蓉娴莲梅ฝ่ามิติลิขิตเเผ่นดิน

ตอนที่ 3 : พระชายาเหลียนเหมย::ที่3 re

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33,601
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 213 ครั้ง
    26 ก.ค. 61

''ฮูหยินใหญ่เจ้าคะ เครื่องโอสถเเละหม้อปรุงโอสถเตรียมเรียบร้อยเเล้วเจ้าค่ะ''หลินปาดเหงื่อก่อนเดินไปหาฮุ่ยลี่เพื่อรายงานผล

''เหมยเอ๋อ รอเเม่ปรุงโอสถสักครู่นา''ฮุ่ยลี่ลูบเรือนผมบุตรีโดนความทะนุถนอม เเล้วเดินเข้าไปยังฉากกั้นเพื่อปรุงโอสถ

''หลิน''โทนเสียงเเละสายตาของเหลียนเหมยปรับเป็นปกติ

''เจ้าคะ''หลินเดินมาข้างเตียงคุณหนูของนาง

''เล่าเรื่องของฉัน..ไม่สิ..ของข้าให้ฟังได้หรือไม่ ตอนนี้รู้เเค่ชื่อกับว่าตกบันไดเลยสมองเสื่อมจำอะไรไม่ได้เลย''เหลียนเหมยทำตาออดอ้อน

''มิมีปัญหาเจ้าค่ะ...ท่านคือคุณหนูรองหรงเซียนเหลียนเหมย คุณหนูเกิดจากฮูหยินใหญ่ เป็นบุตรคนที่สาม กิตติศัพท์ของคุณหนูดังไปทั่วเมืองหลวงเลยเจ้าค่ะ''หลินยิ้มน้อย ก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ เมื่อนึกถึงวีรกรรมคุณหนูของนาง

"อ่า....ข้าคือเหลียนเหมย เเซ่หรงเซียน คือคุณหนูสาม........ถูกไหม"เหลียนเหมยกล่าวทวนคำกล่าวของหลินอีกครา นางยิ้มค้างสามอึดใจ เหงื่อเเตกพลั่ก นางเชื่อว่ากิตติศัพท์ที่หลินพูดถึงมิน่าจะเป็นเรื่องดี หากนางเดินเที่ยวในตลาดนางจะโดนปาของใส่ไหมหนอ

'จะอยู่ได้ไหมเนี่ย! จะสลับร่างก็เอาคนที่ไม่มีปัญหาหน่อยไม่ได้ไง๊ ถ้าฉ้นไปตลาดเเล้วโดนส้มขว้างใส่ จำไว้เลยนะอิหรงเซียนเหลียนเหมย ฉันเฉินเหลียนเหมย จะตามไปกระชากวิญญาณให้มารับผลที่เเกทำไว้'

''เเต่คุณหนูเจ้าคะ มิต้องห่วงอันใดนะเจ้าคะ มิมีผู้ใดกล้าทำร้ายท่านเเน่เเท้เจ้าค่ะ อย่างน้อย....''หลินหยุดกล่าว ใบหน้าเปลี่ยนสีเเลหัวเราะเเห้งๆ

''อย่างน้อยทำไม?''

''โดนโห่ไล่ โดนนินทา โดนขว้างของใส่เจ้าค่ะ''

เหลียนเหมยเเทบจะอยากชนกำเเพงตายเสียให้รู้เเล้วรู้รอด

'เเกเป็นคนเเบบไหนวะ...นี่ขนาดอย่างน้อยนะ ไปทำวีรกรรมอะไรไว้ก็แชทมาบอกหน่อยดีไหมเนี่ย'

''คุณหนูเจ้าคะ เหงื่อโชกเลยเจ้าค่ะออกไปรับลมหน่อยไหมเจ้าคะ''

เหลียนเหมยพยักหน้า นางกระโดดลงจากเตียงใส่รองเท้าคู่น้อย เดินวิ่งสลับกันไปที่ประตูเรือน เเต่ก็สะดุดตากับกระจกใสที่โต๊ะเครื่องประทินโฉมจึงหยุดส่องดูใบหน้าของร่างใหม่

''หน้าเหมือนเก่าเลยเเฮะ ยังคงสวยเหมือนไอยูเหมือนเดิมเเต่ดูบอบบางไป....ลมพัดเเทบปลิว''เหลียนเหมยวิจารณ์ร่างใหม่เล็กน้อยหมุนตัวไปมา

''คุณหนูว่าอย่างไรนะเจ้าคะ''หลินขมวดคิ้วเล็กน้อย

''ไม่มี๊!ไม่มีอะไรเลย เดินไปๆ'' เหลียนเหมยยิ้มเจื่อนพร้อมหัวเราะเเห้งๆ

หลินจึงเดินออกไปรอที่หน้าประตูเรือน

ดรุณีน้อยติชมร่างของตนเองจนพอใจเเล้ว จึงเดินตามหลินออกไป สตรีโฉมงามเดินตามหลินต้อยๆ จนไปถึงสระหยกมรกตที่มีดอกบัวบานเป็นหย่อมๆ โดยทางทิศเหนือมีบรรไดที่ขั้นสีเเดงเเละตกเเต่งด้วยโคมไฟโดยเป็นทางเชื่อมเข้าเรือนใหญ่

''คุณหนูเจ้าคะ บันไดเเห่งนี้คือที่ที่ท่านตกลงมาเจ้าค่ะ''หลินหลุบหน้าต่ำลงเล็กน้อย

เหลียนเหมยจ้องที่หัวกับปลายบันไดสลับกัน เเละเหลือบไปมองที่สระหยก

'นี่สินะจุดเชื่อมต่อของโลกอดีตเเละปัจจุบัน'

ร่างบางพยักหน้าเล็กๆ เหมือนจะเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างเเต่ก็มิค่อยเข้าใจอันใดเลย

เหลียนเหมยพยามขุดความรู้วิชาประวัติศาตร์ของราชวงศ์เยว่ฉินที่ตอนเด็กๆอาจารย์ชอบยัดใส่หัวมา เเละได้ความว่าราชวงศ์นี้มีฮ่องเต้รวมสี่สิบพระองค์ องค์ปัจจุบันคือองค์ที่ยี่สิบ เยว่ฉินจงกวง ขึ้นเป็นฮ่องเต้ตอนพระชนมายุสิบห้าชันษา เเละครองราชย์ได้เพียงสามสิบปีเพราะโดนลอบปลงพระชน ในตำรากล่าวว่ามีการขัดเเย้งกันสองเหตุผลคือองค์หญิงองค์หนึ่งลอบวางโอสถพิษกับองค์ชายองค์หนึ่งหมายชิงบัลลังก์เเล้วสังหารพระองค์ทิ้ง เเต่มิว่าจะผู้ใดก็ตามนางจะมิกล้าย่างกรายไปใกล้เลย

ดรุณีน้อยเพ่งสายตามองไปยังศาลากลางสระหยก ถึงจะไกลจากตรงนี้ไปสักหน่อยเเต่ก็พอเห็นว่ามีคนสองคนนั่งพับอันใดสักอย่าง

เหลียนเหมยจึงเเอบย่องไปยังพุ่มไม้ใกล้ศาลา ที่มีศาลเจ้าตั้งเป็นพื้นหลัง นางนั่งยองๆหลบตรงพุ่มไม้ เเหวกให้เป็นรูเล็กๆเพื่อจะได้มอง

"คุณหนู---"หลินจะกล่าวซักถามคุณหนูของนางว่าไปทำอันใดตรงพุ่มไม้ เเต่ทว่ากลับถูกขัดเสียก่อน

"หยุดก่อน...มานี่ๆ"เหลียนเหมยกวักมือเรียกเเละซึ่งหลินเองก็ยอมมานั่งข้างๆเเต่โดยดี

เเม้นตอนนี้สมองของเหลียนเหมยจะยังใช้การอันใดมิได้ เเต่สายตาเเละการได้ยินของนางนั้นยังเป็นเลิศนัก

''เอ.....น้องหก ผ้าเช็ดหน้าไหมเนื้อดีปักรูปบัวสีชมพูเเซมเเดงนี่ เจ้าได้มาจากที่ใดกัน''สตรีโครงหน้างดงามเเต่ริอาจเเต้มเครื่องประทินโฉมเกินวัยสิบสาม  จีบมือจับผ้าเช็ดหน้ายื่นออกนอกรั้วศาลา

''พี่ห้าเจ้าคะ โปรดคืนผ้าเช็ดหน้าให้น้องเถอะเจ้าค่ะ''สตรีใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มที่ถูกเรียกว่าน้องหกหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นผ้าเช็ดหน้าของตนมีเเววตกลงไปในสระ

''จึ๊ๆ..ไฉนหน้าซีดเช่นนั้นเล่า กลัวข้าปล่อยมือหรือไร..เจ้าคิดว่าข้าใจร้ายใจมารเช่นนั้นรึ''สตรีผู้พี่เเสยะยิ้ม

''ข้า..''สตรีผู้น้องหน้าซีดเผือดยิ่งขึ้น

''ตัวข้านั้น.ร้ายมากกว่าที่เจ้าคิดเสียอีก"ผู้พี่เเสยะยิ้มร้ายหนึ่งครา ก่อนปล่อยมือจากผ้าเช็ดหน้าผืนงาม

ผ้าไหมปักงามตกลงกับผืนน้ำเเล้วลอยไปยังกลางสระ

''โอ! ผ้าเช็ดหน้าเจ้าตกลงไปเสียเเล้ว มือข้าช่างอ่อนเเรงเสียจริงโชคร้ายนัก น้องหก''สตรีผู้พี่เเสร้งทำสีหน้าเสียดายเเละนำมือทาบอกตน

เหลียนเหมยที่เเอบย่องมองเเละฟังสิ่งที่สตรีสองคนนั้นกล่าว ก็มีความรู้สึกเกิดกับสตรีที่ถูกเรียกพี่สาวห้า ความรู้สึกนั้นอาจเรียกว่า 'หมั่นไส้'

"คุณหนูหก!!!!!...อู้อี้ๆ"หลินอุทานเสียงดังเเต่เหลียนเหมยรีบตะปบปากนางไว้อย่างทันท่วงที

''ใจเย็นๆ...ตามพล็อต เเล้วต้องตกน้ำเพราะไปเก็บผ้าเช็ดหน้าเเน่ๆอ่ะ.... รีบไปตามผู้ชายมาเร็ว!"เหลียนเหมยกล่าวพึมพำก่อนจะออกคำสั่ง

"เจ้าค่ะๆ"หลินจำยอมรับคำสั่ง เเล้วรีบวิ่งออกไป

"เเล้วสองคนนั้นเป็นใครเนี่ย มาอยู่อะไรในจวนหรงเซียน...เมื่อกี้ก็ลืมถาม''สตรีร่างบางใช้สมองขบคิด

''ผ้าเช็ดหน้าของข้า..''สตรีผู้น้องเเทบสิ้นสติ หน้าซีดไร้สีเลือด

''นี่!พวกเจ้าน่ะ มีผู้ใดว่ายน้ำเป็นบ้างหรือไม่''สตรีผู้พี่ถามเเสร้งถามบ่าวรับใช้ชายหญิง

''มิมีหรอกเจ้าค่ะคุณหนูห้า พวกบ่าวมิได้มีความสามารถเช่นนั้นกันหรอกเจ้าค่ะ''บ่าวคนสนิทจีบปากจีบคอบอกนายของตน ตามสำนวนที่เขาว่า'นายสันดานเช่นไร บ่าวย่อมสันดานมิต่าง'

''เช่นนั้นเจ้าจงหาทางเก็บเองเถิด บ่าวเรือนข้าไร้ความสามารถ''

''....''สตรีผู้น้องลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปยังบันไดเชื่อมลงสระพยามสอดสายตาหาไม้เขี่ย

''คุณหนูห้าเจ้าคะ ได้เวลาคัดตำราเเล้วเจ้าค่ะ''บ่าวคนสนิทรายงาน

''อา..ได้เวลาเเล้วหรือ เซียงมาเก็บบัวที่ข้าพับเเล้วเสีย''สตรีผู้พี่เงยหน้าขึ้นโดยมีความหมายเเฝงความนัย

''เจ้าค่ะ''เซียงเดินไปยกตะกร้าดอกบัวที่อยู่ใกล้กับสตรีผู้น้อง

เซียงเเสยะยิ้มเล็กน้อย เเสร้งมีท่าทีหนักจนทรงตัวมิอยู่ เซไปโดนคุณหนูหกที่ใช้ไม้เขี่ยผ้าเช็ดหน้าอย่างเเรง จนร่างลอยไปยังผืนน้ำเกิดคลื่นเป็นวงย่อมๆ

ซ่า

เหลียนเหมยตะลึงตาค้าง ยุคนี้เป็นยุคของบ่าวข่มนายหรืออย่างไรเหตุใดจึงกล้ากระทำอันใดโจ่งเเจ้งเช่นนี้

''ไปเถิด มินานคงจะมีผู้มาพบ''สตรีผู้พี่ยิ้มมุมปากก่อนจะเดินไปจากศาลา

“เเต่หากมิมีผู้ใดมาช่วยเล่าเจ้าคะ”

“นางก็จะไปอยู่ในปรโลกอย่างไรเล่า”

นายบ่าวทั้งสองชีวิตหัวเราะคิกคักเเล้วพากันเดินหายไป

'หลินมันไปเรียกคนจากตุรกีหรือไงเนี่ย..ทำไมยังไม่มาอีก...สรุปเป็นฉันอีกเเล้วใช่ไหมเนี่ย ที่ต้องลงไปช่วยอีน้องหกอะไรนี่ ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งฟื้นจากความตาย ยังจะมาเจอเเบบนี้อีก ชีวิตข้าที่ชื่อเหลียนเหมยช่างเศร้านัก ฮือออ'

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 213 ครั้ง

736 ความคิดเห็น

  1. #535 blackvanira2019 (@blackvanira2019) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 21:00
    ความทรงจำเจ้าของเดิมนี้ไม่มีหลงเหลืออะไร ให้ นางบางเลยหรอค่ะ. นางถึงได้อึน ปนฮาเยี่ยงนี้
    #535
    0
  2. #490 คุณผี (@khunpeeh) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 19:51
    บันไดค่ะ ^^
    #490
    0
  3. #463 sutad3352 (@sutad3352) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 12:41
    Excellent
    #463
    0
  4. #404 saiikun (@patiya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 16:49
    ทำไทนางเอกซึ่งเป็นคุณหนูสามถึงเรียกคุณหนูห้าว่าพี่ละ
    #404
    1
    • #404-1 saiikun (@patiya) (จากตอนที่ 3)
      27 มิถุนายน 2560 / 16:52
      อ๋อแทนตัวว่า ผู้พี่ สินะ
      อืมๆๆ เข้าใจละ
      #404-1
  5. #381 เก๊าลักน้อย (@zmany) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 01:41
    ตัดรวบมากค่ะ อ่านแล้วงง เนื้อหาถือว่าน่าสนใจ เว้นวรรคตอนให้ดีกว่านี้จะอ่านง่ายและเข้าใจมากกว่านะคะ
    #381
    0
  6. #313 Phruktikan1002 (@Phruktikan1002) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 00:29
    คือว่า เวลาที่พูดกับฮ่องเต้ หรือฮองเฮา เชื้อพระวงศ์ ใช้คำว่า พะย่ะคะ ดีกว่าขอรับนะคะ
    #313
    0
  7. #305 CH3521 (@CH3521) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 17:43
    คุณหนู รอง หรือ คุณหนูสามอ่า
    แล้วตกน้ำเนี่ย สี่หรือหก อ่า มึน
    #305
    1
  8. #259 BenSo (@BenSo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 22:01
    ตำแหน่งเป็นตั้งไทเฮาทำไมตบรางวัลแค่ 400 ตำลึง เองอ่ะ มันต้องเป็นทองด้วยสิถึงจะดูเหมือนการตบรางวัลให้อย่างเต็มยศและดูเข้ากับฐานะตำแหน่ง ถ้าแค่ตำลึงก็เหมือนตบรางวัลให้บ่าวไพร่ในจวนขุนนางชั้นล่างเลยอ่ะ แล้วเป็นตั้งหลวงในวังใจอะไรขนาดนั้น 400ตำลึง เข้าโรงเตี๊ยมคงซื้ออาหารได้แค่สามมื้อกับอีกสามวันล่ะมั้ง
    #259
    1
    • #259-1 yejee (@rinrita) (จากตอนที่ 3)
      21 มกราคม 2560 / 22:14
      400ตำลึงถือว่ามากอยู่นะคะ เพราะในเรื่องหมอหลวงไม่ทำอะไรมากได้ขนาดนี้ก็เยอะเเล้วค่ะ
      #259-1
  9. #220 LittlEl2oseS (@LittlEl2oseS) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 19:36
    ที่ตกน้ำ คุณหนูสี่หรือหกเจ้าคะ คุณหนูรองกับคุณหนูสามก็คนละคนกันใช่ไหม ที่พูดถึงคือนางเอกที่เป็นคุณหนูรองใช่รึเปล่า สับสนเล็กๆเจ้าค่ะ
    #220
    0
  10. #130 brazelra P (@brazelra601) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 08:39
    รู้สึกผู้แต่งจะติดสำนวนไทย การใช้คำเช่น บัดเดียวนี้ ถ้ามีคำว่า จัก มาอีกคิดถึง สายโลหิตเลย ขอให้ระวังด้วยนะคะ นิยายจีนสำนวนจีนจะให้อรรถรสมากกว่า
    #130
    0
  11. #112 sasarinrat (@sasarinrat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 20:57
    เอ่อ น่าจาวิ่งไปดูก่อนเห็นน้องจาจมนำ้ค่อยถอดเน้อ. คนปกติเขาทำกัน
    นี่ถ้สถอดแล้ววิ่งไปปรากฏมีคนช่วยคุณหนูแล้วมิถอดเก้อเหรอแปลกๆๆนา
    อีกอย่างคนตกนำ้ป๋อมแป๋มเรียกคนช่วยนีาต้องเจาะจงนางเอกเหรอ
    ถ้าตกแล้วป่วยหนักเรียกนางเอกไปดูว่าจาทำไงหาหมอไหมจาสมจริงกว่า
    #112
    1
    • #112-1 yejee (@rinrita) (จากตอนที่ 3)
      30 ธันวาคม 2559 / 04:59
      จะปรับปรุงค่ะ
      #112-1
  12. #111 PickPik (@Tpik) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 09:58
    ขอวรรคตอนและย่อหน้าด้วยได้ไหมคะเนื้อหาติดกันยาวตลอดบท อ่านยากไปนิด
    #111
    0
  13. #62 แพมแพม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 09:54


    ทำไมฮ้องเต้ใช้คำว่าขอรับกับไทเฮาล่ะมันเป็นคำของสามัญชน
    #62
    1
    • #62-1 Sunshine_AN (@Sunshine_AN) (จากตอนที่ 3)
      25 ธันวาคม 2559 / 12:29
      สงสัยเห็นว่าเป็นคนสนิท ครอบครัวเดียวกันเลยใช้คำเรียกแบบนั้น เพราะอยู่ตามลำพังคงไม่ต้องมากพิธี
      น่าจะนะ 555
      #62-1
  14. #34 Nisa Nisa (@poo1978) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 16:02
    ท่านลุงสายเปย์
    #34
    0
  15. #18 Sudrarat (@Sudrarat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 16:48
    ตัวหนังสือติดกันเกินไปนะค่ะ แบ่งช่วงหน่อยก็ดีจะได้อ่านง่ายๆหน่อย
    #18
    1
    • #18-1 yejee (@rinrita) (จากตอนที่ 3)
      18 ธันวาคม 2559 / 17:43
      ค่ะ ตอนต่อไปจะพัฒนาค่ะ
      #18-1
  16. #5 risuki666 (@risuki666) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 23:59
    ท่านลุงไม่ค่อยจะสปอยหลานเลยนะคะ 555
    #5
    0