蓉娴莲梅ฝ่ามิติลิขิตเเผ่นดิน

ตอนที่ 47 : พระชายาเหลียนเหมย::ที่36

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,919
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    4 ส.ค. 61


เหลียนเหมยเช็ดน้ำตาเเล้วเดินออกมาจากซอกทางด้านหลัง ที่มีเเต่ป่าไม้ ที่นางทำเช่นนี้นางเพียงต้องการไปอยู่เงียบๆคนเดียวในป่าอย่างสงบ เเต่พลันไปชนกับผู้ใดเข้า
พลั่ก
“ขอโทษค่ะๆ…มู่ตาน.”เหลียนเหมยดรุณีร่างบางรีบกล่าวอภัยจนลืมภาษาที่ใช้ เเละสายตาบังเอิญไปเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย
“เหลียนเหมย..เเกเหรอ”สตรีที่ถูกเรียกนามว่ามู่ตานก็รู้สึกเเปลกใจมิต่างกัน
“ท่านหญิงเพคะ! มู่ตานกั๋วฟูเหริน!”สตรีในอาภรณ์นางในวังลนลานรีบตามหาท่านหญิงของนาง เพื่อที่นางจะได้มิโดนลงโทษที่ปล่อยให้ท่านหญิงออกมาเดินเพ่นพ่านนอกจวนในขณะที่เก็บกายเตรียมเข้าวังสู่ตำเเหน่งสนมชั้นสูงของฮ่องเต้
“โอ๊ะ! คำนับเหลียนเหมยเยวี่ยนจู่เพคะ!”คนสนิทคำนับเหลียนเหมยที่ยืนข้างๆ
‘ตำเเหน่งเก่าซะเเล้วจ้า..หวังเฟยละตอนนี้’
“เหลียนเหมยจริงๆสินะ หลี”มู่ตานหันหน้าไปกล่าวกับหลีคนสนิท
“เพคะ”
“เหอๆ โชคร้ายจริงๆที่มาเจอที่นี่อีกละ คราวที่เเล้วเเย่งพี่เฟย คราวนี้จะเอาใครดี?อ๋องสี่มะ”เหลียนเหมยเบ้ปากใส่สตรีตรงหน้า
“นังนี่!”มู่ตานถลาจะไปทำร้ายเหลียนเหมย เเต่ถูกหลีห้ามไว้เสียก่อน
“เอาซี่!จะทำอะไรอีกล่ะห๊ะ!”หวังเฟยเหยียดยิ้มเยาะเย้ยสตรีตรงหน้า
“อย่าเลยเพคะท่านหญิง บ่าวเกรงว่านายท่านจะมิพอใจที่ท่านมามีเรื่องกับสตรีไร้ค่านางนี้ ถึงเเม้ว่ามารดานางจะเป็นเพียงฮูหยินรองจากครอบครัวชาวบ้านก็ตาม…กรี๊ด!”หลีกล่าวกระซิบมู่ตานมิทันจบ เหลียนเหมยก็ถลาตัวใช้วิชาตัวเบาที่ร่ำเรียนเเบบทรหดมาจากเฉิงเยี่ย พุ่งเข้าใส่สตรีที่ดูถูกดูเเคลนท่านเเม่ของนาง เเละใช้มือขวาจับคอเสื้อ เเละข้างซ้ายใช้สอดไปจับกลางเรือนผมคู่อริใหม่  คิดว่ากระซิบนินทานาง นางจะมิได้ยินหรือ หากนินทานางผู้เดียว เหลียนเหมยผู้นี้มิว่า เเต่นี่เล่นนินทาท่านเเม่ของนาง นางยอมมิได้!
“ทำไมนายบ่าวมันนิสัยเหมือนกันอย่างนี้เล่า.”
“บะ.บ่าว.”
“มันถึงเวลาต้องสั่งสอนบ่าวอีกละ เบื่อจัง”เหลียนเหมยจ้องหน้าหลีเขม็ง
“ข้าหรงเซียน เหลียนเหมย”
เพียะ!
“โอ๊ย!!”
จ้าวหวังเฟยน้อย ส่งพลังเเละควานรุนเเรงไปยังมือน้อยๆ ซึ่งลงน้ำหนังลงบนใบหน้าของหลีอย่างเคียดเเค้นไปทางด้านซ้าย ที่บังอาจมาจาบจ้วงท่านเเม่ของนาง
“เป็นบุตรคนที่สาม บุตรีคนที่สองของฮูหยินใหญ่ ฮุ่ยลี่จ่างกงจู่..รู้จักไหม”
เพียะ!
เเละยังใช้มือตบหลังเเหวนใบหน้าหลีกลับมาด้านขวา
หลีกระอักโลหิตคำโต มู่ตานรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก เเต่มิกล้าทำอันใด จะวิ่งหนีไปก็มิได้ จะกรีดร้องก็มิได้
“ฮุ่ยลี่จ่างกงจู่  องค์หญิงน้อย น้องสาวฮ่องเต้เยว่ฉินจงกวง พระราชธิดาในหลันฮองเฮา”
เพียะ!
เหลียนเหมยตบใบหน้าหลีกลับไปด้านซ้าย
“สตรีนามว่าฮุ่ยลี่ใช่สตรีที่เจ้าควรนินทาหรือ ใช่สตรีที่เจ้าจะมาใส่สีตีไข่บิดเบือนความจริงหรือ”
เพียะ!
เหลียนเหมยยิ่งกำเรือนผมหลีเเน่น
“ฮือๆ บ่าวกลัวเเล้ว”น้ำตาหลีไหลเป็นทาง ไปปนกับโลหิตที่ไหลออกจากปาก
“ก่อนหน้านี้เจ้าเช่นไรนะ ท่านเเม่ข้าเป็นบุตรีจากครอบครัวชาวบ้าน?เหรอ?เจ้ากล้าบอกว่าฮ่องเต้เยว่ฉินเสียนซูเเละหลันฮองเฮาเป็นชาวบ้านธรรมดา กล้าบอกว่าท่านเเม่เเละเสด็จลุงเป็นบุตรของครอบครัวชาวบ้าน..โอ้ก็อด! งั้นท่านหญิงหมาตายควายตะลึงของเจ้าก็จะไปเป็นเมียของบุตรชาวบ้านอะดิ?”
เพียะ!เพียะ!
เหลียนเหมยประหลาดใจเล็กน้อยที่ตนมีความรู้เกี่ยวกับประวัติดั้งเดิมของร่างนี้เเละครอบครัว ซึ่งมันก็ดีเเล้วเพราะนางก็ขยาดที่จะใช้สมองขบคิดชีวประวัติในขณะยามขับขัน
เหลียนเหมยตบใบหน้าหลีรัวสองครา เเล้วใช้มือซ้ายขยุ้มผมของหลีอย่างเเรง
“บ่าวปล่าวกล่าวนะเพคะ”หลีกล่าวเสียงสั่น
“บังอาจ!เถียงข้าเหรอ!ไม่เข็ดใช่ไหม!ดี!”เหลียนเหมยทำตาถลึงใส่
เพียะ เพียะ
เหลียนเหมยกระหน่ำตบซ้ายตบขวาเเลขยุ้มศรีษะหลีจนผมเเทบหลุดทั้งหัว ก่อนปล่อยมือออก เเล้วเปลี่ยนมาบีบปากนางเเทน
หลีที่คล้ายทนพิษบาดเเผลมิค่อยได้ ค่อยๆทรุดตัวลงอย่างอ่อนเเรงเเลอนาถนัก
จ้าวหวังเฟยนางกลับยิ้มร้ายอย่างสะใจมิเหมือนสตรีที่จะเป็นลมเเหล่ข้างๆหลี
“เจ้ามิต้องคิดว่าข้าจะชั่วช้าสามานฆ่ามันเหมือนเจ้าในตอนนั้น เพราะถึงข้าจะอยากสังหารนางเเค่ไหนก็ยังมีจิตใต้สำนึก มิเหมือนเจ้าที่มิเห็นเเก่ความเป็นเพื่อน จ้างคนมาฆ่ามาสังหารข้าในขนาดตอนที่หมดตัว!ร่านสวาท มั่วไม่เลือก คันนักหรือ”เหลียนเหมยยิ้มฉายเเววสังหารเต็มที่
มู่ตานตัวสั่นเพราะความโกรธเเค้น โกรธที่เหลียนเหมยเอาเเต่ด่าเอาเเต่ว่า..มิยอมฟังความจริงจากปากนางเเม้เเต่น้อย
“มิต้องกลัวว่าจะตาย มิต้องกลัวว่าข้าจะทำอันใดนายเจ้า มิต้องทำหน้าเช่นนั้น...ข้าเป็นคนสวยที่ใจดีอยู่เเล้ว”เหลียนเหมยนั่งยองๆเเล้วยิ้มเช่นเเม่ชีผู้โปรดให้พร
จ้าวหวังเฟยหันหลังหมายจะเดินกลับไปทางซอกที่เดินมา เพื่อกลับไปหาหลิน
ชิ้ง
“นังโง่!”มู่ตานชักดาบออกมาหมายจะปราบสตรีที่จะเดินจากไป
เเต่เหลียนเหมยมีประสาทสัมผัสรับรู้เเละปรานที่ดี จึงชักดาบที่เฉิงเยี่ยฝากฝังให้หันกลับมารับคมดาบของมู่ตาน
“เเกนี่ยังนิสัยลอบกัดไม่เปลี่ยนจริงๆ”
“เเกคิดว่าฉันฆ่าเเกมาครั้งนึงเเล้ว ให้มันเป็นจริงอีกครั้งจะอีกครั้งเป็นไรไป!”มู่ตานลงน้ำหนักดาบอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง
“อ่อนกาก”เหลียนเหมยเปิดประเดิมศึกประชันดาบ นางวาดลวดลายเพลงดาบอย่างชำนาญตามที่ท่านเฉงเยี่ยพร่ำสอน เเม้ปรานเเละทักษะมู่ตานจะด้อยกว่า เเต่เหมือนเทพเง็กเซียนยังขยะเเขยงมิยอมให้สตรีเเพศยาเช่นมู่ตานชีวาวายจึงให้นางรับคมดาบได้
เหลียนเหมยเริ่มรู้สึกเสียเวลาประชันดาบกับอดีตเพื่อนรักเพื่อนเเค้นเช่นมู่ตาน จึงเปิดทักษะเพลงดาบขั้นสองโจมตีมู่ตาน ทำให้ร่างของมู่ตานกระเด็นไปไกลจากเหลียนเหมยไปไกลพอสมควร ซ้ำอาภรณ์นางฉีกขาดในช่วงเเขนเเละกระโปรง ได้เเผล โลหิตของมู่ตานไหลออกมาเป็นทางยาว
“ทุเรศไม่เปลี่ยนจริงๆ คำว่าโสเภณียังสุภาพไปสำหรับเเก!”เหลียนเหมยจงใจล้อเลียนเเละยียวนมู่ตาน
“เเกมันโง่ไงเล่า!!”มู่ตานเกิดบ้าคลั่ง วิ่งเข้ามาที่เดิมหมายจะฟาดฟันสังหารเหลียนเหมยให้ชีวาวายอย่างอดมิอยู่
“เเกรึปล่าวที่โง่”เหลียนเหมยยิ้มหวานหนึ่งครา
หลังจากนั้นเหลียนเหมยที่เห็นลูกเเลคันธนูคันเก่าวางทิ้งไว้จึงหยิบขึ้นมาอย่างมั่นใจ อย่างน้อยวิชายิงธนูนางก็เคยได้คะเเนนดี เเล้วจึงทำการเล็งธนูไปยังมู่ตานที่คลุ้มคลั่งวิ่งเข้ามาอย่ามิกลัวว่าลูกธนูจะไปปักกลางอกตน
ฟิ้ว
เหลียนเหมยยิงธนูหนึ่งดอกไปยังมู่ตาน  ส่งผลให้มู่ตานลอยไปติดที่ต้นไม้ต้นใหญ่ โดยที่ลูกธนูปักอยู่ที่อาภรณ์เหนือหัวไหล่ ปักฝังลงเนื้อไม้
“โง่ทั้งนายทั้งบ่าว!”เหลียนเหมยหันหลังกลับไป เเละรีบเดินออกไปจากซอก เพื่อรีบไปหาหลิน

“เป็นห่วงคุณหนูสี่เสียจริง”หลินบ่นพึมพำขณะที่กำลังก้าวขาเข้าจวนเเม่ทัพ
“อื้อ…พี่เหมา..เเรงหน่อย”เสียงฮูหยินรองร้องครวญครางอย่างเย้ายวน
เเม้หลินจะห้ามใจมิให้ไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพรรค์นี้ก่อนสมรส เเต่นางจำเป็นต้องเห็นจริงเเละกลับไปรายงานหวังเฟยของนาง
หลินเดินไปเเอบเกาะหน้าต่างเรือนฮูหยินรองอย่างระมัดระวัง
สิ่งที่หลินเห็น ทำเอานางตาโตเป็นไข่ห่าน
ฮูหยินรองเหวินเอี้ยขึ้นคร่อมเเละบรรเลงบทเพลงรักสวาทอย่างเมามันเเละร้อนเเรงกับจิ่งเหมา คนสนิทของซือฮ้าว
“เรือนร่างเเละของเเม่นางเหวินเอี้ยช่างร้อนเเรงเสียจริง”เหมากล่าวขณะบัลเลงบทรัก
“อ๊า..อ้า..ซี๊ด..ของพี่เหมามันจริงๆเจ้าค่ะ”เหวินเอี้ยเเอ่นกายรับช่วงต่อการละเล่นสวาท
“เเม่นางมิกลัวท่านเเม่ทัพสืบเสาะรู้ความจริงหรือ”
“โธ่พี่เหมา ท่านพี่ไปออกศึกหลายวันกว่าจะกลับ หรือไม่ก็เดือนหรือปี จะมาขัดความสุขเราได้เช่นไร ท่านก็รู้”เหวินเอี้ยหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข
“เเล้วคุณหนูคุณชายทั้งหลายหรือบ่าวเล่า”เหมารู้สึกหวั่นเล็กๆ
“ลูกข้ามิกล้ากล่าวหรอก ส่วนลูกของฮูหยินใหญ่ยิ่งมิมีผู้ใดกล้ากล่าวอันใด”ฮูหยินรองหัวเราะอย่างมีความสุข
หลินได้ยินเช่นนี่ยิ่งเป็นห่วงฮูหยินเเละคุณหนูคุณชายของนาง เเต่เผอิญพลันสายไปเห็นผู้ใดเข้า
“พ่อบ้านจื่อ!”หลินรีบวิ่งไปหาพ่อบ้านจื่ออย่างรวดเร็ว
“หลิน!เจ้ามาที่นี่ได้เช่นไร!คุณหนูรองล่ะ!สมรสมิถึงห้าวันห้ามกลับจวนเกิด นางลืมหรือ”พ่อบ้านจื่อรีบลนลานเป็นห่วงเหลียนเหมย เพราะหากนางกลับมาอาจโดนฮูหยินรองเล่นงานเป็นเเน่
“ปะ..ปล่าวเจ้าคะ หลินมาผู้เดียว คุณหนูมิมาด้วย”หลินเเอบไขว้นิ้วด้านหลัง
“ดีเเล้ว..หลังจากท่านเเม่ทัพออกศึก ฮูหยินรองเข้าควบคุมทั้งจวน”พ่อบ้านจื่อกล่าวอย่างโกรธา
“ฮูหยินใหญ่เล่า…ท่านยังมิฟื้นหรือ”หลินกล่าวอย่างเป็นห่วง เเละจะรีบไปดูเเลฮุ่ยลี่
“ท่านยังฟื้น ท่านผู้ปรุงโอสถหลวงมู่ กล่าวว่าไม้โบยมียาพิษร้ายเเรง”พ่อบ้านจื่อคอตกอย่างสงสารฮูหยินใหญ่
“พิษนั่นร้ายเเรงมากเลยหรือ เเล้วมันจะออกอาการเช่นไร ท่านผู้ปรุงโอสถหลวงมู่มา เรื่องถึงองค์ฮ่องเต้เเล้วหรือ”
“พิษนั่นออกอาการให้ผู้เคราะห์ร้ายปวดเเสบปวดร้อนเเละหลับไหลไปเสียส่วนใหญ่ในหนึ่งวัน ส่วนข้าว่าข้าจะไปเข้าเฝ้าพระองค์ตอนนี้”
“ฮูหยินห้ามมิให้บอกมิใช่หรือ”
ตามใจจริงหลินก็อยากจะไปกราบทูลองค์ฮ่องเต้ เเต่มิอาจขัดใจฮูหยินของนางได้
“เเต่หากเจ้าดูสิ่งที่ท่านเเม่ทัพเเละฮูหยินรองทำ เจ้าจะมิเพียงอยากทูลฮ่องเต้ เเต่อยากจะทูลขอโทษสังหารให้สองคนผัวเมียนี่…อู้ๆเจ้าปิดปากข้าเพราะเหตุใด!”พ่อบ้านจื่อถูกหลินตะครุบปากไว้ เพราะเกรงว่าจะกล่าวอันใดมิดีออกมา
“ท่านนี่จริงๆเลย กล่าวอันใดออกมาท่านรู้หรือไม่”หลินจับไหล่พ่อบ้านจื่อ เพื่อปลอบให้เขาใจเย็นขึ้น
“เอาเถิดๆข้าจะเพียงเเค่กราบทูลพระองค์เเค่นี้”
“เจ้าค่ะ”
หลินเเละพ่อบ้านจื่อเดินสวนทางกัน เเม้จะไปคนละทาง เเต่ทางที่ไปนั้นไปเพราะเป็นห่วงฮุ่ยลี่จ่างกงจู่ทั้งสิ้น




 *มาโปรยอีกละ 
*ขอเม้นอินจ้า เพื่อกำลังใจอัน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

736 ความคิดเห็น

  1. #452 FahSida (@himeji) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 02:12
    พ่อบ้านน่าจะได้เห็นนะจะได้แจ้งเจ้านายตัวเอง ดีกว่าปล่อยไว้
    #452
    0
  2. #451 Forme (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 21:07
    ไม่ได้อ่านนานแล้วกลับไปอ่านอีกรอบอ่านไม่รู้เรื่องเลยเหมือนจะมีแต่น้ำไม่มีเนื้อเลยทั้งที่จริงเรื่องนี้สนุกมากแต่วกไปวนมาจนอ่านไม่รู้เรื่องเลย... บอกตรงๆ... งง..
    #451
    0
  3. #450 Chandra and Clover (@0867513471) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 16:12
    รอคร้าาาาา ????????????
    #450
    0
  4. #449 Angiemammy (@Angiemammy) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 12:39
    มีความค้าง มาต่อเร็วๆนะจ้ะ
    ท่านพ่อจะหายรึยังเนี้ย
    #449
    0