蓉娴莲梅ฝ่ามิติลิขิตเเผ่นดิน

ตอนที่ 23 : ตอนพิเศษ<เฟยเวี่ย เสวี่ยเจี่ยน>2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    9 พ.ค. 61

''เอาเถิดเฟยเวี่ย''หลินช่วยกล่าวอีกเเรง
''พระชายาองค์รัชทายาทเพคะ''เฟยเวี่ยกล่าวเสียงอ่อนเเรง
''นะๆๆๆ''เหลียนเหมยสนับสนุนอีกรอบพร้อม ทำตาปริบๆตามท่าประจำตัวของนาง
''ก็ได้เพคะ..ขอความกรุ..เอ๊ะ'' เฟยเวี่ยร้องเเสดงถึงความตกใจที่สุด เมื่อเสวี่ยเจี่ยนซ้อนข้างหลังนาง เเละจับมือที่ถือเเส้ของนางไว้ให้มั่น
''อันใดกัน''
''คุณชายทำอันใดกันเจ้าคะ''เฟยเวี่ยขมวดคิ้วเเน่น
''สอนเจ้าอย่างไรเล่า..สอนเช่นนี้จำดีกว่านา''
ทั้งหลินเเละเหลียนเหมยต่างคิดเเบบเดียวกัน
'เห็นเงียบๆเสือซ่อนเล็บเสียจริง หลอกกินเต้าหู้อย่างเเนบเนียน'
เสวี่ยเจี่ยนสะบัดเเส้ในมือเฟยเวี่ยอย่างชำนาญ กระเเสไฟฟ้าของเฟยเวี่ยรวมกับไฟเพลิงของเสวี่ยเจี่ยน
 สัตว์พันธะของทั้งสองปรากฏกายออกมาของเฟยเวี่ยคือพิราบสีครามมีไฟฟ้าปะทุรอบตัว เสวี่ยเจี่ยนคือเหยี่ยวสีส้มเเดงเปลวเพลิงล้อมรอบ ทั้งสองตัวรวมร่างเป็นตัวเดียวกัน ลักษณะเหมือนพิราบธรรมดา เเต่สายตาคมเหินกายว่องไวดุจเหยี่ยว สีครามขลิบสีเพลิง มีทั้งไฟฟ้าเเละเปลวเพลิงล้อม 
เหลียนเหมยคล้ายชมหนังฟอร์มยักษ์จากค่ายหนังต่างประเทศ เอ็ฟเฟ็คอลังการดั่งใส่เเว่น4DX เเต่ทว่านี่คือเรื่องจริงที่เห็นผ่านตาเปล่า นางจ้องหน้าเฟยเวี่ยดีๆ จะเห็นได้ว่าหน้าเเดงกว่าลูกผิงกั่วสุขเสียอีก หรือนางพลาดอะไรดีๆไปเสียเเล้ว
 เหลียนเหมยกัดเล็บเบาๆ พลางครุ่นคิด หรือว่าเฟยเวี่ยจะชอบพี่รองของนางกันเเน่ หากจะเเดงด้วยสาเหตุอื่นคงมิมีทาง โกรธจนหน้าเเดงก่ำหรือ เป็นไปมิได้หรอก ดวงตาเฟยเวี่ยมีไร้วี่เเววเเสดงถึงโทสะ หรืออาจเเดงเพราะเเดดร้อน ก็มิมีทางจะมีผู้ใดบ้างที่ใบหน้าเเดงเพราะเเดดร้อน เเล้วจะมีสีหน้าอิ่มเอิบไปด้วยความสุขหรือก็คงมีเเต่คนวิกลจริตเท่านั้น 
เฟยเวี่ยเป็นคนธรรมดาความคิดความอ่านปกติดังนั้นเหตุผลที่เฟยเวี่ยนางหน้าเเดงคงเพราะขวยเขินเสวี่ยเจี่ยนเเน่เเท้!
''หลินๆ''เหลียนเหมยเรียกเเละสะกิดเสียงเบา
''เพคะ''หลินละสายตามาจากการชมหนังอลังการใหญ่ยักษ์โดยค่ายหรงเซียน 
''เอาหูมานี่''
หลินยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆสตรีข้างกาย เหลียนเหมยกระซิบเรื่องของเฟยเวี่ย ครานี้เหลียนเหมยนางจะเป็นผู้ถักทอความรักหรือเรียกเเบบมิมีพิธี ชาวบ้านกล่าวกันคือเเม่สื่อ
''บ่าวก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ''หลินพยักหน้าน้อยๆ
''ดี...ฮ้ายยย หลิน!ข้าปวดเมื่อยเหลือเกิน เจ้ามานวดให้ข้าหน่อยได้หรือไม่''เหลียนเหมยเเสร้งตบหลังเหมือนผู้เฒ่าผู้เเก่
''พระชายาองค์รัชทายาทเป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะ''หลินกล่าวเสียงตกใจ
''ไหวๆ ข้าไหว เเต่พาข้ากลับวังได้หรือไม่ ข้าออกจากจวนมานานเช่นนี้ เกรงองค์รัชทายาทเป็นห่วง''
''เจ้าค่ะๆ เฟยเวี่ย!พระชายาองค์รัชทายาทปวดเมื่อยเนื้อตัว ข้าจะพากลับพระราชวัง'' หลินเดินไปหาเฟยเวี่ย พลางกล่าวเสียงเครียด 
เหลียนเหมยอยากตบมือให้กับการเเสดงอันยอดเยี่ยมของหลินจริงๆ ถ้าหากหลินอยู่ในยุคของนาง นางรับรองหลินดังเเน่
''ข้าช่วยไปหยิบกล่องโอสถมาบรรเทาอาการปวดไปก่อนหรือไม่''เฟยเวี่ยเตรียมปล่อยมือจากเเส้ 
''มิเป็นไร เฟยเวี่ยอยากซ้อมก็ซ้อมไปเถิด เดี๋ยวข้าพาพระชายาไปเอง''หลินยกมือห้ามปรามเสียงเด็ดขาด
''เเต่''เฟยเวี่ยมีสีหน้าลังเล
''มิเป็นไรจริงๆเฟยเวี่ยซ้อมต่อเถิดเพียงเพราะร่างกายข้าอ่อนเเอ เฟยเวี่ยจึงต้องเสียเวลาเพราะข้า ข้าคงไม่ชอบใจนักหรอก เฟยเวี่ยซ้อมกับพี่รองไปเถิด ยังไงข้าก็ยังมีหลิน ข้าไม่ให้ท่านเเม่ตัดเงินเดือนเจ้าหรอก ข้าก็ไม่ได้ขี้งกปานจะดูเหตุการณ์ไม่ออก'' เหลียนเหมยเสริมทัพเพราะดูเหมือนหลินจะเเสดงต่อมิไหว นางมิตัดเงินเฟยเวี่ยเเถมจะให้อัฐขวัญเเต่งเสียอีกต่างหาก
''ก็ได้เจ้าค่ะ''เฟยเวี่ยย่อกายทำความเคารพ
''พี่รอง น้องฝากเฟยเวี่ยด้วยนะเจ้าคะนางเจออะไรมามาก เคยเจ็บมาก่อนดูเเลนางเเทนน้อง โปรดใช้ช่วงเวลาสั้นๆนี้ให้คุ้มค่านะเจ้าคะ''เหลียนเหมยเดินไปหาเสวี่ยเจี่ยน 
''พี่รับปากเจ้า น้องสาม'' เสวี่ยเจี่ยนพยักหน้า
''เจ้าค่ะ''เหลียนเหมยย่อกายเเล้วเดินจากไปโดยมีหลินคอยพยูงข้างๆ
เฟยเวี่ยเเละเสวี่ยเจี่ยนฝึกปรือพลังประมาณสามชั่วยาม จึงหยุดพักเหนื่อย เสวี่ยเจี่ยนนั่งลงกับพื้นพลางใช้เเขนเช็ดเหงื่อ
''รับน้ำชาหรือไม่เจ้าคะ''เฟยเวี่ยนั่งคุกเข่าข้างๆกายเสวี่ยเจี่ยน
''ก็ดี''เสวี่ยเจี่ยนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างที่สุด เเม้เขาจะเคยฝึกทหารในจวนอย่างหนักเเต่อย่างมากก็เพียงหนึ่งชั่วยามเท่านั้นมิเคยเกิน เเต่นี่เขาต้องฝึกกับสตรีรูปโฉมงดงาม เเม้จะมีฮุยเหยี่ยวพันธะของเขาคอยต่อพลัง เเต่มืได้ช่วยให้ลดจังหวะการเต้นของหัวใจเขาเลย
 เฟยเวี่ยเดินหายไปมินานนางก็กลับมาพร้อมถาดกาน้ำชา นางวางถาดไว้บนโต๊ะไม้สลักเทชาลงถ้วยลายมังกรสีคราม 
''น้ำชาเจ้าค่ะ''เฟยเวี่ยคุกเข่าก้มหน้ายื่นถ้วยน้ำชาให้
''อื้อ''เสวี่ยเจี่ยนดื่มน้ำชาเข้าไปรวดเดียวหมด
''ถ้าอย่างนั้น.บ่าว..เอ๊ะ!!!''เฟยเวี่ยหันตัวกลับไปเตรียมลุกขึ้น เเต่ถูกเสวี่ยเจี่ยนดึงมือไว้ เป็นผลให้ร่างน้อยลอยมานั่งบนตักของผู้กระทำ
''อย่าเพิ่งไปได้หรือไม่''เสวี่ยเจี่ยนวิงวอน
''คุณชายได้โปรดปล่อยบ่าว..ผู้ใดมาเห็นเข้า.จะนำไปนินทาว่าร้ายลับหลังได้ ซึ่งมันมิดีต่อคุณชาย''เฟยเวี่ยพยายามยันตัวขึ้น
''มิได้!ผู้ใดจะกล่าวอันใดก็ปล่อยไป ข้าอยากอยู่กับเจ้า''เขาพูดเสียงจริงจังเเละกอดสตรีบนตักเเน่น
''มันมิสมควร''เฟยเวี่ยพยามยันตัวขึ้นอีกรอบ
''เเต่ข้ารักเจ้า!!''เสวี่ยเจี่ยนพูดเสียงดัง เเต่โชคดีนักมิมีใครอยู่บริเวณนี้
''บ่าวต่ำต้อย''เฟยเวี่ยเสียงเเข็ง
''เจ้ามิต่ำต้อย..ได้โปรดกล่าวมาเป็นฮูหยินของข้ามิดีอย่างไร''
''สตรีใดมีวาสนาได้เป็นฮูหยินของท่านย่อมดีนัก''เฟยเวี่ยนางกล่าวเสียงเรียบๆ
''เเล้วไฉนเจ้าถึงมิรับวาสนานี้กัน''เสวี่ยเจี่ยนกล่าวเสียงงอเเง
''ขออภัยคุณชายรอง...ตามที่ท่านทราบ บ่าวเป็นเพียงบุตรีนายอำเภอตกยาก บ่าวนั้นเขลายิ่งที่โดนบุรุษที่บ่าวรักหลอกลวงนำทรัพสินของตะกูลไปเสียสิ้น ใส่ร้ายกล่าวหาบิดาบ่าวจนต้องลาออกจากราชการ..ฉะนั้นบ่าวมิมีสิทธ์เป็นฮูหยินเคียงข้างท่าน.สตรีที่ดีกว่าบ่าวมีถมจนเกือบล้นเเคว้น ย่อมมีนางใดนางหนึ่งต้องใจท่าน.เเม้บ่าวจะรักท่านเพียงใดบ่าวก็...มิอาจเคียงข้างท่าน''เฟยเวี่ยพูดเสียงสั่นคล้ายร่ำไห้เเงใช้เเรงลุกขึ้นวิ่งหนีหายไป
ทิ้งให้เสวี่ยเจี่ยนนั่งกุมขมับร่ำไห้อยู่ผู้เดียว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

736 ความคิดเห็น

  1. #639 benz1040 (@benz1040) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 05:43
    อ่านแล้วรุ้สึกเหมือนเรื่องนี้ใช้คนแต่งหลายคน เนื้อเรื่องขาดความต่อเนื่อง ความชัดเจนของตัวละครไม่มี จากสามไปสี่ จากห้าเปนสาม เง็งไปทั้งไร้และหรีด
    #639
    0
  2. #237 LittlEl2oseS (@LittlEl2oseS) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 21:26
    ถึงกับร่ำไห้ น่าสงสารไปแล้ว สู้ๆ พี่รอง ปล.ปกติฝึก หนึ่งชั่วยาม ได้โอบสาว มีแรงฮึด สามชั่วยามเลยจ้า ไม่ธรรมดานะเนี่ย
    #237
    0
  3. วันที่ 9 มกราคม 2560 / 14:05
    ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ ที่นั่นหิมะตกที่นี่น้ำท่วมทุกข์คนละแบบ
    #170
    0
  4. #169 risuki666 (@risuki666) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 23:38
    อร๊ายยย พี่รองต้องตื้อค่าาาา
    #169
    0