蓉娴莲梅ฝ่ามิติลิขิตเเผ่นดิน

ตอนที่ 43 : พระชายาเหลียนเหมย::ที่33

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    9 พ.ค. 61

เหลียนเหมยเดินออกมาจากตรอกที่เเอบฟังบุรุษสองพี่น้องคุยกัน เเละพยามจะใช้ไม้ตายเพื่อหาชาวบ้านที่น่าจะกล่าวกันรู้เรื่อง เเต่ทันใดนั้น ดรุณีน้อยกลับฉุกคิดอันใดบ้างอย่าง อย่างกระทันหัน
 ‘เอ๊ะ! ตอนที่ข้าไปรักษาอ๋องเเปดโง่เง่าเต่าตุ่นนั่น เราก็ยังอ่านป้ายประกาศออกเเฮะ…เดี๊ยวๆ เเต่ตอนนั้นเรามโนเองป่ะวะว่ามันอาจจะมีใจความว่าหาหมอหมา.เอ้ย.มารักษา เเต่บังเอิญว่ามันถูก..’ 
“เอ้อ.ลองกลับไปดูที่โรงเตี๋ยมเเดงนั่นอีกครั้งก็ด้ายย”เหลียนเหมยเดินกลับไปที่เดิมพลางก่นด่าตนเองว่าเหตุใดตอนที่เจอซื่อซีครั้งเเรก เหตุใดจึงไม่จำ! 
เหลียนเหมยเดินมาถึงยังโรงเตี๋ยมเเดงที่เดิม เพิ่มเติมคือนางมิรู้ว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ เเต่พลันสายตาเหยี่ยว สอดส่องไปเจอกับตัวอักษรเล็กๆ ที่นางคุ้นเคย 
“เฮ้ยๆ ซื่อซีคนสวย อ๊า เเจ็กพ็อต! ซื่อซีจะมีซักกี่คนกันเชียว!” เมื่อมีความกล้าขึ้น เหลียนเหมยสาวเท้าน้อยเดินดุ่มๆ เข้าไปยังด้านใน 
“โรงเตี๋ยมซื่อซียินดีต้อนรับนายหญิงเจ้าค่ะ มิทราบว่าท่านมาพักหรือทานสำรับเจ้าคะ”เสี่ยวเอ้อร์ใบหน้างดงามย่างกรายมา ค้อมตัวลงเเละสอบถามเหลียนเหมยอย่างมีมารยาท เพราะความมีมารยาทนี้เอง ทำให้เหลียนเหมยรู้สึกประหม่า จะมิให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ในเมื่อเสี่ยวเอ้อร์ของที่นี่เล่นลดปกเสื้อจนเห็นไปครึ่งอก นี่ขนาดมาต้อนรับสตรียังขนาดนี้ หากเป็นบุรุษมา มิลดจนเห็นทั้งเต้าเลยรึเช่นไร “เอ่อ..ข้ามาทาน—“ 
“นายหญิงผู้นี้เป็นเเขกของเจ้ใหญ่ เชิญเจ้าค่ะ”สตรีใบหน้าคล้ายคลึงกับซื่อซี เเต่อ่อนวัยกว่า เดินมาเชิญเหลียนเหมยที่ยืนเอ๋อให้ตามมา จนกระทั่งเข้ามาในห้องโถงใหญ่ส่วนตัวของซื่อซี เมื่อส่งเสร็จน้องสาวของซื่อซีก็เดินออกไป
 “คำนับเหลียนเหมยเยวี่ยนจู่เจ้าค่ะ”ซื่อซีเดินมาคำนับเหลียนเหมยอย่างสุภาพ โดยเเตกต่างจากครั้งเเรกที่เจอกัน
 “บอกตรงๆเเบบไม่เลี้ยวลดคดเคี้ยวเลยนะ ไม่ต้องเยอะพิธีเเละไอ้เยวี่ยนๆจู่ๆไรนั้นน่ะ ข้าก็ไม่รู้จัก”เหลียนเหมยปล่อยตนเองตามสบาย ลงไปนั่งดื่มชาอย่างมิสนใจเจ้าของที่ “เฮ้อ..ท่านนี่มันจริงๆเล๊ย กลับมาเเล้ว ควรที่จะปรับตัวได้เเล้ว”ซื่อซีลงไปนั่งดื่นน้ำชาอีกคน “ไอ้ปรับ มันก็ปรับได้เเหละ เเต่ยังไม่ชินกับตำเเหน่งยศอะไรนี่” 
“ใช้ความรู้สึกสิ ท่านมิรู้หรือ มีตำนานเล่าขานกันมาว่าเทพธิดาเยว่หนิงเป็นผู้กำหนดยศในวังหลวงด้วยตัวเอง”ซื่อซีกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “เทพธิดาเยว่หนิงอันใดนี่ ดูจะมีบทบาทในโลกมนุษย์เยอะเนอะ”เหลียนเหมยเเบะปากเล็กน้อย 
“เอ้อ ท่านนี่ก็เเหม่ ควรภูมิใจซักเล็กน้อยนา” ซื่อซีมองด้วยสายตาเหยียดเล็กน้อย
 “ภูมิใจไมอ่ะ ไม่ใช่ญาติซักหน่อย” 
“เอ้อ…เอาที่สบายใจเลยเจ้าค่ะ..เอ้านี่”ซื่อซีสตรีวัยกลางคนยื่นถ้วยชาที่เทผงอันใดซักอย่างจากถุงสีทอง 
“อะไรๆ จะมอมยาข้าเหรอ ข้ายังไม่มีผัว…สามีเลยน๊าา”ดรุณีน้อยจอมทะเล้น เอามือเรียวกอดไหล่เเล้วส่ายตัวไปมาคล้ายสตรีที่จะถูกขืนใจ
 “บ๊ะ!ข้ามีผัว.เอ้ย สามีเเล้ว เเละมีบุตรชายเป็นตัวเป็นตนเเล้วด้วย!”ซื่อซีขมวดคิ้วด้วยความหมั่นไส้ 
“อู่ลี่ ช่วยไปเรียกอาจื่อมาหน่อยนา”ซื่อซีตะโกนออกไปข้างนอก
 “เจ้าค่ะซ้อใหญ่”ปลายเสียงขานรับเเล้วเดินลงบันไดไป 
“สรุปข้าต้องดื่ม..เหรอ?”เหลียนเหมยทำตาปริบๆ กลิ่นที่ลอยขึ้นเป็นกลิ่นที่บอกมิถูกอย่างประหลาด 
“ดื่มๆไปเหอะ” 
“ไม่!จนกว่าจะบอกเหตุผล”เหลียนเหมยทำเเก้มป่อง 
“ดื่ม!!” 
“ไม่!!!” 
“กินเเล้วจะมีความทรงจำของหรงเซียน เหลียนเหมยจริงๆ ไหลเข้าสมองเจ้า! รู้เเล้วก็กินซักทีโว้ย!”ซื่อซีตะคอกเสียงดัง
 “ชิๆ กินก็ดั้ย!”เหลียนเหมยยกเเก้วชากระดกใส่ปาก ทั้งๆที่ควรจะกลืน เเต่นางกลับอมไว้ เตรียมพ่นใส่หน้าเจ้าของ
 “อ๊มอ้ะ(ขมอ่ะ)”
“เเล้วอมไว้ทำไม โง่จริง”ซื่อซีเเบะปากมองบน
‘อี’
‘เอ้อร์’
‘ฮี่ๆ เตรียมล้างหน้าด้วยน้ำมนต์ได้เลย”
‘ซาน—‘
ครืด
“มิทราบว่าท่านเเม่เรียกข้า.“
ทันทีที่ประตูถูกเลื่อนออก ดรุณีน้อยโฉมงามหันไปพอดี นางเบิกตาโพล่ง
พรูด!
น้ำชาสีทองกระจายเป็นละอองอย่างสวยงาม ซึ่งผู้ที่โดนละอองน้ำศักดิ์สิทธิ์นี่ก็คงมิพ้น..ซื่อซี.
“เเค่กๆ โอยย”เหลียนเหมยร้องโอดโอยกุมคอน้อยอย่างทรมาน
อย่างน้อยๆ ร่างกายของดรุณีสหายสัตว์เเสดงเอกลักษณ์ของเวียดนาม ยังมีประสิทธิภาพที่จะกลืนของหายากเช่นชาผู่เอ๋อร์ที่ใส่ผงยู่ฉาลงไปเสียส่วนใหญ่
เเต่ในที่นี้คงมิมีผู้ใดจะประหลาดใจไปมากกว่าบุรุษผู้มาเยือน
“อา..ลูกจื่อ มาๆนั่งๆ”ซื่อซีตบมือลงบนเบาะรองนั่งข้างๆตน เเก้เก้อเเละส่งผ้าให้เหลียนเหมยเพื่อเเก้ขัดมิให้สถานการณ์ตกต่ำย่ำเเย่ไปมาเสียกว่านี้
“ขอรับ.”บุรุษที่ถูกเรียกว่าจื่อนั่งลงข้างกายมารดา
“เห็นบุรุษรูปงามข้างหม่อมฉันใช่หรือไม่เจ้าคะเยวี่ยนจู่ เขาคือบุตรชายของหม่อมฉัน นามว่าเซี่ยจื่อ.เเละนี่”
“อา..ลูกมิคิดว่าสตรีนางนี้ที่ไม้กระดานเช่นนี้ จะเป็นเชื้อพระวงศ์..อ๊ะ!!”มิทันที่เซี่ยจื่อจะกล่าวจบประโยค ซื่อซีก็รีบหยิกหูของบุตรชายเพื่อเรียกสติ เกรงจะจาบจ้วงเบื้องสูงไปมากเสียกว่านี้
“จื่อเอ๋อ เจ้าน่ะเงียบไปเสีย!”
‘เหอะๆ ไอ้เชี่ยจื่อไรนี้ จำไม่ผิดนี่เป็นองครักษ์พิทักษ์อ๋องสี่ขี่หมาตายมิใช่เรอะ ตอนนั้นวางมาดซะเข้ม เเล้วไอ้นี่ก็อีกคน จะอะไรกับไม้กระดานที่เเปะอยู่บนอกข้าอะไรนักหนาฟะ ไม่เคยโดนไม่กระดานฟาดหน้ารึ! เเล้วอีกอย่างเชื้อพระวงศ์มันต้องอึ๋มกันทุกคนเหรอ?นี่คือประเด็นเหรอ?พูดด’
“ฮ่ะๆ พอดีเปิ่นเยวี่ยน มีอาการเจ็บป่วยออดๆเเอดๆ หากท่านมิรู้จักก็มิเเปลก”เหลียนเหมยยิ้มหวาน พลางภูมิใจว่าในที่สุดก็ใช้สรรพนามเเทนตัวถูกเสียที นางนี่ช่างสามารถเสียจริง
“เเล้วมิทราบท่านคือผู้ใด นางกำนัลเคยให้ท่านทานผลโม่จิ่งหรือมะ—“
ตุบ
ซื่อซีฟาดหลังบุตรชายด้วยความหมั่นไส้ 
“ฮ่ะๆเหลียนเหมยเยวี่ยนจู่ท่านมิต้องใส่ใจกับคำกล่าวของบุตรหม่อมฉันนักหรอกเพคะ เขาก็กล่าวไปตามบุรุษที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ”
‘โม่จิ่ง?โม่จิ่งคือไร ทำไมต้องกิน เเล้วกินทำไม?ผลไม้เสริมอึ๋มเรอะ? ถ้าใช่ก็เก็บไว้กินเองเหอะไอ้บ้า!’
“คุณหนูรองเจ้าคะ!คุณหนูรอง!”เสียงลนลานที่วิ่งกระหืดกระหอบ รีบเข้ามาเปิดประตู
ครืด
“หลิน มีอันใดหรือ”เหลียนเหมยเเสร้งวางกิริยาเป็นคุณหนูรองเหลียนเหมยเยวี่ยนจู่ผู้มีกริยาวาจางดงาม
“ที่..ที่.จวน.นายท่าน.”หลินหน้าซีดเผือด คล้ายคนที่ผ่านการเห็นการฆาตกรรม
“หือ..ท่านพ่อเป็นอันใดรึ”เหลียนเหมยลุกขึ้นยืนด้วยความเป็นห่วง ในอากัปกริยานี้ นางมิได้เเสร้ง ในเมื่อนางมาอยู่นางในร่างบุตรีของเขา อย่างน้อยนางก็ควรเคารพเเละรักเขาเหมือนบิดาเเท้ๆ
เหลียนเหมยเเละหลินรีบมุ่งหน้ากลับเรือน เมื่อเท้าเเตะพื้นจวนก็รีบมุ่งหน้าไปห้องโถง
ครืด
“ท่านพี่!โปรดสงบสติอารมณ์”ฮุ่ยลี่พยามกอดผู้เป็นสวามี ที่มีอาการคลุ้มคลั่ง
“ไม่!อย่ามาเเตะข้า ข้ารักเหวินเอี้ยผู้เดียว!ข้าเกลียดเจ้า!”ซือฮ้าวก่นด่าฮุ่ยลี่อย่างเยือกเย็นเเละร้องหาเเต่ชื่อฮูหยินรอง
“ท่านพ่อ!เหมยเอ๋อมาเเล้วเจ้าค่ะ”เหลียนเหมยพยามกอดบิดาของนาง เเต่ผลที่ได้รับกลับผิดคาด 
ซือฮ้าวใช้นิ้วดันหน้าผากของเหลียนเหมยอย่างรังเกียจ
“นังเด็กอัปลักษณ์ ข้าถอนหมั้นเจ้ากับองค์ชายสิบเเล้ว เเละข้ายกเจ้าให้กับท่านอ๋องสี่!วันมะรืนเจ้าต้องเเต่งงานกับอ๋องสี่!”
‘ถึงท่านพ่อจะคลุ้มคลั่ง เเต่อย่างน้อยเราก็หมดภาระรักไอ้หมิงจงหมิงเจียเเล้ว วู้!!.......เเล้วต้องมาเเต่งกับไอ้บ้านั่น..ไม่เอาเหมือนก๊านน’
“ท่านพ่อ!ลูกไม่เอา!”เหลียนเหมยดึงดังเสียงเเข็ง
“เจ้ามิมีสิทธิ์ต่อรอง!เอาไม้โบยมา!!”ซือฮ้าวสั่งเสียงดัง จนคนใช้ต้องรีบไปหยิบมาให้
“ข้าให้โบยเหมยเอ๋อไม่ได้!”ฮุ่ยลี่รีบมากอดห่อเหลียนเหมยเอาไว้ เเละยอมทนความเจ็บปวด
“หากเจ้าไม่ตอบตกลง ข้าก็จะโบยเเม่เจ้าให้ตาย!”
ปึก
ปึก
ปึก
น้ำตาของฮุ่ยลี่ไหลออกมา เเละหยดลงบนเเขนเสื้อของเหลียนเหมย
“ลูกยอมเเล้วท่านพ่อ โปรดหยุดเถอะ!”น้ำตาความสงสารของเหลียนเหมยไหลดั่งน้ำตก บิดาที่เเสนน่ารักผู้นั้นหายไปที่ใดกัน เหลือไว้เเต่ปีศาจที่เเสนโหดร้าย!
“ดี!ดีมาก! พาคุณหนูเเละฮูหยินของพวกเจ้ากลับเรือนเสีย ข้าสะอิดสะเอียนเต็มทนเเล้ว”ซือฮ้าวกล่าวจบเพียงเท่านี้ เเล้วเดินออกไปจากห้องโถงไป
“ท่านเเม่!ท่านฟื้นสิ!เหมยเอ๋อของท่านอยู่นี่ไง”เหลียนเหมยน้ำตาไหลพราก อย่างเจ็บปวด นางรู้สึกได้ว่าสิ่งที่ซื่อซีได้กินได้ออกฤทธิ์เเล้ว ตอนนี้นางคล้ายเป็นหรงเซียน เหลียนเหมยจริงๆทั้งกายเเละใจ เเละเหมือนความจำในภพที่จากมาเหมือนวิญญาณนางไปเที่ยวเล่นที่นั่นเท่านั้น
“หลิน ไหนเจ้าบอกข้าว่าท่านพ่อรักท่านเเม่ยิ่งดวงใจ นี่คือความรักเหรอ?”เหลียนเหมยกำมือเเน่นด้วยความเเค้นใจ
“บ่าว..”หลินอึกอัก เมื่อก่อนนางกล้าเอาชีวิตเเละหัวนางเป็นประกันได้เลยว่านายท่านรักใคร่ฮูหยินใหญ่ของนางมากมาย เเต่ตอนนี้นางสับสนเเละไม่กล้าจะรับประกันอันใดอีก
“พูด!พูดสิว่าสิ่งที่ท่านพ่อเเสดงออกมาคือโดนของ!พูดสิว่านี่คือความผิดของอีกระหรี่โสเภณีหอเขียวเหวินเหี้ยนั่น!”ดรุณีใจบอบบางนางนี้เกลียดที่สุด ความรักเเบบนี้
“เเตะ..เเต่บ่าวมีความเห็นว่านายท่านโดนของเจ้าค่ะ!”หลินกล่าวอย่างมั่นใจ
ครืด
“ท่านพ่อเป็นอันใดไป ข้ากล่าวเรื่องขันไปก็มิเฮฮา”เสวี่ยไท่กล่าวกับพี่ชายเเละพี่สาวอย่างออกรสออกชาติ ระหว่างเดินเข้าห้องโถงมา
“นั่นสิ ปกติท่าน…ท่านเเม่!!!!!”เหลียนอวี้รีบวิ่งมาหาฮุ่ยลี่ที่นอนสลบไสลเพราะความเจ็บปวดจากการโบยโดยไม้เก่อหลีที่มีความความคม จนเลือดซิบออกมา ยิ่งตอนนี้นางใส่อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ยิ่งเห็นชัด
“ท่านเเม่! /ท่านเเม่!”
เหลียนอวี้ใช้นิ้วจับชีพจรด้วยหน้าดำค่ำเครียด เเต่เมื่อรู้ผลจึงคลายกังวล
“อาการท่านเเม่มิมีอะไรน่าเป็นห่วงเจ้าค่ะ”
ระหว่างนั้น คนใช้จากทิศฮูหยินรองที่ร้อยวันพันปีมิเคยจะส่งมา ตอนนี้กำลังยกถาดอาหารที่กินเสร็จเเล้วออกไป อย่างใจเย็น มิเเน่ว่านายหญิงของคนใช้พวกนี้อาจจะส่งมาดูลาดเลา เเละส่งมาเพื่อเเสดงชัยชนะ
“มันเกิดอะไรขึ้นกันเเน่หลิน!”เหลียนเหมยจัดท่าให้ฮุ่ยลี่พิงเหลียนอวี้ เเล้วตนเองก็เดินมาคาดคั้นความจริงจากหลิน
“คุณหนู…ตอนทานสำรับกลางวัน นายท่านมีอาการเเปลกๆตั้งเเต่ดื่มสุรานมม้า ซ้ำยังดื่มเยอะเกินปกติ ครั้นเมื่อทานเสร็จ อยู่ดีๆนายท่านก็คลุ้มคลั่ง.”หลินก้มหน้า
ขณะเดียวกัน คนใช้ที่ยกสำรับที่ทานเรียบร้อยเเล้วของซือฮ้าว เดินผ่านเหลียนอวี้พอดี ทำให้นางพอจะรับรู้อันใดบางอย่าง
“นางรับใช้คนที่เก็บสำรับท่านพ่อน่ะ หยุดอยู่ตรงนั้น!”เหลียนเหมยที่ฉลาดเเละพอจะรู้ว่าเหลียนอวี้ต้องรู้ต้นสายปลายเหตุอันใดจากสำรับนั้นเเน่ๆ
“เจ้าคะ?”คนใช้หันกลับมาด้วยท่าทีกึ่งเเสยะยิ้ม
“วางถาดสำรับท่านพ่อลง ข้าจะนำไปไว้เอง”เหลียนเหมยกล่าวด้วยเสียงอ่อนหวาน
“บ่าวนำไปเก็บเอง จะเหมาะสมกว่าเจ้าค่ะ”ว่าเเล้วคนใช้ก็หมุนตัวจะเดินออกไป
เเต่เเล้วสาวใช้ก็ต้องหยุดเท้า เมื่อเสวี่ยเจี่ยนใช้เเขนขวากั้นมิให้เดินไป
“หากเจ้ามิยอมวาง อย่าหาว่าข้ามิเตือน!”เสวี่ยเจี่ยนกดเสียงเข้ม



*****
อยากมีกำลังใจดีๆจากรีดที่น่ารักมากมาย
คราวนี้อัยย์งอนเม้น..ไม่เน้นกันหน่อยเหรอ..เสียใจอ้ะTT
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

736 ความคิดเห็น

  1. #425 vleugel (@ning10133) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 00:14
    รอนะเค้าเพิ่งอ่านวันแรกถึงตอนล่าสุดเลยนะ*-* ไรท์สู้ๆนะ รีบมาอัพนะคะ
    #425
    0
  2. #424 Angiemammy (@Angiemammy) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 16:46
    จัดการนังฮูหยินรองก่อนเลย
    #424
    0
  3. #423 FahSida (@himeji) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 14:43
    ถึงจะโดนของแต่ที่โบยแม่ของเหลียนเหม่ยคือเรื่องจริง แล้วแม่ของเหลียนเหม่ยเป็นองค์หญิงอย่างนี้พ่อกับคนในตระกูลจะไม่ได้รับโทษหรอ? ดูจากกำไลหยกของเหลียนเหม่ยแล้วท่านแม่ไม่น่าจะใช่น้ำที่ถูกสาดออกนะ
    #423
    0
  4. #422 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 14:32
    จัดการนังฮูหยินรองเลย เอาให้เจ็บยิ่งกว่าท่านแม่ไปเลย สนุกคร้าาารอต่อนะค่ะ
    #422
    0
  5. #420 WannisaRachotorn (@WannisaRachotorn) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 15:53
    โดนของดีเข้าไปละมั้งนิ
    #420
    0
  6. #419 Boraangirl26 (@Boraangirl26) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 14:59
    ท่านพ่อเป็นอะไร
    #419
    0
  7. #418 poppy6090 (@poppy6090) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 14:36
    นึกว่าจะได้อ่านตอบต่อไปนะไรท์ แงๆๆ????????????????
    #418
    0
  8. #417 poppy6090 (@poppy6090) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 14:35
    อ่านแล้วงง
    #417
    0
  9. #416 THIP02112528 (@T02112528) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 13:43
    งงงงงงๆๆๆๆๆคะ
    #416
    0
  10. #415 FahSida (@himeji) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 13:23
    ท่านพ่อโดนของ?
    #415
    0
  11. #413 Migg lil (@a0937940102) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 07:39
    รอออออออออ
    #413
    0
  12. #412 บัว (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 19:32
    มาเถอะ. นางน่าจะสำลักอ้ะ
    #412
    0
  13. #409 LittlEl2oseS (@LittlEl2oseS) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 15:20
    รอติดตามอยู่นะคะ 
    ปอลิง. ขนาดตัวอักษรเล็กมากเลยจ้า
    #409
    0