蓉娴莲梅ฝ่ามิติลิขิตเเผ่นดิน

ตอนที่ 33 : พระชายาเหลียนเหมย::ที่25re

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,917
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    9 พ.ค. 61

เหลียนเหมยจึงไปพยุงกายเด็กโข่งให้ลุกขึ้นนั่ง
''โอสถรึ''หมิงเทียนกล่าวเสียงเบา ดวงตายังคงปิดสนิท
''โอสถฆ่าหญ้า''เหลียนเหมยกล่าวเสียงเรียบ
''เจ้าจะสังหารเปิ่นหวาง?''
''สังหารทำไม..เเค่ปล่อยเจ้าอยู่อย่างนี้โดยมิทำอันใด เจ้าก็ลงไปเริงร่าที่ปรโลกเเล้ว''
''เเล้วเจ้าปรุงโอสถทำไมกัน''
''สมองมีไหม...มีก็ใช้คิดบ้าง..ปรุงทำไมถามมาได้..ปรุงรักษาเจ้าน่ะสิ..จะให้รักษาหมูหมากาไก่หรืออย่างไร''
''......''
''ไปต่อไม่เป็นล่ะสิ...เอาน่าข้าไม่ปล่อยเจ้าตายหรอก''เหลียนเหมยจัดการยัดโอสถลูกกลอนเข้าปากหมิงเทียน กระดกน้ำชาตาม
''อ๊าก!!!!!''หมิงเทียนคำรามเสียงดัง
เสียงเงียบไปเหลียนเหมยจึงลองทดสอบ
ป๊อก
เหลียนเหมยดีดนิ้วกลางหน้าผากงามของหมิงเทียนอย่างหมั่นไส้
''ตายยังเนี่ย...อย่าพึ่งซี้นะเว้ย..ถ้ายังไม่ตื่น.ข้าตบคว่ำนะโว้ย''
เหลียนเหมยปีนขึ้นเตียงของหมิงเทียน ดัดมือให้พร้อมจะตบผู้ที่นอนบนเตียง
''เอาล่ะนะ''เหลียนเหมยใจดีเรียกให้รู้ตัวก่อนว่าหากมิยอมตื่นอาจจะคว่ำมิรู้เรื่อง
''....''ร่างสูงบนเตียงยังคงนิ่ง ประหนึ่งโดนสังหารด้วยโอสถพิษที่นางปรุงเเละยัดใส่ปากโดยที่เจ้าตัวมิน่าจะยินยอม
''เอาจริงดิ?''เหลียนเหมยถามย้ำอีกรอบ
''......''
''คนที่โดนข้าตบคว่ำ..ถูกหามส่งผู้ปรุงโอสถทุกคนนะเว้ย''เหลียนเหมยพรรณนาความเสี่ยงของผู้ที่โดนนางตบ
''....''ร่างสูงบนเตียงยังคงนิ่งเงียบเปรียบว่าไปเข้าเฝ้าองค์เง็กเซียนฮ่องเต้เรียบร้อย
''เจ้าเลือกทางนี้เองนะ ข้าเตือนเจ้าเเล้วนะเว้ย คำนับบิดามารดาไม่ถูกอย่าโทษข้าละกัน''
เหลียนเหมยยืดเส้นยืดสายเตรียมตบขอวิญญาณจากเง็กเซียนฮ่องเต้ นางง้างฝ่ามือตบร่างที่ดูคล้ายจะไร้วิญญาณ
หมับ
ฝ่ามือเหลียนเหมยนางค้างอยู่ในระยะห่างจากใบหน้าอันสูงส่งของท่านอ๋องสี่ประมาณหนึ่งวา เพราะร่างที่นางคิดว่าไร้วิญญาณเอื้อมมือมาจับข้อมือนางเอาไว้
''คิดจะลอบทำร้ายเปิ่นหวางรึ''หมิงเทียนถามเสียงอ่อนเเรง
''!!!!!!''เหลียนเหมยอ้าปากค้าง สิ่งมีชีวิตที่อยู่บนเตียงทำดวงใจน้อยของนางล่วงไปอยู่ตาตุ่ม
''เจ้าคิดจะทำร้ายเปิ่นหวางจริงรึโซ''หมิงเทียนยิ้มน้อยๆ
''เออ!หากเจ้ามิยอมตื่นเจ้าอาจโดนข้าทำร้ายเจียนตายเป็นเเน่ ปล่อย!''เหลียนเหมยพยามใช้เเรงทั้งหมดดึงเเขนน้อยกลับมา เเต่ก็ไร้ประโยชน์เพราะมือใหญ่ที่จับนั้นบีบเเน่น ใช้ช้างมางัดคงมิหลุด
''หากเปิ่นหวางมิปล่อยเล่า''หมิงเทียนถามยียวนเบื้องล้าง
''เจ้ามันช่างน่าตายนัก! ปล่อยโว้ย!''เหลียนเหมยส่งสายตาพิฆาตร่างบนเตียง
''มิมีทาง!''
''ปล่อย ไม่ปล่อย''
''มิมีทาง!''
''ได้.เจ้า.เฮ้ย!!!'' เหลียนเหมยร้อง เสียงหลง เมื่อมือใหญ่ที่พันธนาการข้อมือนางไว้ ดึงมือนางอย่างเเรงทำให้ร่างนางล้มลงบนเตียงข้างๆเจ้าของเรือน ผู้ที่นอนอยู่ก่อนโอบคอเหลียนเหมยหลวมๆ 
'กลิ่นบุปผาหิมะ?กลิ่นอายของบุรุษน้อยผู้นี้เหมือนกลิ่นกายของเหลียนเหมยนัก หรือว่า.'
หมิงเทียนขมวดคิ้ว พินิจร่างที่อยู่ในพันธนาการของตน ลมหายใจของหมิงเทียนรดต้นคอของเหลียนเหมย 
ตึก ตึก
ส่งผลให้หัวใจดวงน้อยของร่างเล็กเต้นผิดจังหวะ เเก้มนวลเเดงชมพูอย่างที่มิเคยเป็นมาก่อน
'เรามีคู่หมั้นเเล้วนะโว้ย!! เราจะเผลอใจให้ชายผู้นี้ไม่ได้เว้ย'
''ปล่อย please, if you ปล่อย me, i''ll not forget your บุญคุณ''
ด้วยว่าภาษาที่สองหรือภาษาอังกฤษของเหลียนเหมย อยู่ในช่วงไก่ๆกาๆงูๆ ปลาๆเเถมิค่อยติดขัด พอได้ในเบื้อง ต้น ประโยคขอร้องปฏิเสธก็ใช้ได้เเต่หากเจาะลึกกว่านั้นอย่าริกล่าวกับนาง
''เจ้ากล่าวอันใด หากจะให้เปิ่นหวางปล่อย..''
''จะปล่อยไหม''โทสะของเหลียนเหมยเริ่มพุ่งสูง
''มิอาจรู้''
''ทำยังไงถึงจะปล่อย''โทสะของเหลียนเหมยกำลังอยู่ขั้นสูงสุด หากใครใจกล้าหาญมากวนเบื้องล้างนาง ระวังจะนอนติดเตียงเดี้ยงไปหนึ่งปีเต็ม
''บอกเปิ่นหวางมาว่าเมื่อสักครู่เจ้ากล่าวอันใด''
''อยากรู้?''
''ถูกล่ะ เปิ่นหวางใคร่อยากรู้''
''เเน่ใจ?''
''อืม''
''ไปถามพ่อเจ้าดิ''
''เจ้าจะให้เปิ่นหวางไปถามบิดา?''หมิงเทียนเลิกคิ้วสูง
''เออใช่ๆไปถามบิดาเจ้าที่เเก่เฒ่าชรากาลอาศัยอยู่นอกเมือง อดๆอยากๆเพราะเจ้าทิ้งท่านมาสอบจอหงวนได้ดิบได้ดีเป็นท่านอ๋อง ไม่สนใจดูเเล ไอ้ลูกทรพี อกตัญญู!''เหลียนเหมยพร่ำด่าร่างที่พันธนาการตนไว้ ตามที่นางเข้าใจ อ๋องเป็นยศสูงสุดของขุนนางหากถามว่าไฉนจึงคิดเช่นนี้ เพราะนางชอบเเอบหลับตอนอาจารย์ประวัติศาสตร์เข้าสอน
''เหตุใดจึงคิดเช่นนั้นกัน''หมิงเทียนยิ้มน้อยๆ
''ข้าเก่ง''
''ฮ่ะๆ เด็กโง่''หมิงเทียนหัวเราะเบาๆนอกจากฮ่องเต้ ฮองเฮา องค์ชายร่วมสายโลหิตโดยตรงทั้งสองเเละองค์ชายสิบสาม คงมีเพียงบุรุษน้อยผู้นี้กระมังที่สามารถทำให้ท่านอ๋องสี่ใบหน้าน้ำเเข็งหัวเราะได้
''ขำอะไรมิทราบ ข้าฉลาดเป็นกรดนะเว้ย ท่องa-zยังได้''
''เจ้าท่องพยัญชนะตะวันตกเป็นรึ''
''เเน่สิ a b c d e f g. .z'' เหลียนเหมยทำหน้าคล้ายตัวเองเป็นเจ้าของภาษา
''ใช่หรือ''
''ใช่สิ....ปล่อยได้เเล้วเว้ย!''
เหลียนเหมยดิ้นขลุกขลักทำท่าเหมือนขาดอากาศหายใจ หมิงเทียนที่สนุกมาพอเเล้ว จึงยอมปล่อยเเต่โดยดี
''ฮ่ะๆ''หมิงเทียนก็ยังคงขำเหลียนเหมยมิเลิกเสียที 
เหลียนเหมยจึงหยิบดอกเหมยเเดงปาใส่ปากของหมิงเทียนด้วยความหมั่นไส้เต็มทน
หากรับประทานดอกเหมยเเดงเดี่ยวๆดิบๆพึ่งเด็ดจากต้นหรือมิมีการปรุงเป็นโอสถ จะมีฤทธิ์ร้อนเเละคันดั่งมดรุมกัด
''เจ้าเอาอะไรโยนใส่ปากเปิ่นหวาง!''หมิงเทียนกระโดดลงเตียงเต้นเป็นลิงโลด
''ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ''เหลียนเหมยเเหกปากหัวเราะเสียงดังลั่นห้องเเละชี้ไปยังงิ้วลิงเบื้องหน้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

736 ความคิดเห็น

  1. #282 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 02:03
    ขางเอกสุดแสบจริงๆ555555 รอต่อนะค่ะ
    #282
    0
  2. #281 oiltipomsomsuay (@oiltipomsomsuay) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 01:43
    5555555รอๆๆๆค่ะ
    #281
    0
  3. #280 xunxun (@xunxun520) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 22:14
    ไหนพูดอีกทีซิ 555 อยากโหวตประโยคนี้ให้เป็น "ประโยคยอดเยี่ยมกระเทียมดองแห่งชาติ"จัง 555 ลงตัวมากกก
    #280
    0
  4. #278 Tuinuituinui (@Tuinuituinui) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 20:25
    ฮ่าๆๆๆ
    #278
    0
  5. #276 risuki666 (@risuki666) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 19:29
    กวนไม่เลิก 55
    #276
    0
  6. #275 Nua Pccpl (@tanasinee26) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 18:58
    กวนนะเนี่ยเราน่ะ555
    #275
    0
  7. #274 veevi20 (@veevi20) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 18:57
    ขอบคุณค่ะ
    #274
    0
  8. #273 novellover (@Novellover) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 18:21
    กวนมากรอจ้ะ
    #273
    0