจ้าซาอิดันทำให้นึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมาอีกจนได้ คอยดูเถอะกลับมาเมื่อไหร่จะซัดให้เละเลย...”  น้ำเสียงใส ๆ เอ่ยอาฆาตเจ้าของหนังสือด้วยทีท่าเข่นเขี้ยวก่อนจะเผลอยกมือขึ้นมาแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ

“ครูเองก็ดันมาทำอะไรให้เรารู้สึกแปลก ๆ ไปด้วยอีกคน...แล้วหัวใจของเรานี่มันจะเต้นแรงแบบนี้ไปอีกนานมั้ยเนี่ย...”  นารูโตะเอ่ยถามกับตัวเองก่อนจะพลิกร่างนอนตะแคงพร้อมกับใช้มือแตะไว้ที่หน้าอกตรงตำแหน่งของหัวใจตนเอง ซึ่งก็สามารถรับรู้ได้ว่ามันกำลังเต้นเร็วและแรงจนน่าแปลกใจ

“แล้วถ้าเกิดครูกลับมาจากทำภารกิจ เราจะทำยังไงต่อไปล่ะ ถ้าหากล้มเลิกภารกิจของเราไปก็แปลว่าเราจะไม่ได้อยู่ที่นี่กับครูอีกแล้วใช่มั้ย...”  เมื่อคิดได้แบบนั้นในใจของนารูโตะก็เกิดความรู้สึกใหม่ที่ยากจะเอ่ย เพราะไม่คุ้นเคยจึงไม่สามารถตอบได้ว่ามันเป็นความรู้สึกแบบใด...ใจหาย...เสียใจ...หรือว่าเสียดาย...ก็ยากเกินกว่าจะตอบออกมาให้ชัดเจนได้ในยามนี้...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

813 ความคิดเห็น

  1. #699 mickyblingbling (@mickyblingbling) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 21:51
    หนังสืออะไรล่ะเนี่ย
    ว่าแล้วว่าหนังสือของซาอิมันต้องแปลกๆเพี้ยนๆแน่ๆ โตะคิดถึงอ.คาคาชิล่ะซี่ มีเข้ามาบ้านอ.เฉยเลย ชินแล้วใช่มะ อยู่กิน(?)กันเลยสิคะ รอไร แม่ยกส่งเสริมเต็มที่เลย ฮิ้วววววว
    #699
    0
  2. #576 anasia (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 21:46
    หนังสืออะไรล่ะนั่น ดูท่าจะเรท(รึเปล่า?) ฮุๆ ถ้าเซนเซย์กลับมาเห็นจะเป็นไงน้าาาา:)



    ว่าแต่ซาอิ ทำไมถึงได้อ่านหนังสือพรรค์นี้ได้ล่ะ?
    #576
    0
  3. #445 N.NYOPIA (@nice_phichapat) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 22:11
    โอ้ ถ้าคิดว่าคาคาชิมาเจอหนังสือจะทำไงก้ะ -0-?
    #445
    0
  4. #376 sara (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 17:08
    หนังสืออะไรหว่า อยากรู้ๆ
    #376
    0
  5. #320 วันวานlove...naruto... (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 23:11
    ซาอิเอาหนังสือไรมาให้อ่านน้า อยากรู้จัง

    ถ้าครูคาคาชิมาเห็นเข้ามีหวังโตะงานเข้าแน่ๆ

    รู้สึกครูคาคาชิแกสบายเกินกว่าเหตุ เพราะไม่มีคู่เเข่งผล่มาเลย

    อยากให้มีคู่เเข่งจัง

    อยากเห็นครูหึงๆๆ

    หนุกมากคะ

    ขอตัวไปอ่านตอนต่อไปก่อนนะคะ
    #320
    0
  6. #276 wan - wan (@one987654) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 01:35
    โตะ นายไม่คิดจะเก็บหนังสือพวกนั้นมั่งรึไง? ถ้าคาคาชิมาเจอเข้า... งานงอก
    #276
    0
  7. #252 ใครง่ะ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 01:18
    โตะหลงสเน่ห์เข้าอย่างจังแล้วดิ่ อิอิ
    #252
    0
  8. วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 20:25
    สนุกมาก
    #217
    0
  9. #192 budza555 (@sabyehappy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 18:01
    โตะเริ่มถอนตัวไม่ได้ซะแล้ว

    แพ้หน้าหล่อเหลาของคาคาละซี่ หมั่นไส้

    #192
    0
  10. #175 snowdrom (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 20:27
    เมื่อไรจะมีใครมาเปนคู่แข่งละเนี่ย คาคาชิจะสบายใจไปไหมเนี่ย >.
    #175
    0
  11. #87 namecotton (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:55
    ซาอินายเอาหนังสืออะไร ให้โตะอ่าน



    เอามาให้อ่านด้วยสิ >\\\
    #87
    0
  12. #82 interpiter (@interpiter) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:11
    ซาอิเอาหนังสืออะรไมาให้อ่านอยากรู้จังเลย 55555
    นารุอยู่ที่นี่เลยก็ได้ เจ้าของบ้านเขายินดี
    #82
    0