蓉娴莲梅ฝ่ามิติลิขิตเเผ่นดิน

ตอนที่ 106 : 2:3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    22 ส.ค. 61

สองเดือนผ่านไป
เรือนหวังเฟย
"หวังเฟย...สำรับเพคะ"หลินนำถาดสำรับมาให้เจ้าของเรือน
"เป่าหลินกับเทียนเหลียนล่ะ"เหลียนเหมยกล่าวขณะที่ก้มหน้าคัดตัวอักษร
"องค์หญิงน้อยเสี้ยนจู่เเลซื่ออ๋องวิ่งเล่นอยู่ที่สนามหญ้าหน้าเรือนนี่เองเพคะ"หลินย่อกายพร้อมวางถาดก่อนถอยหลังกลับไปยืนตามมารยาท "บ่าวว่าจะไปเฝ้าต่อเพคะ"
"อ้อ..."เหลียนเหมยพยักหน้าพลางเปิดฝาสำรับ "เเล้วนี่สำรับวันนี้คืออะไรเอ่ย"
"เนื้อวัวตุ๋นเครื่องโอสถเห็ดหอม...บ่าวเป็นผู้ปรุงเองเลยเพคะ"หลินรีบกล่าวพร้อมพยักหน้า
เหลียนเหมยที่ได้กลิ่นเนื้อวัวตุ๋นโอสถตลบอบอวล ก็เกิดอาการจะอาเจียนทั้งๆที่ก็ปกติดีเเลยังมิได้ทานอันใดมาก่อน เเม้จะอยากอาเจียนเพียงใดเเต่ก็พยามอัดอั้นไว้เพื่อรักษาน้ำใจคนสนิท
"เอ่อ..หลิน..เนื้อคาวดูไปนิดนึงนะ"หวังเฟยกล้ำกลืนตำหนิด้วยรอยยิ้ม
"จริงหรือเพคะ!"หลินตกใจเเลรีบหมายจะยกไปเปลี่ยน "บ่าวนำไปเปลี่ยนให้นะเพคะ"นางจะยกไปเเต่ถูกขัดไว้เสียก่อน
"ไม่เป็นไรๆ...เสียดายของออก"เหลียนเหมยโบกมือห้าม
"เช่นนั้นก็ได้เพคะ"หลินพยักหน้ารับทราบ
เหลียนเหมยใช้ช้อนตักน้ำตุ๋นขึ้นมาทานเป็นอย่างเเรกเเลต่อด้วยเห็ดหอม "อร่อยดีนี่..อร่อยๆ"
"เห็นหวังเฟยชอบ..บ่าวก็ดีใจเพคะ"หลินกล่าวอย่างดีอกดีใจ
"หลิน..."เหลียนเหมยกล่าวเสียงเบา
"เพคะ"หลินย่อกายรับขาน
"ข้ารู้สึก...เอ่อ..เเล้วท่านอ๋องล่ะ"หวังเฟยหยุดกล่าวความเเรกกระทันหันก่อนเปลี่ยนเนื้อความ
"เห็นว่าท่านเเม่ทัพเดินทางมาวางเเผนการรบศึกมองโกลกับท่านอ๋องเพคะ"
"อืม"เหลียนเหมยพยักหน้าก่อนสะบัดมือปัด "หลินออกไปก่อน"
"เพคะหวังเฟย"หลินย่อกายอีกครั้งอย่างงงงวยเเต่ก็เดินออกจากตัวเรือนไป

ด้วยความที่ตัวจ้าวหวังเฟยเองเกิดอาการหน้ามืด จึงได้เอนกายเท้าคางพิงพนักเเลหลับตาลงพักสายตา เเต่ทว่าก็คือดิ่งสู่ห้วงนินทราอย่างจริงจัง
ภาพความฝันในห้วงนิทราของเหลียนเหมยค่อยๆปรากฏจนเด่นชัด นางเห็นตนเองในจวนอ๋องสี่ที่เเต่งกายอาภรณ์สวมเครื่องประดับหรูงดงาม อีกสักพักนางในฝันก็ค่อยๆถอดเครื่องประดับออกคราละชิ้นสองชิ้น ในห้วงฝันนั้นหิมะสีขาวผ่องค่อยๆตกลงมาตามฤดูกาล ภาพค่อยตัดสับไปที่ตำหนักหลังหนึ่งที่มีความโอ่อ่าหรูงดงามกว่าจวนอ๋องสี่มากนัก เจ้านายเกือบทุกชีวิตเดิมที่เคยอยู่จวนอ๋องสี่ต่างเเต่งกายอาภรณ์หรูหรางดงามยกระดับใหม่ถึงเเม้จะใส่เพียงอยู่ในตำหนักก็ตาม เเต่บุตรเเลนายหญิงของอดีตจวนอ๋องสี่เช่นเหลียนเหมยที่ควรจะเเต่งกายงดงามกว่าผู้อื่น ทว่ากลับสวมเพียงอาภรณ์เครื่องประดับธรรมดาเรียบๆ เเต่ก็ยังคงมีรัศมีเเห่งวาสนาเเลงดงามรอบกายอย่างเห็นได้ชัด จนภาพตัดมาตรงที่หน้าราชวังหลวงอันใหญ่โตที่ถูกประดับประดาอย่างประณีตงดงามหรูหรา อนุทั้งหลายของอ๋องสี่นั้นต่างเเข่งกันสวมอาภรณ์ตามระดับความงดงามหรูของวังหลวงวังหลวง เเต่เหลียนเหมยกลับสวมเพียงอาภรณ์สีขาวเเดงเเบบสามัญชนที่ขณะยังเป็นคุณหนูจวนหรงเซียนใส่ บนศรีษะของนางมีเรือนผมยาวสลวยลงมาถึงปลายเท้าที่ควรจะประดับตกเเต่งด้วยเครื่องประดับเงินเครื่องประดับทอง เเต่กลับกลายเป็นว่าบนศรีษะนางนั้นมีเครื่องประดับหยก ไม้หรือเหล็กธรรมดาเท่านั้น ก็คงมิมีอันใดจะหรูหราราคาสูงไปกว่าเเหวนสมรสวงเดียวที่นางใส่อยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายอีกเเล้ว อากัปกริยาในห้วงนิทรานั้นนางกำลังจูงมือของหมิงเทียนในอาภรณ์ฮ่องเต้ที่ปักเพียงปิ่นไม้ธรรมดา ฝ่าเเถวนางสนมนับพันเเลขุนนางชั้นสูงคิดต่างนับร้อยที่มีสายตาเขม็งมิพอใจออกไปจากประตูวังหลวง พบไพร่ฟ้าข้าทาสประชาชนนับหมื่นนับเเสนนับล้านจากทั่วทุกเเผ่นดินของต้าเยว่ฉินมายืนออกันอย่างท่วมท้น จนเมื่อเห็นสองบุคคลที่เดินออกมาจากประตูวังหลวงอันยิ่งใหญ่เเละลึกลับซับซ้อน ต่างพากันน้ำตาหลั่งไหลพร้อมใจก้มลงคำนับพลางกล่าวสรรเสริญกันเซ็งเเซ่








________

-หายไปน๊านนาน

-น้ำจิ้มจั้ล

-ยังมีต่อนะจั้ล

-1เม้น=1กำลังใจจย้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

736 ความคิดเห็น