蓉娴莲梅ฝ่ามิติลิขิตเเผ่นดิน

ตอนที่ 103 : ฝ่ามิติลิขิตเเผ่นดิน(ภาค2):1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 972
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    31 ก.ค. 61

"ท่านเเม่ซุน...ท่านเองอย่ากล่าวเช่นนางเอกงิ้วไปหน่อยเลย อยากเป็นมู่กุ้ยอิงผู้ปกปักรักษาความถูกต้องเเลความดีเช่นนั้นหรือท่าน"ซินหนี่ยิ้มเหยียดอย่างลืมตน
"หากเรื่องนี้เปรียบดุจงิ้ว...อย่างน้อยเปิ่นกงก็มิใช่นางเอกหรือมู่กุ้ยอิง"
"สรุปเเล้วก็คือท่านมิกล้าต่อกรกับหรงเซียนเหลียนเหมยหรือ"
"ต่อกร? นางมีอันใดให้น่ากลัวมิกล้าต่อกรด้วยกัน"มู่ตานเลิกคิ้วอย่างสงสัย
"หลันไท่โฮ่ว ฮองเฮาเเลฮุ่ยลี่จ่างกงจู่ รวมไปถึงฝ่าบาท ทั้งหมดที่กล่าวมานี้เป็นผลให้มิมีผู้ใดกล้าต่อกรกับนาง"
"เเต่มิใช่ว่าน่ากลัวสำหรับเปิ่นกง เเล้วเช่นไรต่อ"มู่ตานยักไหล่ไหวๆ
"ข้าจะทำอันใดอย่างน้อยยามนี้ก็มีเล่อไท่โฮ่วหนุนหลังสนับสนุน"ซินหนี่กล่าวอย่างมีชัย
"เเล้วอย่างไร จะให้เปิ่นกงเข้ากับเล่อไท่โฮ่วหรือ...เหอะ ถึงเปิ่นกงจะเข้าวังมาได้มินาน เเต่ก็ทราบดีว่าอันใดควรมิควร บางทีอาจรู้มากกว่าเจ้าที่เป็นผู้ได้รับการสนับสนุนจากไท่โฮ่วเสียอีก"
"เช่นนั้นหรือท่านเเม่ซุนคิดจะต่อกรกับเล่อไท่โฮ่ว"ซินหนี่ขมวดคิ้ว
"หรือเจ้าคิดจะงัดข้อกับหลันไท่โฮ่วเล่า"มู่ตานมองสตรีตรงหน้าอย่างเหยียดหยัน "คิดจักลอบทำร้ายหลานสุดที่รักยิ่งของฝ่าบาท...อยากลงไปเปลี่ยนบรรยากาศที่คุกเย่ถิงหรือ"นางยักไหล่อีกคราก่อนเดินหน้าหมายจะเลี่ยงไป
"เเล้วท่านจะเสียใจ!"ซินหนี่กล่าวไล่หลัง
"ข้าจะเสียใจยิ่งกว่าหากข้าหลวมตัวร่วมมือกับเจ้า"มู่ตานหันมาเหยียดยิ้ม


เรือนเสวี่ย
"อืม...หลิน"เหลียนเหมยหันไปหาหลินที่ยืนอยู่ข้างๆ
"เพคะ"หลินรีบขานรับ
"การบันทึกประวัติศาสตร์จะเป็นหน้าที่ของกรมอักษรใช่ไหม"
"ถูกต้องตามที่หวังเฟยกล่าวเพคะ อัตชีวประวัติ...ผลงานที่เด่นชัดของฝ่าบาท เหล่าเชื้อพระวงศ์ รวมไปถึงฮองเฮา เจ้าจอม พระสนมต่างๆ ต่างถูกคนจากกรมอักษรบันทึกไว้เป็นตำราให้รุ่นหลังได้ศึกษาต่อๆไป"หลินรีบประมวลผลข้อมูล
"ก็ต้องรวมถึงชีวิตประจำวันส่วนตัว งานอดิเรกด้วยใช่ไหม"
"เพคะ"หลินพยักหน้า
"เอ้า..บางคนอย่างพวกอ๋อง องค์ชายอย่างนี้ที่มีชีวิตอยู่กับพระชายานอกวังในจวนไม่ได้อยู่ในวังให้กรมอักษรมาบันทึกงี้...เเล้วคนพวกนั้นจะเอาข้อมูลจากไหนไปเขียนล่ะ ที่เเน่ๆก็คือพวกกรมอักษรไม่ได้มาตามติดชีวิตทุกฝีก้าวใช่ไหมล่ะ"เหลียนเหมยกล่าวพลางขมวดคิ้ว"งั้นถ้าอย่างพระสนมดีๆที่มีเรื่องผิดใจกับคนพวกนี้ก็ตกเป็นตัวละครให้กรมอักษรเอาไปเเต่งให้เป็นนางมารนางร้ายก็ได้เลยสิ เพราะอำนาจการบันทึกอยู่ที่พวกกรมนี่ที่เดียว"
"ก็ถูกเพคะ..."
"รุ่นหลังจะได้อ่านชีวประวัติเหล่านี้ในด้านลบด้านบวกด้านไหนอย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับคนจากกรมอักษรอย่างเดียว....เเบบนี้ข้อมูลจริงก็บิดเบี้ยวหมดสิ บางคนใครทำตัวตำลึงหนักถูกใจข้า ข้ายกบทนางเอกงิ้วให้ เจ้าจะมีบทบาทที่สวยงามให้คนรุ่นหลังได้ชื่นชู เจ้าทำตัวขัดใจขัดหูขัดตาข้า เอาบทนางร้ายไป เจ้าจะถูกคนรุ่นหลังวิพากษ์วิจารย์สมกันกับที่ทำมิถูกใจข้า...ถูกใช่ไหมหลิน"เหลียนเหมยกล่าวสมมุติด้วยอาการมิพอใจเล็กน้อย
"หากเกิดเช่นนั้นขึ้นจริง...ก็คงทำอันใดมิได้นอกจากการยอมรับชะตากรรมเพคะ คนจากกรมอักษรได้ศึกษาเล่าเรียนทางด้านนี้มาสูงส่งนัก บันทึกอันใดมาก็มิอาจเปลี่ยนเเปลงได้นอกจากการหาหลักฐานมาขัดเเย้ง...หากโชคร้ายหามิได้ก็ต้องถูกวิจารย์ร้ายๆไปโดยที่ยังมิทันได้ทำอันใดเสียหาย"
"งั้นถึงเราสร้างเยว่ฉินโซ่วไท่คนใหม่ได้ ก็วางใจไม่ได้สิว่าพวกกรมอักษรจะบันทึกตามนั้นจริงๆ"เหลียนเหมยบ่นเสียงเบา
"หลิน...พอจะรู้จักใครที่ลายมือสวยๆบ้างไหม"
"อืม...หากหวังเฟยถามว่ามีหรือไม่....มีเพคะ"หลินวิเคราะห์ก่อนรีบพยักหน้า
"ใครกัน"เหลียนเหมยเลิกคิ้ว
"เฟยเอ๋อเพคะ...ถึงนางจะอายุเพียงสิบสอง เป็นเพียงหย่าโถวที่ใสซื่อขี้คร้านการทำความสะอาดตามวิสัยเด็กน้อยทั่วไปสักหน่อย แต่ลายมือการเขียนของนางนั้นสวยงามเป็นระเบียบอ่านง่ายสบายตามากเพคะ"
"เฟยเอ๋อเหรอ...อืม..ก็ได้ ตอนนี้เพิ่งหัวค่ำ นางคงยังไม่นอน ไปเรียกนางมาให้หน่อยเเล้วกัน เเล้วส่วนลูกข้าวันนี้เขาอยากจะนอนกับพ่อ...หลินก็ไปอยู่คอยดูที่เรือนซวงเเล้วกัน"
"เพคะหวังเฟย"หลินรีบพยักหน้าก่อนจะรีบเดินเลี่ยงหมายจะออกไป
"เดี๋ยวหลิน"เหลียนเหมยที่คิดอันใดออกก็รีบกล่าว
"เพ...คะ"หลินหันหน้ามา
"นี่หลินอายุเท่าไหร่เเล้วนะ"
"เดือนสามวันที่สองที่จะถึงนี้ก็....จะยี่สิบสองเเล้วเพคะ"หลินกล่าว "มีอันใดหรือเพคะหวังเฟย"
"ก็ควรจะออกเรือนสมรสไปตั้งเเต่วัยปักปิ่นตั้งเเต่ประมาณเจ็ดปีก่อนเเล้วนี่...อืม ไปเถอะ"เหลียนเหมยที่ทราบข้อมูลเเล้วจึงโบกมือไหวๆ "ตั้งเเต่เย็นก็ยังไม่ได้ทานอะไร...ไปหาทานด้วยนะ"
"เอ่อ...เพคะ"หลินย่อกายคำนับหวังเฟยก่อนรีบเดินออกจากห้องไป


เรือนรวมนางกำนัล
ครืด
"พี่เติ้ง..เฟยเอ๋ออยู่หรือไม่"หลินเปิดเข้าไปในเรือนพักรวมของเหล่านางกำนัลคนใช้ที่เป็นสตรี โดยเริ่มถามหาจากนางกำนัลเติ้งจี้จวินที่นางอยู่ปลายเตียงริมนอก
"เฟยเอ๋อหรือ....เมื่อครู่เห็นนางนอนทานผิงกั่วอยู่ที่เตียงริมในของนางอยู่นา"จี้จวินชะโงกตัวมองหาเเต่ก็มิเห็นเเม้เพียงเงา "เอ..เเล้วหย่าโถวตัวเเสบหายไปที่ใดเสียเเล้วนี่...เเล้วหลินเจ้ามีอันใดเร่งด่วนถึงมาตามตัวนางกัน"
"หวังเฟยใคร่เรียกใช้งานนางน่ะสิ"หลินถอนหายใจ
"เอาเรื่องเสียเเล้วเสี่ยวเฟย"จี้จวินขันเล็ก
"ข้าเห็นหลังนางไวๆออไปด้านนอกเรือนนา....หากมิมีนายผู้ใดเรียกไป...อารมณ์นักประพันธ์อย่างเเม่นางผู้นี้ก้คงหนีมิพ้นที่ศาลาสระน้ำหรอกนา"เป้ยเหมิงนางกำนัลจิปาถะที่มีเตียงตรงข้ามกับจี้จวินกล่าว
"ขอบคุณพี่เป้ย"หลินกล่าวขอบคุณ

โครก
เสียงท้องของหลินร้องโครกครากเสียงดัง นางจึงเดินเลี่ยงไปตักเเกงขนมจีนฝีมือหวังเฟยที่เหลือในห้องสำรับ ซึ่งก็ได้หนึ่งถ้วยพอดี


ศาลาสระน้ำ
"เฟยเอ๋อ----"
"แสงจันทร์แจ่มจรัสที่หน้าเตียง ฉงนนักบนพื้นดินเป็นน้ำแข็ง แหงนหน้ามองจันทร์แจ่มที่เจิดจ้า ก้มหน้าหวนคนึงถึงบ้านเกิด"เสียงท่องกลอนของเฟยเอ๋อดังเจี้อยเเจ้วกลบเสียงเรียกของหลินไปหมด
"กลอนของหลี่ไป๋ในราชวงศ์ถัง..มิน่าเชื่อว่าเจ้าจะรู้จักด้วย"หลินเดินถือถ้วยเเกงขนมจีนเเลตะเกียบด้วยมือขวาเเลถือโคมไฟมือซ้ายไปใกล้ๆเเทนการเลือกที่เรียกอีกรอบ
"รู้จักสิพี่หลิน...หลี่ไป๋ข้าชอบเป็นทุนเดิม ส่วนกลอนนี้เเทนความรู้สึกของข้าดีนัก"เฟยเอ๋อหันมาพยักหน้า
"เป็นเช่นนั้นนี่เอง...หวังเฟยใคร่ใช้งานเจ้าหน่อย"
"ขอบคุณพี่หลินที่นำมาบอกให้ทราบ...ข้าไปล่ะ"เฟยเอ๋อกระโดดลงจากที่นั่งก่อนรีบวิ่งไปด้วยกริยาม้าดีดกระโหลก

เรือนเสวี่ย
ครืด
"ขออนุญาติเพคะหวังเฟย"เฟยเอ๋อเด็กน้อยเปิดประตูเรือนเข้ามาพลางย่อกาย
"อ้อ..เฟยเอ๋อมานี่สิ "เหลียนเหมยที่ก้มหน้าก้มตานั่งคัดกลอนฆ่าเวลาเงยหน้าขึ้นมองเเลกวักมือเรียก
"เพคะ"เฟยเอ๋อพยักหน้าเเลรีบเข้าไปหาหวังเฟย
"ได้ยินมาว่าเจ้านั้นเจ้าบทเจ้ากลอน ชอบประพันธ์เรื่องราวโดยเเบบมุขปาฐะได้โดยชั่วยามสั้นๆ เเลมีลายมีการเขียนงดงามนัก"
"หวังเฟยชมบ่าวจนตัวจะลอยเเล้วเพคะ...เเหะๆ"เฟยเอ๋อหัวเราะเเหะๆ
"ลองเขียนนามเจ้าลงบนกระดาษให้ดูหน่อยสิ"เหลียนเหมยยื่นกระดาษพร้อมพู่กันเเลหมุนหมึกให้
"เพคะ"เฟยเอ๋อฉงนเล็กๆก่อนจับพู่กันมาเขียนนามของตนก่อนส่งให้หวังเฟย "นี่เพคะ"
"ลายเส้นอ่อนช้อยเเฝงเข้มตรงเเสดงถึงความหัวเเข็งมิน้อย...ดูท่าจะใช้งานได้"เหลียนเหมยยิ้มอย่างพอใจ
"หวังเฟยจะให้บ่าวทำอันใดหรือเพคะ"
"เจ้าอ่านตัวหนังสือออกถูกหรือไม่"
"เพคะ"เฟยเอ๋อรีบพยักหน้า
"เจ้าเคยอ่านพวกบันทึกชีวประวัติของกรมอักษรหรือไม่"
"เคยอ่านผ่านๆยามที่ไปทำความสะอาดที่เรือนตำราของท่านอ๋อง...เเต่ก็พอจำได้คร่าวๆเพคะ"เฟยเอ๋อพินิจในหัว
"เช่นนั้นข้าวานเจ้ายามว่าง ช่วยบันทึกความเป็นเป็นไปตามจริงเเต่ละวันของท่านอ๋องในรูปเเบบชีวประวัติที่กรมอักษรเขาบันทึกกันให้ข้าทีสิ"
"เพคะ..เชื่อฝีมือบ่าวได้เลยเพคะ"เฟยเอ๋อกล่าวอย่างมุ่งมั่น เเม้นางจะฉงนเล็กน้อยเเต่นางก็จะตั้งใจทำอย่างสุดความสามารถ


ในขณะเดียวกัน
ศาลาริมสระน้ำ

โครก
หลินนั่งตรงศาลาหันหน้าเข้าริมน้ำพลางลูบท้องตนเองที่ร้องโหยหาสำรับของกินรอตกถึงท้อง "ใจเย็นหนอร่างกายข้า...ปล่อยให้ข้าพักหายใจสักครู่จะนำสำรับลงท้องเเล้ว"
โครก
"ข้าบอกให้ใจเย็นหน่อยหนา...จะทานเเล้ว"หลินบ่นร่างกายตนเอง
โครก
"เอ๊ะ...มิใช่สิ..มิใช่เสียงท้องข้าร้องนี่"หลินหันซ้ายหันขวาอย่างผวา
"เสียงท้องข้าเอง"เสียงเนือยๆกล่าวขึ้นหลัง
"เจ้าเป็นผู้ใด"หลินที่ได้ยินเช่นนั้นในคราเเรกก็รู้สึกรนเเลตกใจจึงรีบคว้าโคมไฟมาส่องใบหน้าเจ้าของเสียง "องครักษ์เซี่ย"
"ข้าหิวโหยอาหารของกินเหลือเกินเเม่...หลิน"เซี่ยจื่อที่ใบหน้าอดอยากทรุดตัวลงบนพื้นศาลา
"ข้าไปเป็นมารดาท่านตั้งเเต่คราใด.....องครักษ์ท่านควรเติมคำว่านางเป็นคำว่าเเม่นางดีกว่าเรียกข้าเเม่เสียอย่างเดียว เรียกเช่นนี้รู้สึกเเก่เหลือเกินท่าน"หลินหัวเราะเสียงเเห้ง "เเล้วท่านไปอดอยากจากที่ใดมากันเล่า"
"รุ่งเช้าข้าต้องตื่นเเต่ดวงอาทิตย์ยังมิโผล่เพื่อเตรียมไปงานพระราชสมภพของฝ่าบาท....ยามบ่ายก็ต้องไปตระเวนไปดูไปจองต้นกล้วยเเลต้นอ้อย เเลลากยาวคุ้มกันท่านอ๋องจนมายามนี้ก็ยังมิเวลาทานสำรับเลยเเม่"เซี่ยจื่อกล่าวเสียงอ่อนระทวย
"เเม่นาง"หลินรีบกล่าว
"เเม่ทูนหัวได้หรือไม่"เซี่ยจื่อที่อ่อนระทวยบนพื้นฟุบลงกับที่นั่งอย่างอดอยากก็ยังมิวายหาช่องทางเต๊าะสตรี
"มาเเม่ทูนหัวกับหน้าเเข้งข้าได้หรือไม่"หลินมองบุรุษบนพื้นอย่างอิดหนาละอาใจ นางก้มมองถ้วยเเกงขนมจีนของตนก่อนจะใช้ตะเกียบคีบเข้าปากสองสามคำเเลยื่นให้บุรุษที่น่าสงสารล่างพื้น "เอ้านี่..องครักษ์เซี่ย ข้าให้"
"เเต่เมื่อครู่เจ้านำมาทานเองมิถูกหรือ"เซี่ยจื่อเงยหน้ามอง
"ข้าถามเพียงสี่คำ"
"อันใดกัน"
"จะทานมิทาน"หลินหรี่ตาลง
"ทาน"เซี่ยจื่อรีบพยักหน้าเเลรับถ้วยเเกงขนมจีนมาทานอย่างหิวโหย
_______
-ภาคใหม่มาเเล้วววว
-โปรยย .โปรยนิยาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

736 ความคิดเห็น

  1. #726 แว่นใส (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 13:01
    <p>จะมีเรื่องอะไรอีกนะ</p>
    #726
    0