[Fic Naruto] Mission the secret to love~[Yaoi]

ตอนที่ 17 : ความอึดอึดใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    8 มี.ค. 57

Mission : 17  

...นับตั้งแต่ออกจากหมู่บ้านมาก็มีเพียงความเงียบระหว่างคนสองคนเท่านั้น บางครั้งนารูโตะก็แอบชำเลืองมองแผ่นหลังอีกฝ่ายที่นำหน้าอยู่ด้วยความไม่เข้าใจอยากถามอยากพูดอะไรหลายอย่างแต่ก็ไม่กล้า ส่วนคาคาชิเองก็นึกอยากจะหันไปจับเจ้าตัวเล็กด้านหลังของเค้ามาถามมาบอกอะไร ๆ ให้มันจบ ๆ ไปเหมือนกันแต่ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ที่อยู่ในภารกิจเค้าก็ไม่อาจจะทำตามใจตัวเองได้มากขนาดนั้น สุดท้ายก็เลยมีแต่ความเฉยชาที่เกือบจะกลายเป็นเย็นชาที่ทั้งสองคนใช้สื่อสารกัน แต่เพราะว่าเป็นทีมเดียวกันทำภารกิจร่วมกันมานานจึงเข้าใจในอุปนิสัยของกันและกันเป็นอย่างดี...คาคาชิหยุดการเคลื่อนไหวลงที่ใต้ต้นไม่ใหญ่ต้นหนึ่ง แล้วนารูโตะก็ตามมาหยุดอยู่ที่เดียวกันโดยไม่ต้องบอกนารูโตะก็เข้าใจแล้วว่าคืนนี้ที่นี่จะเป็นที่ค้างแรมของพวกเค้า เนื่องจากพวกเค้าเร่งเดินทางกันมาตลอดโดยไม่ได้หยุดพักและนี่ก็จวนค่ำแล้วคาคาชิจึงมองหาที่ค้างแรมที่พอจะหาได้ตามประสบการณ์ของเค้าที่มีมา...

“คิดจะเงียบแบบนี้ไปตลอดทางเลยรึไงนะ...”  นารูโตะบ่นให้คนตัวสูงเบา ๆ แค่พอได้ยินคนเดียวก่อนจะเดินหายเข้าไปในแนวป่าซึ่งไม่ไกลจากตรงนี้มีแนวลำธารเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นตาน้ำเสียมากกว่า นารูโตะเลือกเดินออกมาให้ห่างจากตรงจุดนั้นเพราะบรรยากาศระหว่างเค้ากับคาคาชิมันมีแต่ความอึดอัดเค้ายืนพิงต้นไม้ใหญ่เหม่อมองท้องฟ้าที่ส้มแดงที่แสงสุดท้ายกำลังจะลาลับไปด้วยความรู้สึกเหงาเศร้าในจิตใจอย่างบอกไม่ถูก เปลือกตาบาง ๆ ปิดลงช้า ๆ ด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจมากกว่าจะเป็นทางร่างกายอากาศเย็น ๆ รอบตัวเริ่มโรยเข้ามาทีละน้อยให้ความรู้สึกสดชื่นเย็นสบาย ร่างบางยืนนิ่งเพื่อสัมผัสกับธรรมชาติรอบกายไปเรื่อย ๆ ด้วยหวังจะให้ความเย็นของอากาศช่วยทำให้จิตใจที่ขุ่นมัวของเค้าสดชื่นขึ้น...

“มายืนทำอะไรตรงนี้...”  เสียงทุ้มนุ่มต่ำฟังดูคุ้นหูที่ดังอยู่ใกล้ ๆ ทำให้ร่างบางต้องสะดุ้งน้อย ๆ พร้อมกับลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าก็ทำให้ใบหน้านวล ๆ แดงเรื่อขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วเพราะใบหน้าคมเข้มที่เค้าคุ้นเคยมาระยะหนึ่งมันอยู่ห่างจากใบหน้าของเค้าเพียงแค่ฝ่ามือเท่านั้น นารูโตะไม่กล้าสบตากับดวงตาคมกล้าที่ไม่ได้มีแววหวานเชื่อมเหมือนอย่างที่เคยเห็นเมื่อหลายวันก่อนจนต้องเบือนหน้าหนี

“ไม่อยากเห็นหน้าชั้นมากขนาดนั้นเลยเหรอ...นารูโตะ...”  คาคาชิที่ยืนท้าวแขนทั้งสองข้างไว้กับลำต้นของไม้ใหญ่โดยที่ร่างสูงยังคงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าร่างบอบบางจนตอนนี้ร่างเล็ก ๆ ของใครบางคนเหมือนจะตกอยู่ในวงแขนของร่างสูงกลาย ๆ คำถามที่ได้ฟังนั้นมันฟังดูเหมือนคำตัดพ้อเสียมากกว่านารูโตะรู้สึกว่าในคำพูดเหล่านั้นมันมีอะไรแอบแฝงมาด้วยจนต้องหันกลับมาสบตากับอีกฝ่ายตรง ๆ อีกครั้ง

“เปล่าครับ...ก็แค่...”  นารูโตะไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดีแต่คนฟังกลับต่อประโยคที่ขาดหายไปนั้นให้สมบูรณ์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แววตากลับแห้งแล้งจนน่าใจหาย

“รังเกียจที่ชั้นมาอยู่ใกล้ ๆ แบบนี้...ใช่มั้ย...”  พูดแล้วคาคาชิก็ขยับกายถอยห่างออกไปอีกสองสามก้าวแล้วหมุนกายเดินจากไปทันที ทิ้งให้คนอีกคนต้องรู้สึกผิดที่สถานการณ์กลับกลายมาเป็นแบบนี้

“ครูครับ...เดี๋ยวก่อนสิครับ...”  นารูโตะร้องเรียงอีกฝ่ายพร้อมกับวิ่งตามมาด้วยต้องการอธิบายให้เข้าใจแต่ก็ต้องถูกอีกฝ่ายตัดบทเอาเสียดื้อ ๆ อย่างนั้น

“ไปนอนเถอะ...พรุ่งนี้เราต้องเร่งเดินทางโดยไม่มีการหยุดพักอีก...”  คาคาชิเอ่ยตอบกลับมาโดยที่ไม่แม้แต่จะหันกลับมาหาคนตัวเล็กที่วิ่งตามมาด้านหลัง แต่คนอย่างนารูโตะไม่มีวันยอมแพ้หรือยอมทำตามคำสั่งใครง่าย ๆ หากตัวเค้าไม่ยินยอมครั้งนี้ก็เช่นเดียวกันร่างบางสาวเท้าให้เร็วขึ้นแล้ววิ่งไปดักหน้าอีกฝ่ายไว้อย่างรวดเร็ว

“ฟังกันก่อนได้มั้ยครับ...ครูกำลังเข้าใจผิดผมไม่ได้รังเกียจครูนะครับ แต่เรื่องวันนั้นมันทำให้ผมคิดไม่ตกว่าควรจะทำยังไงต่อไปดีพอต้องมาทำภารกิจด้วยกันแบบไม่ทันตั้งตัวทั้งที่ยังรู้สึกสับสนแบบนี้มันก็เลยวางตัวลำบาก  แล้วที่ผมไม่เข้าใจมากที่สุดก็คือทำไมครูถึงกล้าทำแบบนั้น...กับผม...แถมยัง...”  ท้ายประโยคแผ่วเบาลงไปพร้อมกับใบหน้าเนียนใสที่เริ่มเปลี่ยนสี

“แถมยังอะไร...”  คาคาชิเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่แสดงอารมณ์จนทำให้คนถูกถามต้องเม้มปากด้วยความขัดใจที่อีกฝ่ายยังมีทีท่าเมินเฉยไม่สนใจ

“ช่างเหอะ...ใหน ๆ ครูก็ไม่ได้สนใจเรื่องในวันนั้นอยู่แล้วจะรู้ไปทำไมคิดซะว่าผมไม่ได้พูดอะไรก็แล้วกัน ลืม ๆ มันไปซะก็ดี...”  พูดจบนารูโตะก็สะบัดหน้าเดินหนีไปด้วยความโมโหและอารมณ์น้อยใจที่ผสมปนเปกันไป แต่ยังเดินไปได้ไม่ทันไรก็รู้สึกเหมือนร่างตัวเองถูกรั้งให้หยุดแล้วก็สัมผัสได้ถึงวงแขนที่อบอุ่นกำลังโอบล้อมอยู่รอบตัวเค้าอีกทั้งแผ่นอกกว้างที่สัมผัสแนบชิดอยู่กับแผ่นหลังของตนในเวลานี้

“นายพูดถูกชั้นไม่ได้สนใจเรื่องในวันนั้นเลยแม้แต่น้อย...”  คาคาชิกระซิบบอกคนในอ้อมกอดเพียงแผ่วเบา แต่ทว่ามันกลับทำให้คนรับฟังต้องนิ่วหน้าด้วยความไม่พอใจก่อนจะพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนแข็งแรงนั้น

“ก็ดีแล้ว...แล้วก็เลิกมาทำอะไรแบบนี้กับผมซักที...”  เสียงใสร้องว่าพร้อมกับพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดนั้น

“ชั้นฟังที่นายพูดแล้ว...นายก็ควรจะฟังที่ชั้นพูดบ้างนะนารูโตะ...”  เจอประโยคยอกย้อนแบบนี้เค้าไปนารูโตะจำต้องขบริมฝีปากข่มใจตัวเองแล้วหยุดฟังสิ่งทีอีกฝ่ายจะเอ่ยต่อไป  พอเห็นอีกฝ่ายหยุดแผลงฤทธิ์คาคาชิก็อมยิ้มน้อย ๆ

“วันนั้นนายคิดว่าเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ...”  คาคาชิเปลี่ยนจากประโยคบอกเล่ามาเป็นประโยคคำถามแทน แต่คนถูกถามยิ่งหน้าแดงก่ำเพราะมันเป็นคำตอบที่ตอบง่ายแต่พูดยากเสียเหลือเกิน

“จะถามอีกทำไมตัวเองทำอะไรลงไปไม่รู้รึไงเล่า ก็เห็น ๆ กันอยู่...”

“ชั้นไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย...อืมจะว่าไม่ได้ทำก็คงไม่ได้เพราะตอนที่นายหลับชั้นไม่ได้ทำแต่ตอนที่นายรู้สึกตัวก็ทำไปอย่างที่รู้ ๆ กันนั่นแหละนะ...”  จากประโยคนั้นทำให้นารูโตะต้องหมุนกายกลับมาจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ

“ครูไม่ได้ทำตอนผมหลับ แต่ทำตอนผมตื่น มันหมายความว่าไง...”

“ก็หมายความตามนั้น...”  คาคาชิตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงยียวนจนารูโตะนึกหมั่นไส้ขึ้นมาตงิด ๆ

“จะบอกว่าไม่ไดทำได้ไงก็สภาพเราสองคนตอนนั้นมองยังไงก็ไม่มีทางคิดเป็นอย่างอื่นได้หรอก...”

“เหรอ...แต่ชั้นไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ แล้วนายคิดเหรอว่าถ้าชั้นทำอย่างที่นายคิดจริง ๆ นายจะไม่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเลยนะ และที่สำคัญที่สุดชั้นไม่ชอบลักหลับใครชั้นชอบให้มีการยินยอมพร้อมใจทั้งสองฝ่ายมากกว่าการฝืนใจ ยิ่งคน ๆ นั้นเป็นนายด้วยแล้วชั้นเองก็ไม่เคยคิดจะฝืนบังคับเลยซักนิด...”

“ก็มัน...เอ่อ...คือว่า...แบบ...”  แล้วนารูโตะก็ถึงกับเถียงไม่ออกเพราะเหตุผลและความเป็นไปได้ที่อีกฝ่ายเอ่ยมามันน่าเชื่อถือจนเค้าไม่รู้จะแย้งกลับไปว่ายังไง

“เพราะนายคิดว่าชั้นทำอะไรลงไปแล้วใช่มั้ย นายถึงได้มีทีท่ารังเกียจชั้นแบบนั้น...”

“เปล่าครับ...ก็ตอนนั้นเป็นใครถ้าตื่นมาแล้วเจอแบบผมก็ต้องคิดต้องรู้สึกเหมือนผมทั้งนั้นแหละคนที่ผิดคือครูต่างหากละครับอยู่ดีไม่ว่าดีมาถอดเสื้อผ้าคนอื่นเค้าเล่นทำไมกันเล่าแถมยังมานอนเปลือยด้วยกันอีกมันคิดเป็นอย่างอื่นได้ที่ใหนกันล่ะ...ครูเพี้ยน...ครูบ้า...ทำอะไรไม่สมเป็นครูเลยซักนิด...”

“ชั้นก็คงไม่สมจะเป็นครูจริง ๆ นั่นแหละ...”  คาคาชิยอมรับหน้าตามเฉยทำให้คนกล่าวหาต้องเป็นฝ่ายร้อนรนเสียแทน

“นี่อย่าบอกนะครับว่ากำลังน้อยใจเพราะคำพูดของผมอีกน่ะ...ครูคิดมากไปหรือเปล่าครับ ผมก็พูดไม่เรื่อยไม่ได้คิดแบบนั้นซักหน่อย...”  นารูโตะรีบแก้ตัวเป็นพัลวันเพราะไม่อยากให้เกิดการเข้าใจผิดจนสร้างบรรยากาศชวนอึดอัดขึ้นมาอีกครั้ง

“เปล่าเลย...ชั้นไม่ได้คิดมากเพราะคำพูดของนายแค่ชั้นยอมรับความจริงเท่านั้นเองว่า ความคิด การกระทำ และความรู้สึกของชั้นมันไม่สมควรจะเป็นครูของนายเลย...”

“ครูคาคาชิ...”  นารูโตะเอ่ยเรียกชื่อนั้นเพียงแผ่วเบาด้วยความรู้สึกที่เหมือนจะเห็นใจหรืออะไรซักอย่างก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

“เอาเป็นว่าต่อจากนี้ไปชั้นจะระมัดระวังคำพูดและการกระทำที่มีกับนายให้มากกว่านี้ก็แล้วกัน จะได้สมกับความเป็นครูให้มากตามที่นายว่า...”  เอ่ยจบคาคาชิก็ปล่อยร่างบางที่ตนยึดกอดไว้หลวม ๆ ให้เป็นอิสระพร้อมกับส่งยิ้มอ่อนโยนไปให้อีกฝ่าย

“ครูครับ...ผมขอถามอะไรซักอย่างได้มั้ยครับ...”

“ถ้าตอบได้ก็จะตอบให้...”

“ครูเคยทำแบบนี้กับคนอื่นมาก่อนหรือเปล่าครับ เคยทำแบบนี้กับผู้หญิงคนใหนหรือว่าผู้ชายคนใหนมาก่อนบ้างมั้ยครับ...”  คำถามที่ถูกส่งมาให้จากคนตาสีฟ้าสวยใสที่มีแววซื่อบริสุทธิ์เสียจนดูน่าทนุถนอม

“นายอยากรู้ไปทำไม...”

“ก็แค่อยากรู้เฉย ๆ ไม่ได้จะทำไมหรอกครับ...”  นารูโตะตอบคำถามนั้นกลับไปพร้อมกับก้มหน้านิ่งด้วยรู้สึกว่าหัวใจตัวเองมันเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะอีกแล้ว คาคาชิก้าวเข้าไปหาร่างบางตรงหน้าอีกครั้งพร้อมกับใช้ปลายนิ้วเรียวสวยของตนเชยปลายคางกลมมนให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน และแววตาที่นารูโตะพบเห็นในคราวนี้มันเต็มไปด้วยความอ่อนหวานจนแทบลืมหายใจ

“อยู่มาจนแก่ป่านนี้แล้วก็ยังไม่เคยคิดจะไปทำแบบนี้กับใครเหมือนกันไม่ว่าจะผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย...นายเป็นคนแรกนะที่ทำให้ชั้นรู้สึกแบบนี้และชั้นคิดว่าคงเป็นคนสุดท้ายในชีวิตของชั้นด้วย...”  พูดจบเรียวปากสวยได้รูปก็ถือโอกาสเข้าครอบครองริมฝีปากอิ่มสวยของใครบางคนไปอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยนเนิ่นนานด้วยความรู้สึกที่มันกำลังเรียกร้องอยู่ภายในใจ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

813 ความคิดเห็น

  1. #703 mickyblingbling (@mickyblingbling) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 06:18
    โอ้ยยย เขินง่าาาาา บทอ.จะหวานก้หวานแทบกองลงกับพื้นเลย อ.พูดกันหนูแบบนี้บ้างสิคะ ฮื่ออออ ปรับความเข้าใจกันแล้วเนอะ ดีแล้วที่มีภารกิจมาให้ 2คนจะได้เข้าหากัน ไม่งั้นคงอึมครึมกันแน่ๆ
    #703
    0
  2. #580 anasia (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 22:22
    ฮอลลลล//ลงไปกองกับพื้น//บทจะมึนตึงใส่ก็อึดอัดเหลือเกิน แต่บทจะหวานก็เล่นเอาบิดจนจะเป็นง่อย เซนเซย์ขา ระงับความหวานหน่อยค่ะ ก่อนที่คนทางนี้จะตายเพราะสำลักความหวาน
    #580
    0
  3. #379 sara (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 17:51
    ละลายยย ใจตรงกันแล้วละสิ
    #379
    0
  4. #324 วันวานlove...naruto... (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 23:21
    กรี๊ดดดดดดดดดดด

    ฟินกับประโยคสุดท้ายมาก

    ในที่สุดปริศนาคืนนั้นก็กระจ่างซะที แอบเสียดายเล็กน้อย

    ขอตัวไปอ่านตอนต่อไปก่อนนะคะ
    #324
    0
  5. #280 wan - wan (@one987654) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 01:51
    อุกรี๊ดดดด >//0//<
    #280
    0
  6. #256 ใครง่ะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 01:48
    ละลายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ประโยคสุดท้าย !!
    #256
    0
  7. วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 20:34
    สนุกมาก
    #220
    0
  8. #196 budza555 (@sabyehappy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 20:30
    เราชอบประโยคสุดท้ายที่คาคาชิพูดมากอ่ะ



    ถ้ามีคนมาพูดแบบนี้กับเราเราคงละลายเลยล่ะ



    ชอบๆๆๆๆ  เขิลวุ้ยๆๆๆๆ
    #196
    0
  9. #179 snowdrom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 10:18
    ไหนครูบอกจะระวังไงคะ นี่ยังไม่ทันไปไหนเลยนะ =.,=
    #179
    0
  10. #151 pploymonaliz (@najapoly) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 22:08
    คาคาชิระหว่างภารกิจนะนายยย หยอดได้หวานเกินไปแล้ว อ่านไปก็เขินไป
    #151
    0
  11. #130 looky39 (@looky39) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 14:58
    สนุกมากค่ะ

    สรุปนารูโตะคุงเข้าใจผิดไปเอง5555
    #130
    0
  12. #127 nookevolution (@nookevolution) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 19:24
    เขินนนนนนน
    #127
    0
  13. #122 Love~N (@24112000) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 09:41
    น่ารักง่า ฟินนนนนน><
    #122
    0
  14. #121 Love~N (@24112000) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 09:23
    โรแมนติกละเกิน-/////-
    #121
    0
  15. #118 tityjiu (@tityjiu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 19:29
    กรี๊ดอ่ะ บอกเลยว่าฟินเวอร์ คาคาชิท่าทางจากนี้จะหวานชิมิๆเค้าชอบอ่าาา ขอบคุณค่ะที่มาไรท์ต่อให้มารอทุกวันเลย คึๆๆ
    #118
    0