[Fic Naruto] Mission the secret to love~[Yaoi]

ตอนที่ 20 : เป็นห่วงมากกว่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    18 พ.ค. 57

Mission : 20  

...ในแนวต้นไม้ภายนอกหมู่บ้านที่ดูร่มรื่นอย่างที่สุด แต่หากมีใครลองสังเกตุดูซักนิดจะรู้ว่าความร่มรื่นและความเงียบสงบนี้มันมีบางอย่างแอบแฝงอยู่ ด้านหลังต้นไม้ใหญ่สองต้นที่ตั้งตระหง่านคู่กันราวกับจงใจนี้ ด้านหลังของต้นไม้นี้คือสถานที่ที่ใครบางคนบอกไว้ว่าเป็นจุดรวมตัวจุดใหญ่...

“หือ...ฝีมือไม่ธรรมดาจริง ๆ ทำได้ขนาดนี้เชียวเหรอ...”  เสียงทุ้มต่ำเปรยออกมาเบา ๆ เมื่อเค้าเรียกใช้เนตรวงแหวน และยามนี้สิ่งที่ปรากฏให้เห็นก็คือสิ่งที่เป็นคำตอบของทุก ๆ สิ่ง

“มีอะไรเหรอครับ...ครูมองเห็นอะไร...”  นารูโตะร้องถามไปด้วยความอยากรู้เพราะสิ่งที่เค้าพบเจอตรงหน้ามันก็เป็นแค่แนวต้นไม้ใหญ่ธรรมดาไม่ได้มีอะไรที่น่าสนใจแม้แต่น้อย

“เห็นต้นไม้ใหญ่คู่นั้นมั้ย...ความจริงมันเป็นของปลอมที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยคาถาลวงตาที่แข็งแกร่งมาก ๆ และด้านหลังก็มีกองกำลังอยู่จำนวนหนึ่งซ่อนตัวอยู่ด้วย...”

“โห...ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้วเราจะทำยังไงละครับ...หรือว่าจะเข้าไปลุยตรง ๆ กันเลย...”

“ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก...เราต้องหาทางล่อพวกนั้นออกมาหรือไม่ก็ต้องเข้าไปอย่างแนบเนียน...”

“ครูมีวีธีแล้วเหรอ...”  เสียงใส ๆ จากเจ้าคนตัวเล็กร้องถามมาด้วยสีหน้าสงสัยใคร่รู้พร้อมกับแววตาใสซื่อ หากเป็นเวลาปกติคาคาชิคงหาจังหวะฉวยโอกาสกับอีกฝ่ายไปแล้วโทษฐานที่มาตำตัวน่ารักตรงหน้าจนยากจะห้ามใจ แต่เค้าก็รู้ดีว่าสถานการณ์มันไม่เหมาะที่จะทำแบบนั้นแต่ก็ยังอดไม่ได้อยู่ดี

“อ๊ะ...ทำอะไรอีกเนี่ย...”  นารูโตะอุทานออกมาด้วยความตกใจที่จู่ ๆ ก็โดนจูบที่แก้มเบา ๆ จากคนตัวสูงโดยที่ยังไม่ทันระวังตัว

“จุ๊ จุ๊...อย่าส่งเสียงดังสิ เดี๋ยวเจ้าพวกนั้นก็รู้ตัวหรอก...”

“ก็ใครใช้ให้ทำอะไรแบบนี้ตอนนี้ละครับ...”

“เอ๋...แปลว่าทำแบบนี้ตอนอื่นได้งั้นเหรอ...”  คาคาชิยังกวนประสาทไม่เลิก ส่งผลให้คนร่างบางต้องส่งค้อนวงใหญ่มาให้เป็นการแถมท้ายโดยไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีกเพราะดูเหมือนว่าไม่ว่าจะพูดหรือทำอะไรตัวเค้าก็จะเสียเปรียบอยู่ร่ำไป  คาคาชิเองพอเห็นอีกฝ่ายมีกิริยาแบบนั้นก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างอารมณ์ดีแต่ก็ต้องรีบหุบยิ้มในทันใดเพราะด้านหน้าเริ่มมีการเคลื่อนไหวบางอย่างเกิดขึ้นแล้ว

“นารูโตะ...”  คาคาชิเอ่ยเรียกเบา ๆ แค่พอให้ได้ยินกันสองคน

“ผมรอคำสั่งอยู่ครับ...จะให้ทำอะไรก็บอกมาเลย...”  นารูโตะเองก็หันกลับมาจริงจังด้วยอีกคนเหมือนกัน

“ใช้แผนเดิมไปก่อน แต่ถ้าเห็นท่าไม่ดีก็ถอนตัวมา หรือถ้าทำไม่ได้ก็เดินหน้าลุยเต็มที่ไปเลย...เข้าใจนะ...”

“ครับ...”  พอสิ้นเสียงขานรับเจ้าตัวเล็กก็ผลุบหายเข้าไปในดงไม้ด้านข้างทันทีโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเอ่ยอะไรซ้ำออกมาอีก  คาคาชิเองถึงจะกังวลแต่ก็เชื่อในตัวอีกฝ่ายว่าคงเอาตัวรอดได้เพราะจากภารกิจที่เคยทำร่วมกันมา ถึงจะมีเสี่ยงบ้างในบางครั้งแต่นารูโตะก็คือนารูโตะเค้าไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง...ระหว่างต้นไม้ใหญ่ทั้งสองที่ตั้งตระหง่านอยู่นั้นจู่ ๆ ก็เกิดการสั่นไหวของอากาศแต่เพียงแค่เล็กน้อยแล้วร่างของคนสองสามคนก็เดินออกมาราวกับทะลุม่านบาง ๆ ที่ไร้สภาพออกมาสู่อีกมิติหนึ่งอย่างใจเย็น แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสามคนนั้นจะได้พูดคุยหรือเอ่ยอะไร เงาร่างของใครบางคนก็กระโจนออกมาจากพุ่มไม้ทันที...

“นั่นใคร...”

“ข้าเอง...”  เสียงคนที่เพิ่งกระโจนพรวดพราดเข้าไปเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว

“อ้าว...เจ้าเองเหรอแล้วทำไมมาคนเดียวล่ะ พวกที่เหลือไปใหน...”

“โดนเล่นงานไปแล้ว...”

“หือ...พวกนั้นตามเจ้ามาด้วยงั้นเหรอ...”  ใครบางคนในสามคนนั้นเอ่ยถามขึ้นมาด้วยทีท่าร้อนรน

“ยังไม่ตามมาตอนนี้หรอก...แต่คิดว่าอีกเดี๋ยวพวกนั้นคงตามมาถึงที่นี่เพราะฝีมือไม่ธรรมดาเลย...ว่าแต่พวกเจ้ากำลังจะไปใหนเหรอหรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่นี่ด้วย...”  นารูโตะในร่างแปลงของใครบางคนเอ่ยถามหยั่งเชิงออกไปด้วยทีท่าตื่นตระหนก

“เปล่าหรอก...ก็แค่มีคำสั่งให้ออกมาระวังรอบนอกไว้เท่านั้น นายท่านคงรู้คาดเดาได้ว่ามันอาจจะเกิดอะไรขึ้นนั่นเอง...”

“อย่างนั้นเองเหรอ...ถ้าอย่างนั้นข้าขออยู่ช่วยด้วยอีกคนนะเพราะถ้าพวกนั้นตามมาจริงข้าก็น่าจะมีประโยชน์บ้าง...”

“ก็ได้...”  เมื่ออีกฝ่ายตอบรับมาอย่างง่ายดายโดยไม่ระแวงระวัง นารูโตะในร่างแปลงก็ต้องลอบยิ้มก่อนจะหันไปทางดงไม้ที่มีใครบางคนซ่อนตัวอยู่พร้อมกับให้สัญญาณที่รู้กันสองคนว่า...ทุกอย่างเป็นไปตามแผน...นารูโตะอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเผลอก็ซัดฝ่ามือเข้าที่ท้ายทอยจนฝ่ายที่ไม่ระวังต้องทรุดกายลงไปกองกับพื้นราวกับใบไม้ร่วง แต่เพราะมีสามคนเมื่อจัดการคนหนึ่งได้ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่อีกสองคนหันมาเห็นพอดีแต่ยังไม่ทันที่สองคนนั้นจะได้ทำอะไรสติของพวกเค้าก็ดับวูบลงเช่นเดียวกัน

“เฮ้อ...บอกแล้วไงว่าให้ระวัง ถ้าชั้นมาช้ากว่านี้นายจะรับมือยังไง...”  คาคาชิดุอีกฝ่ายไปเบา ๆ แบบไม่จริงจังมากนัก

“ก็ไม่ยังไง...แค่จัดการซัดลงไปให้กองเหมือนเจ้าคนแรกก็เท่านั้น...”  นารูโตะตอบกลับมาแบบไม่ใส่ใจเหมือนกันก่อนจะลากทั้งสามคนไปมัดกองไว้รวมกันเหมือนกับกลุ่มคนก่อนหน้านี้แล้วก็ลากไปไว้หลังดงไม้เพื่อซ่อนเอาไว้

“เข้าไปเลยมั้ยครับ...”  นารูโตะหันมาขอความเห็นจากคนข้าง ๆ

“ก็ไปสิ...แต่ว่านายเข้าไปด้วยร่างนี้ไม่ได้ต้องเลือกเอาระหว่างสองคนที่เหลือ...”  พูดจบคาคาชิก็ใช้คาถาเปลี่ยนร่างตัวเองเป็นหนึ่งในสามคนที่นอนกองอยู่หลังดงไม้ไปเรียบร้อยแล้ว

“เฮ้อ...ยุ่งยากซะจริง ลุยไปตรง ๆ เลยไม่ได้เหรอครับ เสียเวลาเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่นั่นแหละ...”  ถึงนารูโตะจะบ่นอย่างไม่ชอบใจแต่ก็ยอมเปลี่ยนร่างตัวเองเป็นใครอีกคนตามที่คาคาชิบอก

“เอาน่า...เก็บแรงไว้ก่อนเดี๋ยวคงได้ลุยแบบไม่ยั้งแน่ ๆ...”  คาคาชิเอ่ยเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินนำเข้าไประหว่างต้นไม้ใหญ่คู่นั้นอย่างใจเย็นทำให้นารูโตะต้องรีบก้าวตามเข้าไปด้วยอีกคน  เพราะภารกิจครั้งนี้มันไม่มีโอกาสให้พวกเค้าได้ถอยอีกแล้วในเมื่อเดินหน้าลุยมาจนถึงครึ่งทางไปแล้ว

...พอทั้งสองคนก้าวเข้ามาด้านในสิ่งที่พบเห็นก็ทำให้รู้สึกตื่นตกใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน เพราะสถานที่ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ามันเป็นถ้ำขนาดใหญ่ที่สามารถส่องสุมกำลังคนได้นับพันชีวิตเลยทีเดียว แต่ที่คาคาชิหวั่นใจที่สุดในยามนี้ก็คือคนที่สามารถซ่อนสิ่งนี้ไว้ด้วยคาถาลวงตา หลบจากสายตาคนอื่นได้อย่างแนบเนียนนั้นต้องมีฝีมือที่น่ากลัวมากหรือบางทีอาจเกี่ยวข้องกับกลุ่มคนบางกลุ่มที่เค้าไม่อยากนึกถึงในเวลานี้เลย...

“นารูโตะ...ระวังให้ดีนะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนายก็ห้ามถูกจับเด็ดขาด...”  เสียงเครียด ๆ ที่เอ่ยออกมานั้นมันทำให้นารูโตะต้องร้องถามกลับไปด้วยความแปลกใจ

“ทำไมเหรอครับ...คนพวกนี้มีอะไรอย่างนั้นเหรอ...”

“ชั้นก็ไม่แน่ใจหรอกนะ...แต่ให้นายทำตามที่ชั้นบอกไปก็แล้วกันว่าห้ามให้ถูกจับได้ ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ใหนนายก็ต้องไม่ถูกจับ...เข้าใจมั้ย...”  คาคาชิหันมาเอ่ยกับคนตัวเล็กด้วยแววตาจริงจัง นารูโตะอยากถามอะไรให้มากกว่านี้แต่ก็รู้ว่าถามไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์เพราะอีกฝ่ายคงไม่ปริปากบอกมาง่าย ๆ ทางเดียวที่ทำได้ตอนนี้คือ การทำตามที่อีกฝ่ายบอกอย่างเคร่งครัดเท่านั้นจึงได้แต่พยักหน้ารับไปเบา ๆ

“ดี...งั้นก็ไปกันเถอะ...”  กล่าวจบคาคาชิก็เตรียมจะก้าวเดินไปแต่ก็ต้องชะงักค้างไว้เพราะมือเล็ก ๆ ของอีกฝ่ายมันกำลังดึงรั้งชายเสื้อเค้าไว้เบา ๆ

“มีอะไรอีกงั้นเหรอ...หรือว่านายเห็นอะไรผิดปกติ...”

“เปล่าครับ...ผมแค่จะบอกว่า ครูเองก็ต้องระวังตัวเหมือนกันนะครับ ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ใหนก็อย่าให้บาดเจ็บ หรือถ้าเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องให้บาดเจ็บน้อยที่สุด เพราะทุกครั้งที่ครูออกมาทำภารกิจกับผมดูเหมือนว่าจะต้องเจ็บหนักกลับไปทุกที...”  ท้ายประโยคนั้นถูกเอ่ยออกมาเพียงแผ่วเบา แต่คนรับฟังก็ยังสามารถได้ยินมันอย่างชัดเจน

“รู้แล้ว...ชั้นจะระวังตัวไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก...”

“จะไม่ให้ห่วงได้ไง...ก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าต้องหิ้วร่างกลับไปให้ป้าซึนาเดะรักษาทุกครั้งที่ออกมาทำภารกิจ คราวนี้ก็คงจะเหมือนกันอีกนั่นแหละถ้าไม่ระวังตัวให้ดีทุกอย่างก็จะเหมือนเดิม...”

“อย่ามาแช่งกันแบบนี้สิ...ชั้นไม่เป็นอะไรสบายดีทุกประการ จะยกเว้นก็แค่ว่า...”  คาคาชิเอ่ยไม่จบแต่กลับสื่อความหมายของประโยคที่ไม่ได้เอ่ยออกมาผ่านดวงตาคู่คมไปให้อีกฝ่ายได้เขินอายเสียแทน ฝ่ายที่ได้มองเห็นแววตาแบบนั้นแล้วก็ให้รู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ขึ้นมาบอกไม่ถูก เพราะทุกครั้งที่อีกฝ่ายมองเค้าด้วยสายตาแบบนี้มันมักจะมีเรื่องให้หัวใจเต้นตัวได้ตลอดเหมือนกัน

“ผมคงจะห่วงไปเองใช่มั้ยครับ...ดูท่าแล้วครูคงไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอกมั้ง...”  นารูโตะเอ่ยแก้เขินออกมาอย่างอาย ๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนีสายตาคมวาวที่ยังจับจ้องอยู่ที่ตัวเค้าไม่วางตา

“ใช่นายคงคิดมากแล้วก็ห่วงไปเอง ชั้นดีใจนะที่รู้ว่านายก็ห่วงชั้น  แต่ว่าที่ชั้นอยากจะบอกกับนายตอนนี้ก็คือ ชั้นเป็นห่วงนายมากกว่าเสียอีก...ทั้งห่วง ทั้งหวง  ทั้งกังวล...”  ได้ยินแบบนั้นนารูโตะก็ต้องหันกลับมาสบตากับใครบางคนอีกครั้ง พร้อม ๆ กับที่หัวใจเริ่มสั่นรัวขึ้นมาอีกหน...แล้วก็ได้แต่คิดในใจ...ทำไมหนอใครคนนี้ถึงได้ชอบทำให้หัวใจของเค้าเต้นเร่าและสั่นไหวอยู่เสมอ แต่ก็ใช่ว่ามันจะเป็นเรื่องงไม่ดีหรอกนะเพราะว่าตัวเค้าเองก็พึงพอใจที่จะให้หัวใจของตนเต้นไหวไปมาอย่างผิดจังหวะเพียงเพราะแววตาและคำพูดที่อ่อนหวานของคนตรงหน้านี้อย่างเต็มใจ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

813 ความคิดเห็น

  1. #706 mickyblingbling (@mickyblingbling) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 12:44
    ยิ่งอ่านแต่บะคอรก้รู้เลยว่าอ.เริ่มอดใจไม่ไหวกะโตะใช่ม่าาา ลวมลามได้พอกรุบกริบก้เอาอ่ะ อ่านไปเขินไป ได้แต่คิด นี่มาทำภารกิจหรือฮันนีมูน ฮาาาาาา
    #706
    0
  2. #583 anasia (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 22:45
    เอิ่ม...แน่ใจนะคะว่ามาทำภารกิจ ทำไม?...บรรยากาศมันเหมือนมาเดท(เดทในถ้ำเรอะ?) ชมพูวิ้งเชียว
    #583
    0
  3. #388 zeroblack (@soem1993) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 23:55
    น่ารักจริงๆเลยนะ
    #388
    0
  4. #382 sara (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 20:22
    ทำภารกืิจกันอยู่ แต่บรรยากาศมันสีชมพูนะ 0.0
    #382
    0
  5. #327 วันวานlove...naruto... (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 23:27
    ทั้งคู่คะสนใจภารกิจกันหน่อยเถอะคะ

    แอบเขินแทนโตะ คาคาหวานใส่ตลอด

    ฟินคะ

    ขอตัวไปอ่านตอนต่อไปก่อนนะคะ
    #327
    0
  6. #283 wan - wan (@one987654) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 02:02
    ควรท่องไว้เสียทั้งคู่นะว่าตอนนี้ทำภารกิจอยู่ =____=
    #283
    0
  7. #259 ใครง่ะ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 02:07
    นี่มาทำภาระกิจหรือมาฮันนีมูนอ่ะ ?
    #259
    0
  8. วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 20:43
    สนุกมาก
    #223
    0
  9. #198 budza555 (@sabyehappy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 21:12
    โฮ้ยยย หวานกันจริงเล้ยยย

    อิจฉาวุ้ย ตาลุงก็ใส่ได้ใส่ใหญ่เลยนะ จะทำให้เขิลไปไหน

    ทำภารกิจอยู่นะจ้าภารกิจ
    #198
    0
  10. #164 มินะเรย์ (@jisayakaruji) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 19:08
    ตลอดอ่ะคาคาชิแหมขนาดทำภารกิจอยู่นะเนี้ย
    ปล. มาแต่งสักทีนะค่ะไรท์รออ่านต่อตั้งนานน่ะ
    #164
    0
  11. #161 YeeSani (@yee-titi) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 14:19
    คาคาชิ หยอดตลอด 55555
    #161
    0
  12. #159 namecotton (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 09:34
    อ๊ากกกกก ดีใจมากกกกก นึกว่าจะไม่อัพแล้ววว



    ไรท์อย่าหายไปอีกนะค่ะ ขอร้องงงงง



    #159
    0
  13. #156 tityjiu (@tityjiu) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 01:16
    โอ้ยๆๆเขินนะบอกเลย จะเกิดไรขึ้นอีกเนี้ยลุ้นๆๆ
    #156
    0