蓉娴莲梅ฝ่ามิติลิขิตเเผ่นดิน

ตอนที่ 44 : พระชายาเหลียนเหมย::ที่34

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,602
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    4 ส.ค. 61

สาวใช้กลัวเสียงอันทรงพลังของเสวี่ยเจี่ยนขั้นสุด ถึงขนาดหน้าซีด
กึก
สาวใช้วางถาดสำรับลง เเละรีบเดินออกจากห้องโถงไปอย่างรวดเร็ว
“พี่เจี่ยน ข้าว่านะ เรื่องนี้ท่านพ่อมีเรื่องกับเสด็จลุงเเน่ๆ”เสวี่ยไท้เด็กน้อยเเสดงความคิดเห็นอย่างใสซื่อ
“ไม่ใช่เเค่เสด็จลุง หลันไท่โฮว่ก็เช่นกัน”เหลียนอวี้เเสดงความคิดต่อ
“ก่อนจะใครโดนอะไร ข้าขอพาท่านเเม่กลับเรือนก่อนเเล้วกัน พี่เสวี่ยเจี่ยน เหลียนอวี้ ข้าฝากช่วงต่อด้วย มา”เหลียนเหมยกล่าวด้วยเสียงเรียบๆ เเต่เเฝงไปด้วยความเจ็บปวด เเล้วทำการค่อยๆขยับร่างของฮุ่ยลี่ให้มาพิงนาง
“เจ้าค่ะ พี่เหมยวางใจได้เจ้าค่ะ”เหลียนอวี้ยิ้มเเละช่วยเหลียนเหมยในการพยูงฮุ่ยลี่กลับเรือน
“อื้ม”ดรุณีน้อยยิ้มรับ เเล้วทำการพยูงฮุ่ยลี่โดยที่มีหลินช่วย
“ข้าช่วยด้วย!”เสวี่ยไท้เดินมา จะช่วยพี่สาวพยูงมารดา เเต่โดนดักทางไว้เสียก่อน
“ไม่ต้องหรอก เจ้าน่ะ ไปช่วยพี่เสวี่ยเจี่ยนหาสาเหตุที่ทำให้ท่านพ่อคลุ้มคลั่งดีกว่านะ”สตรีโฉมงามยิ้มน้อยๆ เเล้วเดินไปยังเรือนลี่เม่ย โดยมีหลินนำทาง
“หลิน เหตุใด ท่านพ่อถึงกล้าลงมือกับท่านเเม่ ถึงจะคลุ้มคลั่งเเละมีน้องเป็นฮองเฮาก็เถอะ”เหลียนเหมยนั่งไขว่ห้างขมวดคิ้วเเน่น
“เเตะ..เเต่คนคลั่งยังไงก็มิน่ามีสตินะเจ้าคะ”
“เเล้วไหนจะให้เเต่งงานกับไอ้บ้านั่นอีก น่าโมโหๆ!”
“ข้าว่าท่านเเม่ไม่ใช่น้ำที่ถูกสาดออกมา มั่นใจ!”เหลียนเหมยที่มีเเววตาเเสดงถึงความมุ่งมั่น กำมือเเน่น
“เท่าที่บ่าวรู้ ฮูหยินใหญ่เป็นองค์หญิงที่ประสูติเเต่หลันไทเฮา เป็นพระขนิษฐาที่รักยิ่งขององค์ฮ่องเต้ เมื่อย่างเข้าวัยปักปิ่น มีขุนนางจอหงวนหนุ่มรวมไปถึงองค์ชายต่างเเคว้นต่างหมายปอง เเต่พระนางกลับเลือกที่จะลดตัวมาเป็นฮูหยินเช่นคนสามัญของท่านเเม่ทัพ.”หลินกล่าวไป น้ำตาของนางก็เริ่มรื้น
“โว๊ะ! งั้นข้าเเค่ย้ายท่านเเม่ออกไปจากจวนนี่ก็น่าจะได้นะ ความคิดดี!”ดรุณีน้อยปรบมือให้กับความคิดของตน
“ฮูหยินรักเเละผูกพันที่นี่มากนะเจ้าคะ ท่านมิอาจจะยอมไป”
“สรุปคือข้าต้องเเต่งงาน?ไม่เอาไม่ได้เหรอ”เหลียนเหมยทำตาหวานถามกับหลิน เผื่อจะได้อะไรดีๆบ้าง
“เจ้าค่ะ ก่อนที่บ่าวจะไปตามคุณหนู นายท่านลั่นวาจาไว้ว่าหากคุณหนูขัดคำสั่ง จะให้ฮูหยินลงไปใช้เเรงงานที่ห้องเครื่อง”หลินหลบตาเกรงการพิโรธของคุณหนูของนาง
“มัดมือชกกันชัดๆ เเล้วหมิงเจียล่ะ เขายอมเหรอ”ดรุณีร่างบางกุมหน้าผากด้วยความเครียด
“เจ้าค่ะ วันรุ่งองค์ชายสิบจะสมรสกับคุณหนูสาม”
เหลียนเหมยรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ดวงใจน้อยๆของนาง น้ำตาใสไหลออกจากดวงตาสวยสองคู่
 นางพร่ำบอกตนเองว่านางมิได้รักหมิงเจีย เเต่เหตุใดนางต้องร่ำไห้ นางควรจะดีใจมิใช่หรือ ที่นางหลุดพ้นจากพันธะที่นางมิได้ก่อ.
สองวันต่อมา
เหลียนเหมยถูกจับเเต่งตัวเเต่งเครื่องประทินโฉมชุดใหญ่ สิ่งที่ประดับอยู่บนผม ตอนนี้นางอยากจะถอดเเละขว้างทิ้งจะเเย่อยู่เเล้ว
วันก่อนเป็นวันสมรสขององค์ชายสิบเเละคุณหนูสามเว่ยหยิน ผู้ที่ดีใจออกหน้าออกตาอย่างเปิดเผยก็คงมิพ้นซือฮ้าวเเละเหวินเอี้ย
ท่ามกลางความคึกคักยังมีอีกสองชีวิตที่ต้องเเสร้งทำเป็นยินดี ทั้งๆที่อยากพังงานนี้เสียให้ราบ
 เสวี่ยเจี่ยน เสวี่ยไท้
มุมสองมุมที่คนนอกจวนที่มาร่วมงานคิดมิถึงเเน่ว่าจะมี
สตรีนางหนึ่ง..นอนเจ็บปวดทั้งกายที่โดนสามีผู้เป็นที่รักทำร้าย เเละใจที่โดนสามีขว้างทิ้งอย่างมิใยดี
สตรีอีกนาง..นั่งร่ำไห้เพราะความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างที่นางมิเคยเข้าใจ โดยนั่งพิงน้องสาวที่เห็นพี่สาวร่ำไห้จึงร่ำไห้ตาม
ใครๆก็รู้ว่าที่เหลียนเหมยต้องสมรสหลังน้อง เเละซ้ำยังจัดงานติดๆกัน ก็มีเหตุผลเดียวคือให้เหลียนเหมยรับเศษเหลือของตกเเต่งภายในงานเเต่งจากน้อง!
“คุณหนูเจ้าคะ สูดลมหายใจเข้าลึกๆนะเจ้าคะ”หลินพยามทำให้คุณหนูของนางสบายใจที่สุด
“อื้อ ข้าจะไม่ร้องไห้ ข้าจะกลับมาพร้อมใบหย่าเเละเกลี้ยกล่อมท่านเเม่กลับวัง!”
เหลียนเหมยตั้งมั่นไว้ว่าจะกลับมาเป็นยัยเหลียนเหมยที่กวนส้นคนอื่นได้ขณะที่ไม่ได้ตั้งใจ ถึงเเม้จิตใจนางจะไม่อำนวยก็ตาม
“มาๆเอาผ้าคลุมมา!”
งานสมรสดำเนินไปอย่างเรียบหรูตามยศของอ๋องสี่ ซึ่งดรุณีที่รำคาญตัวเองมากที่สุดก็คงมิพ้นเจ้าสาวจากภพอื่นที่ต้องมาคลุมหน้าเเละมองอันใดมิถนัด
เเละขั้นสุดท้ายคือการเข้าหอ เป็นสิ่งที่เหลียนเหมยกลัวที่สุด!
“หลิน ข้ามิเข้าหอได้ไหม??”เหลียนเหมยทำตาเเป๋วเผื่อหลินจะยอมช่วยบ้าง
“โธ่คุณหนูเจ้าคะ.ท่านเดินหน้ามาเเล้วต้องเดินต่อไปให้สุดสิเจ้าคะ—“
“สิ่งเดียวที่จะหยุดยั้งการเข้าหอนี้ได้ก็คือ ต้องมีเหตุให้เจ้าบ่าวเข้าหอไม่ได้!”เหลียนเหมยพูดเเทรกพลางคิดวิธีการยับยั้งการเข้าได้
“โธ่อย่าคิดเช่นนี้สิเจ้าคะ”
“อ๊ายๆ นี่เเหละๆไปหาของมาให้ข้าหน่อย”

บุรุษอาภรณ์สีดำลายหงส์เดินมายังทางเดินด้วยอาการมิพอใจเเปล่งๆ
ฟึบ ชิ้ง
ทันใดนั้นเองมีบุรุษอีกคน ม้วนตัวกระโดดลงมาจากหลังคาเเละใช้ดาบขนาบคอเขาไว้
“มิทราบว่าองค์ชายสิบมาที่มีธุระอันใด”เซี่ยจื่อขมวดคิ้วเป็นปม
“เปิ่นกั๋วต้องการสนทนากับพี่สี่”
“เเต่ตอนนี้—“
“นึกว่าผู้ใดจะมาขัดขวางการเข้าหอของเปิ่นหวาง น้องสิบนี่เอง”หมิงเทียนในอาภรณ์สมรสสีเเดงมงคลเดินมาข้างหลังอย่างเงียบๆ
“สิ่งใดที่เป็นของเปิ่นกั๋ว มิว่าอย่างไรก็ต้องเป็นของเปิ่นกั๋วอยู่วันยันค่ำ”หมิงเจียมองพี่ชายด้วยสายเหยียด
“เเต่ช่างน่าเสียดายนัก ที่ของอันล้ำค่าของน้องสิบ ดันทำหลุดมือจนมาถึงมือเปิ่นหวาง”
“นางมิได้รักท่าน นางรักเปิ่นกั๋ว!”หมิงเจียใส่อารมณ์ในการกล่าว
“น้องสิบ เจ้าอย่าลืมว่าตอนนี้เจ้าเเต่งมีพระชายาเเล้วซึ่งก็คือน้องสาวของพระชายาที่ไร้รอยอัปลักษณ์ขีดข่วนของเปิ่นหวาง เสียดายตอนนี้ช่างสายไปเสียเเล้ว”หมิงเทียนเหยียดยิ้มเยาะ
“นางมิได้รักท่าน! เปิ่นกั๋วจะนำนางกลับไป!”
“เอาอันใดมาคิดกัน?เเต่งพี่ห้ามเเต่งน้อง ลืมไปเเล้วหรือ”

“นี่ๆหลิน เมื่อไหร่ท่านอ๋องสี่จะเข้ามาหละ”เหลียนเหมยยิ้มร้ายเมื่อได้จัดการวางเเผนล้มเลิกพิธีเข้าหออย่างเสร็จสมบูรณ์
“นั่นสิเจ้าคะ นี่เลยเวลามาหลายเค่อเเล้วนะเจ้าคะ เอ..ดูเหมือนท่านอ๋องจะยืนสนทนากับใครเสียซักคนอยู่ข้างนอกนะเจ้าคะ”หลินหรี่ตาลงมองหาท่านอ๋องสี่
“ไม่ได้การ…สามี~!”เหลียนเหมยลองเรียกเสียงเย้ายวนหาอ๋องสี่
“ท่านพี่เจ้าขา~น้องรอมิไหวเเล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่~”ดรุณีน้อยจอมยั่ว เพิ่มความเย้ายวนในเสียงลงไปอีกเท่า
“ฮันนี่~!ดาร์ลิ้ง~!”

เสียงตะโกนเรียกหาอ๋องสี่อันเย้ายวนนั้นดังรอดออกมาจากเรือนจนผู้ที่อยู่ข้างนอกได้ยินชัด
“เป็นอย่างไร เห็นเเล้วใช่หรือไม่ ว่านางรักเปิ่นหวาง”
“น้องสิบตามสบาย”หมิงเทียนพูดจบก็เดินต่อไปห้องหอ

ครืด
หมิงเทียนเปิดประตูเข้ามาเจอดรุณีน้อยที่คลุมผ้าเเละสวมอาภรณ์สีเเดงมงคลเช่นเดียวกับเขา โดยมีคนสนิทยืนอยู่ข้างๆ
หลินหันมาเจอหมิงเทียนพอดี นางกำลังจะเอ่ยกล่าว เเต่ถูกอ๋องสี่ดักไว้ก่อน ด้วยท่าทางที่นำนิ้วชี้เเตะปากเเละกวักนิ้วไปด้านข้าง
หลินมองไปหาคุณหนูของนางเเล้วพยักหน้ารับคำ เเละค่อยๆก้าวขายาวๆออกไปอย่างช้าๆ
เพราะความช้าเเละเนิบนาบ ระมัดระวังในการก้าวของหลินนี่เอง ทำให้หมิงเทียนจับพิรุธถูก
“ท่านอ๋อง ท่านยังอยู่ที่ประตูเหรอ รีบมาสิ เหลียนเหมยทนมิไหวเเล้ว..”เหลียนเหมยกล่าวเสียงหวานพลางหัวเราะร้ายในใจ
“หากเจ้าต้องการ.”หมิงเทียนกระโดดม้วนตัวไปยังเตียงที่มีดรุณีนั่งอยู่ เเละจับกดนางลง
“เฮ้ย!อ๊ายๆ ทำอะไรเนี่ย!ข้าเจ็บนะ”เหลียนเหมยที่ถูกรุกโดยไม่ได้ตั้งตัว ผ้าคลุมหลุดออกทำให้สายตาสองคู่ประสานกันในระยะใกล้
ใบหน้าของหมิงเทียนปรากฏชัดในดวงตาของเหลียนเหมย รูปหน้าเรียวยาวคมคาย คิ้วรูปกระบี่ เครื่องหน้าสง่างามรับกับโครงหน้าอย่างสมบูรณ์ ทำให้ดรุณีน้อยหน้าเเดงเป็นผลตำลึงสุก
“เจ้าทนมิไหวเเล้วมิใช่หรือ เปิ่นหวางจะช่วยสนองให้”อ๋องสี่ยิ้มร้ายเเละใช้ใบหน้าไซร้คอของผู้ที่พันธนาการอยู่
“อื้อๆ ปล่อยๆ”ดรุณีน้อยเจ้าเล่ห์ลดการขัดขืนลงเเละส่งเสียงห้ามเบาลงตาม ผู้ใดคิดว่านางจะยอมให้จบเช่นนี้ นางมิยอมหรอก!
กลิ่นน้ำหอมอันหอมหวนที่เหลียนเหมยใช้ให้หลินไปหามา หมิงเทียนสูดเข้าไปเต็มๆ ทำให้ร่างสูงหลับฟุบลงไปบนอกของดรุณีน้อย
“ท่านอ๋อง..อ๋องสี่”เหลียนเหมยขยับสะกิดร่างใหญ่ที่สลบไสลบนตัวนาง ผลที่ได้มาคือความเงียบ
“เฮอะๆ เล่นกับใครไม่เล่น”โฉมงานผละตัวหมิงเทียนออกให้ไปนอนบนเตียง เเละนางก็ลุกขึ้นหมายจะเดินออกไปสูดอากาศ
กึก
เหลียนเหมยไม่ทันระวัง เผลอเดินไปโดนเส้นกับดักที่วางไว้
‘ตายห่า—‘
ซ่า
“อ๊ายยยยยยย”
น้ำจากถังข้างบนเทลงมาโดนเหลียนเหมยเต็มๆ
สภาพเจ้าสาวตอนนี้มิต่างจากลูกหมาตกน้ำเสียเท่าไหร่
“หนาว~ ข้าคงต้องเรียกหลินให้เอาชุดมาเปลี่ยนเเล้ว~”
ครืด
ดรุณีร่างบางตัวเปียกปอน เดินออกมาจากเรือน พลันสายตาก็ไปเห็นบุรุษยืนกอดอกกำลังมองนางด้วยสายตาอาลัย นางสูดลมหายใจให้เต็มปอดเพื่อเผชิญหน้ากับคนรักเก่า
“พี่เจีย..ปล่อยข้านะ”เหลียนเหมยมิทันกล่าวจบ ก็ถูกหมิงเจียดึงเเขนไปยังมุมหนึ่งที่อับสายตาบ่าว
“บาดเเผลบนหน้าเจ้าหายไป?เหตุใดจึงเปียกปอนเช่นนี้?”หมิงเจียขมวดคิ้วเเน่น เเละใช้มือเรียวจับใบหน้าของเหลียนเหมยอย่างละเมียดละไม
ใช่เหลียนเหมยตัดสินใจที่จะมิเเต่งเเผลบนใบหน้าของนาง จุดประสงค์ของนางก็เพียงจะตอกหน้าหมิงเจียเท่านั้น
“หายเเล้วเจ้าค่ะ เเละก็เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย”เหลียนเหมยยิ้มน้อยๆ เเล้วค่อยๆเเกะมือหมิงเจียออก
“หากองค์ชายสิบมีจุดประสงค์จะสนทนากับเหลียนเหมย เชิญที่ศาลาอาจจะเหมาะกว่า”ร่างบางกล่าวอย่างมีมารยาทปนห่างเหิน เเละหมุนตัวจะเดินไป  เป็นเหตุให้หมิงเจียหน้าซีดลงเล็กน้อย
“เหมยเอ๋อ อย่ากล่าวห่างเหินเช่นนี้”หมิงเจียรีบสวมกอดนางผู้เคยเป็นที่รักจากด้านหลัง
“พระองค์ควรให้เกีรติเหลียนเหมยนะเพคะ เพราะยังไงซะ ตอนนี้หม่อมฉันอยู่ในฐานะพระชายาอ๋องสี่ เเละยังเป็นพี่สะใภ้ของพระองค์ ซ้ำพระองค์เองก็มีชายาเป็นน้องสาวหม่อมฉัน อยู่ในฐานะน้องเขย ปล่อยเถอะเพคะ”เหลียนเหมยเเกะมือออกเเละเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
‘จำไว้!อย่าใจเต้นอีก อย่าเสียดายผู้ชายเลวๆอย่างนี้! ไม่องไม่เอาเเล้วชุดเปลี่ยนเนี่ย’
ร่างบางเดินกลับเข้าเรือน ค่อยๆลากบุรุษตัวใหญ่ลงมาจากเตียง เเละนำไปกองไว้หน้าประตูอย่างทุลักทุเล
“กินช้างเข้าไปรึไงเนี่ย!หนักชห.”เหลียนเหมยบ่นอุบอิบ
‘เฮอะๆ’เสียงปริศนาดังก้องในหัวของดรุณีน้อย
“เฉิงเยี่ย..ข้ารู้นะ ว่าเจ้าดูอยู่”
‘เงียบน่า ทำตัวเป็นปกติ หากเกิดอันใดขึ้น ข้าจะช่วยเอง’
“มันจะเกิดอาร้ายย นอกซะจากว่าไอ้บ้าเยว่ฉิน หมิงเทียนมันเกิดคลุ้มคลั่งจับข้ากดลงเตียงขืนใจข้าก็เท่านั้น”

“คุณหนู เอ้ย หวังเฟยเพคะ ตื่นได้เเล้วเพคะ”หลินปลุกดรุณีร่างบางที่นอนกินเวลาทานสำรับเช้าไปหลายเค่อเเล้ว
“อื้อ..รู้เเล้วๆ เจ้านี่ปลุกติดหนึบกว่านาฬิกาปลุกอีกเนี่ย..ฮ้ายย”เหลียนเหมยบ่นอุบอิบสักครู่จึงลุกขึ้นมานั่งยืดเส้นยืดสายด้วยความกระฉับกระเฉง
“หวังเฟยเพคะ รีบเปลี่ยนอาภรณ์เถิดเพคะ ท่านอ๋องรอทานสำรับอยู่..”หลินเดินมาช่วยเหลียนเหมยลงมาจากเตียง เเละเดินไปที่โต๊ะเครื่องประทินโฉม
“อ๊ายๆ จะมารอกันทำไม. นี่อะไรเเดงที่คอเนี่ย รอยเหมือนคิสมารค์เลยอ้ะ ดูดิๆ”ดรุณีน้อยหันคอให้หลินดู
“เอ…ท่านอ๋องทำหรือปล่าวเจ้าคะ บ่าวเห็นท่านอ๋องเดินไปทำอะไรซักอย่างกับท่านตอนที่ท่านน่าจะหลับไปเเล้ว—“
‘ไอ้บ้า! ไม่ได้มีอะไรกันจะฝากรอยไว้ทำมายยยย ข้ารับไม่ด้ายย’
เหลียนเหมยเบ้ด้วยความโกรธ
“หึๆทำมาทำกลับไม่โกง!ไอ้บ้าหมิงเทียน!”

ห้องโถงทานสำรับ
เหลียนเหมยเเสร้งทำท่าหวังเฟยผู้อ่อนหวานยอมคน เเต่หากผู้ใดทำนางสติขาด นางจะตบล้างน้ำให้! จนกระทั่งหลินเเละเหลียนเหมยเดินย่างกรายมาถึงหน้าปลายทาง
ครืด
เหลียนเหมยเปิดประตูเข้ามามาเจอหมิงเทียนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ เเละมีสตรีอีกสามนางที่ประดับเครื่องประดับมาอย่างโอ่อ่าจนเกินหน้าหวังเฟยเช่นเหลียนเหมย โดยนั่งอยู่ทางซ้ายมือของอ๋องสี่
“เหลียนเหมยคารวะท่านอ๋องเพคะ”หวังเฟยใหม่เคารพเจ้าของจวนด้วยท่าทีมารยาทเสียงเเผ่วหวาน
“โยวชิงหมิน โยวอิ้งซื่อ คารวะพี่หญิงหวังเฟย”
“อู๋ซินจาง อู๋อิ้งซื่อ คารวะพี่หญิงหวังเฟย”
“ลี่ซูหยี ลี่อิ้งซื่อ คารวะพี่หญิงหวังเฟย”
ชิงหมิน อนุคนเเรกที่นั่งใกล้หมิงเทียนที่สุด ลุกคำนับเหลียนเหมย
ซินจางเเละซูหยีจึงคารวะตามลำดับการนั่ง
เหลียนเหมยมีความเเปลกใจต่อสามอิ้งซื่อนี่เหลือเกิน ว่าเหตุใดทั้งที่สามนางก็คนละคน เเต่ไฉนจึงมีความนางโลม นางอิจฉาเเละสัตว์สงวนประเทศข้างเคียงถึงขนาดนี้
“เชิญหวังเฟยมาทานสำรับเคียงเปิ่นหวาง..”หมิงเทียนส่งสายตาเเปลกๆไปยังเหลียนเหมย ซึ่งทำให้นางขนลุกยิ่งนัก
“เพคะ”เหลียนเหมยค่อยๆก้าวอย่างสำรวมตามที่หลินเฝ้ากรอกหูเรื่องมายาทมาตอนที่นางตื่น 
สายตาอัมหิตถูกส่งมาจากอนุสามนางที่ตั้งเต่เข้ามาเป็นอนุของท่านอ๋องยังมิเคยได้ทานสำรับเคียงท่าน เเล้วนางเด็กนี่เป็นผู้ใด เข้ามาเพียงคืนเดียวก็สามารถได้สิทธิพิเศษจากท่านอ๋องเเล้ว!
“หวังเฟย คืนเเรกที่เรือนเป็นอย่างไรบ้าง”หมิงเทียนสอบถามหวังเฟยของเขา เมื่อนางนั่งลงเรียบร้อยเเล้ว
“สะดวกสบายดีเพคะ เพียงเเต่ว่าตกดึกมีหมาป่าตนหนึ่งที่นั่งเเถวๆนี้ มาทำรอยเเดงบนคอเหลียนเหมย.”เหลียนเหมยยิ้มหวานๆหนึ่งครา หลังจากได้ด่ากระทบบุรุษข้างๆ
“ฮ่าๆ ช่างเกิดเหตุน่าเเปลกจริง”หมิงเทียนหัวเราะน้อยๆ
‘เฮ้ย!สลดหน่อยไหมอ้ะ ข้าโกธรนะเว้ย!!’
“เเล้วท่านอ๋องจะจัดการหมาป่าหื่นกามตัวนี้เช่นไรดีเพคะ”หวังเฟยน้อยกำมือเเน่น
“เปิ่นหวางมีความเห็นว่าควรจะปล่อยหมาป่ารูปงามตนนี้เข้าเรือนเจ้าบ่อยๆ หวังเฟยคิดเช่นเปิ่นหวางหรือไม่?”กล่าวจบอ๋องสี่ก็ยื่นหน้าไปใกล้ดรุณีน้อยที่อยู่ข้างๆ
“เหลียนเหมยว่า หากหมาป่าหื่นกามน่าเอาจับไปสังหาร..ไม่สิ.เอาไปปล่อยป่าตนนั้นมาอีก เหลียนเหมยไม่ปล่อยให้อยู่อย่างครบสามสิบสองหรอกเพคะ”เหลียนเหมยยิ้มฉายเเววสังหาร
“หวังเฟยกล้าทำร้ายสัตว์ร่วมโลกหรือ?”
“เหลียนเหมยมิใช่สตรีโหดร้ายเเต่มิว่าผู้ใดก็สามารถปล่อยให้สัตว์ร่วมโลกมารังควานจนรำคาญเกินเเก้นะเพคะ เเล้วพระองค์เคยสังหารยุงหรือมดหรือไม่เพคะ”เหลียนเหมยยิ้มกวนเบื้องล่าง
ภาพสามีภรรยาที่นั่งหัวโต๊ะเคียงกัน หยอกล้อจู๋จี๋ในสายตาสตรีผู้ถูกลืมอีกสามนาง เปรียบว่าในห้องมีเพียงสองคนเท่านั้น
“เหอะๆ”ซูหยีหัวเราะเเห้งๆออกมาอย่างลืมตัว
“หือ?ลี่อิ้งซื่อ อยากมีโมเม้น เอ้ย ความรู้สึกที่มีหมาป่าหื่นกามบุกเรือนบ้างหรือ”เหลียนเหมยเเสร้งปั้นหน้าใสซื่อ
“ไม่หรอกเพคะ---“
“หากอยากมีเช่นนั้น คงต้องบำรุงผิวหน้าผิวพรรณให้ดีๆก่อนนา เอไม่สิๆ คงต้องรอให้ชะมดออกลูกเป็นพยัคฆ์สินี่”หวังเฟยยิ้มร้ายเหยียดอนุของพระสวามี
“…”คำพูดของหวังเฟย ทำเอาซูหยีถอดซีหน้าไปเลยทีเดียว
เมื่อทานสำรับเรียบร้อย หมิงเทียนจึงไปยังห้องตำรา
“รู้สึกว่าน้องหญิงทั้งสามน่าจะมีเรื่องมากล่าวกับเปิ่นหวังเฟย ใช่หรือไม่?”เหลียนเหมยลุกขึ้นยืน
“เพคะ”

เหลียนเหมยเเละอนุทั้งสามมายังเรือนรับรองของเรือนหวังเฟย
“นี่ อู๋อิ้งซื่อ เจ้าเคยได้ยินเรื่องที่หวังเฟยมีความสัมพันธ์ลับๆกับองค์ชายเเปดหรือไม่”ชิงหมินกล่าวกับจางซินด้วยท่าทีเเขวะเจ้าของเรือน
“นั่นสินะ เป็นเรื่องจริงหรือไม่เพคะ พี่หญิง”
ซินจางคลี่พัดออกมาพัดเล่นเเล้วส่งสายตาสตรีขี้อิจฉาไปให้เจ้าของเรือน
‘เหอะๆ สัมพันธ์ลับๆเหรอ? ไม่ลับหรอกจ่ะ เคยกอดกันในเรือนก็มีนะ ไม่อยากจะโม้ว่าอีน้องห้ามันได้เเค่เศษเหลือ ว่าเเต่อีสามตัวนี้มันหลุดออกมาจากเรื่องท่านอ๋องเมื่อไหร่จะหย่ากับข้าเรอะ ทำไมดีกรีความเเรดถึงเทียบๆกันขนาดนี้ ถ้าหลุดออกมาจริง เฮียโม่ของน้องอยู่ไหนค้า♡’
“ฮ่ะๆ น้องหญิงทั้งสองคงไปตกถังเเมลงนินทาผิดที่กระมัง มิมีมูลความจริงเเม้เเต่น้อย”เหลียนเหมยใช้มือน้อยป้องปากพลางหัวเราะอย่างจริตเยอะ
“เเต่ว่านา ข่าวที่โยวอิ้งซื่อได้มามีมูลความจริงเยอะอยู่นาพี่หญิง”ซูหยีกอดอกท้าทายอำนาจของเหลียนเหมย
“อืมหลิน ตอนที่บ่าวในจวนเก่ายุ่มย่ามเรื่องของเปิ่นหวังเฟย ข้าทำเช่นไรนา”เหลียนเหมยลุกขึ้นยืน โดยที่อนุทั้งสามจะลุกตาม เเต่โดนนางขัดไว้ก่อน ซึ่งมีหลินถือถาดใส่กาชาเเละเเก้วชาตามมาด้วย
“มิต้องๆ เปิ่นหวังเฟยจะเล่าจุดจบของบ่าวที่เคยยุ่มยามเรื่องของเปิ่นหวังเฟยให้ฟัง ระหว่างนี้จะรินชาให้น้องหญิงพลางๆไป”
“หากบ่าวพวกนั้นยุ่มย่ามเรื่องเปิ่นหวางเฟย..”เหลียนเหมยเดินไปยังหลังซูหยีที่อยู่ปลายโต๊ะ เเละเอื้อมมือไปเทชาใส่เเก้วเเล้วเป่าไล่ความร้อนจนอุ่นๆ
จ๊อก เคร้ง
เหลียนเหมยเทชาลงบนหัวของซูหยีเเละปล่อยเเก้วชาลงข้างๆตัวผู้เคราะห์ร้าย
ซินจางเเละชิงหมินต่างหน้าซีด ต่างคิดเป็นเช่นเดียวกัน ว่ากระตุกหนวดเสือเสียเเล้ว!
จ๊อก เคร้ง
จ๊อก เคร้ง
หวังเฟยรีบเร่งจังหวะมือในการเเสดงให้อนุทั้งสามให้รู้ว่ามายุ่มย่ามเรื่องของนาง มันจะเป็นเช่นนี้!
อนุทั้งสามต่างนั่งนิ่งงันเเละตัวสั่นงก
“หลิน!ส่งเเขก!”เหลียนเหมยเหยียดยิ้มสมเพชเเล้วเดินลิ่วกลับห้องนอนไป























****ขอเม้นให้กำลังใจด้วยจ้าาาา
****เม้นคือสุดยอดกำลังใจของเค้าน๊าาา
cr.เนื้อหาบางส่วนมาจากเรื่องthe eternal love 2017 #นี่คือเหตุผลที่ไรท์ปั่นนิยายช้า ติดเรื่องนี้งอมเเงมเลยจ่ะ เฮียโม่ค้าาาา....-"-

###ช่วงไรท์เเอบใบ้-"-###
ต่อจากนี้จะสับอนุของเฮียเทียนเละ..
อนุเฮียมีสามคน
อิเหมยจะเข้าสู่โหมดหวังเฟยอย่างเต็มรูปเเบบ
ที่สำคัญ*** อีอนุเเ-ดมากจ้าา

ง๊าาา ค้างใช่ป่ะล้า ค้างก็เม้นเลยจ้า เม้นอินได้ยิ่งดี~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

736 ความคิดเห็น

  1. #572 ชมพู (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 02:35
    สงสัยในหัวนางเอกจะลำดับความสำคัญเรื่องต่างๆผิดเพี้ยนไปหมด อะไรสำคัญจัดการแก้ก่อน อะไรรอได้ อะไรรอไม่ได้ สงสัยเรื่องพ่อจะรอได้
    #572
    0
  2. #532 赵诗兰 (@059104581) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 21:44
    ปาหวางเย่แอนด์ปาหวางเฟยก็มา
    อ่าวววว ไม่ใช่แระ
    #532
    0
  3. #435 Pang_Opal (@Pang_Opal) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 19:17
    ตอนนี้นิ่มัน ท่านอ๋อง เมื่อไหร่ท่านจะหย่ากับข้า เวอร์ชั่นซีรีย์ชัดๆเลย
    #435
    1
    • #435-1 yejee (@rinrita) (จากตอนที่ 44)
      17 กรกฎาคม 2560 / 19:46
      มีcr.เเล้วนะคะ เรื่องนี้ไรท์ชอบมาก
      #435-1
  4. #432 Whan Kunkanit (@myimagine) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 22:25
    ใช่ค่ะช่วงเข้าห้องหอคำพูดกับเอาน้ำใช่ถังว่างไว้ข้างบนนี้เหมือนซีรี่ย์ท่านอ๋องเมื่อไรท่านจะหย่ากับข้าเลย
    #432
    0
  5. #431 yayan (@yayan) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 22:09
    เหมือนซีรี่ย์ท่านอ่องเมื่อไรท่านจะหย่ากับข้าเลยคำแปลและฉากเข้าห้องหอ ใกล้เคียงมากอ่ะ ไรท์
    #431
    0
  6. #428 FahSida (@himeji) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 19:13
    แล้วท่านพ่อล่ะจะจัดการยังไง ถ้าโดนของจริงต้องจัดการยัยเมียรองให้เละ
    #428
    0
  7. #427 vleugel (@ning10133) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 18:54
    ไรท์จะมาสปอยล์แล้วหายไม่ได้เด้อ เค้ารอดูคนทำไหน้ำส้มแตกเด้อ55555 ไรท์สู้ๆ อยากรู้แล้วว่าเหมยจะจัดการกับป้าอนุทั้งหลาย(?)ของอ๋องหื่นยังไง55555
    #427
    0
  8. #426 Angiemammy (@Angiemammy) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 18:32
    ค้างตรงอีท่านพ่อนี่ล่ะจ้าไปโดนอะไรมา
    #426
    0