蓉娴莲梅ฝ่ามิติลิขิตเเผ่นดิน

ตอนที่ 46 : พระชายาเหลียนเหมย::ที่35

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    13 พ.ค. 61

สามอนุกำมือเเน่นหลังจากที่ออกมาจากเรือนหวังเฟย 
“กรี๊ด!!!!!!!ข้ามิยอม!ข้าจะฟ้องท่านอ๋อง!!!!!!!”
ชิงหมินเเผดเสียงกรี๊ดออกมาดังจนบ่าวชายหญิงต้องวิ่งหนีกลับเรือน 
“ข้าก็มิยอม!!!!นังเด็กนี่เป็นใครกัน กล้าดีอย่างไรมาทำกับข้าเช่นนี้!!!!”ซินจางโกรธาจนใบหน้าเเดงก่ำ 
“เอ…นังเด็กนี่ใช่หรงเซียน เหลียนเหมย นังคุณหนูรองไร้ค่า ที่ไม่นานมานี้ก็ถูกบิดารังเกียจสาดน้ำออกมาจากจวน”ซูหยียิ้มร้าย
 “ที่เเท้ก็เเค่นังเด็กไร้ค่าหัวสูงนี่เอง เหอะๆ ข้าจะเเก้เเค้นให้สาสมกับที่นางราดชาบนหัวข้า!”ชิงหมินใช้สมองเค้นหาวิธีร้ายเเก้เเค้นหวังเฟย 
“เเต่ว่านา บิดานางเป็นพี่ชายของฮองเฮามิใช่หรือ?”ซินจางคลี่พัดเล่นพลางกล่าวไปด้วย 
“มารดาของนางเป็นเพียงอนุเล็กๆ ที่ต้นตะกูลเดิมเป็นเพียงบุตรีชาวบ้านยากจน มิใช่ฮูหยินใหญ่อย่างเเน่เเท้ สายข่าวข้าหามาเป็นอย่างดี”ซูหยีหัวเราะอย่างสะใจพลางใช้พัดตบลงบนมืออย่างอารมณ์ดี 

“หลิน ข้าว่าข้าไร้จุดหมาย..”เหลียนเหมยทำหน้าอดอาลัยตายอยาก
“โธ่ หวังเฟยเจ้าคะ อย่าทำหน้าเช่นนี้สิเจ้าคะ”หลินรีบมาบีบไหล่หวังเฟยเผื่อนางจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง
“เฮ้ยหลิน มันไร้จุดหมายจริงๆนะ เเต่งเข้าจวนอ๋องเเปดก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ท่านเเม่จะเป็นตายร้ายดีถูกอีเเม่รองข่มเหงเช่นไรก็ไม่รู้ ฮ่วย!”ดรุณีร่างบางที่นั่งบนเตียงไม้สลักล้ำค่า ใช้กำปั้นน้อยๆทุบเตียงดังปึงปัง
“หวังเฟยวางใจได้เจ้าค่ะ เช่นไรเสีย คุณชายใหญ่ คุณชายเล็ก คุณหนูสี่ ก็ยังอยู่ที่จวน”
“วางใจ?วางใจบ้าบอดิ พี่รองกับน้องเล็กกลัวท่านพ่อจะตาย ส่วนน้องหก…ใสซื่อไร้เดียงสา โลกสวยขนาดนั้นจะไปช่วยอะไรท่านเเม่ได้ หรือไม่ยังไม่ได้ทำอะไรก็โดนอีสองพี่น้องน่าเตะนั้นข่มเหงเเล้ว อิเหมยฟันธง!”เหลียนเหมยยกขาอีกข้างขึ้นบนเตียง อยู่ในอากัปกริยาที่ คนสมัยใหม่เรียก’เเปะขายหวย’
หลินพยามไม่ทำหน้าเหลอหลาไม่เข้าใจคำที่คุณหนูของนางกล่าวมา เพราะเหมือนเป็นการขัดอารมณ์ของเหลียนเหมยด้วย
“เครียดโว้ย วรยงวรยุทธ์ก็ไม่ช่วยไรเลย!...just like tt just like tt”เหลียนเหมยกระโดดลงมาเต้นเพลงเกาหลีอย่างเมามันเเก้เครียด
“เอ่อ…หวังเฟยเจ้า—“
“cheer up baby cheer  up baby เอ้อหลิน!”
“เจ้าคะ”หลินรีบเดินมาหาเหลียนเหมยใกล้ๆ หลังจากที่ก่อนหน้านี้นางออกห่างไปไกลหลายเมตร
“ปีนี้ข้าอายุเท่าไหร่นะ”
“เดือนหน้าท่านจะสิบห้าเจ้าค่ะ”
“งั้นตอนนี้ข้าก็ยังไม่ปักปิ่นดิ เเล้วอีน้องห้าด้วย”เหลียนเหมยรู้สึกตื่นเต้นเมื่อหาช่องโหว่ในการสมรสของนาง
“เล่อไท่โฮ่ว ทรงขอกับองค์ฮ่องเต้ไว้เจ้าค่ะ ให้คุณหนูทั้งสองสมรสเเม้จะมิถึงวัยปักปิ่น”
“ข้าว่าเล่อไท่โฮว่อะไรนี่ต้องร้ายไม่เบา”เหลียนเหมยวิเคราะห์ด้วยมาดนักสืบ
“อ่าย!หวังเฟยอย่าคิดเชียวนะเจ้าคะ เล่อไท่โฮว่เป็นสหายสนิทกับหลันไท่โฮว่ เเละตอนที่องค์ฮ่องเต้วัยเยาว์ พระนางก็ทรงช่วยหลันไท่โฮว่เลี้ยงมาอย่างบริสุทธิ์ใจ”หลินบรรยายสรรพคุณความดีของเล่อไท่โฮว่มายาวเหยีด
“เเค่ได้ยินชื่อก็รู้สึกสงสัยเเล้วจ้า เล่อไท่โฮว่อะไรนี่อ่ะ”
เหลียนเหมยทำท่าจะอาเจียน
“หวังเฟยอย่าทำเช่นนี้สิเจ้าคะ”
“หลินๆ! ออกไปสืบกัน ว่าทางจวนเเม่ทัพเป็นอย่างไร!”
หวังเฟยน้อยมิรอให้ผู้ใดรับคำ นางรีบคว้าผ้าคลุม เเล้วเดินออกประตูเรือนไป จนกระทั่งมาถึงใกล้ประตูจวน
“เขาจะให้ข้าออกไหมอ่ะ”เหลียนเหมยกระซิบกับหลิน
“บ่าว..ก็ไม่รู้เหมือนกันเจ้าค่ะ”
“โว๊ะ! งั้นต้องลอง!”
ดรุณีร่างบางย่างกรายสวมบทบาทเป็นหวังเฟย ไปหน้าประตูจวนที่มีทหารเฝ้ายามอยู่
“คารวะหวังเฟย!”
“เปิ่นหวังเฟยจะออกไปข้างนอก”
“ขอรับ”ทหารสองหายรีบกุลีกุจอไปเปิดประตูให้
‘คุณพระ!ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ใช่ว่าเหมือนเเบบเรื่องเฮียโม่เหรอ?’
“เปิ่นหวังเฟยออกไปได้เหรอ?”เหลียนเหมยถามซ้ำอีกรอบ
“ขอรับ เชิญเสด็จหวังเฟย”
‘ง๊า!!! ถ้ารู้งี้ เดินออกประตูหนีเข้าหอ เเล้วกลับจวนเเม่ทัพไปเเล้วจ้า!’
ปึ๊ก
เหลียนเหมยที่จะเดินก้าวขาออกจากประตู เกิดชนอะไรบางอย่าง ทั้งๆมิมีอันใดเลย
‘เคยดูในหนังอยู่! กำเเพงเวทย์!ว่าเเต่ เขาเรียกกำเเพงเวทย์ป่ะวะ ถ้าใช่มันต้องใช้เลือดตัวเองวาดรหัสภาพอ่ะ’
เหลียนเหมยรู้สึกเข้าใจเเล้ว ว่าทำไมทหารสองนายนี้ถึงเปิดประตูให้อย่างง่ายดาย
หวังเฟยน้อยเอี้ยวมือไปดึงดาบที่เหน็บอยู่ข้างกาย
‘มานี่ นี่เสียเลือดเยอะเเล้วนะ จะเป็นลิตรเเล้วมั้งเนี่ย’
ฉึก
ดรุณีร่างบางใจกล้า ใช้คนมีดเฉือนไปที่ปลายนิ้ว
 “หวังเฟยเจ้าคะ..ท่านรู้หรือเจ้าคะ”หลินสะกิดเหลียนเหมยยิกๆ
“เอาน่า..”
ในขณะที่เหลียนเหมยจะวาดอักษรปลดประตูจวน พลันสายตาไปเห็นอิ้งซื่อสามนางเล่นปาลูกดอกกันอย่างสนุกสนาน
‘บางทีนะ..เเต่ไม่หรอก….อ่ายๆใจลูกก หนูอย่าเศร้ามัวหมองขนาดนี้เซ่! เเม่ไม่ได้รักเขา อย่าเศร้าๆ!’
เหลียนเหมยค่อยๆใช้นิ้วเรียวกวาดวาดอักษรเเซ่ของอิ้งซื่อทั้งสามอย่างจุกเเน่นเเปล่งๆ
เมื่อเขียนจบ ก็เกิดอักษรทองลอยขึ้นมา มีใจความว่า
‘โยวอู๋ลี่ ปริศนาอารักขาจวนถูกปลด’
ความเจ็บจุกดวงหทัยน้อยของเหลียนเหมยอย่างท่วมท้น
ร่างบางเดินออกจากเรือนไปด้วยอาการเจ็บปวด จนกระทั่งเดินใกล้ไปถึงตลาด
“หลิน ข้าว่าเราเเยกเดินเถอะ ข้าเคยดูเฮียโม่..เอ้ย..รู้มาว่าสตรีออกเรือนเเล้ว ภายในห้าวันเเรกห้ามกลับจวน”เหลียนเหมยงัดข้อมูลมาประชันหลิน ความจริง ไม่ใช่ว่านางมิยากกลับไปเยี่ยมท่านเเม่หรอก เเต่ต้องมาติดตรงประเพณีวัฒนธรรมบ้าบออันใดนี่
“เเต่ว่าหวังเฟยเจ้าคะ”หลินเเสดงท่าทีเป็นห่วง
“เอาน่า ข้าดูเเลตัวเองได้!”เหลียนเหมยตอบกลับด้วยท่าทีมั่นใจ
“เอาเช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ”
สตรีสองนางเเยกกันเดิน เหลียนเหมยเดินทางเเถวที่ชาวบ้านขายอาหารการกิน เเละมีซอกหลีบโรงเตี๊ยมมากมาย
“อ๊ายย!!!!!”เหลียนเหมยร้องอุทานเสียงดังเมื่อมีบุคคลลึกลับฉุดมือนางไปยังซอกอาคาร
“เปิ่นกั๋วเอง มิต้องกลัว”หมิงเจียเชยคางเหลียนเหมยให้ขึ้นมาสบตา
“พี่เจีย!..เอ้ย..ไม่ใช่.องค์ชายสิบ พระองค์มิเข้าใจที่เหลียนเหมยกล่าวกับพระองค์เมื่อคืนหรือเพคะ”เหลียนเหมยมองตาขวางใส่
“ข้าเข้าใจ เเต่ข้ามีบางอย่างมาบอกเจ้า”
“อันใด”เหลียนเหมยขมวดคิ้ว
“ข้าเเละท่านผู้ปรุงโอสถหลวงพบวิถีที่จะช่วยท่านเเม่ทัพ..—“
“งั้นก็ดีสิ!!บอกข้ามาเร็ว!”หวังเฟยน้อยเเสดงอาการดี๊ด๊าอย่างเห็นได้ชัด
“จึ๊ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมมีข้อเเลกเปลี่ยนเสมอ”หมิงเจียยิ้มเจ้าเล่ห์
“…”
“ขอเพียงเจ้านำใบหย่ามาให้เปิ่นกั๋ว เปิ่นกั๋วก็จะหย่ากับเว่ยหยินเเละยกเจ้าเป็นชายาเอก ซ้ำยังให้โอสถเเก่เจ้า”
“ท่าน..ท่าน..มิได้รักเว่ยหยินหรือ เเล้วสมรสกับนางเพราะเหตุใด”เหลียนเหมยกำมือน้อยเเน่น สมองของนางรวนไปหมด ถึงขนาดที่ว่า นางถามอันใดงี่เง่าออกไป
“เปิ่นกั๋วมิเคยมองนางเป็นสตรีที่รัก เเต่มองนางเป็นเพียงนางปรนณิบัติข้ามคืน เปิ่นกั๋วจะหย่ากับนางเมื่อใดได้ทุกยาม เพราะหน้าที่ของนางยังมีสตรีนางอื่นทำเเทน.”หมิงเจียมิเพียงเเค่กล่าว เเต่ยังยัดเศษกระดาษให้เหลียนเหมย เเล้วเดินออกไป
น้ำตาใสร่วงออกจากดวงตาสวย หมดเเล้วจริงๆความไว้เนื้อเชื่อใจที่คิดว่าบุรุษนามหมิงเจียเป็นคนดีสามารถเป็นที่พึ่งได้ เเต่สุดท้ายเขาก็เป็นเพียงบุรุษทั่วไป ที่ต้องการสตรีที่รักหนึ่งนางเเละสตรีปรนณิบัติบนเตียงหลายๆนาง
ตอนนี้ผู้ใดมิเป็นนางมิรู้หรอก ว่าจากเฉิน เหลียนเหมย เเพทย์สาวอนาคตไกลเเต่ต้องหมดทุกอย่างไปเพราะความรักเเละความเชื่อใจที่นางมีต่อเพื่อน มีมากจนเพื่อนกับคนรักร่วมใจทำลายธุรกิจครอบครัว โดยที่นางมิเคยตะขิดตะขวงใจเเม้เเต่น้อย เเละสุดท้ายเพื่อนของนางลอบสังหารอย่างไร้เยื้อใยความเป็นเพื่อน จนเป็นเหตุให้นางมาอยู่ในร่างของหรงเซียน เหลียนเหมย ที่นางมิรู้เเน่ว่าร่างนี้เป็นร่างของนางในชาติก่อนๆหรือเป็นร่างของผู้อื่น เหตุใดจึงมีใบหน้าคล้ายคลึงนางในภพที่เเล้วราวกับนางย้อนมาทั้งกาย





 ********** 
*****ขอเม้นอินให้กำลังใจหน่อยจ้าาาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

736 ความคิดเห็น

  1. #644 AlKePh (@AlKePh) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:30
    ไรท์ พิมลำดับตัวละครผิดแต่แรกเริ่มเลยค่ะ เดี๋ยวน้องห้ากลายเป็นน้องสี่น้องหกกลายเป็นน้องห้า เดี๋ยวแต่งกับอ๋องสี่ อยู่ๆว่าแต่งเข้าจวนอ๋องแปด 😂😂😂😂
    #644
    0
  2. #444 LittlEl2oseS (@LittlEl2oseS) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 11:22
    มาเปิดวอร์กัน รอเลยค่า

    ปอลิง.อย่าลืมเรื่องขนาดตัวอักษรนะคะ
    #444
    0
  3. #440 Kanlaya-am-i (@Kanlaya-am-i) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 17:33
    มาค่ามาาาาาาาาาา รอออยู่ มาไวๆพวกอนุทั้งหลาย เด๋วจัดให้หนักๆ555
    #440
    0
  4. #439 vleugel (@ning10133) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 11:15
    เหมยบวกม๊านน อย่าให้มันว่านุได้นะรูกกก
    #439
    0
  5. #438 FahSida (@himeji) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 10:41
    ผิดแล้วๆ สายข่าวให้ข้อมูลผิดแล้ววววว นี่แหละลูกฮูหยินเอก เดี๋ยวก็กลายเป็นตัวประกอบสองตอนร่วงหรอกอนุทั้งหลาย
    #438
    0