[Fic Naruto] Mission the secret to love~[Yaoi]

ตอนที่ 28 : เพลี่ยงพล้ำพลาดท่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 930
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    4 พ.ย. 57

Mission : 28  

...ทั้งสามคนมุ่งหน้าไปตามทิศทางที่ซาอิบอกมาพวกเค้าใช้เวลาไม่นานก็หลุดพ้นออกมาจากแนวป่า แล้วสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าก็คือทุ่งกว้างที่เงียบสงบจนดูไม่น่าไว้ใจเลยแม้แต่น้อย...

“เหมือนกับจะเจอกับอะไรที่รับมือยากเลยนะ...”  จู่ ๆ ซากุระก็เปรยขึ้นมาเบา ๆ เพราะทุกอย่างรอบตัวมันเงียบเกินไปไม่มีแม้เสียงสัตว์เล็กสัตว์น้อย ทั้งที่รอบ ๆ เป็นป่าทึบแต่กลับเงียบจนผิดปกติ

“ยากแค่ใหนก็คงถอยไม่ได้แล้วล่ะ...”  นารูโตะเอ่ยออกมาอย่างที่ใจคิด ตัวเค้าเองก็รับรู้ได้ว่ามีบางสิ่งผิดปกติไป

...ทั้งสามคนขยับเข้ามาหันหลังชนกันพร้อมกับตั้งท่าเตรียมพร้อมเนื่องจากรับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่กำลังจะเกิดต่อจากนี้อาจเป็นการจู่โจมที่ยากจะรับมือก็เป็นได้ แล้วสิ่งที่สามคนคิดไว้ก็เป็นจริงเพราะทันใดนั้นก็ปรากฏเงาของคนกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้ามาจู่โจมทั้งสามแบบไม่ให้ทันตั้งตัว ทั้งรวดเร็ว รุนแรง และไม่สามารถมองออกว่าอีกฝ่ายรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร เพราะแสงสว่างจากจันทร์บนฟ้ามันไม่ได้ให้ความกระจ่างมากมายแต่อย่างใด...การจู่โจมเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยจนทำให้ทั้งสามต้องกระจายตัวออกจากกัน แต่ดูเหมือนว่าจะมีเพียงนารูโตะเท่านั้นที่ถูกกันออกมาจากเพื่อนร่วมทีมอีกสองคน ตัวเค้าเองก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกันว่าเหมือนอีกฝ่ายจงใจจะแยกเค้าออกมาเพียงลำพัง แต่ก็ยังไม่ทันได้มีความคิดอื่น ๆ ตามมาขณะที่กำลังก้าวถอยหลังเพื่อหลบการโจมตีแผ่นหลังบาง ๆ ของตนก็ปะทะเข้ากับอะไรบางอย่างที่ดูแข็งแรงจนต้องรู้สึกผง่ะ...

“อ๊ะ...”  เสียงหวานอุทานออกมาเบา ๆ ด้วยความตกใจแต่ก็ทำได้เท่านั้นเพราะตอนนี้ร่างกายของเค้ามันหยุดนิ่งจนไม่สามารถขยับได้อีกแล้ว สมองกำลังคิดทบทวนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกาย และเพียงไม่นานคำตอบของคำถามก็ถูกเฉลยออกมา เพราะน้ำเสียงที่สั่งให้ทุกการกระทำหยุดลงนั้นเค้าจำได้ดีว่ามันเป็นของใคร...

“หยุดได้แล้ว...”  คำพูดเพียงเท่านี้ก็ทำให้ดวงตาสีฟ้าคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยทีท่าตกใจอย่างมากเพราะคิดไม่ถึงว่าจะต้องมาเจอกับคน ๆ นี้เร็วขนาดนี้...พี่ชายคนที่ซาสึเกะพยายามไล่ตามจนต้องละทิ้งหมู่บ้านไป...อิทาจิ...

“สายัณต์สวัสดิ์...นารูโตะ...ดีใจที่ได้เจอนายที่นี่นะ...”  เสียงร้องทักของคนข้างหลังที่ยามนี้ยืนอยู่ใกล้เค้าในระยะประชิดจนสามารถสัมผัสลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดอยู่ข้างแก้มจนรู้สึกร้อนผ่าว

“อิทาจิ...”  ในที่สุดนารูโตะก็สามารถรวบรวมสติของตนกลับมาแล้วเอ่ยเรียกชื่อนั้นออกไปด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วเหมือนประหลาดใจระคนดีใจอย่างไรบอกไม่ถูก

“ชั้นมีเรื่องจะคุยกับนาย...ช่วยมากับเราหน่อยได้หรือเปล่า...”  จากประโยคที่ฟังดูเหมือนคำข้อร้อง แต่ความจริงมันก็คือประโยคคำสั่งที่ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธได้ อีกทั้งสภาพนารูโตะในยามนี้ก็ขัดขืนไม่ได้เช่นกัน เค้าไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายใช้วิชาอะไรจึงทำให้เค้าต้องมายืนแข็งทื่ออยู่แบบนี้...ฝ่ายซากุระกับซาอิที่เห็นนารูโตะตกอยู่ในมือของอิทาจิก็เตรียมเข้าโจมตีเพื่อช่วยเหลือแต่ก็ทำได้เพียงแค่คิดเพราะทันทีที่ขยับตัวหมายจะจู่โจมเงาร่างของคนอีกสามคนก็ปรากฏขึ้นมาให้เห็นถนัดตาว่าเป็นใคร...คราวนี้กลับกลายเป็นซากุระและซาอิเองที่ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนหวั่นใจเพราะลำพังอิทาจิคนเดียวก็ยากจะรับมือแล้วแต่สิ่งที่พวกเค้ากำลังเผชิญอยู่นี้มันคือกลุ่มแสงอุษาจำนวนสี่คนที่มีฝีมือร้ายกาจจนประมาทไม่ได้เลย อันประกอบไปด้วย ผู้ใช้คาถาลวงตาแลเป็นเจ้าของเนตรวงแหวน อิทาจิ ฉลามร้ายที่ดุดันและกระหายเลือด คิซาเมะ ผู้ใช้ระเบิดอันเป็นศิลปะ เดอิดาระ และผู้ใช้หุ่นเชิดจากหมู่บ้านซึนะ ซาโซริ  ทั้งซาอิและซากุระจำต้องหยุดชั่งใจเพื่อประเมิณสถานการณ์...

“ปล่อยนารูโตะเดี๋ยวนี้นะ...”  แม้จะอยู่สถานการณ์ที่ตกเป็นรองแต่ซาอิก็ยังคงเป็นห่วงคนที่ตกอยู่ในอันตรายไม่ได้ จนต้องหาทางช่วยเหลือ แต่ดูท่าว่าทางนั้นจะไม่ได้สนใจในคำพูดของเค้าเลยแม้แต่น้อย

“พวกเรามีธุระกับร่างสถิตของเก้าหาง...คนอื่น ๆ ไม่เกี่ยว...แล้วเจ้าหนู่นี้ก็ต้องไปกับเราส่วนที่เหลือก็กำจัดทิ้งซะ แบบนี้คงได้ใช่มั้ย...อิทาจิ...”  เดอิดาระเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ากวนอารมณ์อยู่ไม่น้อย

“อืม...”  อิทาจิรับคำสั้นแต่มันทำให้ทั้งซาอิ ซากุระ และนารูโตะต้องสะท้านกายเยือกขึ้นมาด้วยไม่อาจคาดเดาได้ว่าต่อจากนี้ไปพวกเค้าจะต้องพบเจอกับอะไร ถ้าทั้งหมดนี้ลงมือพร้อม ๆ กันพวกเค้าจะสามารถต้านทานได้แค่ใหน เพียงแค่คิดก็ให้หนักใจเสียแล้ว

“พวกแกจะพานารูโตะไปใหน...”  ซากุระร้องถามขึ้นด้วยสีหน้าเป็นห่วง ด้วยสถานการณ์ที่บีบคั้นมันทำให้เธอต้องระมัดระวังตัวมากขึ้น

“เธอไม่จำเป็นต้องรู้...”  เดอิดาระเอ่ยตอบพร้อมกับเตรียมจะจู่โจมเข้ามาทันที

“เดี๋ยวก่อน...”  แล้วเดอิดาระก็ต้องชะงักค้างไว้เพราะอิทาจิเอ่ยห้ามไว้เสียก่อน

“อะไรอีกล่ะ...”  คนถูกห้ามร้องถามขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ แต่อีกฝ่ายก็ยังคงตีสีหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกที

“ทางนี้ชั้นจัดการเองพวกนายพาเก้าหางไป...”  อิทาจิเอ่ยบอกกับอีกสามคนที่เหลือก่อนจะหันไปกระซิบที่ข้างหูคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งเพราะคาถาของเค้าเบา ๆ

“นายไปกับพวกนั้นก่อนก็แล้วกันนะ...”  พูดจบอิทาจิก็เดินก้าวออกไปหาซาอิกับซากุระทันที พอเห็นแบบนั้นแล้ว คิซาเมะ ซาโซริ และเดอิดาระก็ได้แต่ทำตามถึงจะมีบางคนไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่แต่ก็เลี่ยงไม่ได้จำต้องยอมทำตามที่อีกฝ่ายบอกไป

“เชอะ...ทำมาเป็นสั่งนั่นสั่งนี้...”  เดอิดาระบ่นเสียงดังฟังชัดด้วยหวังจะให้อีกฝ่ายรับรู้ความรู้สึกของเค้าในยามนี้แบบไม่ปิดบัง ซึ่งมันก็ได้ผลเพราะอิทาจิเหลียวหลังกลับมามองเค้าอีกครั้งแต่คราวนี้ดวงตาสีดำแห่งรัตติกาลกลับกลายเป็นแดงฉานจนน่าสะพรึงกลัว ไม่ใช่เพียงแค่เดอิดาระที่ต้องสะท้านกายแม้แต่ซาโซริ หรือคิซาเมะที่ต้องปฏิบัติงานร่วมกันบ่อย ๆ ก็ยังหวั่นเกรงเนตรนั้นอยู่ไม่น้อย เนตรวงแหวนถูกเรียกขึ้นมาแล้วและเดอิดาระก็ไม่ใช่คนโง่งมมากมายจนจะไม่รู้ว่าเนตรนั้นมีพลังมากแค่ใหน เค้าจึงต้องยอมสงบปากสงบคำเอาไว้เพื่อรักษาชีวิตตัวเองเพราะแม้จะทำงานร่วมกันแต่ไม่ได้มีกฏข้อใหนว่าห้ามฆ่ากันเองและตัวเค้าก็ยังไม่พร้อมจะต่อกรกับเจ้าของเนตรนั้นในเวลานี้...

“ไปก็ไปสิ...ไม่เห็นต้องโกรธเลย...”  น้ำเสียงยังคงยียวนกวนอารมณ์อยู่เช่นเดิม เดอิดาระเดินเข้ามาโอบเอวร่างบางที่ยืนนิ่งไร้ทางขัดขืนไว้พร้อมกับก้มใบหน้าลงมากระซิบบอกอีกฝ่ายเบา ๆ ว่า

“อย่าดื้อนะ...จะได้ไม่เจ็บตัว...”  พูดจบท่อนแขนแข็งแรงก็โอบเข้าตรงช่วงเอวของร่างบางพร้อม ๆ กับที่ปรากฏนกสีขาวตัวใหญ่ที่เดอิดาระสร้างขึ้นมาเพื่อใช้เป็นพาหนะในการเดินทางครั้งนี้...

“จะไปล่ะนะ...เก้าหาง...”  เดอิดาระพานารูโตะขึ้นไปบนนกตัวนั้นก่อนจะบินหายไป คิซาเมะกับซาโซริก็แยกย้ายไปแล้วเช่นกัน...ซาอิกับซากุระเห็นทุกอย่างแต่ไม่อาจขัดขวางได้มันจึงทำให้พวกเค้าเจ็บใจเป็นอย่างมาก...

“ไม่มีเวลาไปห่วงคนอื่นหรอกนะ...”  อิทาจิเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าสองคนตรงหน้าเอาแต่สนใจคนที่ถูกพาไปจนเหมือนจะลืมเลือนไปว่าเค้าเองก็ยังยืนอยู่ตรงนี้

“พวกนายจะทำอะไรกับนารูโตะ...บอกมานะ...”  ซากุระร้องถามขึ้นพร้อมกับตั้งท่าอย่างระแวดระวัง

“ความจริงเป้าหมายครั้งนี้ของเราคือร่างสถิตของเก้าหางคนเดียว...พวกเธอตามไปก็เกะกะเพราะงั้นจงจบชีวิตลงเสียที่นี่ก็แล้วกัน...”  พูดจบอิทาจิก็ส่งคาถาไปที่เป็นคาถาที่รู้กันดีอยู่ว่าตระกูลอุจิวะเชียวชาญคาถานี้มากกว่าใคร ๆ ซากุระกับซาอิที่ระวังตัวอยู่แล้วก็สามารถหลบให้พ้นได้ไม่ยากแล้วการต่อสู้ที่ดูเหมือนจะรุนแรงและน่าหวาดหวั่นเพราะอีกฝ่ายมีเนตรพิเศษที่เป็นขีดจำกัดทางสายเลือดแต่ทว่าเค้ากลับเรียกใช้เพียงคาถาธรรมดาไม่ได้ใข้เนตรนั้นออกมาแม้เพียงซักครั้ง แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้ทั้งซาอิและซากุระไม่อาจต้านทานได้แล้ว...

“จบเท่านี้แหละ...”  ซาอิและซากุระได้ยินเสียงอิทาจิเอ่ยออกมาก่อนจะใช้คาถาที่ทั้งซาอิและซากุระรู้สึกว่ามันอันตรายที่สุดนับแต่ลงมือต่อสู้กันมาจนถึงตอนนี้ เนตรวงแหวนลุกวาว แดงฉานจนน่ากลัว อิทาจิตั้งจะใช้เนตรวงแหวนแล้วมันยิ่งทำให้ทั้งสองหวาดหวั่นเข้าไปอีก แต่ถึงอย่างไรพวกเค้าก็จะยอมแพ้ไม่ได้เพราะนารูโตะถูกพาตัวไปแล้วจึงกระโจนเข้าต่อสู้แบบไม่คิดชีวิต...โดยที่ทั้งสองคนไม่ได้รู้ตัวเลยซักนิดว่ากำลังตกอยู่ในคาถาลวงตาของอิทาจินับตั้งแต่เดอิดาระพานารูโตะจากไป...

“ชั้นไม่มีความจำเป็นจะต้องฆ่าพวกเธอแค่ใช้คาถาลวงตาก็พอ...แต่ถ้าพวกเธอยังไม่รู้สึกตัวแล้วหาทางออกมาจากคาถานั้น...พวกเธออาจตายจริง ๆ ก็ได้...”  อิทาจิกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาขณะยืนมองภาพคนสองคนตรงหน้าที่ลงไปนอนกลิ้งกับพื้นด้วยทีท่าแปลก ๆ เพราะกำลังตกอยู่ในคาถาของเค้านั่นเอง

“ไอ้บ้า...แกจะพาชั้นไปใหน...ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ...”  เสียงใส ๆ ร้องว่าคนที่กำลังโอบรัดร่างกายเข้าอยู่แม้จะต้องมาอยู่บนตัวนกที่บินโฉบไปโฉบมาแต่จนน่าหวาดเสียวว่ามันอาจร่วงลงไปได้ทุกเมื่อ แต่ถ้าให้นารูโตะเลือกเค้าขอเลือกที่จะตกลงไปดีกว่ามาตกอยู่ในวงแขนอันน่าอึดอัดของคน ๆ นี้

“ถ้าชั้นปล่อยมีหวังนายได้ร่วงลงไปคอหักตายก่อนแหง ๆ...เพราะงั้นชั้นคงปล่อยไม่ได้หรอกนะ...”  เจ้าของวงแขนเอ่ยด้วยทีท่ากวน ๆ ที่ดูไม่น่าไว้ใจเท่าไหร่ พร้อมกับยื่นใบหน้าของตนเข้ามาใกล้ใบหน้านวล ๆ จนเกือบจะสัมผัสกับผิวแก้มนุ่ม ๆ นั้น

“นี่...เอาหน้าอุบาทว์ของแกออกไปให้พ้น ๆ หน้าของชั้นเลยนะ ไอ้ทุเรศ ไอ้บ้า ไอ้คนสติไม่ดี คอยดูเหอะถ้าชั้นหลุดไปได้แก้ไม่รอดแน่จะซัดให้หมอบเลยคอยดู...”  นารูโตะพร่างพรูคำด่าออกมาเพราะเค้ารู้สึกรังเกียจสัมผัสจากคน ๆ นี้เสียจริงจนต้องหาทางระบายออกมาด้วยการด่าทอ

“อ้าว ๆ พูดจาไม่เข้าหูแบบนี้เดี๋ยวพ่อก็จัดซะหรอก...ว่าใครหน้าอุบาทว์ ถึงชั้นจะไม่ได้หน้าสวยเหมือนนายก็เถอะแต่ก็ไม่ได้อุบาทว์หรอกนะเฟ้ย...”  เดอิดาระเอ่ยด้วยทีท่าโกรธเคืองพร้อม ๆ กับกระชับอ้อมแขนของตนให้แน่นขึ้นเพราะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ชอบและนี่ก็เป็นบทลงโทษสำหรับคนที่กล้ามาว่าเค้าว่า...อุบาทว์...อีกด้วย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

813 ความคิดเห็น

  1. #714 mickyblingbling (@mickyblingbling) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 20:18
    แว้กก เจอกับพวกแสงอุษาจนได้ งานหนักล่ะทีนี้ เอาโตะไปแล้วด้วย แถมเดอิดาระก้ดูขอบใจโตะด้วย กลัวโดนลวนลามง่ะ อ.คาคาชิมาช่วยโตะหน่อยยยย~
    #714
    0
  2. #630 เจ้านีโม้ (@planemoo) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 22:42
    ทะเลาะกันน่ารักจัง  555
    #630
    0
  3. #606 Fifa30152 (@Fifa30152) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 07:10
    รุฟินคุ่นี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน เดอิกับโตะ >//<
    #606
    0
  4. #591 anasia (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 17:36
    เดจังกับนัตจัง....-/-ทำไมมันฟินแปลกๆ.....ไม่นะ ไม่ เราต้องไม่ไขว้เขวจากเซนเซย์สิ!-^- เดจัง! ปล่อยนัตจังนะ ไม่งั้นจะให้ครูคาคาชิมาจัดการ!- -+



    ซาอิ ซากุระ รีบๆรู้ตัวสักที จะได้มาช่วยนัตจัง



    เซนเซย์ไปไหนเนี่ย โผล่มาช่วยนัตจังหน่อยเร๊วววว
    #591
    0
  5. #562 Towa Erio Meow (@sakuraalsa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 00:18
    เดอิ...กับโตะ..เค้าแบบว่า-////-
    #562
    0
  6. #494 sara (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 10:32
    พาไปหยั่งงี้จะช่วยยังไงเนี่ย เข้ารังไปแบบนี้ช่วยยากซะแล้ว



    คาคาชิ มาช่วยโตะเร็วๆๆ
    #494
    0
  7. #485 Ampmiiz (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 18:47
    พาโตะไปไหนนนนนน -0-



    อาจาร์ย คาคาชิ มาช่วยด่วนนนนนน
    #485
    0
  8. #423 วันวานlove...naruto... (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 22:20
    กรี๊ด แสงอุษามาแล้ว แถมตอนนี้เดอิกับโตะช่าง>//<

    อย่างว่าโตะน่ารักน่าหลงใครไม่ตกหลุมรักล่ะเนอะ

    ได้ข่าวว่าพวกมันเป็นตัวร้ายแล้วฟิคนี้ครูคาคาเป็นพระเอกนะ

    ว่าแต่พวกนายจะพาโตะไปไหน??

    หนุกมากคะ ขอบคุณที่ให้แสงอุษาออกนะคะ

    โดยเฉพาะเฮียอิทาจิ ขวัญใจตลอดกาลของเราT^T

    ขอตัวไปอ่านตอนต่อไปก่อนนะคะ
    #423
    0
  9. #408 wan - wan (@one987654) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 21:34
    เป็นโตะ ใครๆก็หลงรัก - ., -
    #408
    0
  10. #397 tityjiu (@tityjiu) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 14:16
    อ้าวๆๆๆพาน้องโตะของเราไปซะแระ ต่อไปเลยยาวไปๆ
    #397
    0