VIXX : KISS (เลโอเอ็น)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 918 Views

  • 6 Comments

  • 16 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4

    Overall
    918

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

ผมก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ขี้ 'หวง' ยิ่งเป็นเขาคนนั้นผมก็ยิ่งหวง


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

อันยอง คิดถึงกันบ้างไหมคะ(ไม่มีหรอก)

ในที่สุดก็เข็นฟิคเรื่องนี้ออกมาได้แล้ว

ใช้เวลาแต่งเรื่องนี้นานมาก

มันดูไม่มีอะไรอารมณ์ลอยออกทะเล

ไม่มีสาระเลยค่ะเรื่องนี้ (หัวเราะ)

 

สุดท้ายนี้ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน

Enjoy Reading ค่ะทุกท่าน

 

PS1. เข้ามาทักมาหวีดเป็นเพื่อนกันได้ที่ ทวิตเตอร์ @jpwelkin 

PS2. เครดิตรูปอยู่ในภาพเลยนะคะ

 

From Black Tear


เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 17 ก.ค. 59 / 17:00

บันทึกเป็น Favorite


KISS



 


เห็นผมนิ่งๆแบบนี้แต่ผมก็หวงคนของผมเหมือนกันนะครับ

ในงานกาโยทุกๆงานเรามักไปแสดงเพลงและท่าเต้นของเราที่ต่างไปจากเดิมเพื่อเตรียมฉลองวันปีใหม่ของรายการโทรทัศน์ช่องต่างๆ

แต่สิ่งหนึ่งที่แทบจะไม่เคยเปลี่ยนเลยคือ ชาฮัคยอน ผมสงสัยมากว่าทำไมสไตล์ลิสถึงแต่งให้เขาแบบนั้น เสื้อที่ผมคิดว่าพวกเราใส่มันคงดูเท่ดีไม่หยอก แต่เมื่อมันอยู่บนตัวของลีดเดอร์หน้าสวยคนนั้นมันกลับดูเซ็กซี่อย่างแปลกประหลาด ทุกอย่างของเขามันดึงดูดทุกๆสายตา ไลน์เต้นบนเวทีก็มีเสน่ห์จนต้องหันมองบ่อยๆ แต่โยกซ้ายย้ายขวาเบาๆก็ดูยั่วยวน

ใบหน้าเล็กนั่นถูกแต่งแต้มเบาๆริมฝีปากถูกเกลี่ยให้เป็นสีฉ่ำ ดวงตาที่ใส่คอนแทคเลนส์สีสวยดูมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ ไหนจะรูปร่างเล็กๆบางๆนั่นอีก บอกตามตรง...

 

 

ผม-โคตร-หวง!!

 

 

เขาเป็นคนเฟรนด์ลี่รู้จักคนนู้นคนนี้ไปทั่ว ใกล้เวลาเลิกงานทันทีที่ศิลปินต่างๆขึ้นมาบนเวทีเขาก็จะถูกคนนู้นคนนี้ทักทายเสมอๆ ใช่ทักทาย... ทักทายเฉยๆผมทนได้แต่ทำไมต้องจับมือ กอด โอบเอว เห็นแล้วอยากจะเข้าไปดึงตัวออกมาแล้วเก็บไว้คนเดียวเหลือเกิน วันแรกๆของงานผมทนได้ แต่พอวันที่สองวันที่สามผมว่าผมคงปล่อยไปไม่ได้แล้วล่ะ

งานสุดท้ายของวันได้หมดลง ผมและเมมเบอร์ทุกคนต่างลากสังขารที่อ่อนล้าขึ้นรถเพื่อเดินทางกลับหอพัก

บรรยากาศภายในรถค่อนข้างเงียบเพราะแต่ละต่างเหนื่อยจากการทำงานมาตลอดทั้งวัน แม้กระทั่งลีดเดอร์คนเก่งของผม เขานั่งเบาะข้างๆผมที่ด้านในสุดของรถ และกำลังจมลงสู่ห้วงนิทรา
ศีรษะของคนข้างๆเอนไปมาตามแรงเคลื่อนที่ของรถ จนซบเข้ากับบ่าของผม ผมกลัวว่าเขาจะนอนได้ไม่ถนัดเลยเอาโอบร่างของเขาให้เข้ามาใกล้อีกจนตอนนี้เข้าแทบจะฝังตัวบนอก เมื่อแน่ใจว่าคนข้างๆหลับสบายดีแล้ว ผมก็คงได้เวลาพักสายตาแล้วเช่นกัน เพราะเมื่อถึงหอพักพี่เมเนเจอร์ก็จะปลุกพวกเราเอง

ฮันชางฮยอกเป็นแรกที่ลืมตาจากนิทรา ก่อนหันไปสังเกตด้านนอกกระจกและพบว่าใกล้ถึงหอพักของพวกเขาเต็มทีแล้ว มักเน่ยักษ์จึงหันไปปลุกพี่ๆแต่ละคนทันที ไล่จาก คิมวอนชิก อีแจฮวาน และอีฮงบิน แต่ก่อนที่จะหันไปปลุกสองพี่ใหญ่ก็มีเสียงขัดขึ้นเบาๆ

"อย่าปลุกพวกฮยองเขาเลยฮยอก ให้ฮยองเขาพักอีกสักนิดก็ได้" แรปเปอร์ของวงขัดขึ้นเบาๆ ทำให้ฮงบินหันไปมองก่อนอมยิ้มขำเล็กๆ

"นี่แหละนะ~ ต่อหน้ารำคาญเขาดีนัก ทีงี้ล่ะทำเป็นหวง" เคนพูดพลางเบ้ปากเล็กน้อย ทำให้สมาชิกที่เหลือขำออกมาเบาๆ

ถึงพวกเขาจะชอบทำเป็นรำคาญลีดเดอร์ แอบแซะเล็กๆ แต่พวกเขาก็รักหัวหน้าวงตัวเล็กนี่มากนะ ผิดกับพี่รองที่เป็นปากแข็ง ปากก็พูดว่าไม่ชอบแต่ตัวเองก็เป็นห่วงและหวงเขามากกว่าใคร แต่ก็ว่าล่ะแทคอุนฮยองของพวกเขาเป็นประเภอฟอร์มจัดขี้เก๊กนี่ ถ้าต่อหน้าแสดงออกมาให้ฮัคยอนฮยองเห็นก็ดีอยู่หรอก แต่ดูจากท่าทางแล้วแบบนี้เห็นทีพวกเขาคงจะได้ยินข่าวดีเร็วๆนี้ล่ะมั้ง

"เด็กๆ ตื่นได้แล้วถึงหอแล้วล่ะ" เสียงของพี่เมเนดังขึ้นพร้อมๆกับผมเริ่มรู้สึกตัว ก่อนจะขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเตรียมลุกขึ้น แต่ผมก็นึกขึ้นได้ว่าในอ้อมแขนยังมีร่างเล็กๆนอนซบอยู่

"ฮัคยอน ฮันยอนนา ตื่นได้แล้ว" ผมพูดพลางเขย่าตัวเขาเบาๆ ทั้งๆที่ยังอยู่ในท่าเดิม

"แทคอุนฮยอง~ ฮัคยอนฮยอง~ ลงมาได้แล้วน่า ถึงหอแล้วนะ" เสียงเรียกเบาๆของแจฮวานดังเข้ามาจากด้านนอกรถ

ผมเองก็อยากลงไปนะแต่ลีดเดอร์คนนี้นี่สิไม่ยอมตื่นเสียที เรียกก็แล้ว เขย่าตัวก็แล้ว ทำไมยังไม่ตื่นอีก ขี้เซาจริงๆ





...ถ้าเขายังไม่ตื่น ผมก็ไม่มีทางเลือก...





ในเมื่อเราปลุกแล้วไม่มีเสียงตอบรับ งั้นผมก็จะ...





...อุ้มเจ้าหญิงนิทราของผมขึ้นไปบนหอเลยแล้วกัน

ผมกระชับร่างของอีกคนแน่นก่อนจะค่อยๆเคลื่อนตัวลงจากรถและเรียกฮงบินมาช่วยประคองฮัคยอนให้อยู่ในท่าทางที่เหมาะสมก่อนจะอุ้มเขาขึ้นมาและเดินไปขึ้นลิฟต์

เมมเบอร์ที่เดินตามหลังต่างน้อยยิ้มใหญ่ไปตามประสา ก็แหม นานๆพวกเขาจะได้เห็นฉากหวานๆนี่นา

ทันที่ขึ้นมาถึงห้องพัก ผมก็เดินอุ้มคนตัวบางเข้าห้องนอนทันที ทิ้งให้คนที่เหลือมองตามตาปริบๆ

 

...อะไรจะรีบขนาดนั้น...

ห้องนอนของผมเป็นห้องขนาดเล็กที่มีฟูกปูติดกัน อันหนึ่งของฮัคยอนส่วนอีกอันของผม ผมรีบวางฮัคยอนลงบนฟูกและจัดท่าทางของเขาให้สบายที่สุด ก่อนจะเอาผ้ามาห่มให้กับเขา พลางไล่สายตามองใบหน้าของอีกคนอย่างช้าๆ

...ใบหน้าเล็กได้รูป ดวงตาคู่โตที่ถูกปิดทับด้วยเปลือกตาบาง แพขนตายาวสวย จมูกโด่งที่รั้นนิดๆ และริมฝีบางที่มักจะถูกแต่งแต้มด้วยลิปสีอ่อนสวย ที่ช่วยขับให้ปากบางน่าจูบขึ้นอีกนิด...

มือใหญ่ไล้ใบหน้าเล็กๆของอีกคนอย่างแผ่วเบา อ่อนโยน ก่อนจะหยุดที่ริมฝีปาก ร่างกายขยับตัวเข้าไปใกล้ก่อนที่สมองจะสั่งการ ระยะห่างที่เริ่มสั้นลงจากหนึ่งฟุต เป็นศอก จากศอกเป็นคืบ จากคืบเป็นเพียงหนึ่งนิ้วคั่น และ...


...เป็นเพียง...เส้นผมคั่นระหว่างเรา



ปัง!

"ฮยองงงงง ผมหิวจังเลย"คนเปิดประตูสุ่มสี่สุ่มห้าหยุดค้างอยู่หน้าประตูห้อง ก่อนจะระลึกได้ว่า เขาคงเข้ามาขัดจังหวะอย่างรุนแรง

ร่างน้อยๆของลีดเดอร์ที่นอนราบกับฟูกและมีพี่รองโน้มตัวทาบทับอยู่ด้านบนแถมใบหน้ายังเกือบจะติดกัน

'งานนี้ตายแน่ เตรียมรับศพมักเน่ได้เลยครับผม'ฮยอกคิด พลางทำหน้าเจือนๆ ยิ้มแหยๆใส่พี่รอง


      ฮันซางฮยอก

            
                 ไอ่มักเน่ยักษ์


                     
                                      ไอ่ตัวขัดจังหวะ


"อุ่ย ฮยองผมขอโทษ" ไม่ว่าเปล่ามักเน่ตัวแสบก็รีบพุ่งตัวออกจากหน้าห้องไปด้วยเร็วสูง ทิ้งไว้เพียงพี่รองที่นั่งส่งสายตาอาฆาตไปที่ประตู พลางขยี้ผมตัวเองแรงๆอย่างหงุดหงิด

' เอ้ย จองแทคอุน มึงไม่น่าเลย ไม่น่าลืมล็อคประตูเล้ยยยย ให้ตายเถอะ'

ไหนๆก็ถูกขัดจังหวะไปแล้ว งั้นผมก็นอนไปเลยแล้วกัน

ผมนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาฮัคยอน มองสำรวจใบหน้าของเขาอีกครั้ง

"ฝันดีนะฮัคยอนนา" ผมกระซิบเสียงแผ่ว ก่อนจะยิ้มบางๆ และเข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกคน โดยที่ไม่ทันเห็นว่าคนตรงหน้าก็ยิ้มบางๆตอบรับเขา ราวกับว่ากำลังฝันดีตามที่เขาบอกเช่นกัน

 

 

 

ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนจากสีม่วงเป็นสีส้มอย่างช้าๆ บ่งบอกถึงยามเช้าที่กำลังมาเยือน แสงแดดอ่อนๆสาดเข้ามาในห้องนอนเล็กที่มีม่านบางๆบริเวณหน้าต่าง เผยให้เห็นร่างสองร่างบนฟูกนอนที่นอนหันหน้าเข้าหากัน โดยที่คนตัวเล็กกว่าถูกโอบรัดจนเกือบชิดกับแผ่นอกของคนตัวโต

แพขนตายาวหนากระพริบลืมตาอย่างช้าๆ เผยให้เห็นดวงตากลมสีอัลมอลต์ ความอุ่นสบายรอบกายทำให้เขาแทบไม่อยากลืมตาตื่น สมองที่ยังไม่ที่เข้าทางเริ่มทำการประมวลผลอย่างช้าๆ ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างอย่างตกใจที่มีใครบางคนนอนกอดเขา

...จอง แทคอุน ไอ่แมวบ้านี่มันกอดเขา...

ร้อยวันพันปีไอ่หน้าแมวนี่ไม่เคยเฉียดใกล้เขาเลยแม้แต่น้อย แล้วนี่อะไร ทำไมมันมากอดเขาอย่างนี้ล่ะ?

...สงสัยเป็นเพราะละเมอรึเปล่านะ?...

แต่ว่านะ นี่น่ะมันเป็นห้องของเขา ห้องของ ชา ฮัคยอน แล้ว...แล้ว ไอ่เมนโวคอลปากหนักพูดน้อยนี่ มันมาที่ห้องเขาได้ยังไงหว่า!? แถมมันยังนอนกอดเขาอีก

 

 

 

...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน(โว้ยยย!!)...

 

 

 

                ลีดเดอร์ตัวบางค่อยๆขยับออกจากอ้อมแขนยาวๆนั่นอย่างช้าๆ ด้วยความที่เกรงว่าจะทำให้ไอ่คนตรงหน้าตื่น แต่ว่ายังไม่ทันจะหลุดออกจากวงแขน

                หมับ!

                มือใหญ่กว่ารีบคว้าแขนเขาไว้แน่น ก่อนจะกระตุกเบาๆทำให้ลีดเดอร์ตัวน้อยกลับเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนแกร่งอย่างง่ายดาย เปลือกตาที่เคยปิดสนิทกลับเปิดขึ้นเผยให้เห็นดวงตาคม กำลังจ้องมองมาที่ฮัคยอนอย่างสงสัย

                “นาย...กำลังจะไปไหนน่ะ” เสียงหวานทุ้มกังวาบเบาๆที่ข้างหู ส่งผลให้คนตัวเล็กรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้าไม่ได้

                “กะ...ก็จะออกไปข้างนอกไงแต่กลัววะ...ว่าจะทำนายตื่น” ฮัคยอนพูดพลางขยับหยุกหยิกไปมา เพราะต้องการจะออกจากอ้อมแขนอุ่น

                ... งื้ออออ ไม่อยากให้ไอ่หน้าแมวนี้ได้ยินเสียงหัวใจเขาที่ตอนนี้กำลังเต้นแซมบ้าหรอกนะ เขาไม่เขินเลยนะจริงๆ...

                “ไม่คิดจะขอบคุณกันเลยรึไง” เสียงแผ่วๆขึ้นอีกครั้ง

                “ขะ ขะ ขอบคุณนายเรื่องอะไรกัน แล้วนี้ปล่อยฉันได้แล้ว” ไม่ว่าเปล่าพลางตีๆที่แขนคนหน้าแมวๆเบาๆ

 

                ...ฮืออออ ปล่อยเสียทีเถอะ ฮัคยอนจะบ้า เขินตัวจะแตกแล้วเนี่ยย!...

 

                “ก็เมื่อคืนนายไม่ยอมตื่น ฉันเลยต้องเป็นคนอุ้มนายลงมาจากรถ จะขอบคุณสักคำยังไม่มีเลยหรือยังไง” พูดไปมือก็กระชับอีกคนเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนตอนนี้ถ้าหลอมรวมเป็นคนคนเดียวกันได้ก็ทำไปแล้วถอะ ถือเสียว่าเป็นค่าตอบแทนก็แล้วกัน ถึงแม้ว่าเขาจะได้ค่าตอบแทนจากคนตัวเล็กมาเกือบทั้งคืนแล้วก็เถอะ ขอฉวยโอกาสอีกนิดหน่อยจะเป็นไร คึคึ

               

 

โอ้ยย แม่เจ้าอายกว่านี้มีอีกไหม

เขินกว่านี้ได้อีกหรือเปล่า

ชา ฮัคยอนไม่ไหวแล้ววว

 

 

ฉ่า ฉ่า ฉ่า

ทุกคนครับได้ยินเสียงอะไรไหม้หรือเปล่า อย่าคิดเป็นเสียงใครทำอะไรไหม้ในครัวนะครับ เสียงหน้าของลีดเดอร์ตัวน้อยอย่าง ชา ฮัคยอนนี่แหละครับ ฮืออ เขินอ่ะเขินมาก สาบานได้ว่าไอ่แมวหง่าวตรงหน้านี่มันแกล้งผมอ่ะ ถ้าผมไม่รีบพูดมีหวังผมต้องช๊อคตายแน่ๆครับ เอาวะเป็นไงเป็นกัน

“ขอบคุณนะแทคอุนอ่า ขอบคุณที่ช่วยพาฮัคยอนขึ้นมานอนนะครับ” ใบหน้าเล็กๆนั้นขึ้นสีอย่างน่ารัก ริมฝีปากบางๆเม้มแน่น เสียงที่ค่อยๆเอ่ยออกมาทำให้ใจของคนยิ้มยากค่อยๆพองโต และเต้นรัวเพราะคำพูดของคนตัวน้อยตรงหน้า

“อื้อ ถ้าเป็นนายฉันยอมทุกอย่างเลยล่ะ อย่าว่าแต่อุ้มขึ้นมานอนเลยมากกว่านี้ฉันก็ทำได้ แต่ว่านะ  ฮัคยอน หยุดทำตัวน่ารักสักทีเถอะแค่นี้ก็ตามหวงไม่ไหวแล้วนะ” แทคอุนพูดก่อนเอาปากบางๆไปจุ๊บแก้มใสๆของฮัคยอน

...ตายครับตาย งานนี้ฮัคยอนต้องหัวใจวายตายแน่ๆ ฮือออ ไอ่แมวหง่าวเขินว้อยยยยย...

“ปะ...เปล่าทำตัวแบบนั้นสักหน่อย” ขอโทษเถอะแล้วไอ่ที่เขินตัวจะแตกหน้าเล็กแดงเหมือน  มะเขือเทศสุก เสื้อตัวใหญ่ๆที่ร่นขึ้นมาเล็กน้อยเผยให้เห็นเอวบางๆกับผิวเนียนๆนั่นอีก แล้วแบบนี้จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง

“ครับ ไม่ได้ทำก็ไม่ได้ทำ แล้วว่านะ ถ้าต่อให้จากนี้ใครมาเข้าใกล้จะไม่ยอมแล้วนะ ฮัคยอนเป็นของผมเป็นของ จอง แทคอุน ไม่ว่าใครก็ห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด” ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าหวานอย่างถี่ถ้วนก่อนจะ ก้มลงประทับริมฝีปากลงไปแผ่วเบา

...สัมผัสที่ได้รับแม้จะแผ่วเบา แต่กลับติดอยู่เนิ่นนาน...

 

 

 

 

 

 

 

จบมั้ย?????

 

 





                “ได้ยินป่ะราวี่ฮยอง”

                “เงียบหน่อยดิ ประตู อย่างหนาแบบนี้ใครจะได้ยินวะ”

                “ฮยองๆๆ ได้ยินไรบ้างอ่ะบอกหน่อยๆ”

                “ฮงบินฮยอง เขยิบหน่อยได้ป่าว ผมไม่ได้ยินอ่ะได้เลย”

                “ฮยองเขยิบจนจะฟิวชันส์กับประตูแล้วนะฮยอกอ่า แต่ก็ไม่ได้ยินอ่ะยังไงก็ไม่ได้ยิน”

เหล่าลูกลิงที่ยืนเขาหูยื่นจนแถบติดประตูห้องนอนของสองพี่ใหญ่ ใครจะไม่อยากรู้ว่าพี่ใหญ่กับพี่รองเขาทำอะไรอยู่ แต่พวกเขาก็เอาหูแนบกันมาเกือบค่อนชั่วโมงยังไม่ได้ยินเลยว่าพี่ๆเขาทำอะไร ก็คนมันอยากรู้อ่ะ อยากรู้ๆๆๆ

ประตูก็หนาเหลือเกินอยากจะพังเข้าไปแล้วปูเสื่อนั่งดูข้างเตียงมากๆครับ

โอ๊ะ! สงสัยไหมครับว่าใครกำลังบ่นอยู่ ผมเองครับผมเอง อี ฮงบิน คนหน้ารักของวง แต่ว่านะพวกผมอยากเห็นโมเม้นต์คู่นี้จังเลยครับ โมเม้นต์ก็น้อยจนเหล่าชิปเปอร์บ่นว่านำแห้งจนพายไม่ไปแล้ว พวกเขาทำอะไรกันนะ ฮือออ ผมอยากรู้

 

 

 

 



จบเถอะป่วงเหลือเกิน

 

สวัสดีค่ะ กลับมากับฟิคป่วงๆที่ซุ่มแต่งมานานหลายเดือนแต่ก็ไม่ยอมเข็นออกเสียที

มีใครคิดถึงกันบ้างคะ ขอเสียงหน่อยยย \*0*/ (กริบบบบ)

เอาเป็นว่าขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านกันนะคะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Black Tear จากทั้งหมด 2 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    4/918

    6

    0%

    17 ก.ค. 59

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    6/1759

    15

    0%

    11 ม.ค. 58

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 Kimpun (@kimpun1998) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 21:09
    น่ารัก555555
    #6
    0
  2. วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 10:57
    ขำเด็กๆตอนท้าย55555 น่ารักมาก ขนาดนั้นก็ติดเครื่องดักฟังเถอะลูก
    #5
    0
  3. #4 AaPlaPa (@AaPlaPa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 23:33
    อีเด็กๆนี่มันน่ารักอ่ะ ชอบๆ

    อีแมวก็น่ารักเกิ๊นนนนน

    อ่านไปเขินไปไม่รู้จะเขินทำไมแต่เขิน 555
    #4
    0
  4. วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 22:19
    แมวไมน่ารักอย่างนี้ หลงมากกกกกกก ยอมแพ้
    #3
    0
  5. #2 ChaNcute
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 21:57
    น่ารักกกก เขิลตัวจะแตก 5555
    #2
    0
  6. #1 SS_nightmare34 (@SS_nightmare34) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 16:56
    พังเลยยัยบีนนนน ปูเสื่อกันไปนะพวกแก เดี๋ยวเราออกไปซื้อป๊อปคอร์นแป๊บ -..- แอร๊ยยยยย
    #1
    0